Bölümler 32Şu an: Bölüm 11
- 1 YAZARIN NOTU152 kelime
- 2 Bölüm 11.642 kelime
- 3 Bölüm 21.901 kelime
- 4 Bölüm 31.263 kelime
- 5 Bölüm 44.775 kelime
- 6 Bölüm 53.625 kelime
- 7 Bölüm 65.363 kelime
- 8 Bölüm 73.322 kelime
- 9 Bölüm 84.618 kelime
- 10 Bölüm 94.276 kelime
- 11 Bölüm 103.731 kelime
- 12 Bölüm 114.835 kelime · Okuduğun bölüm
- 13 Bölüm 122.277 kelime
- 14 Bölüm 133.360 kelime
- 15 Bölüm 142.839 kelime
- 16 Bölüm 153.350 kelime
- 17 Bölüm 162.581 kelime
- 18 Bölüm 173.027 kelime
- 19 Bölüm 182.771 kelime
- 20 Bölüm 194.021 kelime
- 21 Bölüm 203.341 kelime
- 22 Bölüm 215.017 kelime
- 23 Bölüm 224.309 kelime
- 24 Bölüm 233.967 kelime
- 25 Bölüm 242.573 kelime
- 26 Bölüm 253.380 kelime
- 27 Bölüm 26 Kısım I4.778 kelime
- 28 Bölüm 26 Kısım II3.919 kelime
- 29 Bölüm 274.344 kelime
- 30 Bölüm 283.784 kelime
- 31 Bölüm 293.857 kelime
- 32 Bölüm 30 - FİNAL1.231 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Ulak, elindeki mühürlü tomarı bana uzattığında yüzünde tiksinmeyle karışık bir ifade belirdi. Sanki kâğıdı değil de dokunmaya tenezzül etmediği kirli bir şeyi teslim ediyordu.
“Okumayı biliyor musun?” diye sordu ardından. Aslında kendimi kimseden üstün görecek hâlim yoktu. Yine de sorusundaki küçümseme gururuma dokunmuştu.
“Üç dilde,” diye cevap verdim. Adamın kaşları belli belirsiz yükseldi. Fakat şaşkınlığını hemen gizledi ve tek kelime etmeden kapının önünde beklemeyi sürdürdü. Tomarı iki elimle tuttum. Üzerindeki koyu kırmızı mühürde, daha önce hiç görmediğim bir işaret vardı. Balmumunu kırarken parmaklarım titriyordu. Kâğıdı dikkatlice açıp kandilin titrek ışığına yaklaştırdım.
Mektup şöyle başlıyordu:
Galata’da ikamet eden, Miriam namıyla bilinen Rum kadına,
İşbu yazıyı aldığın günün ertesinde, kuşluk vaktinde Kadı Efendi’nin Galata’daki vekili Mustafa Efendi’nin çalışma odasında hazır bulunman gerekmektedir.
Davete icabet edip sana yöneltilecek suallere doğru cevap vermen emrolunmuştur. Aksi hâlde doğacak mesuliyet tarafına ait olacaktır.
Bu davet, Kadı Efendi’nin bilgisi ve emri dâhilindedir.
Satırları bir kez daha okudum. Mektupta ne Yusuf’un adı geçiyordu ne de sokağın başında bizi gören yaşlı kadından söz ediliyordu. Yine de neden çağrıldığımı anlamak için bunların yazılmasına ihtiyacım yoktu. Beni konağa çağırmamışlardı. Elbette çağırmazlardı. Benim gibi bir kadının Kadı Efendi’nin saygın hanesinin eşiğinden geçmesi bile uygun görülmemiş olmalıydı. Bu yüzden görüşme, Galata’daki vekilinin çalışma odasında yapılacaktı. Beni kendi dünyalarına kabul etmeden yargılayabilecekleri kadar yakında, adımı konaklarından uzak tutabilecekleri kadar uzakta...
Bakışlarımı mektubun son satırına indirdiğimde boğazım kurudu.
Gelmemek, söylenecek sözü kabul etmek sayılacaktır.
Kâğıdı yavaşça katladım. Ulak hâlâ kapının önünde bekliyordu.
“Okudun mu?” diye sordu.
“Okudum.”
“Öyleyse vaktinde orada ol.”
“Benden ne istiyorlar?”
Adamın yüzünde soğuk bir kayıtsızlık belirdi.
