Hilalin Gölgesinde kitap kapağı

17. bölüm / 32

Bölüm 16

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 32Şu an: Bölüm 16

Mahinur o gece yatağında bir sağa bir sola dönüp durdu. Gözlerini her kapattığında aynı görüntü yeniden karşısına çıkıyordu. Ormanın içindeki kulübe, kapının önünde duran yaşlı kadın, içeri girip yüzünde acıyla yürüyen insanların, saatler sonra daha hafiflemiş adımlarla çıkmaları ve en çok da Yusuf… Elinde kitapları ve defterleriyle kulübeden çıkışı, Miriam'ın kolundaki sepeti ondan alışı, birbirlerine bakıp gülümsemeleri...

Mahinur dişlerini sıktı. Hayır. Bunun açıklaması aşk olamazdı. Bir erkek, çocukluğundan beri tanıdığı nişanlısını birkaç ay içinde unutamazdı. Unutmamalıydı. Demek ki ortada başka bir şey vardı. Miriam'ın o yaşlı kadının yanına bu kadar sık gitmesinin tek bir sebebi olabilirdi. Büyü… Önce Yusuf'a büyü yaptırmıştı. Şimdi ise onun yanında kalarak aynı şeyleri öğreniyordu. Başka türlü açıklanamazdı. Yusuf onu herkesin içinde savunmuştu. Babasına karşı çıkmıştı. Sokak ortasında elini tutmuş, onu öpmüş, insanların lakırdılarını hiçe sayarak buluşmaya devam etmişti. Hayır… Bunlar bir erkeğin kendi iradesiyle yapacağı şeyler değildi. Olmamalıydı.

Yatağından doğruldu. Parmağındaki nişan yüzüğünü sert bir hareketle çıkarıp masanın üzerine bıraktı. Altın yüzük ahşaba çarpınca odada kısa bir ses yankılandı. Uzun süre ona baktı. Sonra aynadaki yansımasına.

"Yusuf..." diye fısıldadı. "Beni hiç sevdi mi?"

Soru dudaklarından çıkmıştı. Ama cevabını gerçekten merak etmiyordu. Çünkü zihni çoktan kendi hükmünü vermişti.

"Seviyordu. Daha doğrusu o cadı ve yardımcısı karşısına çıkana kadar seviyordu."

Pencereye yürüdü. Ormanın bulunduğu karanlık tarafa baktı. Dudaklarının kenarında sert bir ifade belirdi.

"Demek erkeklerin gönlünü çevirmeyi biliyorsun. Öyleyse..." Kendi yansımasına bakarak alçak sesle konuştu. "Bana da yardım etmek zorunda kalacaksın."

Tam o sırada kapı hafifçe tıklandı. Mahinur cevap vermeden önce kapı aralandı. Dadısı, elinde dumanı tüten bir bardak sütle içeri girdi.

"Uyumadınız mı hâlâ?"

Mahinur cevap vermedi. Kadın sessizce masaya yaklaştı. Bardağı bırakırken gözleri masanın üzerindeki nişan yüzüğüne takıldı. Parmakları yavaşça uzandı. Yüzüğü avucuna alıp uzun uzun inceledi. Sonra alçak bir sesle sordu.

"Gidecek miyiz?"

Mahinur başını kaldırdı.

"Nereye?"

Kadın gözlerini kapıya çevirdi, koridordan hiçbir ses gelmediğine emin olunca biraz daha yaklaştı.

"Daria'ya."

Mahinur'un bakışları sertleşti.

"Nasıl gideceğiz?"

Dadı bunu günlerdir düşünmüş gibiydi.

"Gündüz çıkarız."

"Nereye gittiğimizi sorarlarsa?"

"Kapalıçarşı'ya diyeceğiz. Yeni kumaşlara bakacağınızı söyleriz."

Mahinur kaşlarını çattı.

"Ya biri görürse?"

"Ormana giren iki kadına kim dikkat eder?"

Kadın biraz daha eğildi.

