Hilalin Gölgesinde kitap kapağı

25. bölüm / 32

Bölüm 24

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 32Şu an: Bölüm 24

Sabah beraber uyanmış olmamıza rağmen içimde ne bir utanç vardı ne de mahcubiyet. Sadece içimde büyüyen Yusuf'a güvenmiş olmanın verdiği tuhaf bir huzur. Gece boyunca farkında olmadan onun omzuna yaslanmış, nefesini duyarak uyumuştum.
Ne yalan söyleyeyim… Uzun zamandır ilk kez bu kadar derin, bu kadar deliksiz bir uyku çekmiştim.
Kulübeden ayrıldıktan sonra bütün günümü Daria Ana'nın işleriyle geçirsem de akşam eve döndüğümde zihnim yeniden aynı yere sürükleniyordu.
Yusuf'un söyledikleri kulaklarımda durmadan yankılanıyordu.
"Ben sana ilk gün âşık oldum."
Ne garip… Beni en çok düşündüren bu söz değildi. Asıl zihnime yerleşen, şöminenin başında söylediği başka cümlelerdi.
"Allah'ın hükmüyle insanların hükmünü birbirine karıştırmıyorum. Babam yanlış yapmış olabilir. İnsan doğruyu seçebildiği için değerlidir."
Sedirime uzandım.
Tavana bakarken düşünceler birbirine karışıyordu. Çocukluğumu düşündüm.
Babamı, annemi…
Kilise korosunda söylediğim ilk ilahiyi...
Boynuma ilk kez haç taktıkları günü...
Paskalya sabahlarını...
Sonra Daria Ana'yı düşündüm. O hiçbir zaman bana hangi duayı ettiğimi sormamıştı.
Yalnızca yaraları nasıl temizleyeceğimi, bir annenin elini nasıl tutacağımı, ölmek üzere olan birine nasıl umut vereceğimi öğretmişti.
Ardından mahkeme geldi aklıma. O koskoca salonda, yüzlerce insanın içinde, hakikati söyleyenler değil en yüksek sesle yalan söyleyenler kazanmıştı.
Gözlerimi kapattım. Çocukluğumdan beri bana öğretilenlerle son günlerde gördüklerim birbirine benzemiyordu.
Sabah meyhaneye geldiğimde içeride yine ölüm sessizliği vardı. Herkes kendi işiyle meşguldü ama hiç kimse gerçekten yaptığı işe odaklanamıyordu.
Lusine her sabah yaptığı dans çalışmalarını bırakmıştı. Reina, udunu kucağına almış olmasına rağmen tellerine dokunmuyordu. Ester sessizce mutfakta ekmek dilimliyor, Agapi önündeki hesap defterine boş gözlerle bakıyordu. Nastiya pencerenin kenarında durmuş dışarıyı seyrediyor, Dimitri ise tezgâhın arkasında aynı bardağı defalarca siliyordu.
Helena'nın üzerinde ilk kez bu kadar koyu renk bir elbise görüyordum. Saçlarını da her zamanki gibi özenle toplamamış, yalnızca siyah bir örtünün altına gizlemişti.
Sanki hepimiz Daria Ana daha ölmeden yasını tutmaya başlamıştık. Ben de sessizce bir toz bezi alıp masaların başına geçtim. Bez elimde dolaşıyor ama aklım yaptığım işe yetişemiyordu.
Bir masayı ikinci kez silerken Helena usulca yanıma geldi.
"İyi misin?" diye sordu.
Elimdeki bez durdu. Omuz silktim.
"Bilmem."
Gerçekten bilmiyordum. Yorgun değildim. Üzgün de… İçimde adını koyamadığım bir ağırlık vardı. Sanki nefes alsam geçecekmiş gibi… Ama geçmiyordu.
Helena yüzüme dikkatle baktı.
"Yusuf'la bir şey mi oldu?"
İstemeden gülümsedim.
"Hayır. Tam tersine..."
