Bölümler 32Şu an: Bölüm 7
- 1 YAZARIN NOTU152 kelime
- 2 Bölüm 11.642 kelime
- 3 Bölüm 21.901 kelime
- 4 Bölüm 31.263 kelime
- 5 Bölüm 44.775 kelime
- 6 Bölüm 53.625 kelime
- 7 Bölüm 65.363 kelime
- 8 Bölüm 73.322 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 Bölüm 84.618 kelime
- 10 Bölüm 94.276 kelime
- 11 Bölüm 103.731 kelime
- 12 Bölüm 114.835 kelime
- 13 Bölüm 122.277 kelime
- 14 Bölüm 133.360 kelime
- 15 Bölüm 142.839 kelime
- 16 Bölüm 153.350 kelime
- 17 Bölüm 162.581 kelime
- 18 Bölüm 173.027 kelime
- 19 Bölüm 182.771 kelime
- 20 Bölüm 194.021 kelime
- 21 Bölüm 203.341 kelime
- 22 Bölüm 215.017 kelime
- 23 Bölüm 224.309 kelime
- 24 Bölüm 233.967 kelime
- 25 Bölüm 242.573 kelime
- 26 Bölüm 253.380 kelime
- 27 Bölüm 26 Kısım I4.778 kelime
- 28 Bölüm 26 Kısım II3.919 kelime
- 29 Bölüm 274.344 kelime
- 30 Bölüm 283.784 kelime
- 31 Bölüm 293.857 kelime
- 32 Bölüm 30 - FİNAL1.231 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
O gece meyhanenin karşısında duran adamın kim olduğunu öğrenememiştim. Dimitri, onu Kadı konağından biri olarak tanımış fakat bana daha fazlasını söylememişti. Ne kadar sorsam da yalnızca kaşlarını çatmış, kapıları kontrol etmemi söyleyerek konuyu kapatmıştı.
Eve döndüğümde zihnimde aynı sorular dönüp duruyordu. Beni neden izlemişti? Kadı Efendi, Yusuf'la çarşıda yürüdüğümü öğrenmiş miydi? Yoksa konağın adamları yalnızca dolaşan söylentilerin doğru olup olmadığını mı araştırıyordu?
O sırada hiçbirini bilmiyordum. Fakat çok sonraları Yusuf, o gecenin ardından konağında yaşananları bana anlattığında, karşı kaldırımda duran adamın yalnızca beni incelemediğini anladım.
Beni, Yusuf'un hayatından çıkarılması gereken bir tehlike gibi tartmıştı.
Ertesi sabah ezanının ardından Kadı Efendi'nin konağı yavaş yavaş uyanmış. Avludaki mermer şadırvandan akan suyun sesi sabahın sessizliğine karışırken hizmetkârlar mutfakta kahvaltı hazırlıyor, bahçıvanlar gülleri suluyor, üst kattaki cumbalı pencereler birer birer açılıyormuş.
Yusuf, odasının penceresini araladığında yüzüne serin kış havası çarpmış. Haliç'in üzerinde ince bir sis varmış. Kayıklar çoktan hareket etmiş, balıkçılar ağlarını toplamaya başlamış.
Bana bunları anlatırken, pencereden bakar bakmaz aklına gelen ilk şeyin ben olduğumu söylemişti.
"İnsan bazı düşünceleri zihninden kovduğunu sanıyor," demişti. "Oysa onlar yalnızca kapının arkasında bekliyor."
Son günlerde ne zaman yalnız kalsa aklı Galata'ya, sahaflara, kayıkta yan yana oturduğumuz o kısa zamana gidiyormuş. Kendine kızıyor, başka şeyler düşünmeye çalışıyor, fakat birkaç nefes sonra yine aynı isme dönüyormuş.
Benim adıma.
Tam o sırada kapısı usulca çalınmış.
"Buyurun."
İçeri, konağın yaşlı hizmetkârlarından Hasan Ağa girmiş. Başını her zamanki gibi saygıyla eğmiş.
"Çelebi Hazretleri, Kadı Efendi sizi çalışma odasına bekler."
Yusuf'un yüzündeki ifade değişmese de, babasının onu neden çağırdığını tahmin etmiş.
"Şimdi mi?"
"Emirleri öyle."
Üzerindeki siyah kaftanı düzeltmiş. Beyaz sarığını yeniden sardıktan sonra odasından çıkıp uzun koridoru geçmiş. Babasının çalışma odasının kapısı her zamanki gibi yarı aralıkmış. İçeriden yalnızca çevrilen sayfaların hışırtısı geliyormuş.
Kapıyı hafifçe tıklatmış.
"Müsaadenizle."
"Gel."
