Bölümler 32Şu an: Bölüm 30 - FİNAL
- 1 YAZARIN NOTU152 kelime
- 2 Bölüm 11.642 kelime
- 3 Bölüm 21.901 kelime
- 4 Bölüm 31.263 kelime
- 5 Bölüm 44.775 kelime
- 6 Bölüm 53.625 kelime
- 7 Bölüm 65.363 kelime
- 8 Bölüm 73.322 kelime
- 9 Bölüm 84.618 kelime
- 10 Bölüm 94.276 kelime
- 11 Bölüm 103.731 kelime
- 12 Bölüm 114.835 kelime
- 13 Bölüm 122.277 kelime
- 14 Bölüm 133.360 kelime
- 15 Bölüm 142.839 kelime
- 16 Bölüm 153.350 kelime
- 17 Bölüm 162.581 kelime
- 18 Bölüm 173.027 kelime
- 19 Bölüm 182.771 kelime
- 20 Bölüm 194.021 kelime
- 21 Bölüm 203.341 kelime
- 22 Bölüm 215.017 kelime
- 23 Bölüm 224.309 kelime
- 24 Bölüm 233.967 kelime
- 25 Bölüm 242.573 kelime
- 26 Bölüm 253.380 kelime
- 27 Bölüm 26 Kısım I4.778 kelime
- 28 Bölüm 26 Kısım II3.919 kelime
- 29 Bölüm 274.344 kelime
- 30 Bölüm 283.784 kelime
- 31 Bölüm 293.857 kelime
- 32 Bölüm 30 - FİNAL1.231 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Nikâhımızın üzerinden birkaç hafta geçmişti. Hayatımızda büyük değişiklikler olacağını sananlar olmuştu. Olmadı.
Sabah yine gün doğmadan uyanıyorduk. Kapıyı yine ilk hastalar çalıyordu. Bahçedeki bitkiler yine aynı özenle sulanıyordu. Yeni doğan bebekler yine ilk çığlıklarını bu kulübede atıyordu. Dışarıdan bakan biri için değişen pek az şey vardı.
Ama benim için her şey değişmişti. Artık bu kulübede yalnız değildim. Sabah gözlerimi açtığımda sobanın başında çay hazırlayan birini görüyordum. Kapıya ilk vuranı birlikte karşılıyorduk. Ben hastaları muayene ederken Yusuf isimlerini, şikâyetlerini ve tarihlerini deftere geçiriyordu.
Yıllar önce Daria Ana'nın tek başına yaptığı işi artık iki kişi sürdürüyorduk.
Bir sabah yaşlı bir kadın bastonuna dayanarak içeri girdi. Dizindeki ağrılar yeniden başlamıştı. Ben merhemini hazırlarken Yusuf sobanın üzerinde su ısıttı. Kadının ayağını dikkatlice yıkadı. Sonra sessizce yanıma geçti. Birbirimizin hangi anda neye ihtiyaç duyacağını artık ezbere biliyorduk.
Öğleden sonra doğum sancıları başlayan genç bir kadın getirildi. Yusuf bahçede kaynaması gereken otları hazırladı. Ben doğum odasını düzenledim. Saatler sonra kulübenin içini sağlıklı bir bebeğin ağlayışı doldurdu. Genç anne çocuğunu kucağına aldığında ağlayarak bana sarıldı.
"Allah razı olsun, Meryem Hanım."
Sonra Yusuf'a döndü.
"Allah sizden de razı olsun."
Yusuf mahcup bir tebessümle başını eğdi.
"Şifa Allah'tandır." dedi. "Biz yalnızca vesileyiz."
O cümleyi duyunca istemsizce ona baktım. Gülümsedim.
Çünkü o söz yıllar önce Daria Ana'nın bana öğrettiği ilk derslerden biriydi. Şimdi yalnızca benim dilimde değil Yusuf'un dilinde de yaşıyordu.
Akşam olduğunda bahçedeki bitkileri birlikte topladık. Kurutulacak demetleri tavana astık. Yeni reçeteleri şifa defterine işledim. Kapıyı kapatmadan önce son kez bahçeye baktım. Papatyalar yine rüzgârla salınıyordu. Pembe güller dallarını kulübenin penceresine kadar uzatmıştı. Doğumlar devam ediyordu. Bitkiler büyümeye devam ediyordu.
O gün öğleden sonra Balat'taki yaşlı bir kadının yarasını sardıktan sonra kulübeye dönmek için yola çıktım.
Yusuf başka bir hastaya uğrayacaktı. Bu yüzden ilk kez uzun zamandır tek başıma yürüyordum. Sonbahar rüzgârı Haliç'ten yükseliyor, sokaklara kurumuş yaprakları savuruyordu. Başım önde yürüyordum. Hangi sokağa döndüğüme dikkat etmiyordum.