“Bunu yarın öğrenirsin.” Arkasını dönerek karanlık sokağa çıktı. Adımlarının sesi taşların üzerinde bir süre yankılandı, sonra gecenin sessizliğine karıştı.
Kapıyı kapatıp sırtımı tahtaya yasladım. Avucumdaki kırık mührü öylesine sıkıyordum ki sert balmumunun kenarları tenime batıyordu. Fakat elimi açmadım. Çünkü, canımı acıtan şey mühür değildi. Kadı Efendi’nin, daha yüzümü görmeden hakkımda söyleyeceği söze çoktan karar vermiş olmasıydı.
Kapının sürgüsünü çekip içeri döndüğümde annemin gözleri açıktı. Başını yastığından hafifçe kaldırmış, merakla bana bakıyordu. Niko hâlâ yanına kıvrılmış uyuyor, ince örtüsü ayaklarının üzerinden yere sarkıyordu.
“Kimdi o?” diye sordu annem. Sesindeki yorgunluk sürüyordu. Yine de önceki gecelerdeki kadar güçsüz çıkmamıştı.
Mektubu fark etmesin diye şalımın arasına sıkıştırdım.
“Meyhanenin hesabıyla ilgiliymiş.”
Yalan, ağzımdan düşündüğümden daha kolay çıktı. Annem uzun süre yüzüme baktı. Kaşlarının arasındaki ince çizgi derinleşti. Çocukluğumdan beri ne zaman yalan söylesem böyle bakardı; ne beni sıkıştırır ne de gerçeği söylemem için zorlar, yalnızca bildiğini hissettirirdi.
“Bu saatte mi?” demekle yetindi.
“Dimitri’nin işleri ne zaman bitecek, belli olmaz.”
Annemin dudaklarında belli belirsiz bir tebessüm oluştu. Söylediğime inanmadığını ikimiz de biliyorduk. Yine de başını yeniden yastığa bıraktı.
Kısa süre sonra öksürmeye başladı. Hemen yanına yöneldim fakat benden önce davranarak sedirin yanındaki toprak testiye uzandı. Ellerinin hafifçe titremesine rağmen suyu kendi başına doldurup birkaç yudum içti.
“İyiyim,” dedi, endişemi fark edince. “Her öksürükte başımda bekleme.”
Ardından Niko’nun yere sarkan örtüsünü kaldırıp omuzlarına kadar çekti. Bu küçücük hareket bile içime umut serpti. Günler sonra ilk kez annemi yalnızca hasta bir kadın gibi değil, eskiden olduğu gibi bizi kollayan annem olarak görmüştüm. Yanına oturup geceyi onun başucunda geçirmek istiyordum. Ama şalımın altında sakladığım mektup tenime değdikçe, yarının kuşluk vaktini düşünmeden edemiyordum.
Ertesi sabah meyhaneye vardığımda mektup hâlâ eteğimin iç cebindeydi. Gece boyunca kaç kez çıkarıp okuduğumu hatırlamıyordum. Her okuyuşumda yeniden katlamış, yeniden cebime koymuştum. Kâğıdın kenarları çoktan yumuşamış, kırmızı balmumunun küçük parçaları eteğimin astarına dökülmüştü.
Sabah hazırlıkları yeni başlamıştı. Dimitri hesap defterinin başında oturuyor, Agapi kasayı düzenliyor, Helena ise bakır kadehleri parlatıyordu. Mektubu cebimden çıkarınca Agapi hemen yanıma yaklaştı.
“Elindeki nedir?” Cevap vermeden tomarı uzattım. Kırık mührü dikkatle inceledi. Başparmağıyla balmumunun üzerindeki izi yokladı. Merakı, birkaç nefes içinde yerini ciddiyete bıraktı.
“Resmî bir mühür bu.” dedi. “Kim getirdi?”
“Kadı konağından bir ulak.”
Sözlerim Dimitri'nin kulağına ulaşır ulaşmaz başını kaldırdı. Defteri kapatıp ağır adımlarla yanımıza geldi. Mektubu Agapi'nin elinden aldı.
“Kadı'nın ulağının senin kapında ne işi var?”
“Kadı Efendi beni çağırtmış.”
Hiçbir şey söylemeden mektubu açtı. Gözleri satırların üzerinde dolaştıkça yüzündeki ifade sertleşiyordu. Son satıra geldiğinde kâğıdı yavaşça katladı ve masaya bıraktı.
