Hilalin Gölgesinde kitap kapağı

21. bölüm / 32

Bölüm 20

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 32Şu an: Bölüm 20

"Ben yalnızca insanlara iyi gelmeyi öğrendim." dedim, sesimin titremesine izin vermemeye çalışarak. "Yaralarını sarmayı, ateşlerini düşürmeyi, kadınların doğumuna yardım etmeyi öğrendim. Siz bunlara cadılık diyorsanız, varsın öyle deyin. Ne benim bir suçum vardır ne de Daria Ana'nın."
Odadaki sessizlik uzadı. Kadı Efendi, dirseklerini masaya dayayıp uzun uzun yüzüme baktı. Bakışlarındaki ifade fazlasıyla ürkütücüydü. Sanki çoktan hükmünü vermiş, yalnızca bunu ne zaman açıklayacağına karar veriyordu.
"Neden sana inanalım?" diye sordu sonunda. "Bunca şehadet ortadayken... Bunca insan aynı şeyi söylerken... Ne idüğü belirsiz bir Rum kızının sözüne neden itibar edelim?"
İçimde bir şey koptu.
"Duyduklarınıza şehadet diyorsunuz." dedim usulca. "Ben ise hakikati söylüyorum." Kâtiplerden birinin kalemi durdu. Kadı Efendi'nin kaşları çatıldı. "İnsanlar, hakikati aramak yerine işittiklerine inanmayı daha kolay buluyor." dedim. "Bir ağızdan söylenen her söz doğru olmaz. İftira da dilden dile dolaşır."
"Yeter." Sesi bu kez sertti. "Oturduğun yerden bize adalet öğretmeye mi kalkarsın?"
Başımı eğmedim.
"Hayır, efendim."
"Öyleyse sus."
Odada yeniden sessizlik hâkim oldu. Kadı Efendi birkaç dakika önümde duran deftere baktı. Sonra elini hafifçe salladı.
"Şimdilik gidebilirsin."
Kalbim göğsümde çarpmayı sürdürüyordu. Tam dönecekken sesi bir kez daha arkamdan yükseldi.
"Lakin bunu beraat sayma.” Olduğum yerde durdum. "Şehri terk etmeyeceksin."
"Emredersiniz."
"Ve şunu da iyi dinle." dedi, sesi taş duvarlara çarpıp yankılanırken. "Daria'nın yolundan yürümeye devam edersen, yakın vakitte seni de onun yanına koyarız."
Boğazım düğümlendi. Bir an için arkamı dönüp yeniden konuşmayı düşündüm. Sonra vazgeçtim. Söyleyeceğim hiçbir söz, çoktan verilmiş hükmü değiştirmeyecekti. Sessizce kapıya yöneldim. Kapıyı açtığımda mahkeme avlusunda bekleyen insanların bakışları aynı anda üzerime çevrildi.
Meyhaneye doğru yürürken çocukluğumda hissettiğim o tanıdık duygu yeniden omuzlarıma çöktü. Yabancılık… Ait olduğum şehir, sokak bir gecede beni unutmuştu.
Dar sokaklardan geçerken kadınlar konuşmalarını yarıda kesiyor, başlarını birbirine yaklaştırıp fısıldaşıyordu. Bazıları göz ucuyla beni gösteriyor, ben onlara baktığım anda yüzlerini çeviriyordu.
Sokakta oynayan iki küçük çocuk, beni görünce annelerinin eteklerinin arkasına saklandı. Kadınlardan biri oğlunun omzunu tutup bana doğru eğildi.
"Yaramazlık edersen o gelir, seni de götürür."
Çocuk korkuyla bana baktı. İçim acıdı. Tam o sırada, yıllar önce babamın sesi zihnimde yankılandı.
"Kimse sevmesin seni...Ben seni herkesten çok severim."
Farkında olmadan dudaklarımın kenarı titrek bir tebessümle kıvrıldı. Ne garipti… Bazen en güzel sözler, onları söyleyen kişi çoktan gittikten sonra daha iyi anlıyordu.
Meyhaneye birkaç adım kala başka bir kadın yüksek sesle konuşmaya başladı. Belli ki beni duyurmaya niyetliydi.
"Gözlerine baksanıza şunun."
Başımı kaldırdım.
"Tövbe estağfurullah... Ne uğursuz bakıyor. Gözleri bile değişmiş. Bal rengine çalmış derler. O otların, dumanların tesiridir. Daria kim bilir kıza neler içirdi."
