Hilalin Gölgesinde kitap kapağı

9. bölüm / 32

Bölüm 8

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 32Şu an: Bölüm 8

Ertesi sabah, annemin içli içli öksürmesiyle gözlerimi açtım. Yanlarına gittiğimde Niko, annemin yanında uyuyordu ve annem o uyanmasın diye öksürüğünü tutmaya çalışıyordu. Lakin o tutmaya çalıştıkça daha da şiddetleniyor, bütün bedeni ince ince sarsılıyordu. En sonunda anneme elimi uzatarak doğrulmasına yardımcı oldum.

Kendi derdime düşmüşken annemin gün geçtikçe ne kadar zayıfladığını daha yeni fark ediyordum. Ellerinin üzerindeki mavimsi damarlar teninin altından belirginleşmiş, köprücük kemikleri sanki derisini delecekmiş gibi çıkmıştı. Yanakları çökmüş, ela gözlerinin etrafında mor halkalar oluşmuştu. Bir zamanlar omuzlarına dökülen altın sarısı saçları bile eski canlılığını kaybetmiş, ince bir örgü hâlinde sırtına düşüyordu.

Mutfaktan bir bardak su getirip ellerine verdim. Neyse ki öksürüğü biraz olsun dinmişti.

"Mama, iyi misin?" diye sordu Niko uykulu gözlerini ovuşturarak.

Annem gülümsemeye çalıştı.

"İyiyim."

O tek kelimeyi söylerken bile nefesi kesilmişti.

Suyu yavaş yavaş içtikten sonra, "Biraz daha dinlensem iyi olacak galiba." diyerek yeniden sedire uzandı.

Sobaya birkaç parça daha odun atıp ateşi harladım. Küçük evimizi odun kokusu ve çıtırtılar doldururken Niko da yerinden kalkıp okul kıyafetlerini giymeye başladı. Babamın, Rum Kilisesi'nin yanındaki küçük cemaat mektebine kabul edilmesi için papaza günlerce dil döktüğü hâlâ aklımdaydı. "Oğlum okuyacak." derdi hep. "Ben denizi öğrendim, o kitapları öğrensin."

Babam öldükten sonra Niko bir gün bile okulunu aksatmamıştı. Onun çantasını omzuna geçirirken gözüm yeniden anneme kaydı. Uyuyor gibi görünüyordu Ama nefes alışları düzensizdi. Göğsü her kalkıp indiğinde sanki görünmeyen bir yükle mücadele ediyordu.

Babamı toprağa verdiğimiz gün, acının insana ancak bir kez uğradığını sanmıştım. Meğer yanılmışım. Çünkü şimdi, annemi de yavaş yavaş kaybediyormuşum gibi hissediyordum. Babamın ölümünden sonra bizi ayakta tutan tek kişi oydu. Bu küçücük derme çatma evin sıcaklığı, Niko'nun çocukluğunun son sığınağı, benim ise hâlâ "aile" diyebildiğim tek liman... Onu da kaybedersem, yalnızca babamı değil, evimizi de kaybedecekmişim gibi korkuyordum.

Mutfaktaki ocakta birkaç günlük çorbayı yeniden ısıttım. İçine biraz daha su ekledim; böylece iki kâse daha çıkacaktı. Çorbayı dikkatlice alıp annemin yanına döndüm.

"Sıcak çorba getirdim, mama. İçin biraz ısınır."

Saçlarını usulca okşadım. Gözlerini araladı. Solgun yüzünde yorgun bir tebessüm belirdi. Doğrulmaya çalışınca sırtını destekleyip duvara yaslanmasına yardım ettim. Kâseyi avuçlarının arasına aldı. Parmakları her geçen gün biraz daha inceliyor gibiydi.

Birkaç kaşık içtikten sonra gözlerini bana çevirdi.

"Kaç gündür neyin var, Kóri mu?"

Başımı iki yana salladım.

"Bir şeyim yok."

"Var." Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. "Bir annenin gözünden kaçmaz. Kalbinin yükü yüzüne vuruyor."

Bakışlarımı kâseye indirdim.

"Çelebi Bey var..." dedim sonunda. "Ama olmayacak bir şey. O başka bir dünyanın insanı. Başka bir dile dua ediyor, ben başka bir dile."

Annem uzun süre sustu. Ardından elini elimin üzerine koydu.

"İnsanlar Tanrı'ya farklı dillerle seslenebilir, Kóri mu. Ama O, bütün dilleri işitir."

Gözlerim ona çevrildi.

"Bir gün yolun seni hiç bilmediğin yerlere götürebilir. İsmin değişebilir, yaşadığın ev değişebilir, hatta dua ettiğin kelimeler bile değişebilir. Ama kalbin iyi kaldığı sürece, Tanrı seni yine tanır."

Boğazım düğümlendi.

"Ama ben hiçbir yere gitmek istemiyorum."

"Gittiği yolu insan kendi seçmez."

Annemle konuşmak, içimdeki düğümün tamamını çözmese de nefes almamı kolaylaştırmıştı. Yanaklarına hafif de olsa renk gelmişti. En azından birkaç saatliğine de olsa daha iyi görünüyordu. Onu Niko'ya emanet edip sessizce hazırlanmak için ayağa kalktım.

Aslında evden çıkmak istemiyordum. İçimde, kapıyı kapattığım anda kötü bir haber alacakmışım gibi açıklayamadığım bir huzursuzluk vardı. Fakat çalışmak zorundaydım. Dimitri son birkaç gündür beni her zamankinden erken eve gönderiyordu. Babamdan kalan borcun büyük kısmını çoktan kapattığımı düşünüyordum. Belki de bu yüzden, yaklaşık bir yıldır ayın belli günlerinde avucuma birkaç akçe sıkıştırıyordu. Azdı ama bizim için çok şeydi. O parayla eve odun alıyor, ekmeğimizi eksik etmiyor, çorbaya katacak birkaç sebze ve annemin sevdiği baharatlardan alabiliyordum.

