Hilalin Gölgesinde kitap kapağı

10. bölüm / 32

Bölüm 9

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 32Şu an: Bölüm 9

Sabah annemin kahvaltısını verdikten sonra Daria Ana’nın verdiği otları yeniden kaynattım. Dün gece öksürüğü biraz olsun dinmiş, daha rahat uyuduğunu sezmiştim. Tahta kupayı doldurup annemin yanına oturdum. Ateşi de biraz olsun düşmüştü.
Kupayı iki eliyle kavradı.
“Bugün kokusu bile daha güzel geliyor.” dedi gülümseyerek.
Ben de istemsizce gülümsedim.
“Belki de iyileşmeye başladığın içindir.”
Annem küçük bir yudum aldı. Yüzünü buruşturacak sandım ama aksine başını hafifçe salladı.
“O kadar da kötü değilmiş.”
“İçmeye devam edeceğiz. Ne kadar sürerse sürsün.”
Sözümü dinledi. Kupayı yavaş yavaş bitirdi. Sonra pencereye doğru döndü. Günler sonra ilk kez dışarıyı izliyordu.
“Bugün güneş var.”
Gerçekten de gri bulutların arasından ince bir ışık süzülüyor, evimizin küçük penceresinden içeri vuruyordu. Annem derin bir nefes aldı.
“Sanki daha rahat nefes alıyorum.”
O cümleyi duyunca içimde günlerdir düğüm olan korku biraz olsun gevşedi. Daria Ana haklıydı. Gerçekten işe yarıyordu. Bu otlar annemi yeniden ayağa kaldıracaktı.
Annem kupayı bana uzattı.
“Nihayet iyi geleceğine inanıyorum.”
Gözlerimin dolmasına engel olamadım. Babam öldüğünden beri ilk kez annemin sesinde böyle bir umut duyuyordum. Ben de ona inanmak istedim.
“Ben de.” dedim usulca. “Birkaç güne eskisi gibi bahçeye çıkacak, Niko’yla yine çiçekleri sulayacaksın.”
Annem güldü.
“Sen de çok hayal kuruyorsun.”
“Hayal değil.” dedim.
“Olacak.”
Daria Ana’nın verdiği otları düzenli olarak kaynatmaya devam ettim. İlk günün ardından ikinci gün geçti. Sonra üçüncü…
Her sabah mutfağı aynı tanıdık bitki kokusu dolduruyor, küçük bakır cezveden yükselen buhar evimizin soğuk duvarlarına kadar yayılıyordu.
Annem artık geceleri daha az öksürüyordu. Eskisi gibi her öksürük nöbetinde nefesi kesilmiyor, bazen saatlerce tek bir kez bile öksürmeden uyuyabiliyordu. Bu bile bana mucize gibi gelmişti. Bir sabah kahvaltı hazırlarken annem sedirden kendi başına doğruldu.
“Yardım etme.” dedi gülümseyerek. “Artık oturabiliyorum.”
Şaşkınlıkla ona baktım.
“Gerçekten mi?”
Başını salladı.
“Bacaklarımda hâlâ derman yok ama göğsüm eskisi kadar yanmıyor.”
İçimde günlerdir taşıdığım ağırlık biraz olsun hafifledi.
Tam o sırada Niko okuldan içeri girdi. Kapıyı açar açmaz annesini oturur hâlde görünce gözleri parladı.
“Mama!” Koşarak yanına gitti. “Bugün daha iyi görünüyorsun.”
Annem küçük oğlunun saçlarını karıştırdı.
“Biraz daha iyiyim.”
Niko sevinçle bana döndü.
“Sana demiştim. Bak, Daria Ana’nın ilaçları işe yarıyor.”
Yüzündeki heyecanı görünce gülmeden edemedim.
“İnşallah.” dedim.
O akşam annem ilk kez sofraya bizimle oturdu. Çorbasını kendi elleriyle içti. Hatta Niko’nun okulda öğrendiği ilahileri dinlerken birkaç kez gülümsedi. Evimizin içi uzun zaman sonra yeniden ev gibi hissettirmişti. Babam öldüğünden beri ilk kez soframızda yalnızca hüzün oturmuyordu. Umut da bizimleydi.
Gece herkes uyuduktan sonra sedirime oturdum. Dizlerimin üzerine çöküp boynumdaki haçı iki elimin arasına aldım. Parmaklarım soğuk metale sıkıca sarılırken başımı pencereye çevirdim. Gökyüzü bulutsuzdu. Ay, evimizin küçük penceresinden içeri solgun ışığını bırakıyordu. Gözlerimi kapattım.
“Tanrım…” diye fısıldadım. “Babamı benden aldığında sana kızdım. Günlerce nedenini anlamaya çalıştım. Ama annemi de alma.” Sesim boğazımda düğümlendi. “Niko’nun bana değil, ona ihtiyacı var. Bir çocuğun annesiz büyümesini istemem.” Parmaklarım haça biraz daha sıkı tutundu. “Daria Ana’nın ellerine şifa verdin. Ne olur… o şifadan anneme de nasip et.”
Bir süre daha sessizce dizlerimin üzerinde kaldım. Başımı kaldırıp uyuyan anneme baktım. Nefesi sakindi. Yüzü günler sonra ilk kez huzurlu görünüyordu.
Sabah meyhaneye girdiğimde içimde günlerdir hissetmediğim kadar hafif bir sevinç vardı. Ayaklarım sanki daha kolay yürüyordu. Önce mutfağa geçip ekmekleri tezgâha bıraktım, ardından masaların üzerindeki boş bardakları toplamaya başladım.
Farkında olmadan bir Rum ezgisini mırıldanıyordum.
“Mari.”