Ayaklarım kendiliğinden durdu. Yavaşça ona döndüm. Aramızdaki mesafeyi ağır ağır kapattım. Kadının sesi kesildi. Bir adım daha attım. Sırtı evinin ahşap kapısına dayandı. Kaçacak yeri kalmamıştı.
"Demin söylediklerinizi işittim." dedim dişlerimin arasından. "Niyetiniz çocuk korkutmaksa, başka masallar bulun." Kadının yüzündeki renk çekildi. "Eğer beni gerçekten cadı bellemişseniz..." dedim, gözlerimi onunkilerden ayırmadan, "çocuklarınızı değil, iftirayı dilden dile taşıyanları benden sakınmanız gerekirdi."
Sokak bir anda sessizliğe gömüldü. Hiç kimse konuşmadı. Kadının nefesi hızlanmıştı. Ben ise sağ elimin yumruğunu başımın yanındaki ahşap kapıya sertçe vurdum. Çıkan ses dar sokağın taş duvarlarında yankılandı.
"Cadı arıyorsunuz..." dedim alçak bir sesle. "Evvela aynaya bakın. Çünkü bir insanın hayatını yalanla karartan dil, zehirli otlardan daha tehlikelidir."
Daha fazla beklemedim. Arkamı döndüm. Kimseye bakmadan yürümeye devam ettim. Arkamdan tek bir söz yükselmedi. Sadece sırtıma saplanan onlarca korku dolu bakış kaldı.
Meyhanenin kapısını arkamdan sertçe kapattım. İçeride alışıldık uğultu yoktu. Sanki herkes nefesini tutmuş beni bekliyordu.
Helena, Agapi, Reina, Ester, Nastiya ve Lusine alçak masanın etrafında oturuyordu. Dimitri ise ortalarda görünmüyordu.
Başımı örten yaşmağı öfkeyle çözüp yere fırlattım. Kimse konuşmadı. Sadece bana baktılar.
"Cadıymışım ben." dedim acı bir gülümsemeyle. Sesim meyhanenin taş duvarlarında yankılandı. "İşittiniz mi? Ben cadıymışım."
Elimi iki yana açtım.
"Anóite!" diye mırıldandım. "Ahmaklar..." Derin bir nefes aldım. "Keşke gerçekten cadı olsaydım."
Yavaşça alçak tabureye oturdum. "Şehri terk etmeyecekmişim." dedim alayla. "Sanki gidecek başka bir yerim var." Kimse hâlâ tek kelime etmiyordu. "Daria Ana..." dedim başımı eğerek. "Keşke kimseye yardım etmeseydi." Boğazım düğümlendi. "Bu insanlar onun iyiliğini hak etmemiş."
Sessizce elimin üstüne bir sıcaklık kondu. Reina'ydı. Parmaklarımı avucunun içine alırken kaşları çatıldı.
"Ne oldu sana, Mari?"
Elimin üzerine baktım.
Sokaktaki kadının duvarını yumruklarken derim sıyrılmış, parmak boğumlarım morarmaya başlamıştı. Acısını şimdi hissediyordum.
"Şimdi de gözlerime takmışlar." dedim. "'Bal rengi olmuş. Daria'nın otlarındanmış.' diyorlarmış." Başımı kaldırıp hepsine tek tek baktım. "Ama ben de onlara..." İstemsizce gülümsedim. "'Cadı arıyorsanız evvela aynaya bakın.' dedim."
Bir anlık sessizlik oldu. Sonra Helena kahkahayı bastı. Öyle yüksek, öyle içten güldü ki istemeden ben de güldüm. Ardından Reina, sonra Agapi hatta ve hatta Nastiya. Birbirimize bakıp gülmeye başladık. Bu neşeden doğan bir kahkaha değildi. Çaresizliğin içinden kopup gelen bir kahkahaydı. O akşam, uzun zamandır ilk kez meyhanenin taş duvarları yeniden gülüşlerle doldu. Ama o an kimse gülmeseydi ağlamaya başlayacaktık.
Biz gülerken üst kattaki ahşap merdivenlerden ağır adımların sesi duyuldu. Başımı kaldırdığımda Dimitri'nin yavaş yavaş aşağı indiğini gördüm. Saçları dağılmıştı. Sakallarını günlerdir düzeltmemiş gibiydi. Gömleğinin yakası açıktı; omuzları ise her zamankinden daha düşük duruyordu. Hayatım boyunca Dimitri'yi ilk kez bu kadar yaşlanmış gördüm.