Başörtümü bağlayıp kapının önünde bir an durdum. Anneme son kez baktım. Gözleri kapanmıştı ama nefesi hâlâ düzenliydi. İçimden sessizce "Próta o Theós..." diye fısıldadım. Tanrı izin verirse... Akşam döndüğümde onu yine böyle bulacaktım.

Meyhanenin ağır ahşap kapısını iterek içeri girdiğimde içerisi henüz sakindi. Günün ilk saatlerinde yalnızca mutfaktan yükselen tencere sesleriyle Dimitri'nin çalışanlara verdiği kısa talimatlar duyuluyordu. Dün geceden kalan şarap, odun ve baharat kokusu her zamanki gibi havaya sinmişti.

Başörtümü çıkarıp her zamanki yerine astım. Tam önlüğümü bağlayacaktım ki arkamdan tanıdık bir ses yükseldi.

"Miriam." Helena, elindeki tepsiyi tezgâha bıraktı. Yeşil gözleri beni baştan aşağı süzdü. Kaşları yavaşça çatıldı.

"Uyumadın mı sen?"

Gülümsemeye çalıştım.

"Biraz."

"Yalan söyleme."

Sesi sert değildi. Beni en iyi tanıyan insandı. Yüzümdeki en küçük değişikliği bile fark ederdi. Kolumdan hafifçe tutup beni mutfağın daha tenha bir köşesine çekti.

"Ti yénine" dedi alçak sesle. "Ne oldu?"

Derin bir nefes aldım.

"Annem..." Tek kelime bile Helena'nın yüzündeki ifadeyi değiştirmeye yetmişti.

"Dün gece yine çok öksürdü." Boğazımdaki düğümü yutarak devam ettim. "Nefes almakta zorlandı. Sabah biraz toparladı ama... her geçen gün biraz daha eriyor sanki."

Helena'nın gözleri yere indi. Dudaklarını birbirine bastırdı.

"Daria Ana'ya git."

Başımı yavaşça kaldırdım.

Mutfaktan yükselen tencere sesleri, odunların çıtırtısı ve Dimitri'nin kızlara verdiği talimatlar bir anlığına uzaklaştı. Sanki meyhanenin içindeki bütün sesler boğuk bir uğultuya dönüşmüştü.

Gözlerim istemsizce yere kaydı.

"Gittim."

Helena'nın kaşları şaşkınlıkla havaya kalktı.

"Gittin mi?"

"Daha doğrusu..." Dudaklarımı ıslattım. "Gitmeye çalıştım."

Sessizlik oldu.

"Birkaç hafta önce..." dedim. "Mahalledeki fırıncıda ormanın kenarında yaşayan yaşlı kadını duymuştum. Sonra mahallede herkes konuşurdu zaten. Kiminin şifa bulduğunu söylediler, kiminin de onun bir cadı olduğunu..."

Boğazım düğümlendi.

"Bir sabah erkenden tek başıma çıktım."

Ormana giden patikayı hâlâ dün gibi hatırlıyordum. Islak toprak kokusunu, ağaçların arasından sızan güneşi, rüzgârın dalları birbirine sürttüğünde çıkardığı uğultuyu...

"Uzaktan kulübesini gördüm."

Helena tek kelime etmeden dinliyordu.

"Kapıya kadar yürüdüm." Ellerim farkında olmadan birbirine kenetlendi. "Tam vuracaktım ki..."

Derin bir nefes aldım.

"İçeriden bir kadın çığlığı yükseldi."

Helena'nın gözleri büyüdü.

"Öyle bir çığlıktı ki..." dedim fısıltıyla. "Sanki canını alıyorlardı."

Bir an sustum.

"Ardından başka sesler geldi. Birileri dua ediyordu... biri ağlıyordu... sonra yine o kadın bağırdı."

Sırtımdan ürperti geçti.

"Herkes ona cadı diyordu." Dudaklarım titredi. "Ben de inandım."

Başımı iki yana salladım.

"Koşarak oradan uzaklaştım. Bir daha da gitmeye cesaret edemedim."

Helena uzun süre sessiz kaldı. Sonra omzuma dokundu.

"O çığlıklar..." dedi usulca. "Ölümün değil, hayata tutunmanın, yeni bir hayatın başladığının sesidir."

Ne diyeceğimi bilemedim.

"Bu kez korkma, Miriam." Gözlerimin içine baktı. "Annen için git."

Helena'nın söyledikleri kafamın içinde dönüp dururken mutfaktan elinde birkaç parça kumaşla Ester çıktı. Belli ki son konuştuğumuz cümleyi duymuştu.

İnce uzun parmaklarının arasında tuttuğu iğneyi kumaşa sapladıktan sonra bize yaklaştı.

"Yine Daria Ana konuşuluyor demek."

Helena gülümsedi.

"Miriam gitmeye korkuyor."

Ester başını bana çevirdi.

Yüzünde her zamanki sakin ifade vardı. Ellerini ne zaman görsem çocukluğumdan beri hayran kalırdım. Parmakları öylesine maharetliydi ki en sert kumaşı bile çiçek açtıracak kadar güzel işlerdi. Çocukken zengin konaklarına nakış işlediğini anlatmıştı bana. Ustası sayesinde girdiği o konaklarda yıllarca yalnızca iğneyle konuşmuştu.

"Daria Ana..." dedi usulca. "Benim çalıştığım konaktaki hanımın hayatını kurtardı."

Şaşkınlıkla ona baktım.

"Gerçekten mi?"

Başını salladı.

"Daha çok küçüktüm. Ustam beni yanına yeni almıştı. Bir gün birlikte konağa gitmiştik. Hanım günlerdir ateşler içinde yatıyordu. Hekimler umut kesmişti. Biz oradayken Daria Ana geldi. Kaynattığı otları içirdi, alnına serin bezler koydu. Günlerce konağın kapısından ayrılmadı. O hanım bugün hâlâ çocuklarının başındaysa bunda Daria Ana'nın da payı vardır."

Helena kollarını göğsünde kavuşturdu.

"İnsanlar işte bunu anlatmaz."

Tam o sırada, masaların üzerindeki mumları değiştiren Nastiya konuştu. Bizden tarafa bile bakmadı.