Başımı kaldırdım. Helena, elinde gümüş tepsiyle bana bakıyordu. Dudaklarının kenarında yaramaz bir gülümseme vardı.
“Ne oldu?” diye sordum.
Tepsiyi masaya bıraktı, iki adımda yanıma geldi.
“Gözlerin bugün gülüyor.”
İstemsizce şaşırdım.
“Öyle mi?”
“Öyle.”
Yüzüme dikkatle baktı.
“Hem de uzun zamandır ilk kez.”
Başımı eğip elimdeki bezi buruşturdum.
“Belki bana öyle geliyordur.”
Helena hafifçe omzuma vurdu.
“Hayır. Bana da öyle geliyor.”
Dayanamadım, gülümsedim.
“Annem…” dedim usulca. “Daha iyi.”
Helena’nın yüzündeki ifade bir anda yumuşadı.
“Gerçekten mi?”
Başımı heyecanla salladım.
“Gece neredeyse hiç öksürmedi. Ateşi de düştü. Bu sabah yine kendi başına doğruldu.”
Helena iki elimi birden tuttu.
“Bak işte! Sana ne demiştim? Daria Ana’nın elleri boş değildir.”
Gözlerim dolacak gibi oldu.
“İnşallah böyle devam eder.”
“Devam edecek.” dedi hiç düşünmeden. “Ben buna inanıyorum.”
Helena yüzüme birkaç saniye daha baktı, sonra kaşlarını kaldırdı.
“Bir de şu suratına bak. Nihayet insan yüzüne benzemiş.”
Kahkaha atmama engel olamadım.
“Benim suratıma ne olmuştu ki?”
“Son haftalarda öyle asıktı ki meyhaneye müşteri değil, cenaze bekliyoruz sanıyordum.”
“Lena!”
“Ne var? Yalan mı söylüyorum?”
Omzuma hafifçe vurdu.
“Bir ara seni güldürmek için Dimitri’ye şarkı söyletmeyi bile düşündüm.”
Gözlerimi büyüttüm.
“Dimitri mi?”
“Evet. O söyleseydi bütün müşteriler korkudan kaçardı.”
Bu kez ikimiz de kendimizi tutamadık. Kahkahalarımız boş meyhanenin taş duvarlarında yankılanırken, uzun zaman sonra ilk kez içimdeki yükün biraz olsun hafiflediğini hissettim.
O akşam biraz mutfakta, biraz da tezgâhın arkasında fıçıları kontrol ediyordum. Dimitri, yeni gelen şarapların tadına bakıyor, Agapi kasadaki hesapları gözden geçiriyor, Helena ile Nastiya ise masalara gelen müşterilerle ilgileniyorlardı.
Meyhane her zamanki gibi kalabalıklaşmaya başlamıştı. Boşalan bardakların sesi, udun tellerine karışıyor, insanların kahkahaları taş duvarlarda yankılanıyordu. Tam yeni açılacak fıçının musluğunu yerleştirirken kapının açıldığını duydum. Başımı kaldırmamıştım. Yeni müşteri geldiğini düşündüm.
Sonra tanıdık bir ses işittim.
“İyi akşamlar.”
Elim olduğu yerde kaldı. Yavaşça başımı çevirdim. Yusuf...
Günler sonra ilk kez onu yeniden görüyordum. Üzerinde koyu lacivert kaftanı vardı. Başındaki sarık her zamanki gibi kusursuz sarılmıştı. Ancak bu kez yalnız değildi. Yanında benim daha önce hiç görmediğim iki adam duruyordu.
İçlerinden biri diğerlerinden daha uzundu. Güneşten bronzlaşmış teni, rüzgârın sertleştirdiği yüz hatları ve yürüyüşündeki kendinden emin tavır dikkat çekiyordu. Kaftanı temizdi ama gösterişten uzaktı. Belindeki deri kemere iliştirilmiş deniz düğümleriyle süslü kısa bir ip, deri kılıfının yanından sarkan usturlap kesesi ve tuzlu havaya alışmış elleri, ömrünün saraydan çok güvertelerde geçtiğini düşündürüyordu.
Dimitri onları kapıda karşıladı. Kısa bir selamlaşmanın ardından her zamanki köşe masasına buyur etti. Yusuf içeri girerken gözleri istemsizce meyhaneyi dolaştı.
Sonra beni buldu.
Aramızda onlarca insan vardı. Yine de göz göze geldik. Ne ben gülümseyebildim ne o. Sadece birbirimize baktık. Günlerdir söyleyemediğimiz her şey, o birkaç saniyelik sessizliğin içine sığmış gibiydi. Yusuf’un gözlerinde hafif bir rahatlama gördüm. Sanki beni yeniden gördüğü için derin bir nefes almıştı. Elimde tuttuğum tahta maşrabayı neredeyse düşürecektim.
Helena yanıma yaklaşıp usulca dirseğime dokundu.
“Geldi.”
Başımı hafifçe salladım.
“Gördüm.”
“Yanındakiler kim?”
“Bilmiyorum.”
Helena göz ucuyla masaya baktı.
“Devletten birilerine benziyorlar.”
Tam o sırada uzun boylu adam başını hafifçe çevirip meyhaneyi süzdü. Bakışları bir anlığına Helena’nın üzerinde durdu. Helena da istemsizce ona baktı.
Adam, sanki bakıldığını hissetmiş gibi gözlerini yeniden Yusuf’a çevirdi ve masadaki konuşmaya kaldığı yerden devam etti.
Helena ise elindeki maşrabayı doldururken belli belirsiz kaşını kaldırdı.
“İlginç biri…” diye mırıldandı.
“Kim?”
“Hiç.”
Başını iki yana sallayıp yeniden işine döndü.
Gece ilerledikçe meyhane yeniden kalabalıklaştı.