Kadı Efendi büyük ceviz masanın başında oturuyormuş. Önünde dava kayıtları, mühürler ve tomar hâline getirilmiş evraklar varmış. Yusuf, babasının yaşı ilerlemesine rağmen tek bir satırı kaçırmadan saatlerce belge okuyabildiğini anlatmıştı. Çalışma odasında onun izni olmadan ne bir hizmetkâr konuşabilir ne de bir eşya yerinden oynatılabilirmiş.
Kadı Efendi başını kaldırmadan karşısındaki minderi göstermiş.
"Otur."
Yusuf sessizce oturmuş.
Babası önündeki belgenin son satırını da okumuş, mührünü bastıktan sonra kalemi hokkaya bırakmış. Ardından ilk kez oğluna bakmış.
"Divandaki işlerin nasıl gidiyor?"
"Çok şükür iyi, efendim."
"Kâtipbaşı senden memnun mu?"
"Bir şikâyeti olmadı."
Kadı Efendi başını hafifçe sallamış.
"Son günlerde Galata tarafına fazla gidiyormuşsun."
Yusuf, bunu anlatırken babasının sözlerinin bir soru olmadığını özellikle söylemişti. Kadı Efendi gerçeği öğrenmek için sormazmış. Bildiği gerçeği karşısındakinin inkâr edip etmeyeceğini görmek için konuşurmuş.
"Görev icabı birkaç kez geçmem gerekti," demiş Yusuf.
Babası uzun süre cevap vermemiş.
"Galata büyük yerdir."
Kısa bir sessizliğin ardından yeniden konuşmuş.
"İnsan orada ne aradığına dikkat etmezse..."
Sözünün devamını getirmemiş.
Getirmesine de gerek yokmuş.
Söylemediği kelimeler, masanın üzerindeki mühürlerden daha ağırmış.
Kadı Efendi yeniden evraklarına dönmüş.
"Çıkabilirsin."
Yusuf ayağa kalkıp kapıya yönelmiş. Tam dışarı çıkacakken babasının sesi bir kez daha odanın içinde duyulmuş.
"Yusuf."
Arkasını döndüğünde Kadı Efendi doğrudan gözlerinin içine bakıyormuş.
"İnsanın adı yıllarca inşa edilir."
Bir süre susmuş.
"Ama tek bir yanlış adımla başkalarının diline emanet edilir."
Yusuf başını eğmiş.
"Nasihatinizi unutmayacağım, efendim."
Babasına yalan söylememişti.
O nasihati gerçekten unutmamıştı.
Yalnızca buna rağmen beni unutamamıştı.
Çalışma odasından çıktığında, çarşıdaki lakırdıların konağın duvarlarından içeri girdiğini anlamış. Babası henüz adımı söylememiş, meyhaneden bahsetmemiş, beni doğrudan suçlamamıştı. Fakat artık söylentiler yalnızca Galata sokaklarında dolaşmıyordu.
Yusuf'un evine ulaşmıştı. Öğle ezanından sonra konağa iki misafir gelmiş. Bir anne ile kızı. Kızın adı Mahinur'muş.
Ben o sabah onun varlığından habersizdim. Yusuf'un hayatında benim bilmediğim bir yer tuttuğunu, çocukluğundan beri ailelerince birbirlerine uygun görüldüklerini, parmağındaki altın yüzüğün onun adıyla bağlandığını bilmiyordum.
Mahinur'un annesi, Yusuf'un annesinin eski dostlarındanmış. Konağa geldiklerinde harem avlusunda ağırlanmışlar. Hizmetkârlar bakır siniler üzerinde kahve ile gül şerbeti taşımış, kadınlar yaklaşan bahardan, Bursa ipeklerinden ve vakfa gönderilecek yardımlardan konuşmuşlar.
Yusuf annesinin Mahinur'u sevdiğini anlatmıştı. Mahinur güzel konuşan, büyüklerinin yanında sözünü tartarak söyleyen, Farsça öğrenen, hat sanatıyla ilgilenen bir genç kadınmış. Soyu, terbiyesi ve eğitimiyle o konağa uygun görülüyormuş. Benim olmadığım her şeydi. Yusuf'un annesi ona, oğlunun da kitaplardan başını kaldırmadığını söylemiş.
"Belki bu yönünüz birbirinizi daha iyi anlamanızı sağlar," demiş.
Bunu duyduğumda içimde tuhaf bir acı hissetmiştim. Çünkü Yusuf'la aramızdaki ilk bağın kitaplar olduğunu sanıyordum. Oysa ailesi, aynı bağı çoktan başka bir kadınla kurmaya çalışmıştı.
Yusuf, kadınların konuşmalarından habersiz şekilde çalışma odasına dönmüş. Sabah yarım bıraktığı evrakları önüne çekmiş, mühürlenecek belgeleri ayırmış ve kalemi eline almış. Bir satır yazmış. Sonra durmuş.