Gülüşlerimiz bir anda sustu. Meyhaneyi yeniden sessizlik kapladı. Agapi'ye doğru biraz eğildim.
"Daria Ana'ya bir şeyler götürelim." dedim alçak sesle. "Belki sıcak bir yemek, bir battaniye..."
Agapi başını salladı.
"İyi düşündün."
Sonra mutfağa doğru döndü.
"Ester, kalan yemeklerden hazırlayabilir misin?"
"Evet."
"Helena, gel."
Birlikte arka odaya geçtik. Duvar dibindeki büyük sedirin altında duran ceviz sandığı açtık. İçinden koyu kahverengi yünden dokunmuş kalın bir battaniye çıkardım. Kış gecelerinde meyhanenin en soğuk odasını bile sıcak tutacak kadar ağırdı. Bir an duraksadım. Sandığın köşesinde katlanmış duran kurumuş ada yaprağını andıran yeşil rengindeki yün şala uzandım. Onu birkaç ay önce Daria Ana için kendi ellerimle dikmiştim. Bana öğrettiklerinin karşılığında bir hediye olarak. Kenarlarına, soğuk havada kolay sökülmesin diye sık aralıklarla sağlam dikişler atmıştım. Henüz vermeye fırsat bulamamıştım. Şalı avuçlarımın arasında düzelttim. Sanki birazdan gidip omuzlarına örtecekmişim gibi.
Helena temiz ketenden bir gömlek, yün çorap ve başörtüsü hazırladı.
Ester de mutfaktan sıcak mercimek çorbasını küçük toprak bir kaba doldurdu. Yanına bir parça taze ekmek, biraz beyaz peynir ve birkaç kuru incir koydu.
Hepsini keten bir bohçaya dikkatlice yerleştirdik. Bohçayı göğsüme bastırdım. Daria Ana, bizim onu unutmadığımızı bilirse biraz olsun güç bulurdu.
Meyhaneden çıkıp Galata'nın dar sokaklarına yöneldik. Taş kaldırımlar öğleden sonra yağan yağmurun ardından hâlâ nemliydi. Liman tarafından yükselen tuz kokusuna ıslak toprağın keskin kokusu karışıyordu. Mahkeme binasına yaklaştıkça sokaklar tenhalaştı.
Kadı Efendi'nin konağının hemen gerisinde, kalın taş duvarların ardında küçük bir avlu vardı. Zindan da o avlunun altına inen dar taş merdivenlerin sonunda bulunuyordu. Kapının önünde mızraklı iki yeniçeri nöbet tutuyordu. Yaklaştığımızı görünce biri önümüze geçti.
"Nereye?"
"Daria Ana için." dedim bohçayı göstererek. "Yemek ve sıcak tutacak birkaç eşya getirdik."
Asker bizi baştan aşağı süzdü. Sonra başını iki yana salladı.
"Olmaz."
"Neden?"
"Büyücüler ziyaretçi kabul etmez."
Sanki boğazıma bir taş oturdu.
"Ne olur..." dedim. "Hiç değilse bunları kendisine ulaştırın."
"Askerin vazifesi merhamet etmek değildir."
Sözleri yüzüme çarpan soğuk bir rüzgâr gibiydi. Yapacak bir şey kalmayınca ağır adımlarla geri döndüm. Tam avludan çıkacakken taş duvarların altından yükselen kuru bir öksürük sesi duyuldu. Ayaklarım olduğum yerde kaldı. O sesi tanımamam mümkün değildi.
"Daria Ana..."
Fısıltım dudaklarımın arasında kayboldu. Birkaç adım attım fakat kalın taş duvarların ardında ondan geriye yalnızca o öksürük kalmıştı. Onu görmeyi bırak, sesimi de duyuramadım.
Agapi ile geldiğimiz yoldan geri yürümeye başladık. Onun koluna girdim. Biri ağzını açacak olsa Agapi sert bakışlarını üzerine çeviriyor, kimse de ikinci kez konuşmaya cesaret edemiyordu.
Meyhaneye vardığımızda gökyüzü lacivertle siyah arasında kaybolmaya başlamıştı. Ester çoktan yemeği hazırlamış, mutfaktaki uzun ahşap masayı kurmuştu. Çorbanın buharı tavana doğru yükselirken taze pişmiş ekmeğin kokusu bütün odayı dolduruyordu.