Sözümü yarıda bıraktım. Derin bir nefes aldım.
"Biraz dışarı çıksam iyi olacak."
"Daha yeni geldin sayılır."
"Biliyorum."
"Peki neden?"
Pencereye doğru baktım.
"Bilmiyorum. İçimde bir sıkıntı var."
Helena kolumu usulca sıktı.
"Git. Belki yürümek iyi gelir."
Başımı salladım ama içimde, yürüyerek geçmeyecek kadar büyük bir şeylerin değişmeye başladığını hissediyordum.
Meyhaneden çıktıktan sonra nereye gittiğimi düşünmeden yürümeye başladım. Ayaklarım beni yıllardır ezbere bildiğim sokaklardan geçiriyordu.
Taş döşeli yollar, küçük dükkânlar, baıkçıların sesleri… Hepsi çocukluğumdan beri aynıydı. Değişen yalnız bendim.
Bir sokağı daha dönünce adımlarım kendiliğinden yavaşladı. Karşımda büyüdüğüm kilise duruyordu. Çocukken annemin elini tutarak her pazar geldiğim, babamın bayram günlerinde omzuna aldığı, ilk ilahilerimi söylediğim, ilk kez günah çıkardığım yer.
Demir kapının önünde durdum. İçeriden ilahi sesleri geliyordu. Papazın sesi, ardından cemaatin hep bir ağızdan ettiği dualar… Ne kadar tanıdıktı. Yine de kendimi ilk kez yabancı hissettim.
Kapının tokmağına uzandım. Parmak uçlarım soğuk demire değdi. İçeri girmek istedim. Ama ayaklarım kıpırdamadı. Çünkü içimde garip bir suçluluk yoktu. Kilise bana yanlış gelmiyordu. Aksine çocukluğumun en güzel hatıraları bu taş duvarların arasında yaşamaya devam ediyordu.
Ben artık aynı Miriam değildim. Yusuf bana inancını kabul ettirmeye çalışmamıştı. Yalnızca hakikatin peşinden yürümüştü.
Aklımdan tek bir soru geçti.
İnsan yalnız doğduğu inançla mı yaşardı yoksa kalbinin hakikat bildiği yolla mı yürürdü?
Başımı kaldırıp kilisenin çan kulesine baktım. Sonra usulca haçı çıkardım. Avucumun içinde birkaç saniye tuttum. Öpüp yeniden boynuma taktım.
Hayır, ben geçmişimi inkâr etmiyordum. İçimde yeni soruların doğduğunu kabul ediyordum. Kapıya son bir kez baktım. Sonra sessizce arkamı döndüm.
Bu kez ayaklarım beni kilisenin içine değil Haliç’in kıyısından bambaşka bir yola doğru götürmeye başlamıştı. Bir ara durup etrafıma baktım. Bulunduğum sokağı tanıyordum. Bu yoldan daha önce de geçmiştim.
O gün Yusuf'un peşinden yürümüştüm.
İlk kez tekkenin avlusuna girmiş, kapıda durmuş, içeriden yükselen zikir seslerini dinlemiştim. İçimde açıklayamadığım bir çekingenlik vardı.
Şimdi ise yanımda Yusuf yoktu. Elimi tutan kimse yoktu. Bana "Gel." diyen de olmamıştı. Yine de adımlarım geri dönmedi.
Sokağın sonunda tekkenin taş duvarları göründü. Avludaki yaşlı çınar, dallarını gökyüzüne doğru uzatmıştı. Kapı her zamanki gibi açıktı. İçeriden hafif bir buhur kokusu geliyor, uzaktan Kur'an tilaveti duyuluyordu. Kapının önünde durdum. Kalbim hızla atıyordu. Bu kez korktuğum şey içeridekiler değildi. Kendi vereceğim cevaptı. Derin bir nefes aldım. İçeri girmeden önce başımı gökyüzüne kaldırdım.