Aklına yine Galata gelmiş.
Şarap rengi entarim, kış rüzgârında savrulan saçlarım ve anlamını bilmediği hâlde dinlediği Rum ağıdı... Parmağındaki altın yüzüğü çıkarıp masanın üzerine bırakmış.
Bunu bana anlattığında gözlerimi yüzünden kaçırmıştım.
"Onu neden çıkardınız?" diye sormuştum.
Uzun süre cevap vermemişti.
"O zaman" demişti sonunda, "parmağımda taşıdığım şeyin yalnızca bir yüzük olmadığını hissettim."
O yüzük, çocukluğundan beri kendisi için belirlenen geleceğin simgesiymiş. Mahinur iyi bir kadınmış. Saygılı, eğitimli, ağırbaşlı ve ailesinin gurur duyacağı bir gelin...
Her şey olması gerektiği gibiymiş. Kalbi dışında.
Tam o sırada kapı hafifçe vurulmuş.
"Müsaadeniz var mı?"
Mahinur'un sesiymiş.
Yusuf yüzüğü masanın üzerinde bırakmış olduğunu ancak kapı açıldığında hatırlamış. Mahinur içeri adım atar atmaz onu görmüş. Yusuf hiç vakit kaybetmeden yüzüğü yeniden parmağına geçirmiş.
İkisi de bu küçük hareketten söz etmemiş. Mahinur, elindeki tabağı masanın üzerine bırakmış.
"Dün annemle hazırladığımız helvadan getirmiştim."
"Ellerinize sağlık."
Aralarında kısa, ölçülü bir konuşma geçmiş. Mahinur Divan'daki işleri sormuş, Yusuf birkaç kelimeyle cevap vermiş. Bir zamanlar uzun uzun konuşabildikleri hâlde, o gün Yusuf onun gözlerine bakmakta bile zorlanmış.
"Onu kırdığımı o an anlamıştım," demişti bana. "Yine de hiçbir şey söylemedim."
Mahinur kalkarken yüzüğe son kez bakmış.
"Ben müsaadenizi isteyeyim."
"Allah'a emanet olun."
Kapı kapandığında Yusuf çalışma odasında yalnız kalmış.
Mahinur'un o koridordan geçerken ne düşündüğünü Yusuf da bilmiyordu. Ben ise o sabah bütün bunlardan habersizdim. Kadı Efendi'nin beni araştırdığını bilmiyordum. Mahinur'un Yusuf'un parmağındaki yüzüğü masanın üzerinde gördüğünü bilmiyordum. En önemlisi de Yusuf'un nişanlı olduğunu bilmiyordum.
Ben yalnızca bir gece önce karanlık sokakta beni izleyen yabancının gözlerini düşünerek meyhanenin yolunu tutmuştum. Ertesi sabah meyhaneye vardığımda her şey her zamanki gibiydi.
Helena üst kattaki odaların pencerelerini açarak içeriyi havalandırıyor, Lusine mutfakta büyük bakır kazanın altına odun atıp günün ilk yemeğini hazırlıyor, Nastiya ise masaların üzerindeki yarısı erimiş mumları tek tek değiştiriyor, yenilerini pirinç şamdanlara dikkatlice yerleştiriyordu. Dimitri de her zamanki gibi fıçıların musluklarını kontrol ediyor, eksilen şarapları sessizce not alıyordu.
Sanki dün gece hiçbir şey yaşanmamıştı. Sanki meyhanenin karşısında saatlerce beni izleyen o adam hiç var olmamıştı. Ben de hiçbir şey belli etmemeye çalıştım.
Önlüğümü bağladım ve masaları silmeye başladım. Boş testileri yıkadım. Yerdeki samanları süpürdüm. Ellerim çalışıyordu. Ama aklım kapının dışındaydı. Ne zaman kapının menteşesi hafifçe gıcırdasa başımı istemsizce kaldırıyordum. Ne zaman sokaktan ayak sesleri gelse elimdeki işi bırakıp kapıya bakıyordum.
Farkında olmadan yine kapıya baktığım sırada Helena omzuma hafifçe dokundu.
"Bugün kapının eşiğini senden daha çok seyreden olmadı."
İrkilerek ona döndüm.
"Öyle mi yaptım?"
Gülümsedi.
"Hem de kaç kez."
Elimdeki bezi buruşturup yeniden kovaya daldırdım.
"Birini mi bekliyorsun?"
Başımı iki yana salladım.
"Hayır."
Yalan söylemekten hoşlanmazdım. Ama gerçeği de anlatamazdım. Ben kimseyi beklemiyordum.
