Vaveyla Kitaplığı
Hilalin Gölgesinde
- Bölüm
- 32
- Kelime
- 108.229
- Okunma
- 2.642
- Beğeni
- 59
- Kütüphane
- 51
- Yorum
- 28
Bölümler 32Okumak istediğin bölümü seç.
- 1 YAZARIN NOTU152 kelime
- 2 Bölüm 11.642 kelime
- 3 Bölüm 21.901 kelime
- 4 Bölüm 31.263 kelime
- 5 Bölüm 44.775 kelime
- 6 Bölüm 53.625 kelime
- 7 Bölüm 65.363 kelime
- 8 Bölüm 73.322 kelime
- 9 Bölüm 84.618 kelime
- 10 Bölüm 94.276 kelime
- 11 Bölüm 103.731 kelime
- 12 Bölüm 114.835 kelime
- 13 Bölüm 122.277 kelime
- 14 Bölüm 133.360 kelime
- 15 Bölüm 142.839 kelime
- 16 Bölüm 153.350 kelime
- 17 Bölüm 162.581 kelime
- 18 Bölüm 173.027 kelime
- 19 Bölüm 182.771 kelime
- 20 Bölüm 194.021 kelime
- 21 Bölüm 203.341 kelime
- 22 Bölüm 215.017 kelime
- 23 Bölüm 224.309 kelime
- 24 Bölüm 233.967 kelime
- 25 Bölüm 242.573 kelime
- 26 Bölüm 253.380 kelime
- 27 Bölüm 26 Kısım I4.778 kelime
- 28 Bölüm 26 Kısım II3.919 kelime
- 29 Bölüm 274.344 kelime
- 30 Bölüm 283.784 kelime
- 31 Bölüm 293.857 kelime
- 32 Bölüm 30 - FİNAL1.231 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Hikâyeye ilk bakış
Kitap Hakkında
İstanbul, 1522
Bazı insanlar günahın bir meyhanede başladığına inanırdı.
Oysa günahın nerede başladığını kimse gerçekten bilmezdi.
Belki de ilk yalan söylendiğinde…
Belki ilk kez bir kalp, ait olmaması gereken birine çarptığında…
Ya da bir kadın, kendisi için yazılmamış bir kaderi değiştirmeye cesaret ettiğinde.
Akşam ezanı, Haliç’in üzerine ağır ağır yayılırken Galata’nın dar sokaklarında hayat yeni başlıyordu.
Taş kaldırımlar günün sıcağını hâlâ içinde saklıyor, limandan yükselen tuz kokusuna kavrulmuş kestane, şarap, balık ve reçine kokuları karışıyordu. Rum denizciler yüksek sesle şarkılar söylüyor, Ermeni tüccarlar dükkânlarını kapatıyor, Yahudi kuyumcular son müşterilerini uğurluyor, Osmanlı askerleri ise kalabalığın arasından ağır adımlarla geçiyordu.
İstanbul, aynı gökyüzünün altında birbirine hiç benzemeyen insanların şehriydi.
Ve o gece…
Bu şehir iki yabancıyı birbirine doğru yürütüyordu.
Galata’nın en eski meyhanelerinden birinde ud sesi yükseldi.
Konuşmalar yavaşladı.
Kadehler masalara bırakıldı.
Mumların titrek ışığı, odanın ortasında duran genç kadının yüzünü aydınlattı.
Uzun siyah saçları omuzlarına dökülüyor, koyu bordo entarisinin yakasındaki ince işlemeler ışıkta parlıyordu. Boynunda taşıdığı küçük gümüş haç, nefes aldıkça usulca sallanıyordu.
“Miriam…” diye fısıldadı yaşlı meyhaneci.
“Başla artık.”
Genç kadın gözlerini kapadı.
Şarkının ilk notasını söylediğinde meyhanedeki uğultu tamamen sustu.
Çünkü Miriam’nin sesi yalnızca güzel değildi.
İnsana unuttuğu bir şeyi hatırlatıyordu.
Belki çocukluğunu…
Belki kaybettiği birini…
Belki de hiçbir zaman sahip olamadığı huzuru.
Kapının önünde duran genç adam ise ilk kez o anda başını kaldırdı.
Aslında burada olmaması gerekiyordu.
Babası, Galata meyhanelerinin adını bile anmayı hoş karşılamazdı.
Kendisiyse yalnızca devlet işi için limana kadar gelmiş, arkadaşlarının ısrarına dayanamayıp birkaç dakika dinlenmek istemişti.
Birkaç dakika…
İnsan bazen bütün hayatını değiştirecek hatayı yalnızca birkaç dakikada yapardı.
Yusuf Çelebi, genç kadının yüzüne baktı.
Miriam de tam o sırada gözlerini açtı.
Kalabalığın içinde birbirlerini tanımıyorlardı.
İsimlerini bilmiyorlardı.
Aynı dine inanmıyorlardı.
Aynı dünyaya ait değillerdi.
Ama kader insanın ait olduğu yeri değil, yüreğinin gitmek istediği yolu seçerdi.
Ve hiçbiri, şehrin başka bir köşesinde yaşlı bir kadının adaçayı yapraklarını avuçlarında ezerken sessizce,
“Rüzgâr yön değiştirdi…” diye mırıldandığını duymamıştı.
