Hilalin Gölgesinde

İstanbul, 1522
Bazı insanlar günahın bir meyhanede başladığına inanırdı.
Oysa günahın nerede başladığını kimse gerçekten bilmezdi.
Belki de ilk yalan söylendiğinde…
Belki ilk kez bir kalp, ait olmaması gereken birine çarptığında…
Ya da bir kadın, kendisi için yazılmamış bir kaderi değiştirmeye cesaret ettiğinde.

Akşam ezanı, Haliç’in üzerine ağır ağır yayılırken Galata’nın dar sokaklarında hayat yeni başlıyordu.
Taş kaldırımlar günün sıcağını hâlâ içinde saklıyor, limandan yükselen tuz kokusuna kavrulmuş kestane, şarap, balık ve reçine kokuları karışıyordu. Rum denizciler yüksek sesle şarkılar söylüyor, Ermeni tüccarlar dükkânlarını kapatıyor, Yahudi kuyumcular son müşterilerini uğurluyor, Osmanlı askerleri ise kalabalığın arasından ağır adımlarla geçiyordu.
İstanbul, aynı gökyüzünün altında birbirine hiç benzemeyen insanların şehriydi.
Ve o gece…
Bu şehir iki yabancıyı birbirine doğru yürütüyordu.
Galata’nın en eski meyhanelerinden birinde ud sesi yükseldi.
Konuşmalar yavaşladı.
Kadehler masalara bırakıldı.
Mumların titrek ışığı, odanın ortasında duran genç kadının yüzünü aydınlattı.
Uzun siyah saçları omuzlarına dökülüyor, koyu bordo entarisinin yakasındaki ince işlemeler ışıkta parlıyordu. Boynunda taşıdığı küçük gümüş haç, nefes aldıkça usulca sallanıyordu.
“Miriam…” diye fısıldadı yaşlı meyhaneci.
“Başla artık.”
Genç kadın gözlerini kapadı.
Şarkının ilk notasını söylediğinde meyhanedeki uğultu tamamen sustu.
Çünkü Miriam’nin sesi yalnızca güzel değildi.
İnsana unuttuğu bir şeyi hatırlatıyordu.
Belki çocukluğunu…
Belki kaybettiği birini…
Belki de hiçbir zaman sahip olamadığı huzuru.
Kapının önünde duran genç adam ise ilk kez o anda başını kaldırdı.
Aslında burada olmaması gerekiyordu.
Babası, Galata meyhanelerinin adını bile anmayı hoş karşılamazdı.
Kendisiyse yalnızca devlet işi için limana kadar gelmiş, arkadaşlarının ısrarına dayanamayıp birkaç dakika dinlenmek istemişti.
Birkaç dakika…
İnsan bazen bütün hayatını değiştirecek hatayı yalnızca birkaç dakikada yapardı.
Yusuf Çelebi, genç kadının yüzüne baktı.
Miriam de tam o sırada gözlerini açtı.
Kalabalığın içinde birbirlerini tanımıyorlardı.
İsimlerini bilmiyorlardı.
Aynı dine inanmıyorlardı.
Aynı dünyaya ait değillerdi.
Ama kader insanın ait olduğu yeri değil, yüreğinin gitmek istediği yolu seçerdi.
Ve hiçbiri, şehrin başka bir köşesinde yaşlı bir kadının adaçayı yapraklarını avuçlarında ezerken sessizce,
“Rüzgâr yön değiştirdi…” diye mırıldandığını duymamıştı.