Yalnızca o adamın yeniden gelmesinden korkuyordum. Çünkü gözlerindeki bakış, sıradan bir meraktan ibaret değildi. Sanki beni tanımaya değil, hakkımda hüküm vermeye gelmişti. Kadı Efendi miydi, yoksa konakta çalışan ağalardan biri miydi, bunu düşünüp duruyordum.
Tam o sırada meyhanenin kapısı yeniden açıldı. Elimdeki bez olduğu yerde kaldı. Kalbim hızla çarpmaya başladı. Başımı kaldırdım. İçeri giren yalnızca ekmekçi çırağıydı. Derin bir nefes verdim. Çocuk, ekmek sepetini mutfağa bıraktıktan sonra koşar adımlarla yeniden dışarı çıktı.
Ben ise farkında bile olmadan kapıya bakmaya devam ediyordum.
"Bugün de gelmeyecek." Helena'nın sesi tam arkamdan yükseldi. İrkilerek ona döndüm. Elindeki boş testiyi tezgâhın üzerine bırakırken yüzümdeki ifadeyi dikkatle inceliyordu.
"Kim?" diye sordum, hiçbir şey anlamamış gibi davranarak.
Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme belirdi.
"Sormana gerek yok."
Başımı önüme eğip yeniden masayı silmeye başladım.
"Ben kimseyi beklemiyorum."
"Biliyorum." dedi sakince. "Sen yalnızca kapıya her beş dakikada bir bakıyorsun."
Tam itiraz edecektim ki, son birkaç gündür bunu gerçekten yaptığımı fark ettim.
Yusuf'u beklediğimden değil, en azından kendime söylediğim buydu. Ben yalnızca o adamın yeniden çıkıp gelmesinden korkuyordum. Helena omzunu kapıya yasladı. Yüzündeki gülümseme yavaşça silindi.
"Miriam..." Sesi ilk kez bu kadar ciddiydi. "Bitir bunu."
Helena'nın son cümlesi havada asılı kaldı.
Tam yeniden elimdeki bezi kovaya batıracakken gözüm meyhanenin açık kapısından dışarı kaydı. Karşı kaldırımda iki kadın duruyordu. Önde, ellili yaşlarında olduğunu tahmin ettiğim vakur duruşlu bir hanım vardı. Koyu mürdüm feracesinin üzerine siyah bir yaşmak örtmüş, elindeki sedef kakmalı bastona hafifçe yaslanarak yürüyordu. Ardından gelen genç kız ise istemsizce bütün dikkatimi üzerine çekti.
Yirmi yaşlarında ya vardı ya yoktu. Üzerindeki açık fildişi renkli feracesi, ince altın sırmalarla işlenmişti. Başındaki krem yaşmak yüzünün yalnızca bir kısmını örtüyor, beyaz tenini ve ela gözlerini gizlemeye yetmiyordu. Feracesinin etekleri yere değmeyecek kadar kısa, yürüyüşü ise öylesine sakindi ki ayak seslerini bile duymak mümkün değildi. Gösterişli değildi. Ama insan bakmadan da geçemiyordu. Duru güzelliği, süslü olmaya ihtiyaç duymayacak kadar dikkat çekiciydi.
Fakat doğrudan meyhaneye bakıyordu. Daha doğrusu içeriyi görmeye çalışıyormuş gibiydi. Farkında olmadan elimdeki bezi sıktım.
"Helena..." diye fısıldadım.
O da başını kaldırıp benim baktığım yöne baktı.
"Bize mi bakıyor?"
Helena birkaç saniye kadınları inceledi. Sonra kaşlarını hafifçe çattı.
"Hayırdır inşallah..." dedi usulca.
İkimiz de konuşmadan onları izlemeye devam ettik. Yaşlı kadın bir şeyler söyleyince genç olan başını salladı. Ardından son bir kez meyhaneye baktı.
Bir anlığına göz göze geldiğimizi sandım. Sonra ikisi birlikte sokağın aşağısına doğru yürümeye başladılar. Ben hâlâ arkalarından bakıyordum. Kim olduklarını bilmiyordum. Ama içimde tuhaf bir sıkıntı büyümeye başlamıştı.
Tam o sırada karşıdaki kumaşçı dükkânından çıktı. Elindeki ölçü ipini beline dolayarak doğruca meyhaneye geldi.
"Dimitri!" diye seslendi kapıdan.
Dimitri fıçıların başından dönüp ona baktı.
"Ne var?"
Kumaşçı başını kadınların gittiği yöne doğru çevirdi.
"Az önce iki hanım geldi."
"Eee?"
"Senin meyhaneyi sordular."
Dimitri'nin yüzündeki ifade bir anda değişti.
"Neyi sordular?"
"Kim çalışır, kim gelir gider... Öyle laflar ettiler."
Kumaşçı omuz silkti.