Yusuf ve yanındaki iki devlet görevlisi uzun süre kendi aralarında konuştular. Bazen önlerindeki haritayı açıyor, bazen alçak sesle tartışıyorlardı. Masalarına yalnızca içkilerini bırakıyor, mümkün olduğunca yanlarına gitmemeye çalışıyordum.
Bir süre sonra üçü de ayağa kalktı. Dimitri onları kapıya kadar uğurladı. Yusuf tam çıkacakken bir anlığına arkasını döndü. Gözleri yeniden beni buldu. Bu kez dudaklarının kenarında belli belirsiz bir tebessüm vardı. Sanki bir şeyler söyledi. Sonra kapı kapandı.
İçimde anlam veremediğim boşlukla masaları toplamaya başladım. Köşe masasına geldiğimde elim duran küçük kitaba takıldı. İnce, deri ciltli bir kitaptı. Az önce masada durduğunu hatırlamıyordum.
“Eyvah…” diye mırıldandım. “Çelebi Bey kitabını unutmuş.”
Kitabı elime aldım. Tam Agapi’ye teslim etmek üzereydim ki kapağının arasından küçükçe katlanmış bir kâğıt yere düştü. Etrafıma baktım. Kimse beni izlemiyordu. Kâğıdı usulca açtım. Üzerinde yalnızca tek satır vardı.
Orlando Furioso’yu okuyabildiniz mi?
Başka hiçbir şey yazmıyordu. Yine de bunun kimden geldiğini biliyordum. İstemsizce gülümsedim. Sahafın önünde kitabı ilk elime aldığım günü hatırladım.
Babamın bana öğrettiği İtalyancadan bahsettiğimde Yusuf’un yüzünde beliren o şaşkın ifade, sanki dün yaşanmış gibi gözlerimin önüne geldi.
Parmaklarımı satırların üzerinde gezdirdim. Tek bir cümleydi ama yine de uzun bir mektubun anlatabileceği kadar çok şey anlatıyordu.
Sanki, Seni unutmadım. diyordu.
Seni merak ediyorum.
Yarım kalan sohbetimizi ben de unutmadım.
Kitabı usulca göğsüme bastırdım ve elimde biraz fazla uzun tuttuğumu fark edince hızla kapatıp tezgâhın altına koydum.
Tam o sırada arkamdan tanıdık bir ses duyuldu.
“Neyi saklıyorsun?”
İrkilerek arkama döndüm.
Helena, kollarını göğsünde kavuşturmuş bana bakıyordu.
“Hiç.”
Kaşını kaldırdı.
“Miriam.”
Sesindeki o yaramaz tınıyı çok iyi tanıyordum.
“Seni senden daha iyi tanıyorum. O yüzden bana ‘hiç’ deme.”
Elimi tezgâhın altına uzattım ama benden hızlı davranıp kitabı aldı.
“Lena!”
Deri kapağını açar açmaz içinden katlanmış küçük kâğıt yeniden yere düştü. Helena eğilip aldı.
“Okuma.” dedim mahcup bir sesle.
“Artık çok geç.”
Kâğıdı açtı. Gözleri satırın üzerinde dolaştı. Sonra bana baktı. Sonra tekrar kâğıda. Bir anda yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.
“Orlando Furioso’yu okuyabildiniz mi?”
Kâğıdı kapatıp bana uzattı.
“Bu kadar mı?”
Başımı salladım.
“Evet.”
Helena birkaç saniye sustu. Sonra kahkaha atmaya başladı.
“Ne var?” diye sordum.
“Hiç.” dedi gülmesini bastırmaya çalışarak.
“Bu adam ya seni düşündüğünden çok daha fazla önemsiyor…” Kısa bir duraksadı. “…ya da gerçekten sana âşık.”
Yüzümün ısındığını hissettim.
“Lena…”
“Ne?”
“Öyle söyleme.”
“Neden söylemeyeyim?”
Kitabı yeniden göğsüme bastırdığımı fark edince gülümsemesi daha da büyüdü.
“Bak! Kitabı bile bana vermiyorsun.”
Elimdekine baktım. Haklıydı. Farkında bile olmadan onu sıkıca tutuyordum. Utanıp kitabı biraz gevşettim.
“Ben sadece…”
Cümlemi tamamlayamadım.
Helena usulca omzuma yaslandı.
“Biliyor musun?”
“Neyi?”
“Uzun zamandır seni ilk kez böyle görüyorum.”
“Nasıl?”
“Gözlerinde yeniden ışık var.”
Ne diyeceğimi bilemedim. Başımı eğdim. Dudaklarımın kenarındaki gülümsemeyi ise ne kadar uğraşsam da gizleyemedim.
O gece meyhaneden her zamankinden daha hafif bir kalple çıktım. Yusuf’un bıraktığı küçük not hâlâ önlüğümün iç cebindeydi. Farkında olmadan yürürken elim birkaç kez cebime gidiyor, kâğıdın hâlâ orada olduğunu hissedince istemsizce gülümsüyordum.
Kapıyı usulca açtım. Ev sessizdi. Sobanın içindeki ateş sönmeye yüz tutmuş, odanın içine yalnızca kandilin titrek ışığı yayılmıştı.
“Niko?” diye seslendim alçak bir sesle. Cevap gelmedi. Tam şalımı çıkaracaktım ki içeriden boğuk bir öksürük duyuldu. Sonra bir tane daha. Bu kez önceki günlere hiç benzemiyordu. Sesindeki acıyı koridordan bile duyabiliyordum.
Koşarak içeri girdim. Annem sedirin kenarına tutunmuş, nefes almaya çalışıyordu. Bir eli göğsünde, diğeri ağzını kapattığı mendildeydi.
“Mama!” Yanına çöktüm. Tam o sırada yeniden öksürdü. Bu kez öksürüğü bütün bedenini sarsıyordu.