"Bizim oralarda da vardı."

"Kim?"

"Böyle kadınlar."

Elindeki fitili düzeltirken devam etti.

"Rusya'da onlara cadı demezlerdi."

İlk kez başını kaldırdı.

"Bilge kadın derlerdi."

Sesinde alışık olduğumuz o sertlik yoktu.

"Çocuklar hastalanınca onları çağırırlardı. Kadınlar doğururken yine onlar gelirdi. Hangi ot neye iyi gelir, hangi çayın ateşi düşüreceğini hepsi bilirdi."

Bir an sustu.

"İnsanlar yine korkardı."

Agapi, kasanın başından başını kaldırmadan söze karıştı.

"Korkarlar tabii."

Defterine birkaç rakam daha yazdı.

"Bilmedikleri her şeyden korkarlar."

Kalemini mürekkebe batırdıktan sonra bana baktı.

"Daria Ana hesap kitap bilmez. Hatta amcam kadar kötü pazarlık eder."

Helena güldü. Agapi ise ciddi yüzünü hiç bozmadı.

"Ama otların dilini bizden iyi bilir."

Kasayı kapatıp anahtarı beline astı.

"Bu şehirde kaç ebenin kurtaramadığı doğumu kurtardığını duydum, sayısını ben bile unuttum."

Bir süre hepimiz sustuk. Ben ise onların anlattığı kadınla yıllardır kulaktan kulağa dolaşan "cadı" hikâyelerini yan yana koymaya çalışıyordum. Aynı kadından mı bahsediyorduk? Bir yanda insanların "cadı" diye fısıldadığı bir kadın... Diğer yanda çocukları, anneleri ve doğmamış bebekleri hayata döndürdüğünü anlattıkları aynı kadın... Belki de insanlar gerçekten anlamadıkları her kadına, düşünmeden aynı adı veriyordu.

Meyhanenin içinde yalnızca Lusine'nin mutfakta karıştırdığı bakır tencerenin sesi duyuluyordu. Nastiya, değiştirdiği mumların fitillerini tek tek düzeltiyor, Agapi ise yeniden hesap defterine dönmüş, kalemini kâğıt üzerinde gezdiriyordu.

Ben hâlâ düşündüklerimi toparlayamamıştım. Tam o sırada arkamdan Dimitri'nin tok sesi duyuldu.

"Bugün işin erken bitecek." Hepimiz aynı anda ona döndük. Elindeki boş fıçıyı yerine yerleştiriyor, yüzü her zamanki gibi ifadesiz görünüyordu.

"Erken mi?" diye sordum şaşkınlıkla.

Başını kaldırmadan cevap verdi.

"Evet."

"Ama daha..." Sözümü tamamlayamadım.

"Reina bu akşam tek başına söyler." dedi kısa bir şekilde.

"Senin başka işin var."

Kaşlarımı çattım.

"Benim mi?"

Bu kez doğrulup doğrudan bana baktı.

"Evet, senin."

"Neden?"

Kısa bir sessizlik oldu.

"Çünkü bu sefer geri dönmeyeceksin."

Ne demek istediğini anlayamadım.

"Anlamadım."

Dimitri ellerini önlüğüne sildi.

"Ormanın yolunu biliyorsun."

Kalbim bir anda hızlandı.

Birkaç hafta önce yarım bıraktığım o yol gözlerimin önüne geldi.

"Ben..."

"Sözümü bitirmeme izin ver." dedi sert ama sakin bir sesle.

"Bu sefer kapının önünden dönmeyeceksin."

Meyhanenin içinde yine sessizlik oldu. Helena dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümsemeyle bana baktı. Dimitri ise ilk kez o ismi açıkça söyledi.

"Daria Ana'ya gideceksin."

Boğazım düğümlendi.

"Korkuyorum." diyebildim güçlükle.

Dimitri'nin yüzünde en küçük bir değişiklik olmadı.

"Kork." dedi. "Ama yine de gideceksin." Bir adım bana yaklaştı. "Annenin buna ihtiyacı var." Sesinde emir vardı. Ama o emrin altında, itiraz edemeyeceğim kadar büyük bir haklılık da vardı.

Başımı yavaşça eğdim.

"Peki..."

Dimitri arkasını dönüp yeniden işine koyuldu. Tam mutfağa yönelirken omzunun üzerinden tek cümle daha söyledi.

"İşin bittiğinde hazırlan."

Kısa bir duraksamadan sonra ekledi:

"Geri dönmediğinden emin olmak için seni ben götüreceğim."

Dimitri'den böyle bir emrivaki beklemiyordum.

Birkaç saat önce olsa yine bahaneler üretir, korkumu cesaretimin önüne koyardım. Ama Helena'nın, Agapi'nin, Nastiya'nın ve Ester'in anlattıkları zihnimde birbirine karışıyordu. Hiçbiri Daria Ana'dan "cadı" diye bahsetmemişti. Hepsinin anlattığı kadın, insanların canını kurtaran, gecesini gündüzüne katan, elini uzatmaktan çekinmeyen bir şifacıydı.

Babamı geri getiremezdim ama annemi kaybetmemek için önümde duran her kapıyı çalmak zorundaydım. Başka çarem kalmamıştı.

Gün yavaş yavaş akşama dönerken meyhanedeki işlerimizi tamamladık. Lusine mutfağı topluyor, Helena üst kattaki odaların pencerelerini kapatıyordu. Ben de başörtümü saçlarımı örtecek şekilde bağladım. Kalın şalımı omuzlarıma aldım.

Derin bir nefes çektim. Sonra ağır adımlarla Dimitri'nin yanına gittim. O çoktan hazırdı.

Elindeki eski pelerini omzuna attı, meyhanenin anahtarını Agapi'ye teslim etti ve bana dönüp yalnızca tek kelime söyledi.

"Gidelim."