"Daria denen cadıya gittiğimizi kimse öğrenmeyecek."

Mahinur pencereye doğru yürüdü. Ormanın bulunduğu tarafa yeniden baktı. İçinde en küçük bir tereddüt kalmamıştı.

"Peki ya söyledikleri doğru değilse?"

Dadı hiç düşünmeden cevap verdi.

"İnsanlar boşuna gitmiyor. Herkes onun kapısını bir umutla çalıyor."

Mahinur yavaşça arkasını döndü.

"O zaman..." dedi kararlı bir sesle. "Ben de gideceğim."

Dadısı başını eğdi.

"Sabah erkenden çıkarız. Kimse uyanmadan."

Mahinur dadısının elindeki yüzüğü yeniden eline aldı. Parmağına takmadı. Avucunun içinde sıktı.

"Bu işi çözeceğim. Yusuf Bey'i benden alan neyse…" Bakışları karanlığa çevrildi. "Onu bana geri verecek."

Dadısı sessizce başını salladı ve odadan çıktı.

Ertesi sabah güneş henüz Galata'nın çatılarını aydınlatmadan konaktan çıktılar. Mahinur, her zamanki gibi gösterişli kaftanlarını giymemişti. Üzerinde sade, koyu renkli bir ferace vardı. Başını örten yaşmağı yüzünün büyük kısmını gizliyordu. Dadısı da aynı şekilde siyahlara bürünmüştü. Kapıdaki görevli onları görünce başını eğdi.

"Kapalıçarşı'ya gidiyoruz." dedi dadı, hiç duraksamadan. "Hanım yeni kumaşlara bakacak."

Görevli başka hiçbir şey sormadı. İki kadın ağır adımlarla sokaktan uzaklaştılar. Bir süre gerçekten Kapalıçarşı'nın yoluna doğru yürüdüler. Köşeyi döner dönmez dadısı yönünü değiştirdi.

"Bu taraftan."

Mahinur tek kelime etmeden peşine takıldı.

"Arabayla gitmeyecek miyiz?" diye sordu bir süre sonra.

Dadısı başını iki yana salladı.

"Hayır."

"Neden?"

"Arabayı gören anlar."

Mahinur cevap vermedi. Adımlarını hızlandırdı. Dar sokaklardan geçiyor, kalabalık oluşmadan Galata'nın dışına ulaşmaya çalışıyorlardı. Mahinur neredeyse her birkaç adımda bir arkasına dönüyordu. Tanıdık bir yüz göreceğinden korkuyordu.

Babası, Yusuf'un ailesinden biri ya da konağı tanıyan herhangi bir kişi… Kimsenin onları bu yolda görmesini istemiyordu. Bir ara uzaktan geçen iki komşu kadını görünce başını iyice eğdi. Yaşmağını yüzüne biraz daha çekti. Onlar uzaklaşıncaya kadar yürümeyi bile yavaşlattı.

Dadısı bunu fark etti.

"Korkuyor musun?"

Mahinur sertçe cevap verdi.

"Hayır."

"Öyleyse neden sürekli arkana bakıyorsun?"

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra dişlerinin arasından konuştu.

"Çünkü dedikoduyu, lakırdıyı çok sever."

Dadısı hafifçe gülümsedi.

"Merak etme. Bugün kimse seni görmeyecek."

Mahinur da işte tam olarak bunu duymak istiyordu.

Ormanın içindeki dar patika giderek sessizleşti. Şehrin uğultusu geride kalmış, yerini yalnızca kuş seslerine ve yaprakların hışırtısına bırakmıştı.

Dadısı önden yürüyordu. Bir süre sonra eliyle ileriyi işaret etti.
"İşte..."

Mahinur başını kaldırdı. Ağaçların arasından küçük bir kulübe görünüyordu. Taştan örülmüş kısa bir duvarla çevriliydi. Kapısının önünde ahşap bir bank, yanında ise içi rengârenk çiçeklerle dolu küçük bahçeler vardı.