"Buraya beni kim getirdi?" diye düşündüm.
Yusuf mu? Hayır.
Daria Ana mı? Hayır.
Merak mı? Belki.
Hakikati arama isteği mi? Belki.
Ama emin olduğum tek şey bu kapıya beni kimsenin çağırmadığıydı. Tamamen kendi irademle bir tekkenin eşiğinde duruyordum ve içeri girmek istiyordum.
Avludaki pembe gülün önünde durdum. Yağmurdan sonra açan yaprakların üzerindeki damlalar hâlâ kurumamıştı. Eğilip gülü usulca kokladım. Toprakla karışan o hafif koku, çocukluğumdan beri bildiğim bütün çiçeklerden farklıydı. Tam doğrulacakken yanı başımda bir gölge hissettim.
İrkilerek başımı kaldırdım.
Derviş sessizce yanımda duruyordu. Hemen başımdaki örtüyü düzelttim. Başımı hafifçe eğerek onu selamladım.
"Selâm üzerinize olsun."
Derviş tebessüm etti.
"Ve senin de üzerine olsun."
Beni gördüğüne şaşırmamıştı, sorgular bir şekilde de bakmıyordu. Sanki geleceğimi biliyormuş gibi sakindi.
"Yine geldin."
Sesinde merak değil, huzur vardı. Başımı salladım.
"Evet."
"Bu kez yalnız."
"Yalnız."
Başka hiçbir şey söylemedi. Avludaki sediri eliyle işaret etti.
"Otur."
Karşılıklı oturduk.
Rüzgâr güllerin arasından geçiyor, avludaki küçük havuzun suyu usulca kıpırdıyordu. Uzun süre ikimiz de sustuk.
İlk konuşan o oldu.
"Neden geldin?"
Derin bir nefes aldım.
"Bilmiyorum."
"İnsan bilmediği yere gelmez."
Başımı eğdim.
"Haklısınız."
"Peki neden geldin?"
Bu kez daha uzun düşündüm.
"Çünkü kafam karışık."
Derviş başını hafifçe salladı.
"Neyin karışık?"
"Dinimin mi, hatımın mı,iİnsanların mı yoksa kendimin mi olduğunu bilmiyorum."
Derviş yine cevap vermedi. Yalnızca başka bir soru sordu.
"Çocukken seni kiliseye kim götürürdü?"
"Babam."
"Peki büyüyünce?"
Bir an duraksadım.
"Kendim."
"Güzel."
Ellerini dizlerinin üzerine koydu.
"Peki bugün kiliseye seni kim götürdü?"
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
"Kimse."
"O hâlde neden gittin?"
"Çünkü gitmek istedim."
"İçeri girdin mi?"
"Hayır."
"Neden?"
Soruları giderek daha da derine iniyordu. Uzun süre sustum. Sonunda usulca cevap verdim.
"Çünkü kalbim kapının önünde kaldı."
Derviş hafifçe gülümsedi.
"İnsan bazen..." dedi. "Bir kapının önünde durunca, aslında başka bir kapının açıldığını fark eder."
Ne dediğini tam anlayamamıştım. O ise yine açıklamadı. Yine yalnızca sordu.
"Peki şimdi… Buraya seni kim getirdi?"
Avludaki güle baktım. Sonra havuza, Sonra kendi ellerime. Bu kez cevabı biliyordum.
"Ben."
Derviş'in gülümsemesi biraz daha belirginleşti.
"İşte..." dedi usulca. "İnsan, hakikati başkasının ayak izlerini takip ederek değil kendi adımlarını atmaya başladığında aramaya başlar."
Derviş bana tek bir cevap vermemişti ama sorduğu her soru beni kendime biraz daha yaklaştırmıştı.
Avluyu yine sessizlik kapladı. Rüzgâr, çınarın yapraklarını hafifçe sallıyor, küçük havuzun suyu taş kenarlara usul usul vuruyordu. Derviş başını kaldırıp bana baktı.