Farkına varmadan bir köşeyi döndüm. Adımlarım kendiliğinden yavaşladı. Başımı kaldırdığımda nefesim kısa bir an durdu. Karşımda eski meyhane duruyordu. Olduğum yerde kaldım. Oraya gelmeyi planlamamıştım. Ama ayaklarım beni hiç düşünmeden buraya getirmişti. Sokağın kendisi değişmemişti.
Kapısının üzerindeki eski tabela hâlâ yerindeydi. Rüzgârla hafifçe sallanıyordu. Boyası yer yer dökülmüş, ahşabı güneşte solmuştu.
Kapıya doğru birkaç adım attım. Elimi uzattım. Parmak uçlarım yıllardır açılmayan ahşap kapıya dokundu. Soğuktu. Bir zamanlar her akşam şarkılarla açılan, kahkahalarla kapanan o kapı şimdi sessizdi.
Gözlerimi kapattım. Kısa bir anlığına içeriden Helena'nın kahkahasını duyar gibi oldum. Reina'nın udunu, Ester'in mutfaktan seslenişini ve en sonunda Dimitri’nin,
"Miriam!" diye bana seslenişini...
Gözlerimi açtım. Sokak yine sessizdi. Hiçbiri yoktu. Yalnızca ben vardım.
Tam arkamı dönüp gidecektim. İçeriden hafif bir gıcırtı duyuldu. Meyhanenin yan tarafındaki küçük kapı usulca aralandı. Dimitri, elinde eski, beyaz bir bez ile dışarı çıktı. Ağır adımlarla pencereye yaklaştı. Elindeki bezi su dolu kovaya batırdı. Sıktı. Sonra hiçbir şey söylemeden camı silmeye başladı. O sırada başını hafifçe çevirdi. Göz göze geldik.
Yüzündeki sert çizgiler yerindeydi. Ama saçlarının tamamı bembeyaz olmuştu. Sakalına da ak düşmüştü. Omuzları eskisi kadar dik değildi.
Bana baktı. Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir tebessüm belirdi.
"Gelmişsin." dedi.
Sesinde eskisi gibi tok bir güç yoktu. Yumuşamıştı. Başımı salladım.
"Tesadüfen."
"Öyle mi?"
Kısa bir an sustu. Sonra gülümsemesi biraz daha belirginleşti.
"İnsan bazen tesadüfen en çok özlediği yere gelir."
Ne cevap vereceğimi bilemedim. Elindeki bezi yeniden cama sürdü. Yavaş hareket ediyordu. Özenle hareket ediyordu. Sanki meyhanenin camını değil de yıllardır sakladığı bir hatırayı siliyordu.
"Pencereler" dedim. "Çok temiz. Kapının önü de. Çiçekler de."
Başını kaldırmadan cevap verdi.
"Toz çok çabuk birikiyor." dedi.
Bu kez ben gülümsedim. İkimiz de bunun gerçek cevap olmadığını biliyorduk. Dimitri son kez camı sildi. Bezi omzuna attı. Sonra meyhaneye döndü. Kapıya usulca dokundu. Parmaklarını ahşabın üzerinde birkaç saniye gezdirdi. Sanki hâlâ içeriden bir ses duyacakmış gibi bekledi. Sonra çok alçak bir sesle konuştu.
"Ev terk edilince ölmez. Unutulunca ölür." dedi. Başımı kaldırıp binaya yeniden baktım. Bu ev yıllardır Dimitri'nin elleriyle nefes almaya devam ediyordu.
Gözlerimi pencereden ayırmadan içeriyi seyrettim. Sanki zaman bu binanın içinde yürümeyi unutmuştu. İlk baktığım yer sahne oldu. Bir anlığına Helena'nın sesi kulaklarımda yankılandı.
"Miriam! Şu müşteriye bak. Bana mı bakıyor, sana mı?"
Ardından kendi kahkahası… Öyle yüksek gülerdi ki bütün meyhane ona dönerdi.
Sonra gözlerim pencerenin yanındaki sandalyeye kaydı. Reina udunu dizlerinin üzerine koymuş, her akşam ilk teli usulca çekmeden önce gözlerini kapatırdı. Sonra ilk nota yükselirdi. Meyhanenin bütün uğultusu o tek sesle susardı.
Köşedeki küçük masaya baktım. Agapi'nin kasası… Kalemini kulağının arkasına sıkıştırır, bir yandan hesap yaparken bir yandan bize söylenirdi.
"Bir gün şu hesabı doğru dürüst tutmayı öğreneceksiniz."
Hiçbirimiz öğrenemedik. İçimden usulca gülümsedim.
Mutfağın kapısı Ester'i hatırlattı bana. Elinde iğnesiyle peşimden dolaşırdı.
"Yine sökülmüş. Dur iki dakika üzerindeyken dikerim."
Ben kaçardım. O yine de yetişirdi. Arka taraftaki duvara yaslandım.