“Mama… Yavaş…”
Sırtını ovmaya başladım. Bir an sonra elindeki mendil yere düştü. Gözüm istemsizce üzerine kaydı. Bembeyaz bezin üzerinde koyu kırmızı lekeler vardı. Nefesim kesildi. Bu kadar olamazdı.
“Mama…” Sesim titriyordu. Annem konuşmaya çalıştı ama yeni bir öksürük nöbeti başladı. Bu kez kan yalnızca mendile değil, dudaklarının kenarına da bulaşmıştı. Tam o sırada içeriden Niko koşarak geldi. Uykulu gözleri annesini görünce bir anda açıldı.
“Mama!” Olduğu yerde donup kaldı. Küçük elleri titriyordu.
“Miri…” dedi korkuyla. “Annem niye kanıyor?”
Boğazıma koca bir düğüm oturdu. Ona ne söyleyeceğimi bilmiyordum.
“Niko.” dedim güçlükle.
“Bir tas temiz su getir.”
Gitmek istemedi. Annemin yanından ayrılmıyordu.
“Niko!” Bu kez sesim biraz daha sert çıktı. Koşarak mutfağa gitti. Ben annemin başını dizlerime yasladım.
“Nefes al…” diye fısıldıyordum.
“Lütfen… Yavaş yavaş nefes al.”
Annem gözlerini güçlükle açtı. Korkuyordu. Daria Ana’nın kulübesinden döndüğüm günden çok daha fazla.
Niko elindeki tası döke saça geri geldi. Suyu annemin dudaklarına götürdüm. Ancak içemedi. Başını iki yana salladı. Göğsü her nefes alışında daha da zorlanıyordu. O an mutfaktaki küçük bez keseyi hatırladım. Titreyen ellerimle açıp ocağa koştum. Bakır cezveye su doldururken ellerim öylesine titriyordu ki suyun yarısı yere döküldü.
“Daria Ana…” diye fısıldadım sanki beni duymasını ister gibi.
Titreyen ellerimle Daria Ana’nın verdiği otları kaynar suyun içine attım. Ocağın üzerinde yükselen buhar yüzüme vururken gözlerimden yaşlar durmaksızın akıyordu. Birkaç dakika sonra kupayı doldurup annemin yanına koştum.
“Mama… Biraz olsun iç.”
Annem güçlükle doğruldu. Kupayı dudaklarına götürdüm. Birkaç yudum içebildi. Sonra başını yeniden yastığa bıraktı.
“Niko.”
Küçük kardeşim gözyaşlarını silerek bana baktı.
“Sen bunu yavaş yavaş içir. Ben hemen geleceğim.”
“Ama abla…”
“Sakın yanından ayrılma.”
Başımı bile örtmeyi düşünmeden kapıyı açıp kendimi sokağa attım.
Koşuyordum. Ayaklarım taş sokaklara çarpıyor, nefesim göğsümü yakıyordu. Galata’nın yokuşlarını nasıl indiğimi, kaç kişiye çarptığımı hatırlamıyordum. Tek bildiğim, Daria Ana’ya ulaşmam gerektiğiydi. Yarım saat süren yolu belki on beş dakikada koştum. Meyhanenin kapısını öyle sert açtım ki içeridekilerin hepsi aynı anda bana döndü.
“Dimitri!” Sesim çatlamıştı. “Dimitri!”
İlk yanıma gelen Nastiya oldu.
“Miriam?”
Ardından kasanın başından Agapi fırladı.
“Ne oldu?”
Onlara cevap bile veremedim.
“Dimitri!” diye yeniden bağırdım. “O nerede?”
Üst kattan ağır ayak sesleri duyuldu. Merdivenlerden önce Dimitri indi.
Belli ki çoktan yatmıştı. Üzerinde yalnızca keten gömleği ve koyu renk yatak pantolonu vardı. Saçları dağılmıştı. Beni o hâlde görünce yüzündeki uykulu ifade bir anda kayboldu.
“Ne oldu?” Yanına koşup iki kolunu tuttum. “Ne olur…” Sesim hıçkırıklara karışıyordu.
“Yardım et. Daria Ana’yı getir. Annem…”
Boğazımdan çıkan kelimeler birbirine karışıyordu.
“Annem ölüyor.”
Meyhanenin içi bir anda sessizleşti. Tam o sırada üst kattan başka ayak sesleri duyuldu. Helena merdivenlerden aceleyle inmeye başladı. Siyah elbisesinin omuzlarından biri kaymış, saçları aceleyle toparlanmıştı. Yüzündeki telaş, yukarıdaki müşterisini olduğu gibi bırakıp indiğini ele veriyordu.
“Miriam!” Yanıma gelip omuzlarımdan tuttu. “Ne oldu?”
Cevap veremedim. Yalnızca ağlıyordum. Dimitri tek kelime etmeden arkasını döndü.
“Bekleyin.”
Hızlı adımlarla yeniden üst kata çıktı. Dakikalar sonra üzerine koyu renk kaftanını geçirmiş, kemerini bağlamış hâlde merdivenlerden indi. Bu kez yüzünde en ufak bir tereddüt yoktu. Kapıya yönelirken Helena’ya döndü.
“Sen de git.”
Helena hiç düşünmeden başını salladı.
“Miriam’ı yalnız bırakma.”
Helena usulca elimi tuttu.
“Bekle beni.” dedi.
Merdivenleri ikişer ikişer çıkarak gözden kayboldu.
Kızlar beni sandalyeye oturttular. Lusine titreyen ellerime bir bardak su tutuşturdu. Nastiya omuzlarıma kalın bir şal örttü. Agapi ise sessizce yanımda duruyor, bir şey söylemeden sırtımı sıvazlıyordu.