Mahinur adımlarını yavaşlattı. İçeri girer girmez ilk dikkatini çeken şey kokuydu. Beklediği gibi ağır, boğucu ya da ürkütücü değildi.

Adaçayı, lavanta, kurutulmuş papatya ve tanımadığı başka bitkilerin birbirine karışan ferah kokusu bütün avluya yayılmıştı. Kulübenin duvarlarına demet demet otlar asılmıştı. Kimi baş aşağı kurutuluyor, kimi ince iplerle bağlanmış, güneş gören yerlere dizilmişti. Kapının önünde farklı boylarda toprak testiler duruyordu. Bazılarının üzerinde küçük kömür yazılarıyla isimler yazılmıştı. Yan tarafta ahşap bir rafta cam şişeler sıralanmıştı. Her biri özenle yerleştirilmişti. Ne dağınıklık vardı be de gizem yaratmaya çalışan bir karmaşa. Her şey yerli yerindeydi.

Mahinur'un kaşları istemsizce çatıldı. Beklediği manzarayla karşılaşmamıştı. Aklında, karanlık bir kulübe vardı. Duvarlarında garip işaretler, tavandan sarkan bilinmez nesneler, korkutucu yüzlü yaşlı bir kadın… Oysa karşısındaki yer bir şifacının çalışma yeri gibi görünüyordu. Bu düşünceyi hemen zihninden uzaklaştırdı.

"Görünüşe aldanma." diye fısıldadı kendi kendine. Dadısı kapıya doğru ilerledi.

"Cadılar akıllıdır. Saklanmasını bilir."

Mahinur son kez avluya baktı. İçindeki küçük şaşkınlığı bastırmaya çalıştı. Kulübe beklediği gibi değildi ama bu içinde yaşayan kadının da beklediği gibi olmadığı anlamına gelmezdi.

Daria Ana, kulübenin önündeki küçük bahçede kuruttuğu otları toplarken patikadan gelen iki kadını gördü. Bir an durdu. Elindeki sıcak bitki çayını yavaşça pencerenin önündeki rafa bıraktı. Bu iki yüzü daha önce hiç görmemişti. Yine de şaşkınlığını belli etmedi. Kapıya doğru yürüyüp gülümsedi.

"Hoş geldiniz."

Dadı tek kelime etmeden başını eğdi. Mahinur ise birkaç adım geride durmuş, kulübeye kuşkuyla bakıyordu.

"Üşümüşsünüz."

Daria Ana kapıyı biraz daha açtı.

"İçeri buyurun."

Dadı hiç tereddüt etmeden içeri girdi. Mahinur ise eşiği geçmeden önce kısa bir an duraksadı.

Aklındaki karanlık, korkutucu kulübenin yerinde bambaşka bir manzara vardı. İçerisi sıcacıktı. Taştan örülmüş küçük şöminenin içinde odunlar usulca yanıyor, çıtırtıları kulübeye huzurlu bir ses yayıyordu. Şöminenin önünde renkleri solmuş iki yün minder duruyordu. Pencerenin altına yerleştirilmiş geniş sedirin üzerine el dokuması yastıklar dizilmişti. Kulübenin bir köşesinde alçak, ceviz ağacından yapılmış bir masa ve etrafına yerleştirilmiş üç kısa tabure vardı. Duvar boyunca uzanan raflarda irili ufaklı toprak kavanozlar, cam şişeler ve bez keseler büyük bir özenle sıralanmıştı. Her birinin üzerine kömür kalemiyle bitkilerin isimleri yazılmıştı. Tavandan baş aşağı asılmış lavanta demetleri, papatyalar, adaçayları ve Mahinur'un adını bile bilmediği onlarca farklı ot hafifçe sallanıyordu.

Kulübenin arka tarafında kapıları kapalı üç küçük oda vardı. Mahinur'un bakışları istemsizce oraya kaydı.

‘Demek büyü malzemelerini o odalarda saklıyor…’ diye geçirdi içinden.

Tam o sırada Daria Ana'nın sesi duyuldu.