"Ben de 'Ben ne bileyim, gidin Dimitri'ye sorun.' dedim."
Dimitri cevap vermedi ve hiçbir şey olmamış gibi yeniden işine döndü. Ben ise içimde büyüyen huzursuzluğu bastırmaya çalışarak masaları silmeye devam ettim. Tam o sırada elimdeki sabun parçası ikiye ayrıldı. Taş zemini temizlemek için kullandığımız son kalıptı.
Agapi'nın yanına gittim. "Elimizde sabun kalmamış." Defterinden başını bile kaldırmadan kasayı açtı. İçinden birkaç akçe çıkarıp avucuma bıraktı.
"Köşedeki bakkaldan al gel."
"Peki."
Başörtümü sandığın üzerinden alıp saçlarımı örtecek şekilde bağladım. Şalımı omuzlarıma aldıktan sonra meyhaneden çıktım. Bakkal dükkânı gerçekten de birkaç dükkân ötedeydi. Yaşlı bakkal beni görünce gülümsedi.
"Dimitri yine seni mi gönderdi, kızım?"
"Sabunumuz bitmiş."
Adam rafın üzerinden iki kalıp zeytinyağlı sabun alıp tezgâha bıraktı.
"Bunlar yeni geldi. Daha güzel köpürür."
Akçeleri uzattım. Sabunları bohçama koyup teşekkür ederek dükkândan ayrıldım.
Tam meyhaneye geri dönecektim ki içimde bir şey dönüp arkama bakmamı söyledi. Sokağın köşesinde az önce gördüğüm genç kadın duruyordu. Tek başınaydı. Yaşlı kadın yanında yoktu. Bana bakıyordu. Bakışlarını kaçırmadı. Ne öfke vardı yüzünde ne de küçümseme. Sanki beni ilk kez görüyormuş gibi dikkatle inceliyordu. Ben de olduğum yerde durdum. Birkaç saniye boyunca yalnızca birbirimize baktık. Sonra genç kadın ağır adımlarla bana doğru yürümeye başladı. Yanıma geldiğinde zarif bir tebessümle başını hafifçe eğdi.
"Affedersiniz." dedi yumuşak bir sesle.
"Burada mı çalışıyorsunuz?"
Elimdeki bohçayı biraz daha sıkıca kavradım.
"Evet." Kısa bir sessizlik oldu. "Size nasıl yardımcı olabilirim, hanımefendi?"
Genç kadın cevap vermeden önce beni baştan aşağı süzdü. Bakışları üzerimde uzun süre dolaştı. Önce başörtüme, sonra yıpranmış keten entarime, en sonunda da boynumdaki küçük haç kolyesine takıldı.
İlk kez o an, gözlerindeki merakın yerini başka bir duygu aldı. Yüzündeki yumuşak ifade neredeyse fark edilmeyecek kadar değişti.
"Rum musunuz?" diye sordu.
Soruyu beklemiyordum.
"Elhamdülillah" ya da "Selamünaleyküm" diye başlayan bir sohbet beklerken doğrudan kim olduğumu sorması beni şaşırtmıştı.
Başımı hafifçe salladım.
"Evet."
"Adınız?"
"Miriam."
İsmimi söyler söylemez genç kadının bakışları dondu. Dudaklarının kenarındaki tebessüm yavaşça silindi. Sanki aradığı cevabı bulmuştu. Bir süre konuşmadı. Yalnızca bana baktı. Bakışlarının ağırlığı omuzlarıma çökmüş gibiydi.
"Demek..." dedi sonunda. "Adınız Miriam."
"Evet."
"Burada çalışıyorsunuz."
"Evet."
Sesindeki sıcaklık gitmişti. Yerini ölçülü ama belirgin bir mesafe almıştı.
"Ne kadar zamandır?"
"Yaklaşık beş yıldır."
Başını hafifçe salladı.
"Anladım."
Bu kez sessizlik daha uzundu. Sormak istediği başka şeyler olduğu belliydi. Ama kelimelerini özenle seçiyor gibiydi. Ben ise hâlâ onun kim olduğunu bilmiyordum.
"Affedersiniz..." dedim çekinerek. "Galiba siz beni tanıyorsunuz."
Gözlerini ilk kez üzerimden çekti.
"Hayır."
Kısa bir duraksamadan sonra ekledi.
"Yalnızca adınızı merak ettim."
İçimde açıklayamadığım bir huzursuzluk büyümeye başlamıştı. Az önce karşımdaki kadınla konuşurken hissettiğim sıcaklık kaybolmuştu. Yerine, görünmeyen ama hissedilen ince bir duvar örülmüştü. Sebebini bilmiyordum. Henüz öğrenmemiştim. Ama adımı söylediğim andan itibaren, o genç kadının bana artık bambaşka gözlerle baktığını hissediyordum.