"Bu kapıya niçin geldin, kızım?"
Sorusu beklediğim kadar kolay değildi. Dudaklarımı araladım. Sonra yeniden kapattım.
"Ben..." diyebildim yalnızca. Devamı gelmedi. Derviş beni kurtarmadı. Başka soru da sormadı. Sessizce bekledi. Başımı önüme eğdim.
"Yusuf için değil..." dedim önce. Çünkü bunu söylemek istedim. Sonra kendi sözümü düzelttim. "Hayır. Yalnız onun için değil." Biraz daha düşündüm. "Daria Ana için de değil." Sanki her cevabım beni başka bir kapıya götürüyordu. "Korktuğum için mi geldim?" Başımı iki yana salladım. "Hayır. Merak ettiğim için mi?"
Bu da eksikti. Ellerime baktım. Parmaklarım birbirine kenetlenmişti. Uzun süre yalnızca nefes alışımı dinledim. Derviş hâlâ tek kelime etmiyordu. İçimde yıllardır susturduğum ses ilk kez bu kadar yüksek konuşuyordu. Çocukluğumu düşündüm. Sonra başımı kaldırdım.
Bu kez gözlerinin içine bakarak konuştum.
"Hakikati arıyorum."
Söylediğim anda içimde bir düğüm çözülmüş gibi hissettim. Derviş'in yüzünde belli belirsiz bir tebessüm oluştu. Ardından bir soru daha sordu.
"Peki hakikat seni çocukluğundan farklı bir yola çağırırsa onun peşinden yürüyebilir misin?"
Bu kez hemen cevap veremedim. Rüzgâr avludaki pembe güllerin yapraklarını usulca sallıyordu. Derviş uzun süre yüzüme baktı.
Sonra yavaşça bir soru daha sordu:
"Tekrar soracağım."
"Buyurun."
"Bu yolu Kadı Efendi'nin oğlu için mi yürümek istiyorsun?"
Sorusu yüreğime dokundu. Başımı eğdim. Çünkü vereceğim cevapta en küçük bir yalan bile olmasını istemiyordum. Derin bir nefes aldım.
"Size az önce söyledim. Onun için değil."
Derviş sessizliğini bozmadı. Sanki sözlerimin devamını bekliyordu. Gözlerimi avludaki güllere çevirdim.
"Onu seviyorum."
Bu cümleyi ilk kez sesli söylüyordum. Kalbim göğsümde daha hızlı atmaya başladı.
"Evet..."
"Onu seviyorum. Ondan vazgeçmek de istemiyorum."
Sözler dudaklarımdan dökülürken utanmadım. Çünkü bu kez kendi kalbime karşı dürüst davranıyordum.
"Ama..." Başımı kaldırıp dervişin gözlerinin içine baktım. "Bugün burada olmamın sebebi o değil. Eğer Yusuf'u hiç tanımasaydım, eğer hayatım boyunca onunla karşılaşmasaydım yine de bugün burada olur muydum?"
Soruyu bu kez kendime sordum. Uzun bir sessizlik oldu. İçimde cevap yavaş yavaş belirginleşti.
"Evet. Çünkü beni buraya getiren şey aşk değil. Mahkemede gördüklerim, Daria Ana'nın bana öğrettikleri, insanların korkuları ve içimde aylardır büyüyen sorular. Eğer yalnız Yusuf olsaydı ben bugün kilisenin kapısından içeri girer, onun için dua eder, sonra evime dönerdim. Lakin dönemiyorum. Çünkü kalbim artık yalnızca cevap aramıyor. Hakikati arıyor."
Derviş usulca başını salladı.
"İşte bunu duymayı bekliyordum."
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
"Gönlünü bir insana vermek ayıp değildir, kızım. Fakat Allah'a giden yolu bir insana bağlamak insana da haksızlıktır." Sözleri avlunun sessizliğinde yankılandı.