Dimitri masanın başında oturuyordu. Yanındaki kişiyi görünce adımlarım bir an durdu. Yusuf’ta gelmişti. Başını kaldırıp bana baktı. Göz göze geldiğimiz o kısa anda yüzündeki yorgunluğu fark ettim. Sakalının altında beliren morluklar, uykusuz geçen gecelerin sessiz tanığı gibiydi.
Hiçbirimiz tek kelime etmedik. Dimitri'nin boğuk sesi sessizliği bozdu.
"Gelin. Çorba soğuyor."
Sessizce sofraya oturdum. Helena karşıma geçti. Agapi ise yanımdaki sandalyeyi çekti. Kimse konuşmuyordu. Yalnızca kaşıkların kâselere değen sesi duyuluyordu.
Yusuf birkaç kez bana bakmaya çalıştı. Ben ise gözlerimi kaldırmadım. İçimde hâlâ annemin nefesi, Daria Ana'nın sessizliği ve sokakta üzerimize çevrilen bakışlar vardı. Yemek bittiğinde Dimitri ayağa kalktı.
"Sabah erkenden mal almaya gideceğim." dedi. "Kimse geç kalmasın."
Herkes yavaş yavaş dağıldı. Ester mutfağı toplamaya başladı. Helena ile Agapi da ona yardım etmek için peşinden gitti.
Ben avluya çıktım. Gece serinliği yüzüme çarptı. Tam derin bir nefes almıştım ki arkamdan tanıdık bir ses geldi.
"Miriam."
Aramızdaki mesafe birkaç adımdan ibaretti ama yine de onun taşıdığı sabun, kâğıt ve hafif amber kokusunu seçebiliyordum. O koku, farkında olmadan içime işledi. Bir an için koşup ona sarılmak, yüzümü göğsüne gizlemek, günlerdir içimde biriken bütün korkuyu sessizce omuzlarına bırakmak istedim. Dudaklarına dokunmayı da...
"Konuşabilir miyiz?"
Sessizce başımı salladım.
Meyhanenin arka tarafındaki dar sokağa doğru yürüdük. Taş duvarların arasında yalnızca uzaktan gelen dalga sesleri duyuluyordu.
Yusuf uzun süre konuşamadı. Sonunda derin bir nefes aldı.
"Babamla konuştum."
Kalbim sıkıştı.
"Ne dedi?"
"İnanmadı."
Sesi sakindi ama kırgındı.
"Bana, senin büyücünün sözlerine kandığını söyledi. Daria Ana'nın insanları aldattığını... Senin de onun oyununa geldiğini düşünüyor."
Başımı eğdim.
"Biliyorum."
"Ama ben biliyorum." dedi kararlı bir sesle. "O kadının suçsuz olduğuna inanıyorum."
İlk kez gözlerinin içine baktım.
"Ne yapacaksın?"
"Kanıt bulacağım."
Bu kez sesi daha da netti.
"Babam mahkemede sözden çok şahide değer verir. O gün kulübede bulunanları bulmaya başladım. Tedavi ettiği insanları, onun sayesinde hayatta kalanları, konuşmaya razı olan herkesi."
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
"Vazgeçmeyeceğim, Miriam."
Rüzgâr ikimizin arasından geçti.
İlk kez, günlerdir göğsümün üzerine çöken karanlığın içinde küçücük de olsa bir ışık yandığını hissettim.
Tam o sırada bir adam nefes nefese avluya daldı. Yüzü kireç gibi bembeyazdı. Üzerindeki gömlek kan lekeleriyle kirlenmişti.
"Yardım edin!" diye haykırdı. "Karım doğuruyor!"
Hepimiz bir anda ayağa kalktık. Adam dizlerinin üzerine çökecek gibi sendeleyerek devam etti.
"Her yer kan içinde... Ne olur yetişin. Karımı kaybedeceğim."
Dimitri kaşlarını çattı.
"Hekim çağırdın mı?"
"Çağırdım." Adamın sesi titriyordu. "Geldi... Elinden geleni yaptı ama bebeği doğduktan sonra kanama durmadı. Eş de hâlâ içeride kaldı, dedi. Daha fazlasını yapamayacağını söyleyip başka bir hekim getirmemi istedi."
İçime kötü bir his çöktü. Daria Ana bana bunun en tehlikeli doğumlardan biri olduğunu söylemişti.
"Eş içeride kalırsa anne kan kaybeder." demişti bir gün. "O zaman dakikalar bile önemlidir."
Adam çaresizlik içinde etrafına baktı.
"Daria Ana nerede?"
Sessizlik oldu. Kimse cevap vermedi. Sonra adamın bakışları bana çevrildi.