Suyu dudaklarıma götürdüm ama boğazımdan tek damla bile geçmedi. Kulaklarım uğulduyordu. Kalbim öylesine hızlı çarpıyordu ki etrafımdaki bütün sesleri bastırıyordu.
Birkaç dakika sonra Helena yeniden merdivenlerden indi. Artık üzerindeki gösterişli siyah elbise yoktu. Günlük keten eteğini, açık renk gömleğini giymiş, saçlarını sıkıca örmüştü. Bir elinde kendi şalı, diğerinde kalınca bir başörtüsü vardı. Tam arkasından, az önce odasında bıraktığı müşteri de ağır adımlarla merdivenlerden indi. Belindeki kemeri düzeltirken mahcup bir ifadeyle Dimitri’ye baktı, masaya birkaç akçe bıraktı ve tek kelime etmeden meyhaneden çıktı.
Helena doğruca yanıma geldi.
“Haydi.”
Elimdeki bardağı usulca aldı.
Sonra başörtüsünü iki eliyle açıp saçlarımı dikkatlice örttü. Titreyişimi fark etmiş olacak ki örtüyü çenemin altında bağlarken yanağıma hafifçe dokundu.
“Yalnız değilsin.”
Dimitri çoktan kapıyı açmıştı. Üçümüz zifiri karanlığın içine çıktık. Gece ayazı yüzümü bıçak gibi kesiyordu. Yalnızca ayak seslerimiz, taş sokaklarda birbirine karışıyordu.
“Siz eve gidin.” dedi arkasına bakmadan.
“Ben Daria Ana’yı alıp geleceğim.”
“Ama…” diyebildim yalnızca.
Başını çevirip bana baktı.
“Yetişeceğiz.”
Meyhanenin önündeki yol ikiye ayrılıyordu. Biri evimize çıkan dar taş sokaklara, diğeri ise surların dışına, ormanın başladığı patikaya uzanıyordu. Dimitri hiç duraksamadan ormana giden yola saptı. Kaftanının etekleri rüzgârda savrulurken kısa sürede karanlığın içinde kayboldu.
Helena usulca elimi tuttu. Sonra birlikte eve doğru yürümeye başladık Evin kapısını titreyen ellerimle açtım. İçerisi beklediğimden sessizdi. Sobanın közleri sönmeye yüz tutmuş, kandilin solgun ışığı odanın duvarlarına vuruyordu. Niko, annemin başucunda diz çökmüştü. Bir eli annemin saçlarını usulca okşuyor, ince sesiyle kilisede öğrendiği ilahilerden birini mırıldanıyordu.
“Kírie eléison… Kírie eléison…”
Çocuk sesindeki o masum huzur, odanın üzerine ince bir örtü gibi serilmişti.
Kapının açıldığını duyan annem gözlerini ağır ağır araladı. Bakışları önce Niko’da durdu. Sonra bana çevrildi. Dudaklarının kenarında yorgun ama sevgi dolu bir gülümseme belirdi.
“Mari’m…” diye fısıldadı.
Helena ile birlikte annemin başucunda bekliyorduk. Niko hâlâ annemin elini bırakmıyordu. Aradan ne kadar zaman geçtiğini bilmiyordum. Bana saatler gibi gelmişti. Sonunda dışarıdan hızlı ayak sesleri duyuldu. Kapı iki kez vuruldu. Yerimden fırlayıp açtım. Önde Dimitri vardı. Hemen arkasında ise Daria Ana. Kalın yün şalını omuzlarına dolamış, elinde deri bir heybe taşıyordu. Soluk soluğa kalmıştı ama yüzünde en ufak bir telaş yoktu. Yalnızca kararlı görünüyordu.
“Çekil kızım.” dedi yumuşak bir sesle. Hemen kenara çekildim.
Daria doğruca annemin yanına oturdu. Önce hiçbir şey söylemedi. Parmaklarını annemin bileğine koydu. Gözlerini kapatarak nabzını dinledi. Sonra avucunu alnına götürdü. Ateşini kontrol etti. Annem güçlükle gözlerini araladı. Daria’yı görünce belli belirsiz gülümsedi.
“Demek sensin…” diye fısıldadı.
Daria da aynı yumuşaklıkla karşılık verdi.
“Benim. Epey inat etmişsin.”
Annem yorgun bir tebessüm etti.
“Biraz.”
Daria bu kez göğsünü dinlemek için kulağını usulca yasladı. Annem her nefes alışında derinden öksürüyor, göğsünden hırıltılı sesler yükseliyordu. Sonra mendili istedi. Kanlı bezi uzun uzun inceledi. Yüzündeki ifade ilk kez değişti. Az önceki sakinliği yerini ağır bir düşünceye bırakmıştı. Hiç konuşmadı. Heybesinden küçük bir cam şişe çıkardı. İçine birkaç damla koyu renkli sıvı damlattı. Ardından yeni otlar çıkardı. Birkaçını avucunda ezdi. Odadaki adaçayı kokusuna bu kez daha keskin bitki kokuları karıştı. Ben nefesimi tutmuş onu izliyordum.
“Daria Ana…” diye fısıldadım.
“Bana bak.”
Başımı kaldırdım.
“Bir tas sıcak su hazırla.”
Hemen ocağa koştum. Suyu getirene kadar o, annemin sırtını dikkatlice dinlemeye devam etti.
Tek kelime etmiyordu. Tası ellerine uzattığımda teşekkür bile etmedi. Yalnızca işine devam etti. Bir süre sonra derin bir nefes aldı. Başını yavaşça eğdi. Daria Ana’nın yüzünde, birkaç gün önce doğan iki bebeğe bakarken gördüğüm umut yoktu.