"Bu sabah oğulotu ve melisa demledim."

Mahinur başını kaldırdı. Bu adı daha önce hiç duymamıştı.

Daria Ana, ahşap çekmeceden iki ince cam bardak çıkarıp sobanın üzerinde duran bakır çaydanlıktan açık altın rengindeki çayı doldurdu. Kulübeye limonu andıran hafif, ferah bir koku yayıldı. Bardakları iki kadına uzatırken yine aynı sakin gülümsemeyle konuştu.

"İstediğiniz yere oturun."

Dadı, Mahinur'u hafifçe kolundan çekerek pencerenin önündeki sedire oturttu. Kendisi de hemen yanına ilişti. Sanki kızın tek başına kalmasına izin vermek istemiyordu. Daria Ana ise onların tam karşısındaki mindere oturdu. İsimleri, nereden geldiklerini sormadı. Üzerlerindeki pahalı kumaşlar ise dikkatini çekmemişti. Yalnızca sessizce yüzlerini inceledi.

Mahinur, elindeki bardağı iki eliyle sıkıca tutuyordu. Çaydan yükselen buhar, yaşmağının altındaki yüzüne vuruyor ama o tek yudum bile almıyordu. Daria Ana'nın bakışları uzun süre onun üzerinde kaldı. Sonra yumuşak bir sesle sessizliği bozdu.

"Bir derdin var kızım."

Mahinur'un parmakları bardakta titredi. Dudaklarını birbirine bastırdı. Gözlerini kaçırmaya çalıştı. Başaramadı. O ana kadar kimsenin önünde dökmediği gözyaşları, birden yanaklarından süzülmeye başladı. Elindeki bardağı masaya bile bırakamadan ağlamaya başladı.

Mahinur'un hıçkırıkları yavaş yavaş dindi. Kulübenin içinde yalnızca şöminedeki odunların çıtırtısı duyuluyordu. Daria Ana acele etmedi. Elindeki bardağı sessizce önüne bıraktı.

"Bana anlatmak ister misin?"

Mahinur başını kaldırdı. Gözleri kızarmıştı.

"Sevdiğim bir adam var."

Daria Ana yalnızca dinledi.

"Çocukluğumuzdan beri birbirimizi tanırız. Ailelerimiz bizi nişanladı. Yakında evlenecektik." Sesi yeniden titremeye başladı. "Ama..." Bakışlarını yere indirdi. "Artık bana bakmıyor."

Dadı hemen söze karıştı.

"Başka bir kadın çıktı."

Mahinur gözlerini kapattı.

"Onun yüzünden. O kadın yüzünden beni unuttu."

Daria Ana'nın yüzündeki ifade değişmedi.

"Belki de..." diye başladı sakin bir sesle. "...onu dinlemek gerekir."

Mahinur başını sertçe kaldırdı.

"Dinledim. Beni sevmediğini söylemedi. Ama onu savundu. Babasına karşı onu savundu. Sokaklarda onunla gezdi. Elini tuttu. Sanki ben hiç yokmuşum gibi."

Kulübeye yeniden sessizlik çöktü. Mahinur derin bir nefes aldı. Artık söyleyeceği şeyi daha fazla içinde tutamıyordu.

"Bu yüzden size geldim."

Daria Ana bekledi.

"Ne istiyorsun benden?"

Mahinur'un sesi alçaldı.

"Onu bana geri döndürün."

Daria Ana hiçbir şey söylemedi. Mahinur devam etti.

"Bir muska..." Dudakları titredi. "...ya da bir büyü. Her ne yapıyorsanız, eğer onun gönlünü çevirebiliyorsanız..." Gözyaşlarını silmeden Daria'nın gözlerinin içine baktı. "...onu bana bağlayacak bir muska istiyorum."