O önde, ben arkada tek bir kelime bile etmeden yürümeye başladık. Galata'nın taş sokaklarını geride bırakırken akşam güneşi yavaş yavaş kiremit çatıların arasına çekiliyordu. Gün boyu kalabalıktan geçmekten yorulan sokaklar sessizleşmeye başlamıştı. Dükkânlar kepenklerini kapatıyor, esnaflar kalan mallarını içeri taşıyor, uzaktan yalnızca martıların sesleri duyuluyordu.

Dimitri hiç arkasına bakmıyordu. Yolu ezbere biliyor gibiydi. Ben ise onun attığı her adımı takip ediyor, bir an olsun geride kalmamaya çalışıyordum.

Galata'nın son evlerini de arkamızda bıraktığımızda taş yollar yerini dar toprak patikalara bıraktı. Hava değişmişti. Denizin tuzlu kokusunun yerini nemli toprak, çam ve yabani ot kokuları almıştı. Sağımızda yükselen servi ağaçları gökyüzünü örtüyor, dalların arasından süzülen gün ışığı yere ince çizgiler halinde düşüyordu.

Çocukluğumdan beri uzaktan gördüğüm ama içine girmeye cesaret edemediğim o ormana nihayet varmıştık.

Bir zamanlar annem için yürüdüğüm, sonra korkup geri döndüğüm yol yine ayaklarımın altındaydı. İçimde aynı korku vardı ama bu sefer yalnız değildim. Bir süre daha sessizce yürüdük. En sonunda merakıma yenildim.

"Dimitri..."

Kısa bir mırıltıyla cevap verdi.

"Hm?"

"Daria Ana'yı nereden tanıyorsunuz?" Sorumu duyduğu hâlde hemen cevap vermedi. Yürümeye devam etti. Ben de sustum. Etrafımı inceliyordum. Toprağın kokusunu içime çekiyordum. Tam konuşmayacak diye düşünürken sesi duyuldu.

"İnsanlar onu tanımadan önce de tanıyordum."

Başımı kaldırıp sırtına baktım.

"O zamanlar..." Kısa bir nefes aldı.

"Saçlarında bugünkü kadar beyaz yoktu."

Şaşkınlığımı gizleyemedim.

"Demek uzun zamandır tanışıyorsunuz."

"Evet."

Başka bir şey söylemedi. Merakım daha da arttı.

"Nasıl tanıştınız?"

Bu kez cevap vermesi daha uzun sürdü. Patikanın önünde uzanan kuru bir dalı ayağıyla kenara itti.

"Uzun hikâye. Günün birinde anlatırım." Ama o günün bugün olmadığı sesinden belliydi.

Yürümeye devam ettik. Rüzgâr ağaçların arasında dolaşıyor, dallar birbirine sürtündükçe fısıltıya benzeyen sesler çıkarıyordu.

Bir süre sonra Dimitri yeniden konuştu.

"Biliyor musun..."

İlk kez kendiliğinden bir cümle kuruyordu.

"İnsanlar Daria'dan değil..." Kısa bir duraksadı. "Bilmedikleri şeyden korkarlar."

Sözleri ormanın sessizliğine karışıp kayboldu.

Helena haklıydı diye düşündüm. Patika hafifçe sola kıvrıldı. Dimitri adımlarını yavaşlattı. Hiç arkasına dönmeden konuştu.

"Az kaldı."

Patika daraldıkça ağaçlar birbirine daha da yaklaşıyor, dallar gökyüzünü neredeyse tamamen kapatıyordu. Ormanın içi, Galata'nın taş sokaklarından birkaç derece daha serindi. Yalnızca ayaklarımızın altında ezilen kuru yaprakların sesi duyuluyordu.

Dimitri aniden durdu.

"Buradayız."

Başımı kaldırdım. Ağaçların arasına gizlenmiş küçük bir taş kulübe duruyordu. İlk bakışta yıllardır kimsenin yaşamadığı bir ev sanılabilirdi. Duvarlarını sarmaşıklar sarmış, çatısının bir kısmını yosun kaplamıştı. Bacasından ince gri bir duman yükseliyor, içeride bir ocağın yandığını belli ediyordu.

Kulübenin önünde küçücük bir bahçe vardı. Toprağın içine muntazam sıralarla dikilmiş türlü türlü otlar yetişiyordu. Bazılarının yapraklarını tanıyordum; adaçayı, kekik, biberiye... Ama çoğunu ilk kez görüyordum. Kapının iki yanına demet demet kurutulmuş otlar asılmıştı. Bazıları mor çiçekliydi. Bazıları ince uzun yapraklardan oluşuyordu. Rüzgâr estikçe birbirlerine sürtünüyor, hafif bir hışırtı çıkarıyorlardı. Pencerenin altında iplerle bağlanmış sarımsaklar sarkıyordu. Çeşit çeşit kil testiler kapının önüne dizilmişti. Kiminin ağzı bezle kapatılmış, kiminin üzerine kömürle işaretler çizilmişti. Bir köşede bakır kazanların altında hâlâ közler yanıyordu. Keskin ama hoş bir bitki kokusu etrafı sarmıştı. İçime çektiğimde hangi ota ait olduğunu ayırt edemediğim onlarca koku birbirine karışıyordu. Yine de içimdeki korku dinmiyordu.

"Cadı..."

"Kadınları büyülüyor."

"Gece ormana giden bir daha eskisi gibi dönmüyor."

O gün nasıl korkarak kaçtıysam...

Kalbim şimdi de aynı hızla çarpıyordu. Farkında olmadan Dimitri'ye biraz daha yaklaştım. O ise kulübeye uzun uzun baktı. Sanki buraya ilk kez gelmiyordu. Sonra bana döndü.

"Korkuyor musun?"

Yalan söylemeye çalışmadım.

"Evet."

Dimitri başını hafifçe salladı.

"Korkman normal. Ama içeride seni korktuğun şey değil..." Bakışlarını kulübenin kapısına çevirdi.

"Aradığın umut bekliyor olabilir."

Tam o sırada kulübenin içinden bir kadının sancıyla attığı çığlık bütün ormanda yankılandı. Olduğum yerde donup kaldım.

Refleksle bir adım geri çekildim.

Dimitri ise hiç telaşlanmadı. Hatta bıyık altında gülümsüyordu.