Daria Ana, annemin üzerini örttükten sonra sessizce ayağa kalktı. Heybesini kapattı, sonra gözleriyle bana kapıyı işaret etti.
“Gel.”
Bacaklarım titriyordu.
Helena, Niko’nun yanına oturdu. Dimitri ise odanın diğer köşesinde sessizce bekliyordu.
Kapıyı usulca kapatıp dışarı çıktık. Gece soğuğu yüzüme çarptı. Bir süre ikimiz de konuşmadık. Kulübenin önündeki kadar yoğun olmasa da adaçayı kokusu, Daria’nın şalına sinmişti. Sessizliği ilk bozan ben oldum.
“İyi olacak değil mi?”
Daria başını kaldırıp gökyüzüne baktı. Bulutların arasından görünen ayı birkaç nefes boyunca sessizce izledi. Sonra bana döndü.
“Miriam…” Sesinde her zamanki yumuşaklık vardı ama gözlerindeki derin yorgunluğu görebiliyordum.
“Annen uzun zamandır hasta.”
Başımı salladım.
“Biliyorum.”
“Hayır.” dedi usulca. “Sen yalnızca hasta olduğunu biliyorsun.”
Kalbim sıkıştı. Daria bir adım bana yaklaştı.
“Ben toprağın dilini bilirim. Otların hangi yaraya iyi geldiğini de.”
Elini heybesinin üzerine koydu.
“Bugüne kadar nice insan ayağa kalktı bu ellerden aldıklarıyla.”
Bir an sustu.
“Ama bazı hastalıklar vardır…” Cümlesini tamamlamakta zorlanıyordu. “…şifa bulmaktan çok, insanın gücünü yavaş yavaş tüketir.”
Gözlerim dolmaya başladı.
“Ben…” Sesim titriyordu. “Ne yapacağım?”
Daria iki elimi avuçlarının içine aldı. Ellerinin sıcaklığı, buz kesmiş parmaklarıma geçti.
“Elinden geleni yapacaksın. Yanında olacaksın. Onu yalnız bırakmayacaksın.”
“İyileşecek mi?” Bu kez cevabı beklemekten korkuyordum. Daria gözlerini benden kaçırmadı.
“Ben yalnızca acısını azaltabilirim.”
O cümle, göğsümün tam ortasına saplandı.
“Öksürüğünü hafifletebilirim. Nefesini biraz rahatlatabilirim. Ama…”
Devamını söylemesine gerek yoktu. İlk kez ölümün annemize sandığımızdan çok daha yakın durduğunu hissettim.
Dizlerimin bağı çözüldü. Daria beni düşmeden tuttu.
“Dinle beni.” dedi kararlı bir sesle. “Bu, yarın olacak demek değildir. Bir hafta sonra da olmayabilir. Belki aylar sürecek. Belki daha da uzun. Allah ömrü ne kadar yazdıysa o kadar yaşayacak.”
Başımı omzuna yaslayıp hıçkırmaya başladım.
Daria saçlarımı usulca okşadı.
“Şimdi ağla. Çünkü birazdan içeri girdiğinde annen yalnızca kızını görmek isteyecek.”
Gece yarısını çoktan geçmişti.
Galata’nın gündüz hiç susmayan sokakları ilk kez bu kadar sessizdi. Uzaklardan yalnızca dalgaların kıyıya vurduğu duyuluyor, rüzgâr dar sokakların arasından geçerken taş duvarlara hafifçe çarpıyordu. Nefes almak bile ağır geliyordu.
Kapımızdan birkaç adım uzaklaştığımızda dizlerimdeki güç bir anda çekildi. Olduğum yere çöktüm. Taşlar avuçlarıma battı. Hiç umursamadım. İçimde saatlerdir tutmaya çalıştığım bütün acı, bir anda boğazımdan dışarı taştı. Hıçkırıklarımı susturamıyordum.
“Ben ne yapacağım…” diye fısıldadım.
Sesimi benden başka kimse duymadı.
“Babamı aldın…”
Gözlerimden yaşlar durmaksızın akıyordu.
“Şimdi annemi de mi alacaksın?”
Başımı iki elimin arasına aldım. Nefes alamıyordum. Gerçekten yalnız hissediyordum. Ne kadar güçlü olmaya çalışırsam çalışayım, annemin hastalığını ellerimle durduramayacağımı anlamıştım.
Arkamdan yavaş ayak sesleri geldi. Daria Ana, hiçbir şey söylemedi. Yalnızca yanıma çömeldi. Bir süre birlikte sustuk. Sonra omuzlarıma şalını örttü.
“Soğuk.” dedi usulca.
Başımı kaldırmadım.
“Ben korkuyorum.” Sesim çocuklar gibi çıkmıştı. Daria uzun süre cevap vermedi. Sonra başımı usulca göğsüne çekti.
“Kork.” dedi.
“Korkmak, sevmenin bedelidir.” Hıçkırıklarım yeniden yükseldi.
“Ben annemsiz yaşayamam.” Daria saçlarımı okşadı.
“Şimdi bunu düşünme. Bu gece yalnızca onun yanında ol.”
Gökyüzüne baktım. Ay, bulutların arkasına saklanmıştı.
O karanlık sokakta beni ağlarken yalnızca gece, Daria Ana ve Rabbim görüyordu. Hıçkırıklarım yavaş yavaş dinerken taş sokağın sessizliğini başka ayak sesleri böldü. Başımı kaldırmadım.
Kimin geldiğini tahmin edebiliyordum. Dimitri yanımıza kadar geldi.
Ne “iyi misin?” diye sordu. Ne de “geçecek” dedi. Bir süre öylece ayakta durdu.
Sonra pelerinini omzundan çıkarıp sessizce Daria Ana’ya uzattı.