Orada en çok Nastiya dururdu. Kalabalığın içinde bile sessiz kalmayı başarabilen tek insandı. Konuşmadığı zamanlarda bile yanında bir fırtına varmış gibi hissederdim.
Sonra avluyu gördüm. Lusine her akşam ayakkabılarını çıkarıp taş tozlarını silkerdi. Eteklerinden beyaz tozlar dökülürdü. Ne kadar temizlese de parmaklarının arasından taş hiç eksik olmazdı.
Bir gün gülerek, "Ben galiba öldüğümde bile taş çıkacak üzerimden." demişti.
Boğazım düğümlendi. Ne garipti… İnsan bazen bir sesi unutmaya başlıyordu ama o sesin insanda bıraktığı huzuru hiç unutmuyordu. Başımı usulca eğdim.
İlk şarkımız, ilk gözyaşımız, ilk korkumuz, ilk umudumuz, ilk aşkımız ve en büyük kaybımız… Hepsi bu taş duvarların arasında yaşamıştı. Meyhane artık sessizdi.
Pencereden gözlerimi ayırmadan derin bir nefes aldım. Rüzgâr eski tabelayı hafifçe sallıyordu. Çıkardığı ince gıcırtı, bu sokağın artık değişmeyen seslerinden biri olmuştu. Dimitri yanımda sessizce oturuyordu.
Elimi dizlerimin üzerinde birleştirdim. Aylardır belki yıllardır aklıma gelen bir soruyu ilk kez dile getirdim.
"Neden?"
Dimitri bana bakmadı.
"Neden ne?"
"Neden satmıyorsun?"
Soruyu söyler söylemez pişman oldum. Çünkü cevabının kolay olmayacağını biliyordum. Dimitri başını kaldırıp meyhaneye baktı. Uzun süre konuşmadı. Öyle uzun sustu ki sorumu duymadığını sandım. Tam yeniden konuşacakken derin bir nefes aldı.
Yalnızca ağır bir hareketle elini ceketinin cebine götürdü. Parmakları içeride birkaç saniye dolaştı. Sonra avucunu yeniden açtı. Büyük demir anahtar yedi yıl önce o kapıyı son kez kilitleyen anahtar hâlâ yanındaydı.
Hiç acele etmeden kapıya doğru yürüdü. Ben olduğum yerde kaldım. Onu sessizce izledim. Kapının önüne geldiğinde bir an durdu. Parmaklarını eski ahşabın üzerinde gezdirdi. Sonra anahtarı kilide yerleştirdi. Demirin demire değen sesi sokakta yankılandı. Bir an için nefesimi tuttum. Dimitri anahtarı yavaşça çevirdi.
Tak...
Metalin tanıdık sesi sessiz sokağın taş duvarlarına çarpıp geri döndü. Gözlerimi istemsizce kapattım. Bu sesi daha önce de duymuştum.
Daria Ana’mızın öldüğü gün hepimiz meyhanenin önünde durmuşken Dimitri kapıyı son kez kapatmıştı. Anahtar dönmüş, o tek sesle birlikte bir devir sona ermişti. O gün, o sesin içinde yalnızca acı vardı. Kayıp vardı. Yalnızlık vardı. Bugün ise içeride yaşananları olduğu gibi koruyabilmek için kapattı.
Dimitri anahtarı kilitten çıkardı. Avucunda birkaç saniye tuttu. Sonra yine cebine koydu. Başını kaldırıp meyhaneye son kez baktı. Yüzünde ince, yorgun ama huzurlu bir ifade vardı. Sanki yıllardır taşıdığı emanetin hâlâ yerinde olduğunu görmek ona yetiyordu. Ben de kapıya baktım.
Sonra ağır ağır arkasını döndü. Bir adım attı. Ben de sessizce onun yanına yürüdüm. Omuz omuza değildik. Ama aramızdaki mesafe, yıllardır birbirimizi anlamaya yetecek kadar yakındı.
Sokağın taşları ayaklarımızın altında usulca ses çıkarıyordu. Rüzgâr denizden yükseliyor, eski tabelayı son kez hafifçe sallıyordu.
Biz uzaklaştıkça meyhane arkamızda küçülmeye başladı. Önce kapının demir tokmağı seçilemez oldu. Sonra pencerelerdeki yansımalar silikleşti. Eski tabelanın yazıları uzaktan okunmaz hâle geldi ama bina hâlâ dimdik ayaktaydı. Kapısı kapalıydı. Pencereleri temizdi. Saksılarındaki çiçekler rüzgârla hafifçe salınıyordu.
İnsanın içine umutla hüzün arasında kalan garip bir his bırakıyordu. Biz yolun kıvrımını dönünce artık görünmez olduk. Sokakta yalnızca eski meyhane kaldı.
Bölüm etkileşimi