Elini kaldırıp kapıyı üç kez ağır ağır çaldı. İçeriden ayak sesleri duyuldu. Bir süre sonra eski ahşap kapı gıcırdayarak aralandı.

Karşımızda hemen hemen Dimitri yaşlarında bir kadın duruyordu.

İlk dikkatimi çeken saçları oldu. Bir zamanlar koyu kumral olduğu belli olan saçları artık neredeyse tamamen beyaza dönmüş, kalın bir örgü hâlinde sırtına bırakılmıştı. Yüzü kırışıktı ama o kırışıklıklar sertlikten değil, yılların ve güneşin izlerinden oluşuyordu. Üzerinde sade keten bir entari, belinde yıpranmış bir önlük vardı. Kollarını dirseklerine kadar sıvamıştı. Parmaklarının arasında kurumuş bitki lekeleri, tırnaklarının kenarında ise toprağın rengi kalmıştı.

Yeşil gözleri önce Dimitri'ye, ardından bana çevrildi. Bakışlarında ne gizem vardı ne de korkutucu bir ifade. Bakışlarında insanın içini ısıtan bir yumuşaklık. Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

"Hoş geldiniz."

Sesi, annemin yıllar önce hastalandığımda bana ninni söylerken kullandığı ses kadar sakindi.

Şaşkınlıkla Dimitri'ye baktım. Karşımdaki kadın... Yıllardır "cadı" diye anlatılan kişiye hiç benzemiyordu. Daria Ana bakışlarımı üzerimde hissedince gülümsedi.

"Demek sen Miriam'sın."

Adımı duyunca irkildim.

"Beni... tanıyor musunuz?"

"Henüz tanımıyorum." dedi gülümseyerek.

"Ama geleceğini biliyordum."

Bu cümle içimi ürpertti. Ne diyeceğimi bilemezken Daria Ana kapıyı biraz daha açtı. İçeriden yine sancılı bir kadın sesi yükseldi. Daria başını hafifçe yana çevirdi, derin bir nefes aldı.

"Tam da vaktinde geldiniz." Sonra gözleri yeniden bize döndü.

"Bir can dünyaya gelmek üzere." Yüzündeki gülümseme kaybolmadı.

"Ama önce şu bebeği karşılayalım."

Tam o anda içeriden telaşla bir erkek sesi yükseldi.

"Daria Ana! Ne olur çabuk gel! Karım doğuruyor!"

İçeriden yükselen telaşlı sesle birlikte genç bir adam kapıya kadar koştu. Yüzü bembeyaz kesilmişti. Alnındaki terler soğuk havaya rağmen boncuk boncuk akıyordu.

"N'olur Daria Ana! Bir şeyler yap!"

Daria'nın yüzündeki gülümseme kaybolmadı.

"Dur efendi." dedi sakince. "Geliyorum."

Elini adamın omzuna koydu.

"Bebeğimizi sağ salim karşılayacağız. Merak etme."

Sesinde öyle büyük bir güven vardı ki adamın titreyen nefesi bile biraz olsun yavaşladı. Daria arkasını dönerek kulübenin içine girdi.

"Dimitri."

"Buradayım."

"Ocağın üzerindeki büyük bakır kazanı ateşe koy."

Sonra bana baktı.

"Miriam."

İsmimi söyleyişinde yıllardır tanıyormuş gibi bir yakınlık vardı.

"Şu raftaki temiz bezleri al."

Hiç düşünmeden dediğini yaptım. Kulübenin içine ilk kez adım atıyordum. İçerisi dışarıdan göründüğünden çok daha sıcaktı. Duvarlara kadar uzanan ahşap rafların üzerinde yüzlerce küçük kil kavanoz diziliydi. Kimisinin içine kurutulmuş çiçekler doldurulmuştu, kimisinin içine kökler, tohumlar, kabuklar... Tavandan baş aşağı asılmış ot demetleri hafifçe sallanıyor, odanın içine adaçayı, kekik ve tanımadığım nice bitkinin kokusu yayılıyordu. Ocakta kaynayan bakır tencereden ince ince buhar yükseliyordu. Her yerde düzen vardı. Ne büyü vardı ne de insanların anlattığı karanlık eşyalar. Yalnızca şifa arayan bir kadının eviydi.

Daria bir sandığın kapağını açıp içinden temiz keten bezler, küçük bir bıçak ve birkaç cam şişe çıkardı.

"Bunları da al." dedikten sonra hızla arka odaya geçti. Ben de peşinden yürüdüm. İçeri girdiğimde genç kadını görünce olduğum yerde kaldım. Ter içinde kalmıştı. Alnına yapışan saçları yüzünü örtüyor, sancı geldikçe bütün bedeni kasılıyordu. Yanında diz çökmüş yaşlı bir kadın gözyaşlarını siliyor, sürekli dua ediyordu.

Daria onların yanına çömeldi. Genç kadının iki elini avuçlarının içine aldı.

"Gözlerime bak."

Kadın nefes nefese başını kaldırdı.

"Korkuyorum."

"Korkacaksın." dedi Daria yumuşak bir sesle. "Ama yalnız değilsin."

Kadının alnındaki saçları geriye itti.

"Şimdi benim söylediklerimi dinle."

Genç kadın başını hafifçe salladı. Daria derin bir nefes aldı.

"İşte böyle... Nefes al. Nefes ver. Aferin."

Sesindeki huzur, odadaki herkesin yüreğine dokunuyordu. Kapının önünde bekleyen genç baba içeri girmeye çalışınca Dimitri usulca omzundan tuttu.

"Biraz sabret."

Adam çaresizce başını iki yana salladı.

"Ya ona bir şey olursa?"

Dimitri adamın gözlerinin içine baktı ve "Olmayacak." dedi.

Daria, yeniden kadının bacaklarının arasındaki yerine geçti. Ellerini dikkatle yerleştirdi, ardından kadının yüzüne baktı.

"Son bir kez..." dedi yumuşak ama kararlı bir sesle. "Derin bir nefes al. Sonra var gücünle ıkın." Kadın gözlerini sımsıkı kapatıp başını salladı.