"Bana... sen yardım edebilir misin?"
Sanki bütün dünya bir anda susmuştu. Başımı hızla iki yana salladım.
"Ben yapamam." Sesim düşündüğümden daha cılız çıkmıştı. "Ben ebe değilim."
"Eğitim aldın." dedi Helena. Ona döndüm. "Daria Ana seni boşuna yanına almadı"
"Helena..."
"Korkuyorsun, biliyorum." dedi yumuşak ama kararlı bir sesle. "Ama Daria olsaydı o kadını ölüme bırakmazdı."
Söyledikleri göğsüme oturdu. Yusuf sessizce yanıma geldi. Hiçbir şey söylemeden elimi tuttu. Avuçlarının sıcaklığı parmaklarıma yayıldı. Gözlerimin içine baktı.
"Yapabilirsin."
İçimdeki korku hâlâ yerindeydi. Ya yetişemezsem? Ya kadın ölürse? Ya bebek...
Daria Ana'nın sesi kulaklarımda yankılandı.
"Bir gün ben olmayacağım, Miriam. O gün biri sana umut diye bakacak."
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Sonra adama döndüm.
"Evin yakın mı?"
"Evet." dedi hemen. "İki sokak ötede."
"İyi."
Arka odaya koştum.
Daria Ana'nın kulübesinden getirdiğim heybeyi sandığın içinden çıkardım. Temiz keten bezleri, keten ipleri, küçük bıçağı, zeytinyağı şişesini, bitki karışımlarını, merhemleri ve keten sargıları tek tek kontrol edip heybenin içine yerleştirdim.
Heybeyi omzuma astım. Derin bir nefes aldım.
"Koşalım." Adam kapıya yönelirken ben de peşinden çıktım. "Zamanımız dar."
Adamın evine vardığımızda içeriden yükselen inlemeler sokağın sessizliğini delip geçiyordu.
Kapı daha biz yaklaşmadan açıldı.
"Eve geldiler!" diye bağırdı yaşlı bir kadın.
İçeri adımımı atar atmaz ağır bir kan kokusu yüzüme çarptı.
Bir an nefesim kesildi.
Küçük odanın ortasında genç kadın, terden sırılsıklam olmuş hâlde yatağa uzanıyordu. Yüzü bembeyazdı. Dudakları kurumuş, gözleri yarı kapalıydı. Bacaklarının altındaki çarşaf tamamen kana bulanmıştı.
Odanın öbür köşesinde ise başka bir yaşlı kadın, kundak bile yapılamamış küçücük bebeği iki eliyle tutuyordu. Bir bebeğin doğduğu evde olması gereken o ilk ağlayış yoktu.
"Ne zamandır böyle?" diye sordum.
"Birkaç dakika..." dedi kadın. "Siz gelmeden hemen önce morarmaya başladı."
Bebeğe baktım. Küçücük göğsü kıpırdamıyordu. Yüzü mora çalan koyu bir renge bürünmüştü. Sonra gözüm yeniden anneye kaydı. Kanama hâlâ devam ediyordu. Bacaklarının arasına diz çöktüm. Elimi titreyerek uzattım. Hayatımda bu kadar çok kan görmemiştim. Midem düğümlendi. Başım dönmeye başladı. Şimdi bayılırsam ikisi de ölecek. Gözlerimi bir anlığına kapattım. Daria Ana'nın sesi kulaklarımda yankılandı.
"Kana değil, nefese bak. Ellerine güven. Korku, senden önce davranmasın."
Derin bir nefes aldım. Ellerimi temiz bezle sildim. Göbek bağı çoktan bağlanmış ve kesilmişti. Demek ki hekim bebeği doğurtmayı başarmıştı. Ama rahmi yokladığım anda neyin eksik olduğunu hissettim. Eş hâlâ içerideydi.
"Dışarı çıkmamış..." diye fısıldadım.
Yaşlı kadın bana korkuyla baktı.
"Ne olacak?"
"Dışarı çıkarmamız gerekiyor."
Genç kadının yüzüne eğildim.
"Beni duyabiliyor musun?"
Kadın güçlükle gözlerini araladı.
"Biraz daha dayan."
Daria'nın bana defalarca gösterdiği gibi iki elimle rahmini dışarıdan dikkatlice yokladım. Sertti. Kasılmıştı.
"Korkuyor." demişti Daria bir keresinde. "Kadın korktuğunda bedeni de korkar."
Genç kadının avuçlarını tuttum.
"Gözlerime bak."