Gece ayazı iyice bastırmıştı. Daria Ana ayağa kalktı. İkisi kısa bir an göz göze geldi. Tek kelime konuşmadılar. Sanki söylenecek her şeyi yıllar önce söylemişlerdi. Dimitri bakışlarını bana çevirdi.
“Ağlaman bittiyse içeri gir.” Sesindeki sertlik tanıdıktı. Ama bu kez o sertliğin altında başka bir şey vardı. Beni ayağa kaldırmaya çalışmıyor, acımı küçümsemiyordu. Yalnızca dimdik durabilmem için bana zaman tanıyordu. Gözyaşlarımı elimin tersiyle sildim.
“Özür dilerim.”
Dimitri başını iki yana salladı.
“Özür dileme.”
İlk kez sesini biraz daha alçaltmıştı.
“İnsan annesi için ağlarken özür dilemez.”
Boğazım yeniden düğümlendi. Dimitri bunu görmezden geldi. Her zamanki gibi.
“Sabah işe gelmeyeceksin.”
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
“Ama…”
“Gelmeyeceksin.” Sözümü bitirmeme izin vermedi.
“Annenin yanında kal. Kızlar işi halleder.”
İtiraz edecek hâlim kalmamıştı. Başımı usulca salladım. Sonra ağır adımlarla kapıya yöneldi. Ona teşekkür edemedim. Ama o da zaten teşekkür bekleyen biri değildi.
Kapıyı usulca kapatıp yeniden annemin yanına oturdum.
Helena, Niko’yu diğer odaya götürmüş, biraz olsun uyumasını sağlamıştı. Kandilin titrek ışığı annemin yüzüne vuruyor, gölgesi duvara usulca düşüyordu. Elini avuçlarımın arasına aldım. Eskisinden de hafifti. Parmaklarının kemikleri teninin altından belirginleşmişti.
Gözlerini yavaşça açtı.
“Mari’m…”
“Buradayım, mama.”
Elimi hafifçe sıktı.
“Daria ne dedi?”
Yalan söylemek istedim. Başaramadım.
“Dinlenmen gerektiğini söyledi.”
Annem belli belirsiz gülümsedi.
“Ben de bir anneyim.” dedi usulca.
“Benden gerçeği saklayamazsın.”
Boğazım düğümlendi.
“Konuşma lütfen.”
Başını iki yana salladı.
“Hayır. Seninle konuşacağım.”
Gözlerini tavana çevirdi. Sanki yıllar öncesine gidiyordu.
“Baban öldüğünde…” dedi. “En çok neden korktuğumu biliyor musun?”
Sessizce başımı salladım.
“Siz…Niko çok küçüktü. Sen ise çocuk olacak yaşta evin annesi oldun.”
Gözlerim doldu.
“Ben bunu isteyerek yapmadım.”
“Biliyorum.” dedi.
“Tam da bu yüzden seninle gurur duyuyorum.”
Elini yanağıma götürdü. Titreyen parmakları yüzümü okşadı.
“Şimdi beni iyi dinle.”
İçimde kötü bir his büyüdü.
“Mama…”
“Ben gidersem…”
“Hayır.”
Sözünü bitirmesine izin vermedim.
“Öyle söyleme. Ne olur.”
Annem gözlerini kapattı.
“Ama dinle.”
“Hayır.”
“Mari.”
Sesini ilk kez biraz daha kararlı çıkardı.
“Dinle.”
Hıçkırıklarımı tutmaya çalışarak sustum.
“Niko…” dedi.
“Çok iyi bir çocuk. Onun çocukluğunu elinden alma. Okumaya devam etsin. Babanın en büyük hayali buydu. Ne olursa olsun okulunu bırakmasına izin verme.”
Başımı eğdim.
“Vermem.”
“Bir de…”
Derin bir nefes aldı.
“Onun bana duyduğu sevgiyi, kendine yük etmesine izin verme. Çocuklar kendilerini suçlamaya meyillidir. Sen buna izin verme.”
Gözlerimden yaşlar damlıyordu.
“Tamam.”
“Bir söz daha ver.”
Elini daha sıkı tuttum.
“Ne istersen.”
“Kendini unutma.”
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
“Bütün hayatını başkalarını kurtarmaya çalışarak geçirme. Sen de yaşa. Sen de gül. Sen de sev. Sadece kardeşin için değil… Kendin için de bir hayat kur.”
Dayanamadım. Başımı dizlerine yaslayıp ağlamaya başladım.
“Ben bunları sensiz yapamam.”
Parmakları saçlarımın arasında dolaştı.
“Yaparsın. Baban gittikten sonra ben nasıl yaptıysam…Sen de yaparsın.”
Kısa bir sessizlik oldu. Sonra dudaklarının kenarında yorgun ama huzurlu bir tebessüm belirdi.
“Çünkü sen…” diye fısıldadı. “Benim cesur kızımsın.”
O an, çocukluğumun son kırıntısı da gözyaşlarımla birlikte avuçlarımın arasından akıp gitti.
Annem bir süre sessizce tavana baktı. Sanki nefesini toparlamaya çalışıyordu. Sonra güçlükle doğruldu.
“Mama, ne yapıyorsun?”
“Bir dakika…” dedi usulca.
Sedirin hemen yanındaki eski ceviz dolabı işaret etti.
“En üst çekmeceyi aç.”
Ayağa kalkıp dolabın kapağını araladım. İçeride katlanmış birkaç örtü, birkaç eski kap ve küçük ahşap bir sandık duruyordu.
“Sandığı bana getir.”
İki elimle dikkatlice alıp yanına oturdum. Annem kapağını açınca yıllardır saklanmış eski keten kokusu yayıldı. İçinden önce beyaz bir mendil çıkardı. Kenarına mavi iplikle küçük bir haç işlenmişti. Parmaklarını mendilin üzerinde gezdirdi.