"Yarın o adam senden önce ölse ya da seni bırakıp gitse o zaman hangi yolda yürüyeceksin?"
Cevabım belliydi ama sessiz kalmayı tercih ettim. Sonra birden içimde birikenleri ilk kez birine anlatabilecekmişim gibi hissettim.
"Mahkemedeydim." dedim usulca. "Daria Ana'nın yanında."
Derviş başını hafifçe salladı.
"Anlat."
Derin bir nefes aldım.
"İnsanlar onu cadı diye suçladı. Otlarla uğraştığı için. Doğum yaptırdığı için. Merhem hazırladığı için. Bir kadının bütün ömrünü birkaç söylentiyle yok ettiler."
Boğazım düğümlendi.
"Ben konuştum. Dimitri konuştu. Annem konuştu. Meyhanedeki kızlar konuştu. Daria Ana'nın doğurttuğu çocukları, iyileştirdiği insanları, yıllarca tuttuğu kayıtları anlattık."
Başımı iki yana salladım.
"Kimse dinlemedi."
Bir an sustum. Salondaki o sessizlik yeniden kulaklarımda yankılanıyordu.
"Sonra..." dedim. "'Başka tanık var mı?' diye sordular. Gördüm. Oradaydılar. Daria Ana'nın hayatını kurtardığı insanlar… Hepsi oradaydı. Ellerini kaldırmadılar."
Nefesim titredi.
"Korktular ve sustular."
Gözlerim doldu.
"O gün anladım ki bir insanı öldüren şey yalan değil de hakikati bildikleri halde susmalarıdır."
Derviş dikkatle dinliyordu. Sözümü kesmedi.
"En çok da buna canım yandı. İnancı..." dedim güçlükle. "İnsanlar birbirlerini korumak için değil de birbirlerini yargılamak için kullanıyordu. Daria Ana kimseye hangi dine mensup olduğunu sormadı. Kapısını çalan herkese aynı eli uzattı. Ama insanlar onun hangi duayı ettiğine baktılar."
Başımı eğdim.
"Ben..." dedim usulca. "Allah'ı sorgulamıyorum. Ben iİnsanların O'nun adını kullanarak birbirlerine nasıl hüküm verdiğini anlamaya çalışıyorum."
Rüzgâr avludaki güllerin arasından geçti. Derviş'in sesi, o sessizliğin içinden usulca yükseldi.
"İşte..." dedi. "İnancın yükü de tam burada başlar. İnsanların yaptığını Allah'ın hükmü sanmamayı öğrendiğinde."
Derviş uzun süre bana baktı. Sonra usulca uzanıp başımdaki örtüyü düzeltti.
"Hazır mısın?" diye sordu.
Kalbim öyle hızlı atıyordu ki sesini bastıracak sandım. Beni bu eşiğin önüne getiren hiçbir insan değildi. Kararım yalnızca bana aitti. Başımı kaldırdım.
"Hazırım."
Derviş tebessüm etti.
"Kimse seni zorlamıyor."
"Hayır."
"Kimse seni beklemiyor."
"Hayır."
"Bugün geri dönsen seni ayıplayacak kimse de yok."
"Yok."
"Öyleyse Bu sözleri yalnızca inanıyorsan söyle."
Derin bir nefes aldım. Sanki ciğerlerime ilk kez gerçekten hava doluyordu. Derviş ağır ağır Kelime-i Şehadet'i okumaya başladı. Ben de her kelimeyi dikkatle tekrar ettim.
"Eşhedü en lâ ilâhe illallah… Eşhedü enne Muhammeden abdühû ve resûlühû."
Son kelime dudaklarımdan dökülürken… İçimde kırılan hiçbir şey olmadı. Aksine Uzun zamandır taşıdığım görünmez bir yük omuzlarımdan usulca indi.