"Görüyorum..." dedi Daria'nın yüzünde küçük bir gülümseme belirerek. "Bebeğimiz geliyor."

İstemsizce Daria'nın baktığı yere çevirdim gözlerimi. Gerçekten de küçücük bir baş görünmeye başlamıştı. Ne kadar çok saçı var diye geçirdim içimden.

Bir sonraki sancıyla birlikte genç kadın bütün gücüyle çığlık attı. Aynı anda var gücüyle ıkındı.

Biraz zaman sonra bebeğin bedeni Daria'nın usta ellerinin arasına kaydı. Kulübeyi ince ama güçlü bir ağlama sesi doldurdu. Nefesimi tuttuğumu o an fark ettim. Daria hiç telaşlanmadı. Bebeği dikkatlice avuçlarının arasına aldı.

"Bıçak." dedi elini bana uzatarak. Elimde tuttuğum küçük bıçağı vermek üzereydim ki başını iki yana salladı.

"Hayır." Bana katlanmış keten bezi uzattı. "Önce bunu al."

Şaşkınlıkla bebeğe baktım.

"Peki..."

"Şu güzel yavrumuzu sar."

Gülümsedi.

"Çünkü beklediğimiz bir bebeğimiz daha var."

Şaşkınlıkla gözlerimi açtım.

"Bir tane daha mı?"

Daria yalnızca başını salladı.

Kadına döndü.

"Hadi güzel kızım. Bir kez daha. Az önce yaptığını tekrar et."

Kadın bütün yorgunluğuna rağmen derin bir nefes aldı. Ellerini yatağın kenarına sımsıkı geçirdi. Son bir çığlık daha yükseldi. Ve birkaç dakika önce kardeşini takip eden ikinci bebek de Daria'nın ellerine doğdu. Bu kez odada iki ayrı ağlama sesi yankılanıyordu. İkisini de hayranlıkla izliyordum. Birkaç dakika önce annelerinin karnındaydılar. Şimdi ise dünyanın ilk nefesini alıyorlardı. Daria ustalıkla göbek bağlarını bağladı, ardından küçük bıçakla dikkatlice kesti.

"İşte oldu." dedi derin bir nefes vererek. Ben ilk sardığım bebeği annesinin kollarına bıraktım. Daria da ikinci bebeği usulca yanına yatırdı. Genç kadın, gözlerinden süzülen yaşlara rağmen gülümsüyordu. İki bebeğini de aynı anda göğsüne bastırdı.

Yanındaki yaşlı kadın ellerini semaya kaldırdı.

"Allah senden razı olsun Daria Ana. Rabbim senden bin kere razı olsun. Kızımı da torunlarımı da bize bağışladın."

Daria yalnızca gülümsedi.

"Şükür yalnızca Allah'adır."

Sonra kapıya doğru dönüp seslendi.

"Dimitri."

"Evet."

"Baba artık içeri gelebilir." Küçük bir tebessüm etti. "Ama çok şaşırmaya hazır olsun." Genç adam içeri girer girmez olduğu yerde kaldı. Önce karısına sonra kucağındaki iki bebeğe baktı. Şaşkınlıktan ağzı açık kalmıştı.

"İki..." diyebildi sadece. "İki tane..."

Daria hafifçe güldü.

"Allah ikisini de sağlıkla büyütmeyi nasip etsin."

Adamın gözlerinden yaşlar süzülürken karısının yanına çöktü. Daria ise önlüğünü düzelterek sakince konuştu.

"Nur topu gibi bir oğlunuz, bir de kızınız oldu. Hanım kızımız için birazdan iyileştirici bir merhem hazırlayacağım. Yarın gelip alırsın."

Genç adam defalarca teşekkür ederken biz sessizce odadan çıktık.

Dimitri'ye istemsizce göz ucuyla baktım. Yüzündeki sert ifade hiç değişmemişti ama gözleri bambaşka şeyler anlatıyordu. Daria Ana konuşurken onu öyle dikkatle izliyordu ki, sanki yıllardır görmediği birini yeniden bulmuş gibiydi. Bakışlarında yalnızca saygı yoktu. Çok daha eski, çok daha derin bir tanıdıklık vardı. İlk kez Dimitri'nin yüzünde tarif edemediğim bir özlem gördüm. Daria Ana'ya her baktığında, yıllardır içinde sakladığı bir hatıraya da bakıyor gibiydi. Geçmişlerinde ne yaşandığını bilmiyordum. Ama bildiğim bir şey vardı; birbirlerine yabancı değillerdi. Bunu anlamak için tek bir bakışları bile yeterliydi.

Aradan biraz zaman geçince genç kadın temiz kıyafetlerini giymişti. Yüzündeki yorgunluk hâlâ silinmemişti ama kollarını uzattığında iki bebeğine de aynı sevgiyle bakıyordu. Bebeklerden biri yaşlı kadının kucağında mışıl mışıl uyurken diğeri babasının göğsüne yaslanmış, küçücük ellerini açıp kapıyordu.

Genç adam karısının omzuna kolunu doladı.

"Allah senden razı olsun Daria Ana," dedi gözleri dolarak. "Bugün bize yalnızca evlat vermedin, karımı da bana geri verdin."

Yaşlı kadın ellerini semaya kaldırdı.

"Rabbim sana sağlık versin kızım."

Daria başını eğdi.

"Şifa Allah'tandır," dedi her zamanki sakinliğiyle. "Ben sadece vesileyim."

Aile teşekkür ederek kulübeden ayrıldı. Sesleri patikanın sonunda kaybolurken kulübenin önünden geçen iki kadın, bebek ağlayışını duyunca kısa süre durdu.

"Doğurmuş mu?"

"Biri değil, iki tane."

Kadınlardan biri şaşkınlıkla başını salladı.

"Demek yine Daria yaptırdı doğumu."

Diğeri dudak büktü.

"Allah razı olsun tabii..." Sesi alçaldı. "Ama yine de cadıdır. Bu kadar otu, ilacı nereden biliyor sanıyorsun?"