Genç kadın derin bir nefes aldı; göğsü hafifçe yükselip inerken omuzları neredeyse fark edilmeyecek kadar gerildi. İçeri dolan ağır hava, meyhanenin loş ışıklarıyla birleşip ortamı daha da boğucu kılıyordu. Bakışları yeniden bana döndü; gözleri sabit, ölçülü ve ürkütücü bir sakinlikle üzerimde gezindi.
"Demek beş yıldır burada çalışıyorsunuz."
"Evet."
"Ve şarkı söylüyorsunuz."
Başımı hafifçe salladım; saçlarım omuzlarıma dökülürken parmaklarım istemsizce eteğimin kenarını buruşturuyordu.
"Evet."
Yüzündeki ifade neredeyse hiç değişmiyordu; dudakları ince bir çizgi halinde kapalı, çenesi hafifçe yukarı kalkıktı.
Sanki söylediği her kelimeyi önceden tartıyor, hiçbirini öfkesine teslim etmiyordu; bu soğukkanlılık, içimdeki huzursuzluğu daha da büyütüyordu. İçimde bir yer, onun bu dinginliğinin altında saklanan şeyi sezmek ister gibi kıpırdanıyor, ama aynı anda bundan korkuyordu.
"Çelebi Bey'i ne zamandır tanıyorsunuz?"
İlk kez irkildim; kalbim göğsüme sertçe çarptı, nefesim bir anlığına kesildi. Sanki biri içimde sakladığım bir sırrın kapağını ansızın aralamıştı.
"Çelebi Bey?"
"Yusuf Çelebi."
Kalbim bir anlığına duracak gibi oldu; kulaklarım uğuldadı, etrafımdaki sesler silikleşti. İçimdeki bütün düşünceler birbirine dolandı, hangisine tutunacağımı bilemedim.
Demek onu tanıyordu.
"Çok uzun zamandır değil."
"Ne kadar?"
"Birkaç hafta."
Başını hafifçe eğdi; bu küçük hareket bile içinde taşıdığı üstünlük hissini gizleyemiyordu.
"Anladım."
Yine o sessizlik... Mekânın köşesinden gelen kısık kahkaha ve bardakların birbirine çarpma sesi bile bu sessizliği dağıtamıyordu. O an, sanki herkes konuşuyor ama hiçbir ses bana ulaşmıyordu; yalnızca onun varlığı bütün alanı dolduruyordu. Sonra gözlerini doğrudan gözlerime dikti; bakışları keskinleşmişti.
"Siz yerinizi unutmuşsunuz."
Ne demek istediğini ilk anda anlayamadım; kaşlarım çatıldı, dudaklarım aralandı. İçimde bir şey, bu sözün ardında daha ağır bir anlam olduğunu fısıldıyordu.
"Affedersiniz?"
"Yanlış anladınız." dedi sakince; sesi hâlâ aynı ölçülü tondaydı.
"Sizi aşağılamıyorum. Yalnızca size ait olmayan bir yere yürüdüğünüzü söylüyorum."
Boğazım düğümlendi; yutkunmaya çalıştım ama kelimeler içimde sıkışıp kaldı. Sanki görünmez bir el, sesimi içimde bastırıyor, beni kendi bedenimde yabancılaştırıyordu.
"Ben kimsenin yerini almaya çalışmadım."
"Biliyorum." dedi.
"Fakat bazen yalnızca aynı yerde durmak bile fazlasıdır."
Sözleri yüzüme atılmış tokat gibi çarpıyordu; yanaklarımın yandığını hissettim. İçimde bir utanç dalgası yükseldi, ardından hemen bir öfke kıvılcımı belirdi ama ikisi de birbirine karışıp beni daha da çaresiz bıraktı.
"Ben Çelebi Bey'in nişanlısıyım. Mahinur."
İlk kez o an kim olduğunu anladım; gözlerim büyüdü, nefesim kesildi. İçimde bir şey aniden boşluğa düştü, sanki ayaklarımın altındaki zemin çekilmişti.
Karşımda duran kadın Yusuf'un evleneceği kadındı.
Mahinur, yüzümde beliren şaşkınlığı sessizce izledi; bakışlarında ne zafer ne de öfke vardı, yalnızca soğuk bir kesinlik. Bu kesinlik, onun söylediklerinden çok daha ağırdı; tartışmaya yer bırakmayan, kaçınılmaz bir gerçek gibi üzerime çöktü.
"Ben sizin kötü biri olduğunuzu düşünmüyorum." dedi. "Belki yalnızca gençsiniz. Belki yaptığınız şeyin nereye varacağını bilmiyorsunuz."
Başımı iki yana salladım; saçlarım yüzüme yapıştı, gözlerim dolmaya başlamıştı. İçimde yükselen itiraz, kelimelere dönüşmeden boğazımda düğümleniyordu.