Titreyen bakışlarını bana çevirdi.
"Bir kez daha ıkınmanı istiyorum."
Kadın başını güçlükle salladı. Bize kapıyı açan yaşlı kadına döndüm.
"Sıcak su getir."
Adam ise odanın köşesinde dua ediyor, ellerini birbirine kenetliyordu.
Kadın bütün gücünü toplayıp yeniden ıkındı. Rahmi yeniden yokladım. Bu kez göbek bağını dikkatlice izledim. Sonra kaygan bir ağırlık ellerime doğru geldi. Eş sonunda dışarı çıktı. Derin bir nefes verdim. Şükürler olsun… Hemen rahmin üzerine temiz bez bastırdım. Kanama yavaşlamaya başlamıştı.
Yaşlı kadın ağlayarak dizlerinin üzerine çöktü.
"Duruyor..."
Başımı kaldırıp bebeğe baktım. Hayır. Henüz bitmemişti. Ayağa kalkıp bebeği kucağıma aldım. Soğuktu. Dudakları mora dönmüştü. Nefes almıyordu. Kalbim öylesine hızlı çarpıyordu ki kendi nefesimi bile duyamıyordum.
"Doğan her bebek ağlamaz. Önce nefes yolunu aç."
Parmağımla ağzındaki sıvıları dikkatlice temizledim. Sonra burnunu. Göğsünü usulca ovaladım. Küçük sırtına hafifçe vurdum. Sessizlik. Bir kez daha...
"Ne olur..." diye fısıldadım. Gözlerim dolmaya başlamıştı. "Ne olur..."
Tam umudum kırılmaya başlamışken küçücük göğsü titredi. Ardından incecik bir nefes geldi. Sonra ilk ağlayışı duyuldu. O küçücük ses, odadaki herkesin gözyaşına karıştı. Yaşlı kadın hıçkırarak dizlerinin üzerine çöktü. Adam yüzünü ellerinin arasına aldı. Ben ise bebeği göğsüme bastırmış, sessizce ağlıyordum.
Bebeğin nefesi düzene girdikten sonra onu temiz bir keten beze sardım. Küçücük bedeni artık eskisi kadar soğuk değildi. Ağlayışı da giderek güçleniyordu.
Yavaşça ayağa kalkıp adama yaklaştım.
"Onu tutmak ister misin?" diye sordum.
Adam, gözyaşlarının arasından bana baktı. Bir an konuşamadı. Sonra ağır ağır başını sallayıp kollarını uzattı.
Bebeği dikkatlice kucağına bıraktım.
Titreyen parmakları oğlunun yüzüne dokundu. Sanki gerçek olduğuna inanmak ister gibi uzun uzun baktı.
"Allah senden razı olsun." dedi boğuk bir sesle. "Çocuğumu da... Karımı da bana bağışladın."
Ne diyeceğimi bilemedim.
Sadece hafifçe başımı eğdim.
Heybemi omzuma astım. Kapıya doğru yürüdüm. Dışarı çıktığımda gecenin serin havası yüzüme çarptı.
Derin bir nefes aldım.
Burnuma hâlâ kan, bitki ve duman kokusu sinmişti. Ellerim titriyordu. Dizlerimdeki güç yeni yeni geri geliyordu.
O saatlerde yalnızca bir anneyle bir bebeği kurtarmamıştım. Daria Ana'nın bana emanet ettiği bilgiyi de ilk kez kendi ellerimle yaşatmıştım.
Evin kapısından ayrılırken sokakta çoktan birkaç kişi toplanmıştı. Belli ki bağrışmalar bütün mahalleyi ayağa kaldırmıştı. Tam yanlarından geçerken yaşlı kadın kapıya çıktı. Gözleri hâlâ ağlamaktan kıpkırmızıydı.
"Bebek yaşıyor!" diye seslendi. "Annesi de yaşıyor!"
Birkaç kişi şaşkınlıkla bana döndü.
"Şu kız yaptı."
"Daria Ana'nın yanında gezen değil mi bu?"
"Ta kendisi."
Yaşlı kadın hiç düşünmeden sözlerini sürdürdü.
"Daria'nın kızı doğurttu."
"Kadını ölümden aldı."
Bir kadın ellerini göğsünde birleştirdi.
"Allah şifa versin. Demek ki kadın boşuna şifacı demiyormuş."
Arka taraftan alaycı bir ses yükseldi.
"Şifa mı? Koskoca hekimin yapamadığını o mu yaptı?"