İlk kadın çekinerek etrafına baktı.

"Öyle deme. Az önce o kadınla çocuklarını kurtardı."

"Ne fark eder?" diye fısıldadı diğeri. "Ben yine de geceleri bu ormandan geçmem."

İkisi de başlarını sallayarak uzaklaşıp gözden kayboldular.

Arkalarından, Madem bu kadar korkuyorsunuz, ne diye her fırsatta onun adını ağzınıza alıyorsunuz? diye seslenmek istedim.

Ama sustum. Avuçlarımın içi terlemişti. Parmaklarımı birbirine kenetledim. Kulübenin kapısından taşan adaçayı ve kekik kokusu hâlâ burnumdaydı. Birkaç dakika önce duyduğum bebek ağlamaları kulaklarımda çınlıyor, kadınların alçak sesle söylediği o tek kelime ise zihnime saplanıp kalıyordu.

"Cadı..."

İçimden tekrar ettim. Az önce gördüğüm kadın, insanların anlattığı gibi biri değildi.

Bir canı dünyaya getiren eller nasıl kötülük taşıyabilirdi? Gözüm istemsizce Daria Ana'ya kaydı.

Az önce iki bebeği kollarına alırken yüzündeki huzuru, genç annenin alnındaki teri silerken gösterdiği şefkati, titreyen babanın omzuna dokunurken sesindeki güveni düşündüm.

Tırnaklarının arasına işlemiş toprak, yılların emeğini taşıyan nasırlı elleri, bileklerinde belirginleşen ince damarlar...

O ellerde büyü değil, emek vardı.

Korku değil, merhamet vardı.

Dimitri pelerinini omzuna biraz daha çekti.

"Ben dışarıda bekleyeyim." dedi.

Tam uzaklaşacakken Daria Ana usulca koluna dokundu.

"Dur."

Dimitri arkasını döndü.

"Dışarısı ayaz." dedi Daria. "Ocakta taze adaçayı kaynıyor. En azından bir tas iç de öyle çık."

Dimitri, yıllardır kimsenin sözünü dinlemeyen o inatçı adam değilmiş gibi başını hafifçe eğdi.

"Peki."

Kısa bir an göz göze geldiler. Ne konuştular ne de geçmişten tek kelime ettiler. Dimitri ağır adımlarla ocağın başına yürürken Daria bana döndü.

"Gel."

Kulübenin arkasındaki küçük odaya geçtik.

Duvar boyunca dizilmiş raflarda kurumuş otlar, kil kavanozlar ve küçük şişeler vardı. Pencereden süzülen solgun ışık odanın içine vuruyor, havadaki adaçayı kokusu insanın içini istemsizce rahatlatıyordu.

Daria küçük tahta tabureyi gösterdi.

"Otur."

Sessizce oturdum. O ise karşıma geçti. Yeşil gözleri uzun uzun yüzümde dolaştı. Bir şey söylememi beklemedi.

"Annen hasta."

Sanki göğsüme görünmez bir taş oturdu. Daha tek kelime etmemiştim.

Annemden, öksürüğünden, ateşinden hiç bahsetmemiştim. Şaşkınlıkla ona baktım.

"Nereden..."

Daria hafifçe gülümsedi.

"Anlatmana gerek yok. Ellerin söylüyor."

Anlayamamış olmalıyım ki gözlerimin içine bakarak devam etti.

"İnsan en çok sevdiği için korktuğunda ellerini sürekli sıkar."

Gerçekten de parmaklarım birbirine kenetlenmişti. Yavaşça bıraktım. Daria bu kez yüzüme dikkatle baktı.

"Birkaç gecedir doğru düzgün uyumuyorsun."

Başımı eğdim.

"Annen öksürüyor."

Gözlerim doldu.

"Evet. Çok."

Sesim titredi.

"Her geçen gün biraz daha kötüleşiyor."

Daria derin bir nefes aldı ve elini usulca elimin üzerine koydu.

"Şimdi..." dedi sakin bir sesle.

"Bana en başından beri olan her şeyi anlat."

Bir süre sustum. Nereden başlayacağımı bilemiyordum. Daria Ana beni acele ettirmedi. Ellerini dizlerinin üzerine koymuş, yalnızca bekliyordu.

"Önce..." dedim güçlükle. "Öksürükle başladı."

Başını hafifçe salladı.

"Ne kadar zaman oldu?"

"Dört... belki beş ay."

"İlk zamanlar nasıldı?"

"Çok hafifti. Geceleri olurdu yalnızca."

"E şimdi?"

"Gündüzleri de durmuyor."

Daria bunu duyunca önündeki küçük tahta masanın üzerine bırakılmış kurumuş bir dalı eline aldı. Parmaklarının arasında yavaşça çevirdi.

"Ateşi?"

"Bazen çıkıyor. Bazen günlerce hiç inmiyor."

"İştahı?"

Başımı iki yana salladım.

"Neredeyse hiçbir şey yemiyor. Kilo verdi. Bütün elbiseleri üzerine bol gelmeye başladı."

Daria'nın yüzündeki ifade giderek ciddileşiyordu.

"Yürürken nefesi kesiliyor mu?"

"Evet."

"Merdiven çıkabiliyor mu?"

"Eskisi kadar değil."

Bir süre daha düşündüm. Söylemek istemediğim bir şey vardı. Ama saklamanın anneme faydası olmayacağını biliyordum.

"Dün sabah..." Sesim kısıldı. "Mendiline biraz kan geldi."

Daria'nın elindeki dal olduğu yerde durdu. İlk kez bakışlarını kaçırdı. Kısa ama ağır bir sessizlik çöktü aramıza.

"Daha önce de oldu mu?"

"Hayır. Yalnızca bir kez."

Başını yavaşça salladı. Sonra ayağa kalkıp rafların önüne geçti. Kil kavanozların kapaklarını tek tek açıyor, kokluyor, bazılarından küçük miktarlarda bez keselerin içine koyuyordu. Aralarına kurutulmuş ebegümeci, hatmi çiçeği, meyan kökü ve tanımadığım birkaç bitki daha ekledi. Keseyi bağlayıp önüme koydu.