"Biz yalnızca bir iki defa konuştuk."
"İnanıyorum."
"Çarşıda karşılaşınca da bana eşlik etti."
"Ona da inanıyorum."
"Öyleyse neden..."
Sözümü bitirmeme izin vermedi; elini hafifçe kaldırarak beni susturdu.
"Çünkü bazı insanlar yalnızca konuşamaz. Bazıları aynı sokakta yürüyemez. Bazıları ise..."
Kısa bir an durdu; bakışları bir anlığına uzaklara kaydı, sonra yeniden bana döndü.
"...birbirlerine bakmayı bile göze alamaz."
Gözlerim dolmaya başlamıştı; kirpiklerim ağırlaştı, görüşüm bulanıklaştı. İçimde biriken duygular, taşacak bir kap gibi titriyordu; ne geri çekilebiliyor ne de tamamen dökülebiliyordu.
Mahinur'un sesi ise hâlâ sakindi; bu sakinlik, içimdeki fırtınayla keskin bir tezat oluşturuyordu.
"Ben sizi suçlamıyorum. Size yalnızca gerçeği hatırlatıyorum."
Sonra bana bir adım yaklaştı; aramızdaki mesafe daraldıkça nefesini hissedebiliyordum. Bu yakınlık, sözlerinden daha fazla baskı kuruyordu; geri çekilmek istedim ama ayaklarım yerinden kıpırdamadı.
"Bir meyhanede şarkı söylemek," Sözlerini dikkatle seçti; dudakları her kelimede yavaşça hareket ediyordu. "Sizi hanımefendi yapmaz."
İçimde bir şey kırıldı; sanki yıllardır ayakta tuttuğum bir duvar aniden çökmüştü. O duvarın ardında sakladığım bütün kırgınlıklar, aşağılanmalar ve suskunluklar bir anda yüzeye çıktı.
Yıllardır insanların yüzüme söylediği onlarca ağır söz duymuştum. Ama hiçbiri bu kadar canımı yakmamıştı. Çünkü ilk kez, kendimi savunmak istediğim bir yerde, gerçekten savunmasız hissetmiştim. Başımı kaldırdım; gözlerim yaşlıydı ama bakışlarım kararlıydı. İçimdeki kırılganlığın altında, inatçı bir direnç filizleniyordu. Titreyen sesime rağmen gözlerinin içine bakmayı başardım.
"Hanımefendi olmak..." Kısa bir nefes aldım; göğsüm sıkışıyordu. "Doğduğunuz yerle başlamaz."
Mahinur sessizce beni dinliyordu; yüzündeki ifade yeniden donuklaşmıştı.
"Başkalarını küçümsememekle başlar."
İlk kez yüzündeki sükûnet bozuldu; kaşları hafifçe çatıldı, dudakları gerildi.
Çok kısa sürdü ama görmüştüm. Sözüm onu incitmişti.
Sözlerimin ardından aramızda ağır bir sessizlik oluştu. Mahinur gözlerini bir an olsun benden ayırmadı. Tam o sırada arkamızdan tanıdık bir ses duyuldu.
"Mahinur?"
İkimiz de aynı anda arkamıza döndük.
Yusuf...
Sokağın başından bize doğru yürüyordu. Yüzündeki ifade, bizi birlikte gördüğü anda tamamen değişti. Önce bana baktı. Sonra Mahinur'a. Sanki gördüğü manzarayı anlamlandırmaya çalışıyordu.
Adımlarını hızlandırdı.
"Burada ne yapıyorsunuz?"
Mahinur her zamanki vakur duruşunu bozmadı.
"Kumaş bakmaya gelmiştik." dedi sakince.
"Biraz da Galata'yı görmek istedim."
Yusuf'un bakışları bana çevrildi.
"İyi misiniz?"
Soruyu bana sormuştu. Başımı hafifçe salladım.
"İyiyim."
Sesim sandığımdan daha cılız çıkmıştı. Yusuf bunun farkına vardı. Bakışları bu kez Mahinur'un yüzünde durdu.
"Bir şey mi oldu?"
Mahinur tebessüm etti. Hayatımda gördüğüm en ölçülü gülümsemelerden biriydi.
"Hayır. Yalnızca tanıştık."
Yusuf'un yüzündeki gerginlik dağılmadı. Bana yeniden baktı. Gözlerimin dolu olduğunu fark etmiş olmalıydı. Bir adım bana yaklaşacak gibi oldu. Sonra durdu. Sanki bulunduğumuz yer ona bunu yapamayacağını hatırlatmıştı. Sokağın iki yanından insanlar geçiyor, dükkân sahipleri kendi işleriyle uğraşıyor görünse de ara sıra bize dönüp bakıyorlardı. Hiç kimse konuşmuyordu. Ama hepimiz aynı şeyi hissediyorduk. Bu karşılaşma tesadüf değildi.