Kulübenin içi bir anda ağır bir sessizliğe gömüldü. Şöminedeki odunlardan biri çatırdayarak ikiye ayrıldı. Daria Ana'nın yüzündeki yumuşak ifade ilk kez kayboldu. Bakışları sertleşti. İçinde öfke yoktu. Derin bir hayal kırıklığı vardı. Senelerdir kendisi hakkında anlatılan bütün hikayeleri biliyor, şehirde ondan cadı diye bahsedildiğinden haberi vardı.

Yavaşça ayağa kalktı. Mahinur da istemsizce doğruldu. Daria Ana, kulübenin raflarında dizili şişeleri, kurutulmuş otları ve bez keseleri eliyle işaret etti.

"Şunların hepsini görüyor musun?"

Mahinur başını salladı.

"Bunlar ateş düşürür, yarayı iyileştirir, doğum sancısını hafifletir, zehri temizler." Sonra sesi biraz daha sertleşti. "Ama..." Bir adım daha yaklaştı. "...hiçbiri bir insanın kalbini esir alamaz."

Mahinur şaşkınlıkla yüzüne baktı. Sesi giderek yükseliyordu.
"Ama… Bir adım attı Mahinur istemsizce geriye çekildi. "Hiçbiri bir insanın kalbini esir alamaz!"
Kulübenin duvarları bile bu sözlerle yankılanmış gibiydi.
"Ben muska yazmam!” Bir adım daha attı. "Ben büyü yapmam!"
Mahinur'un gözlerinden yaşlar yeniden akmaya başladı. Daria Ana durmadı.
"Ben insanların yarasını sararım!, İradelerini çalmam!, Allah'ın insana verdiği bir kalbi hangi hakla başka birine bağlayayım?"
Mahinur'un dudakları titredi.
"Ama herkes senin büyü yaptığını söylüyor."
Daria Ana acı bir tebessüm etti.
"Herkes… dedi sertçe. "Bilmediğine bir isim vermeyi sever."
"Bir kadın yalnız yaşıyorsa cadıdır, bir kadın otları tanıyorsa cadıdır, Bir kadın doğum yaptırıyorsa cadıdır, Bir kadın hastayı iyileştiriyorsa cadıdır. Çünkü öğrenmekten korkan insanlar bilgiyi büyü sanır."
Derin bir nefes aldı. Öfkesi dinmiyordu.
"Bana cadı dedikleri şey:" Elini raflardaki kitaplara uzattı. "Yıllardır okuyup öğrendiğim bilgidir. Topraktır, bitkidir, şifadır."
Bakışlarını yeniden Mahinur'un gözlerine çevirdi.
"Sevgi…” Bu kez sesi daha alçaktı. Ama çok daha ağırdı. "...zorla tutulursa sevgi olmaktan çıkar. Bir adamı muskayla yanında tutabilirsin belki ama o zaman yanında duran sevdiğin adam olmaz. Kendi iradesi elinden alınmış bir yabancı olur."
Mahinur hiçbir şey söyleyemedi. Daria Ana son kez konuştu.
"Şimdi söyle bana. Sen gerçekten sevilmek mi istiyorsun? Yoksa..." Kısa bir sessizlik oldu. "...sana ait olmayan bir kalbi zorla sahiplenmek mi?"
Kulübenin içinde cevap verebilecek cesareti olan tek kişi Daria Ana'ydı.
Mahinur bir anda arkasını döndü. Elindeki bardak masanın üzerine sertçe bırakıldı. Bir damla çay ahşabın üzerine döküldü. Hiçbir şey söylemeden dadısının kolundan tuttu ve kapıya yöneldi. Arkasına dönüp bakmaya cesaret edemiyordu. Daria Ana'nın sözleri hâlâ kulübenin içinde yankılanıyordu.
Kapıyı sertçe açtı. Temiz orman havası yüzüne çarptı ama içindeki sıkışmışlığı dağıtmaya yetmedi. Hızlı adımlarla patikaya doğru yürümeye başladı. Dadı arkasından yetişebilmek için neredeyse koşuyordu.
"Mahinur Hanım!"
Mahinur durmadı.