Bir başkası başını iki yana salladı.
"Ben demedim mi? Cadılık işte. Önce yaşlısı, Şimdi de çırağı."
Sanki görünmez bir çizgi çekilmişti. İnsanlar yine ikiye ayrılmıştı. Bir taraf bana minnetle bakıyor, diğer taraf ise gözlerini üzerimden çekmeden fısıldaşıyordu. Hiçbirine cevap vermedim. Başımı eğip yürümeye devam ettim.
Meyhaneye vardığımda içimdeki öfke çoktan büyümüştü. Kapıyı kapatır kapatmaz heybeyi masanın üzerine bıraktım.
"Ben artık anlamıyorum." dedim. Herkes bana döndü. "Bu şehirde insanlara iyilik yapmak neden suç sayılıyor?" Sesim yorgundu. "Kurtarırsın cadı olursun, ölürler katil olursun. Ne yaparsan yap, birileri seni taşlamaya hazır bekliyor."
O gece gözlerime bir türlü uyku girmedi. Annemle Niko çoktan uyumuştu. Küçük evimiz sessizliğe bürünmüş, yalnızca kandilin titrek ışığı duvarlara vuruyordu.
Pencerenin önüne oturdum. Galata'nın dar sokakları gecenin karanlığına gömülmüş, uzaktan yalnızca dalga sesleriyle rüzgârın uğultusu duyuluyordu. Yatakta kan revan içinde kalan kadın gözümün önünden gitmiyordu.
Ya yetişemeseydim? Ya bebek nefes almasaydı? Düşünceler birbirine dolandıkça içimdeki yük ağırlaşıyordu.
Bütün bunların sebebi bendim.
Kapı usulca çalındı. Şaşkınlıkla ayağa kalkıp kapıyı araladım. Karşımda Helena duruyordu. Üzerine kalın şalını almıştı. Yüzündeki ifadeden doğruca buraya geldiği belliydi.
"İçeri girebilir miyim?" Sessizce kenara çekildim. Helena küçük odanın ortasında durdu. Bana uzun uzun baktı.
"Biliyor musun?" dedim güçlükle. "Belki de bütün bunlar benim yüzümden oldu. Daria Ana beni korumaya çalıştı." Başımı eğdim. "Ben olmasaydım... belki şimdi evinde olurdu."
Bir anda sesi yükseldi.
"Yeter!"
Öyle sert söylemişti ki irkildim. Helena'nın bana bağırdığını ilk kez görüyordum.
"Her şeyi kendi üzerine alma, Miriam!" Gözleri dolmuştu.
"Sen onun öğrencisisin diye bütün dünyanın yükünü sırtlanmak zorunda değilsin."
"Ama..."
"Hayır." Sözümü kesti. "Daria Ana seni korudu çünkü seni seviyordu. Bugün bir anneyle bebeğini kurtardın. Bunu neden görmüyorsun?" Omuzlarımdan tuttu. "Onun sana öğrettiklerini suç gibi taşımayı bırak."
Dayanamadım. Gözlerimde biriken yaşlar yanaklarımdan süzüldü. Helena beni kendine çekip sıkıca sarıldı.
"Senin görevin kendini cezalandırmak değil." diye fısıldadı. "Onun bıraktığı yerden yürümek."
Ertesi gün, sabahın ilk saatlerinde çeşmeye su almaya gitmiştim. Sokağın köşesini döner dönmez onu gördüm. Yusuf, çeşmenin taş yalaklarından birinin kenarına oturmuştu. Başını öne eğmiş, iki elini birbirine kenetlemişti.
Daha önce birkaç kez bu sokaktan bahsetmiştim ona. Bir gün birlikte yürürken, "Şu köşedeki küçük ev var ya..." diye gösterdiğimi hatırladım. "İşte orada yaşıyorum."
Demek beni bulmuştu. Sessizce yanına yürüdüm. Beni fark edince başını kaldırdı.
"Seni görmeyi ummamıştım." dedi. Sonra gülümsedi. "Yalan söyledim." Gülümsemesi solgundu. "Tam olarak seni görmeyi umuyordum."
O zaman fark ettim. Sol gözünün altında koyu mor bir iz vardı. Elmacık kemiğine kadar yayılmıştı. İçim burkuldu.
"Yusuf..."
İstemsizce elimi yüzüne uzattım. Parmak uçlarım morluğun hemen yanında durdu.
"Ne oldu sana?"
Bakışlarını kaçırdı.
"Babam."
"Konuştunuz."
Başını salladı.