Mahinur ellerini önünde birleştirdi.
"Çelebi Bey..." dedi sakin bir sesle.
"Sanırım artık dönmeliyiz."
Yusuf cevap vermedi. Gözleri hâlâ bendeydi.
Mahinur başını hafifçe eğdi.
"Anneniz bizi bekliyordur."
Yusuf istemsizce derin bir nefes aldı.
"Evet..."
Sesinde alışık olduğum o kendinden emin ton yoktu.
Mahinur bana döndü.
"Tanıştığımıza memnun oldum, Miriam."
Dudaklarım istemsizce kıpırdadı.
"Ben de..."
Yalan söylemiştim. O an tanışmış olmaktan memnun değildim. Keşke onu hiç görmeseydim. Keşke o da beni hiç tanımasaydı.
Mahinur yaşmağını düzeltti, ardından Yusuf'a dönerek ağır adımlarla yürümeye başladı. Yusuf ise gitmeden önce bir an durdu. Bakışları yeniden bana geldi. Sanki söylemek istediği onlarca cümle vardı. Ama hangisini seçerse seçsin, diğerlerinin eksik kalacağını biliyordu. Sonunda hiçbir şey söylemedi. Başını hafifçe eğdi. Sonra Mahinur'un ardından yürüdü. Ben de meyhaneye doğru yürümeye başladım.
O gece meyhanede söylenen hiçbir şarkının sözünü hatırlamıyorum.
Reina udunun tellerine usulca dokunuyor, bazen de yumuşak sesiyle eski Ladino ezgilerini söylüyordu. Meyhanenin içini onun sesi doldururken ben masalar arasında dolaşıyor, boşalan testileri yeniden şarapla dolduruyor, kirlenen bardakları mutfağa taşıyordum. Helena her zamanki gibi müşterilerle ilgileniyor, Lusine dans ediyor, Nastiya ise sönmeye yüz tutan mumları tek tek yeniliyordu. Dimitri de her zamanki gibi meyhanenin her köşesini sessizce gözlüyordu.
Gece sona erdiğinde şalımı omuzlarıma alıp meyhaneden çıktım.
İstanbul sessizleşmişti. Taş sokaklar yağmur yemiş gibi nemliydi. Haliç'in üzerinden yükselen serin rüzgâr yüzüme çarpıyor, uzaktan yalnızca dalgaların kıyıya vuruşu duyuluyordu.
Yürürken ağlamadım. İnsan bazen öyle yoruluyordu ki gözyaşları bile insanı terk ediyordu; sanki içimdeki bütün sular çekilmiş, geriye çatlamış, kuru bir toprak kalmıştı.
Eve vardığımda annemle Niko çoktan uyumuştu. Sessizce ayakkabılarımı çıkardım. Kandilin fitilini biraz yükselttim. Sonra sedirin yanındaki küçük kitaplığa yöneldim.
Defalarca okuduğum o kitap... Onu iki elimle dikkatlice alıp sedire oturdum.
Sayfalarını yavaşça çevirdim. Mürekkebin kokusu hâlâ silinmemişti.
İlk satırı okumaya çalıştım. Olmadı. Kelimeler birbirine karışıyordu. Bir sayfa daha çevirdim. Sonra bir tane daha... Gözlerim satırların üzerindeydi ama hiçbirini seçemiyordum; harfler sanki eriyip birbirine akıyor, zihnimde bulanık bir gölgeye dönüşüyordu. Aklım hâlâ öğleden sonra, o dar sokakta kalmıştı.
Mahinur'un sakin sesi, yüzündeki kırılmayan vakur ifade ve tek bir cümlesi: "Çelebi Bey'in nişanlısıyım."
O ana kadar içimde filizlenmeye başlayan duygunun bir adı olduğunu bile kendime itiraf etmemiştim. Belki de bu yüzden canım bu kadar yanıyordu. Çünkü kaybettiğim şey, hiç sahip olmadığım bir şeydi; yine de içimde, sanki yıllardır büyüttüğüm bir umut kökünden sökülmüş gibi bir boşluk açılmıştı.
Kandilin ışığı yavaş yavaş küçülmeye başladı. Kitabı usulca kapatıp göğsüme bastırdım. Derin bir nefes aldım; ama o nefes bile içimdeki ağırlığı hafifletmeye yetmedi, sanki ciğerlerime dolan hava bile yorgundu.
İçimden geçen tek cümle vardı. Ben zaten kaybettiğim bir savaşa geç kalmışım. Yusuf çoktan nişanlanmıştı.
Bölüm etkileşimi
