60. bölüm · KARA NİLÜFER
BURASI BENİM YUVAM 9
“Sizi bilmem ama ben acıktım,” dedi Satsuki
ve ardından küçük bir gülüş attı.
Bu, Yuki ve Rei’nin toparlanmasına yardımcı olmuştu.
Yemek hazırlanırken Rei, yavru kurtla oynamaya başladı.
Bir süre sonra heyecanla sordu:
“Büyükanne, onlar artık bizimle… Onlara isim versek mi?”
Haruka küçük bir tebessümle baktı.
“O ikisi sen ve annen için bizimle kaldı,” dedi.
“Bence isimlerini koymak size düşer.”
Rei, Yuki’ye yaklaştı.
“Ne dersin anne?”
“Anne kurtun adı Asil olsun,” dedi Yuki.
“Yavrununkine de sen karar ver.”
Rei, yavru kurdu bir süre süzdü.
“Onda lider havası var,” dedi.
“Adı Alfa olsun mu?”
Yuki gülümsedi.
“Tabii, neden olmasın.”
“Hadi, yemek için dışarıdan biraz su getir, varsa,” diye ekledi.
Rei dışarı çıktı, Alfa da peşinden gitti.
“Hava iyice soğumuş,” diye mırıldandı, kollarını ovuştururken.
Kaplara baktı.
Çok bir şey yoktu.
Hepsini tek kapta toplayıp içeri döndü.
“Anne, tüm suyumuz bu,” dedi Yuki’ye.
Bu suyu yemeğe kullansa, içmeye su kalmayacaktı.
Yuki mağaranın içine doğru ilerlemek gerekecek diye geçirdi içinden,
biraz umutsuzca.
Mecburen suyun bir kısmını yemeğe,
bir kısmını da içmeye ayırdı.
O sırada Rei, Alfa’yla oynuyor;
Haruka uyukluyor,
Satsuki ise ateşin sesiyle düşüncelere dalıyordu.
Mağarada derin bir sessizlik hâkimdi.
Duyulan tek ses, yemeğin kaynama sesiydi.
“Yemek hazır,” diye seslendi Yuki.
Geçen süre zarfında Satsuki,
yavaş yavaş da olsa hareket edebilir hâle gelmişti.
Hepsi ateşin etrafına toplandı.
Yuki herkesin yemeğini verdi.
“Yarın sabah mağaranın ileriki kısımlarına su bulmaya gideceğim,” dedi.
Ama içinden tek bir soru geçiyordu:
Gerçekten su bulabilecekler miydi?
