32. bölüm · KANLA YAZILAN YEMİN
32.BÖLÜM KAYIP GÖLGENİN DÖNÜŞÜ
Ateşin ışığı titriyordu.
Ama asıl titreyen…
ortamdaki güvendi.
Arven.
İsim havada asılı kaldı.
Rojda silahını indirmedi.
“Bir adım daha atma,” dedi.
Arven durdu.
Ama geri çekilmedi.
Sadece baktı.
Uzun uzun.
“Beklediğim gibi…” dedi.
Rojda kaşlarını çattı.
“Ne demek bu?”
Arven hafifçe gülümsedi.
“Güvensizlik.”
Kısa bir duraksama.
“İyi.”
Baran öne çıktı.
Yüzü sertti.
“Senin burada ne işin var?”
Arven bakışlarını ona çevirdi.
“Seninle aynı şey.”
“Onları durdurmak.”
Baran hemen karşı çıktı:
“Sen onlardan biriydin.”
Arven başını salladı.
“Evet.”
Sessizlik.
Bu itiraf…
beklenmedik şekilde rahattı.
Rojda sordu:
“Ve neden ayrıldın?”
Arven sustu.
Gözleri bir an uzaklara gitti.
Sonra cevap verdi:
“Çünkü gerçeği gördüm.”
Berdel hafifçe doğruldu.
“Ne gerçeği?”
Arven ona baktı.
“Bu bir denge savaşı değil.”
Kısa bir duraksama.
“Bu… kontrol.”
Sessizlik.
Baran dişlerini sıktı.
“Bunu zaten biliyoruz.”
Arven başını salladı.
“Hayır.”
Bir adım attı.
“Bildiğinizi sanıyorsunuz.”
Rojda dikkat kesildi.
“Anlat.”
Arven derin bir nefes aldı.
“Konsey üç parçadan oluşmaz.”
Sessizlik.
Baran hemen tepki verdi:
“Ben üç merkez olduğunu söyledim.”
Arven başını salladı.
“Doğru.”
Kısa bir duraksama.
“Ama bu sadece görünen.”
Rojda’nın kalbi hızlandı.
“Yani?”
Arven gözlerini karanlığa dikti.
“Bir dördüncü var.”
Sessizlik.
Bu…
her şeyi değiştirdi.
Berdel sertçe sordu:
“Nerede?”
Arven cevap verdi:
“En tepede.”
“Ve asıl güç orada.”
Baran geri çekildi.
“Bu imkânsız…”
Arven ona baktı.
“Sen sadece alt katmanı gördün.”
Sessizlik.
Bu bilgi…
ağırdı.
Rojda yavaşça konuştu:
“Yani üç merkezi yok etsek bile…”
Arven tamamladı:
“Bitmez.”
Sessizlik.
Berdel dişlerini sıktı.
“Peki çözüm ne?”
Arven yaklaşmadı.
Ama sesi netti:
“Önce üçü.”
Kısa bir duraksama.
“Sonra… lider.”
Rojda düşündü.
“Bize neden yardım ediyorsun?”
Bu soru…
en önemli soruydu.
Arven sustu.
Uzun süre.
Sonra yavaşça konuştu:
“Çünkü bir zamanlar…”
“ben de sizin gibiydim.”
Baran sertçe güldü.
“Ve sonra ne oldu?”
Arven’ın yüzü karardı.
“Onu kaybettim.”
Sessizlik.
Rojda dikkatle baktı.
“Kim?”
Arven cevap vermedi.
Ama gözleri…
her şeyi söylüyordu.
Bu…
kişiseldi.
Berdel yavaşça konuştu:
“Bize katılmak istiyorsan…”
silahını kaldırdı,
“bunu kanıtlayacaksın.”
Arven başını salladı.
“Nasıl?”
Berdel cevap verdi:
“Bizi ilk merkeze götür.”
Sessizlik.
Arven düşündü.
Sonra:
“Orası benim bildiğim yer.”
Baran hemen baktı.
“Demek doğru…”
Arven başını salladı.
“Evet.”
Kısa bir duraksama.
“Ve orası…”
gözleri sertleşti,
“ölüm yeridir.”
Rojda hafifçe gülümsedi.
“Artık alıştık.”
Arven ilk kez…
gerçek bir gülümseme gösterdi.
“Hayır.”
Kısa bir duraksama.
“Oraya alışamazsınız.”
Sessizlik.
Ama karar verilmişti.
Berdel son kez konuştu:
“Yarın yola çıkıyoruz.”
Rojda başını salladı.
Baran sustu.
Ama gözleri Arven’ın üzerindeydi.
Güvenmiyordu.
Ve belki de…
haklıydı.
Gece ilerledi.
Ateş sönmeye başladı.
Ama kimse uyumadı.
Çünkü artık herkes biliyordu:
Savaş sadece büyümüyordu…
derinleşiyordu.