“Bu…” dedi gülümseyerek.
“Babanın mendili.”
Usulca avuçlarıma bıraktı. Ardından küçük, paslanmaya yüz tutmuş bir olta iğnesi çıkardı.
“Bunu da hiç yanından ayırmazdı.” İğneye bakarken gözleri uzaklara daldı. “Denize her çıktığında cebine koyardı. Şans getirdiğine inanırdı.”
Son olarak sandığın dibinden katlanmış eski bir mektup çıkardı. Kâğıdın kenarları sararmış, mürekkebi yer yer solmuştu.
“Bunu bana evlendikten birkaç ay sonra yazmıştı.”
Mektubu iki eliyle tuttu. Bir an göğsüne bastırdı. Sonra yavaşça bana uzattı.
“Artık senin.”
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
“Ama bu senin…”
“Hatıralarım.” dedi sözümü tamamlayarak.
“Hatıralar paylaşıldıkça yaşamaya devam eder.”
Mektubu titreyen ellerimle aldım. Açmaya cesaret edemedim.
Annem gülümsedi.
“Bugün okuma.”
“Canın çok yandığında…” Kısa bir nefes aldı. “…babanın sesini duymaya ihtiyaç duyduğunda açarsın.”
Mendili, olta iğnesini ve mektubu kucağımda tutarken boğazım yeniden düğümlendi. Bunlar yalnızca birkaç eski eşya değildi. Babamdan bana kalan son parçalardı.
Gece iyice ilerlemişti.
Daria Ana’nın hazırladığı son ilacı da içtikten sonra annemin nefesi yavaş yavaş düzene girmeye başladı. Göğsünden yükselen hırıltı eskisi kadar sert değildi. Yüzündeki acı da biraz olsun hafiflemiş gibiydi.
Gözlerini bana çevirdi.
“İyi geceler, Mari’m.”
“İyi geceler, mama.”
Dudaklarının kenarında yorgun ama huzurlu bir tebessüm belirdi. Birkaç dakika sonra göz kapakları ağırlaştı ve usulca uykuya daldı.
Ben yerimden kalkmadım. Kandilin fitilini biraz kısıp sedirin yanına oturdum.
Başucunda duran küçük ahşap masanın üzerinde, Yusuf’un bana bıraktığı Orlando Furioso duruyordu. Kitabı elime aldım. Sayfalarını sessizce açtım. İtalyanca satırlar gözlerimin önünde sıralanıyordu. Babamın yıllar önce bana tek tek öğrettiği kelimeleri içimden tekrar ederek okumaya başladım.
Ev sessizdi. Yalnızca annemin düzenli nefesi ve kandilin hafif çıtırtısı duyuluyordu. Bir süre sonra odanın kapısı aralandı.
Niko, gözlerini ovuşturarak yanıma geldi.
“Uyuyamadım.”
Yanımı işaret ettim.
“Gel.”
Sessizce yanıma oturdu. Annemin uyuduğunu görünce yüzü aydınlandı.
“Daha iyi.” dedi fısıldayarak.
“İnşallah.”
Başını salladı.
Sonra usulca sedire uzandı. Annemi uyandırmamaya çalışarak kolunu beline doladı, yanağını omzuna yasladı. Annem uykusunda hafifçe kıpırdandı. Gözlerini açmadan oğlunun saçlarını okşadı. Niko’nun yüzünde huzurlu bir gülümseme belirdi. Kısa süre sonra o da derin bir uykuya daldı.
Kitabı yavaşça kapattım. Ayağa kalkıp annemin alnına düşen birkaç tutam saçı kulağının arkasına iliştirdim. Ateşi, önceki geceye göre daha düşüktü.
Kandilin fitili iyice kısalmış, odanın içine titrek bir ışık yayıyordu. Kitabı usulca kapatıp masanın üzerine bıraktım. Niko, annemin koluna sarılmış hâlde derin bir uykuya dalmıştı. Bir süre onları izledim. Belki de Daria Ana’nın ilaçları gerçekten işe yarıyordu diye düşündüm.
Tam gözlerimi kapatacakken annemin nefesi değişti. Önce hafifçe. Sonra biraz daha. Göğsünden çıkan hırıltılı ses yeniden duyulmaya başladı. Hemen yanına eğildim.
“Mama…”
Gözlerini açmadı. Yalnızca nefes almaya çalışıyordu. Kandilin fitilini biraz yükselttim. Odanın içi aydınlanınca yüzünün yeniden solduğunu fark ettim. Pencereye yürüyüp kanatlarını araladım. Gece ayazı içeri doldu. Uzaktan, sabaha yaklaşan vaktin ezanı yükselmeye başladı. Ses, Galata’nın taş sokaklarının üzerinden usulca evimize kadar ulaşıyordu. Annem gözlerini aralamadı. Dudakları belli belirsiz kıpırdadı. Önce ne söylediğini anlayamadım. Biraz daha eğildim. İncecik bir fısıltı döküldü dudaklarından.
“Yorgo…”
Kalbim olduğu yerde duracak sandım. Titreyen elimle saçlarını okşadım.
“Mama…” Cevap vermedi.
Elini avuçlarımın arasına aldım. Hâlâ sıcacıktı. Nefesi yeniden yavaşladı. Odada yalnızca kandilin çıtırtısı, Niko’nun düzenli soluk alışları ve dışarıdan yükselen ezanın son nağmeleri kalmıştı.
Sabaha kadar başucundan ayrılmadım. Belli ki babamı rüyasında görmüştü ya da yalnızca onu özlemişti. Bunu hiçbir zaman öğrenemedim. O gece annem ölmedi. Ama ben, onu kaybetmeye başladığımı kabul ettim.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

91okunma 45beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…