"Bunları kaynat. Sabah ve akşam içsin."

Başımı umutla kaldırdım.

"İyileşecek mi?"

Daria cevap vermedi. Sessizce pencereye baktı. Sonra yeniden bana döndü.

"Bu otlar öksürüğünü hafifletir. Nefes almasını biraz kolaylaştırır. Ateşini düşürmeye de yardım eder."

Her söylediği cümleyi dikkatle dinliyordum.

"Ya sonra?"

Yüzündeki yumuşak ifade ilk kez hüzne dönüştü.

"Ben toprağın verdiği şifayı bilirim, Miriam." dedi usulca. "Ama her hastalığı iyileştirecek bir ot henüz yetişmedi."

Kalbim sıkıştı. Daria bunu fark etmiş olacak ki elini elimin üzerine koydu.

"Yine de mücadeleyi bırakmayacağız. Ona elimizden gelen her şeyi yapacağız."

Daria Ana, küçük bez keseyi avuçlarıma bıraktı. İçindeki kurutulmuş otların kokusu hemen etrafımıza yayıldı.

"Bunları söylediğim gibi kaynat. Ateşi yükselirse alnına soğuk bez koy. Kendini de ihmal etme."

Başımı salladım.

"Teşekkür ederim."

Kulübenin kapısına doğru yöneldim. Dimitri çoktan dışarı çıkmış, patikanın kenarında sessizce beni bekliyordu. Tam eşiği geçecektim ki arkamdan Daria Ana'nın sesi duyuldu.

"Miriam."

Durup arkamı döndüm. Yeşil gözleri bu kez alıştığım sıcaklıktan daha farklı bakıyordu. Sanki yüzüme değil de önümde uzanan yıllara bakıyordu.

"Bir şey daha..." Sessizce bekledim. Elindeki küçük demet otu masanın üzerine bıraktı.

"Kader bazen insanı iki ateş arasında bırakır."

Ne demek istediğini anlayamadım. Kaşlarım istemsizce çatıldı.

"Hangisine yanacağını sen seçemezsin." Sözleri kulübenin içindeki sessizliğe karıştı.

"Anlayamadım."

Daria Ana hafifçe gülümsedi.

"Şimdi anlamaman daha iyi." Bana doğru bir adım attı.

"Elinden geldiği kadar kalbini temiz tut. Çünkü gün gelecek..." Kısa bir an sustu. "Hem sevdiğini korumak isteyeceksin hem de aileni."

Boğazım düğümlendi.

"Benim sevdiğim biri yok."

Daria'nın gülümsemesi biraz daha derinleşti.

"Belki bugün yoktur. Belki de sen henüz adını koymamışsındır."

Ne diyeceğimi bilemedim. Sözleri aklımın hiçbir yerine oturmuyordu. Annemden bahsetmesini beklerken bambaşka şeyler söylemişti. Başımı hafifçe eğdim.

"İnşallah o gün hiç gelmez."

Daria Ana, gözlerini benden ayırmadan usulca fısıldadı.

"İnsan en çok, hiç gelmesin dediği günlerle sınanır."

Kulübenin kapısından çıktığımda ormanın serin havası yüzüme çarptı.

Dimitri yürümeye başlamıştı. Arkasından sessiz adımlarla yürüyordum. Konuşmaya mecalim yoktu. Elimde sımsıkı tuttuğum küçük bez kese avucumu ısıtıyordu. İçindeki otların birbirine karışan kokusu her nefes alışımda burnuma geliyor, Daria Ana'nın sakin sesi kulaklarımda yeniden yankılanıyordu.

"Mücadeleyi bırakmayacağız."

Galata'ya vardığımızda hava çoktan kararmıştı. Sokaklarda yalnızca birkaç kandil yanıyor, evlerin bacalarından ince dumanlar yükseliyordu.

Meyhanenin önüne geldiğimizde Dimitri durdu.

"Bundan sonrasını tek başına gidersin."

Başımı salladım.

"Teşekkür ederim." Her zamanki gibi teşekkürümü cevapsız bıraktı. Yalnızca başını hafifçe eğdi.

"Yarın annenin durumunu bana haber ver." Arkasını dönüp meyhaneye girerken ben de eve doğru yürümeye başladım.

Kapıyı sessizce açtığımda annem sedirin üzerinde doğrulmaya çalışıyordu. Beni görünce yüzünde yorgun ama sıcak bir gülümseme belirdi.

"Geldin mi Mari'm?"

"Geldim, mama."

Şalımı çıkarıp hemen ocağın başına geçtim. Daria Ana'nın verdiği otlardan bir tutam alıp küçük bakır cezvenin içine bıraktım. Üzerine su ekledim. Kaynamaya başladığında kulübeyi dolduran o tanıdık koku bu kez bizim evimize yayıldı. Sanki ormandan küçük bir parça bizim evimize kadar gelmişti. Tahta kupaya doldurup annemin yanına oturdum.

"İç bakalım."

İki eliyle kupayı kavradı. Bir yudum aldı. Sonra bana baktı. Gözlerinde günlerdir görmediğim kadar umut vardı.

"Mari'm..." Sesi öylesine kırılgandı ki boğazım düğümlendi. "İyileşeceğim değil mi?"

Kalbim sıkıştı. Cevap veremedim. Sonra annemin elini tuttum. Gülümsedim.

"İyileşeceksin."

Bunun doğru olup olmadığını bilmiyordum. Ama annemin gözlerindeki umudu söndürmeye hakkım yoktu. O da bana inanmak ister gibi başını salladı. İlacını bitirdikten kısa süre sonra göz kapakları ağırlaştı. "Niko'yu öper misin benim yerime?" diye fısıldadı. "Uyuyor."

"Öperim."

Annem usulca sedire uzandı. Kısa bir süre sonra nefesi düzenli hâle geldi. Uyumuştu. Ben ise kandilin titrek ışığının yanında sessizce oturmaya devam ettim.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

102okunma 51beğeni 3yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…