"Bir kez daha." Derin bir nefes aldı. "Daria Ana'nın suçsuz olduğuna inandığımı söyledim. Topladığım şahitlerden bahsettim. Bana, bir kadının sözü uğruna ailemi karşıma aldığımı söyledi."
Sesi fazla sakindi.
"Ondan sonra..." Bir an durdu. "Nişanı bozduğumu söyledim."
Şaşkınlıkla ona döndüm.
"Ne?"
"O evlilik zaten hiçbir zaman benim istediğim bir şey değildi."
Başını kaldırıp gözlerimin içine baktı.
"Artık kimseyi kandırmak istemedim."
Kalbim hızla çarpmaya başladı.
"Sonra ne oldu?"
Uzun süre cevap vermedi. Çeşmeden akan suyun sesi ikimizin yerine konuşuyordu. En sonunda dudaklarını araladı.
"Babam bana iki seçenek sundu." Yutkundu. "'Ya aileni seç...' dedi, ‘ya da o kızları.'"
Sanki o cümleleri yeniden duyuyormuş gibi gözlerini bir noktaya sabitledi.
"Ben de hiçbir şey söylemeden yüzüne baktım." Bir an duraksadı. "Sonra bana tokat attı."
Parmaklarını istemsizce moraran yanağına götürdü.
"Ve..." Acı bir tebessüm belirdi yüzünde. "'Bu evden çık.' dedi."
İçimde bir şey koptu.
"Yusuf..."
"Sakın üzülme." Başını iki yana salladı. "Çünkü cevabım değişmeyecekti." Bakışları ilk kez bu kadar kararlıydı. "Suçsuz insanları yalnız bırakamam, Miriam."
"Babam olsa da, devlet olsa da vicdanımı susturamam."
Bir süre daha beraber oturduktan sonra vedalaşıp ayrı yönlere doğru yürümeye başladık.
Gece çoktan çökmüştü.
O gün yaşananlardan sonra eve dönmek istememiştim. Anneme iyi olduğumu haber gönderdikten sonra Helena'nın odasına çıkmıştım.
Küçük odada yalnızca bir kandil yanıyordu. Helena yatağın ucuna oturmuş, saçlarını örüyordu. Ben ise pencerenin önündeki iskemleye ilişmiş, elimdeki bakır kupayı boş gözlerle seyrediyordum.
İkimiz de uzun zamandır konuşmuyorduk. Tam o sırada aşağıdan kapının tokmağı vuruldu.
Helena başını kaldırdı.
"Bu saatte kim gelir?"
Omuz silktim. Bir süre sonra alt kattan boğuk sesler yükselmeye başladı.
Dimitri'nin sesi ve tanıdık başka bir ses birbirine karışıyordu.
Helena'nın gözleri benimkilerle buluştu. İkimiz de aynı anda ayağa kalktık. Sessizce odadan çıkıp ahşap merdivenlere yöneldik.
Basamakları yavaşça indik. Son basamağa geldiğimizde Dimitri'nin kapının önünde durduğunu gördük.
Kapının eşiğinde Yusuf vardı. Omzunda küçük bir bohçadan başka hiçbir şeyi yoktu. Yüzündeki morluk, gündüze göre daha belirgin görünüyordu. Dimitri kollarını göğsünde kavuşturmuş ona bakıyordu.
"Kalacak yerim yok." dedi Yusuf, başını eğerek. "Bu gece..." Sesi neredeyse fısıltıya dönüşmüştü. "Başka gidecek bir yer bulamadım."
Odanın içine ağır bir sessizlik çöktü. Dimitri tek kelime etmedi. Bakışları Yusuf'un yüzündeki morlukta, sonra omzundaki bohçada dolaştı. Helena nefesini tutmuştu. Ben ise olduğum yerde kıpırdayamıyordum.
Sanki o birkaç saniye dakikalara uzamıştı. Sonunda Dimitri ağır ağır kapıyı biraz daha açtı.
"Gir."
Yusuf başını kaldırdı.
"Size yük olmak istemem."
"Olursun." dedi Dimitri, her zamanki sert sesiyle. "Yemek yersin, çalışırsın, borcunu da ödersin."
Yusuf'un dudakları titredi.
"Teşekkür ederim."
Dimitri omzunu silkti.
"Teşekkürü sonra edersin. Şimdilik içeri gir."
Yusuf eşiği sessizce geçti. Gözleri benimkilerle buluştuğundaysa içinde mahcubiyet vardı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

36okunma 12beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…