"Mahinur Hanım, bekleyin!" Sonunda dadısı koluna yetişip onu durdurdu. Nefes nefese kalmıştı.
"Yalan söyledi."
Mahinur başını kaldırmadı. Dadı öfkeyle devam etti.
"Sırf o kızı korumak için büyü yapmadığını söyledi."
Mahinur bu kez sertçe arkasını döndü.
"Senin ağzından çıkanı kulakların duyuyor mu, Dadı?"
Kadın bir an sustu.
"Kendi gözlerimizle görmedik mi? Çelebi Bey'i o kızın yanında? Görmedik mi onun yüzüne nasıl baktığını?"
Mahinur'un sesi bu kez daha alçaktı.
"Meyhanenin önünde de gördük. Dün buradan çıkarken de gördük.”
Dadı hemen ekledi.
"İşte ben de onu söylüyorum. Bir erkek durup dururken böyle değişmez. Mutlaka bir şey yaptı o cadı."
Mahinur gözlerini kapattı. Yusuf'un Miriam'a baktığı an geldi aklına. O bakış, zorla bakan bir adamın bakışı değildi. İçinden geçen bu düşünceyi hemen bastırdı. Hayır. Buna inanırsa kaybettiğini kabul etmek zorunda kalacaktı. Dudaklarını birbirine bastırdı. Sonunda yalnızca tek kelime söyledi.
"Bakıyordu." Sonra yeniden yürümeye başladı. Bu kez daha yavaş. Ama omuzları çöktü. Oraya bir umutla gelmişti. Elinde hiçbir şey olmadan dönüyordu.
Dönüş yolunda ikisi de uzun süre konuşmadı. Patikadan çıkıp yeniden Galata'ya uzanan toprak yola vardıklarında ormanın sesleri arkalarında kalmıştı. Mahinur'un adımları ağırlaşmıştı. Kulübeden ayrılırken içinde taşıdığı öfkenin yerini, tarif edemediği bir boşluk almıştı. Dadı ise sessiz kalmaya niyetli değildi.
"Daria olmazsa..." diye söze başladı. "...başka kadınlar da var."
Mahinur başını kaldırmadan yürümeye devam etti.
"Ne kadınları?"
"Muska yazan. Kısmet açan. Gönül bağlayan."
Mahinur bu kez durdu.
Yavaşça yüzünü dadısına çevirdi.
"Hayır." Sesi kararlıydı. "O kadının söylediklerinden sonra bir daha böyle şeyler duymak istemiyorum."
Dadı hafifçe omuz silkti.
"Sen bilirsin. Ama herkes Daria gibi değildir. Kimi duasını satar. Kimi muskasını. Kimi de insanların çaresizliğinden geçinir."
Mahinur'un kaşları çatıldı.
"Ben kimsenin kapısına düşmeyeceğim."
Dadı hemen üstelemedi. Yılların verdiği tecrübeyle, bazı fikirlerin zorla değil, sessizlikle büyüdüğünü biliyordu. Sadece başını eğdi.
"Peki."
Birkaç adım daha yürüdüler. Sonra sanki aklına yeni gelmiş gibi kayıtsız bir sesle ekledi.
"Yine de..." Kısa bir duraksamanın ardından Mahinur'a baktı. "...düşün." Başka hiçbir şey söylemedi.
Ama o tek kelime, Mahinur'un zihnine bırakılmış küçük bir kıvılcım gibi sessizce yerini aldı.
Ormandan çıktıklarında öğleden sonra güneşi yavaş yavaş eğilmeye başlamıştı. Mahinur yaşmağını biraz daha yüzüne çekti. Tek isteği, konağa dönene kadar kimsenin kendisini görmemesiydi. Fakat İstanbul, insanların birbirini fark etmemesi için fazla küçüktü. Galata'nın girişine yaklaştıklarında yol kenarında yük indiren iki esnaf başlarını kaldırdı. İlk bakışta iki kadını tanımadılar. Sonra içlerinden biri gözlerini kısıp biraz daha dikkatle baktı.
"Şuna baksana..." Yanındaki adam omzunun üzerinden döndü.