Gözlerimi kapattım. Ağlamıyordum. Ama içimde yıllardır ilk kez tarif edemediğim bir sükûnet vardı. Derviş dua etti. Ben sessizce dinledim. Sonra başımı kaldırıp gökyüzüne baktım. Dünkü yağmur çoktan dinmişti. Bulutların arasından süzülen ışık avludaki pembe güllerin üzerine düşüyordu. Derviş yumuşak bir sesle sordu:
"Bugünden sonra sana hangi isimle hitap edilmesini istersin?"
Hiç düşünmedim. Aslında cevabını yıllardır biliyormuşum gibi geldi.
"Babam…" dedim. “Bana çocukken Meryem kıssasını anlatırdı. Sabretmeyi, teslim olmayı, merhameti…”
Dudaklarımda küçük bir tebessüm belirdi.
"Mahallemizdeki Müslüman komşularımız da bana bazen Meryem diye seslenirdi. Yadırgamazdım. Bilakis sanki o isim bana hep tanıdık gelirdi."
Başımı hafifçe eğdim.
"Eğer münasipse bundan sonra beni yeni tanıyacak olanlar Meryem diye bilsin ama çocukluğumu, ailemi ve geçmişimi bilenler için ben yine Miriam olarak kalayım."
Derviş başını eğerek tebessüm etti.
"İsimler değişebilir. Yeter ki insan kendinden kaçmasın." Kısa bir sessizlikten sonra sözlerine devam etti.
"Bugün sana yeni bir isim verilmedi. Sen zaten kalbinde yıllardır taşıdığın ismi söyledin."
Dervişe teşekkür edip kapıdan dışarı adımımı attığımda kendimi yeniden doğmuş gibi hissettim. Sanki günlerdir omuzlarımda taşıdığım görünmez bir yük yavaşça hafiflemişti.
Derin bir nefes aldım. Nereye gideceğimi düşünmeme gerek yoktu. Ayaklarım artık yolu biliyordu.
Zindana, Daria Ana'nın yanına doğru yola koyuldum. Taş merdivenlerden aşağı inerken rutubetin keskin kokusu yeniden yüzüme çarptı. Demir kapının önünde duran gardiyan beni görünce doğruldu. Beni tanımıştı.
"Yine mi geldin?"
Başımı salladım.
"Evet."
Gardiyan uzun süre yüzüme baktı. Sonra hiç beklemediğim bir şey yaptı. Belindeki anahtarlığı çıkarıp ağır demir kapıyı açtı.
"Kısa olsun." dedi.
"Bugün..." Sözünü tamamlayamadı. Yalnızca başını yana çevirdi. Teşekkür ederek içeri girdim. Koridor her zamanki gibi loştu. Duvarlardan süzülen su damlalarının sesi yankılanıyordu.
Daria Ana'nın kaldığı hücreye yaklaştığımda o da ayak seslerimi duymuş olmalıydı. Yavaşça doğruldu. Beni görünce gülümsedi.
"O kadar sessiz yürüyorsun ki..." dedi. "Yine de seni ayak seslerinden tanıyorum."
Demir parmaklıkların önünde durdum. Bir süre yalnızca birbirimize baktık.
"Bugün..." dedim. "Seni görmek istedim."
"Ben de seni."
Yüzümü dikkatle inceledi. Sonra başını hafifçe eğdi.
"Gözlerin değişmiş."
İrkilerek ona baktım.
"Neden?"
"Bugün daha huzurlusun."
Elimi istemsizce göğsüme götürdüm. Bir şey söylemedim. Henüz anlatmaya hazır değildim. Daria Ana da sormadı. Yalnızca gözlerimin içine baktı.
"Kalbinin yükü hafiflemiş."
Şaşkınlıkla gözlerinin içine baktım.
"Her yüz aynı kalır. Ama yürek değişince gözler de başka bakmaya başlar."
Boğazım düğümlendi. Hiçbir şey anlatmamıştım ama kalbimde olanı görmüş gibiydi. Demir parmaklıklara biraz daha yaklaştım.
"Yakında seni buradan çıkaracağız." dedim.
Bu kez bunu umut vermek için değil...
Gerçekten inanmak istediğim için söylüyordum. Daria Ana'nın yüzündeki tebessüm değişmedi.
"Evladım… Benim için üzülme. Ben ömrümü tamamladım. Sen kendi yolunu yarım bırakma."
Gözlerim yeniden doldu. O ise sanki kendi sonunu değil de benim yarınımı düşünüyordu. İçimde tuttuğum sır bir anda daha fazla saklanamayacak kadar ağırlaştı. Demir parmaklıklara bir adım daha yaklaştım.
"Daria Ana..." dedim. Sesim titriyordu.
"Bunu ilk sana söylemek istedim."
Merakla yüzüme baktı. Derin bir nefes aldım. "Ben..." Gözlerimi onunkilerden ayırmadım.
"Ben Müslüman oldum."
Sözler dudaklarımdan dökülür dökülmez kalbim göğsümü parçalayacakmış gibi atmaya başladı. Uzun süre konuşmadı. Yalnızca bana baktı. Sonra dudaklarının kenarında yumuşacık bir tebessüm belirdi. Şaşırmış gibi görünmüyordu.
Sanki bunu çok önceden biliyormuş gibiydi. Sessizliğe daha fazla dayanamadım.
"Kızmadın mı?" diye sordum. "Sonuçta ben artık Meryem'im."
Daria Ana başını yavaşça iki yana salladı.
"İsim değişmiş." Kısa bir sessizlik oldu. Demir parmaklıkların arasından elini uzattı. Ben de hiç düşünmeden avucumu onun avucuna bıraktım. Parmaklarımız birbirine değdi.
"Beni sevindiren isim değil."
Başparmağı elimin üzerinde usulca dolaştı.
"Yüreğinin değiştiğini, sen buraya adımını attığın anda anlamıştım." Gözlerimin içine baktı. "Gözlerindeki huzurdan."
Boğazım düğümlendi.
"İnsan inandığı sözü değiştirebilir. Adını da… Ama yüreği değişmedikçe hiçbirinin kıymeti yoktur."
Gözlerimden süzülen yaşlar bu kez hüzünden değil, tarifsiz bir huzurdan akıyordu. Daria Ana elimi biraz daha sıktı.
"Hakikati bulan insanın adı ne olursa olsun," Bakışlarını gözlerimden ayırmadı. "Allah onu bilir."
Gardiyan demir kapıyı yeniden açtı. Daria Ana'nın elini usulca bıraktım. Son kez birbirimize baktık. Vedalaşmadık. Çünkü ikimiz de bunun bir veda olmasını istemiyorduk.
Koridor boyunca ağır ağır yürüdüm. Demir kapılar ardımda birer birer kapanırken çıkardıkları ses bütün zindanda yankılanıyordu. Taş merdivenleri tırmanıp dışarı çıktığımda yüzüme serin bir rüzgâr çarptı.
Güneş batmaya başlamıştı. Gökyüzü, turuncuyla kızıl arasında gidip gelen renklerle boyanmıştı. Derin bir nefes aldım. Sanki ciğerlerime dolan hava bile sabahkinden farklıydı. Yavaşça başımı gökyüzüne kaldırdım.
Sabah tekkeye Miriam olarak girmiştim. Akşam olduğunda adım Meryem'di. Fakat değişen yalnızca ismim değildi. Yıllardır cevaplarını başkalarında aradığım soruların kendi kalbimde yankısını duymuştum. Hakikat bana kim olduğumu unutturmamıştı. Kendime daha önce hiç olmadığım kadar yaklaşmıştı. Adımlarımı eve doğru çevirdim. Önümde nasıl bir hayat olduğunu bilmiyordum. Daria Ana hâlâ zindandaydı. Mahkemenin hükmü değişmemişti. Yarın ne olacağını da bilmiyordum. Ama yine de bir şekilde yaşamaya devam edecektim.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

36okunma 10beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…