"Kim?"
"Öndeki hanım..." Bir süre sustu. "Sanki Çelebi’nin nişanlısı değil mi?"
Diğeri de dikkatlice baktı.
"Olabilir. Yüzü örtülü. Ama yürüyüşü benziyor."
Mahinur, onların kendisini fark ettiğini bilmiyordu. Başını hiç kaldırmadan yürümeye devam etti. İki esnaf gözleriyle onları takip etti. Kadınlar, Daria Ana'nın kulübesine çıkan patikadan inmişti. Bunu ikisi de açıkça görmüştü. İlk adam sesini alçalttı.
"Kadı konağından gelen hanım..." Yanındaki biraz daha yaklaştı. "...cadının yanından çıktı."
İkincisi şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı.
"Emin misin?"
"Gözümle gördüm. Az önce orman yolundan indiler."
İlk adam omuz silkti.
"Demek zenginle fakirin yolu aynı kapıya düşüyormuş."
İkisi de işlerine geri döndüler.
Konuşma birkaç daika sürmüştü. Ama İstanbul'da bazı cümlelerin büyümesi için bundan fazlasına ihtiyaç yoktu.
O akşam Mahinur odasından hiç çıkmadı. Annesi sofraya çağırdığında kapının ardından yalnızca, "Kendimi iyi hissetmiyorum." demişti. Babası bir süre kapının önünde beklemiş, sonra kızını daha fazla zorlamamıştı.
Akşam yemeği yenmiş, konak yavaş yavaş sessizliğe gömülmüştü. Mahinur ise pencerenin önünde öylece oturuyordu. Gözleri hiçbir yere odaklanmıyordu. Aklında yalnızca tek bir görüntü vardı. Yusuf'un Miriam'a bakışı…
Bir anda öfkeyle ayağa kalktı. Parmağındaki nişan yüzüğünü çıkardı. Avucunda birkaç saniye sıktı. Sonra bütün gücüyle odanın öbür ucuna fırlattı. Yüzük taş zemine çarpıp birkaç kez sekerek sedirin altına kadar yuvarlandı. Çınlayan ses odanın sessizliğini parçaladı.Mahinur derin derin nefes alıyordu.
Tam o sırada kapı usulca aralandı. Dadısı içeri girdi. Yerdeki yüzüğü görünce hiçbir şey söylemedi. Sanki bunu bekliyormuş gibi ağır ağır kapıyı kapattı. Elini feracesinin içine soktu. Küçük, koyu renkli bir kese çıkardı. Keseyi iki eliyle tutarak Mahinur'a uzattı.
"Sana yardım edecek birini buldum."
Mahinur bakışlarını keseye çevirdi. İçinde ne olduğunu anlayamıyordu.
"Kim?"
"Şehir dışında yaşayan yaşlı bir kadın.İnsanlar yıllardır ona gidermiş."
"Ne için?"
Dadı hiç tereddüt etmedi.
"Kalp işleri için."
Mahinur'un nefesi yavaşladı. Keseye uzun süre baktı. Sonunda güçlükle konuşabildi.
"Bu kadın..." Sesi neredeyse fısıltıya dönmüştü. "...gerçekten yapabiliyor mu?"
Dadı kararlı bir ifadeyle başını salladı.
"Yapıyormuş."
Oda yeniden sessizliğe gömüldü. Şöminin önündeki tek mum titreyerek yanıyordu. Alev, Mahinur'un yüzüne vuruyor, gölgeler bir sağa bir sola hareket ediyordu.
Mahinur uzun süre elini uzatmadı. Daria Ana'nın öfkeyle söylediği sözler kulağında çınlıyordu. Gözlerini kapattı. Sonra yavaşça açtı. Ve sonunda keseyi eline aldı. Mumun titrek ışığı yüzünü ikiye bölüyordu. Bir yanında umut vardı. Diğer yanında korku. Ama ikisinin de önüne geçen şey, Yusuf'u kaybetme düşüncesiydi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

51okunma 17beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…