“Gitmeyeceksin.”
Sesindeki kesinlik itiraz kabul etmeyecek cinstendi.
“Gitmezsem suçlu olduğumu düşünecekler.”
“Zaten ne düşüneceklerine çoktan karar vermişler.”
Tam o sırada Helena elindeki bakır kadehi tezgâha bıraktı. Yüzüme dikkatle baktı.
“Mari...” dedi usulca. “Bir şey mi oldu?”
Cevap vermedim. Birkaç saniye sessiz kaldı. Sonra gözlerimin içine bakarak fısıldadı.
“Yoksa... sen yine Yusuf Çelebi'yle görüştün?”
Boğazım düğümlendi.
“Bilmiyorum...” diyebildim yalnızca. Parmaklarımı alnıma götürdüm. “Neden çağırdıklarını gerçekten bilmiyorum.”
Helena'nın gözleri yavaşça büyüdü. Dudaklarını araladı ama tek kelime etmedi. O sessizlik bana her şeyi anlatmaya yetmişti. Anlamıştı. İkindi vakti nereye gittiğimi, Yusuf'la gerçekten buluştuğumu...
Agapi düşünceli bir ifadeyle konuştu.
“Geçen gün buraya gelen iki kadından biri olabilir mi? Şu genç hanımın yanında yaşlı bir kadın vardı.”
Mahinur'u düşündüm. Arkasında sessizce duran dadısını, meyhanenin içini tek tek süzen bakışlarını… Yüzünü tam seçememiştim ama sokağın başında bizi izleyen yaşlı kadının gözleriyle aynı soğukluğu taşıdığından emindim.
“Olabilir.” dedim sessizce. “Yusuf onu tanımıştı.”
Dimitri derin bir nefes aldı. Sonra aniden mektubu eline alıp ocağa doğru yürümeye başladı.
“Ne yapıyorsun?” diye seslendim.
“Olmamış sayıyorum.”
Kâğıdı ateşe uzattığı anda istemsizce arkasından koştum. Parmaklarım bileğine kapandı.
“Hayır!” Sesim meyhanenin içinde yankılandı.
Dimitri dönüp yüzüme baktı. Ben ise mektubu elinden çekip göğsüme bastırdım. Sanki yanan bir kâğıdı değil, kendi kaderimi kurtarmaya çalışıyordum.
“Bunu yakamazsın.”
“Yakarsam ulak sana mektubu hiç ulaştırmamış olur.” dedi sakin ama sert bir sesle. “Senin de gitmene gerek kalmaz.”
“Beni yeniden çağırırlar.”
“Belki de çağıramazlar.”
“Ya çağırırlarsa?”
Dimitri'nin çenesi gerildi.
“Oraya yalnız gidersen...” dedi dişlerinin arasından. “Sana ne söyleyeceklerini, seni neyle suçlayacaklarını kimse bilemeyecek.”
Mektubu yeniden katlarken ellerimin titrediğini fark ettim.
“Gitmezsem...” dedim güçlükle. “Hem suçlu olduğumu düşünecekler hem de ömrüm boyunca kapımın ne zaman yeniden çalınacağını bekleyerek yaşayacağım.”
Meyhanenin içine ağır bir sessizlik çöktü. Kimsenin söylemeye cesaret edemediği gerçek ise hepimizin aklından aynı anda geçmişti.
Bu mektup, yaklaşan fırtınanın ilk habercisiydi.
Meyhanenin içine çöken sessizlik uzun süre bozulmadı. Dimitri mektuba bakıyor, ben ise onu göğsüme bastırıyordum. Hiçbirimiz gözlerimizi birbirimizden kaçırmıyorduk. Sonunda Dimitri derin bir nefes aldı.
“Bu konu kapandı.”
“Benim için kapanmadı.”
“Ben kapandı dedim.”
Sesindeki sertlik, meyhanenin ahşap duvarlarında yankılandı. Helena ve Agapi birbirlerine baktılar ama araya girmediler. Mektubu avuçlarımın arasında biraz daha sıktım.
“Oraya gideceğim.”
Dimitri bir adım bana yaklaştı.
“Gitmeyeceksin.”
“Gitmek zorundayım.”
“Hayır, değilsin.”
Gözlerimi ondan kaçırmadan konuşmaya devam ettim. “Hayatım boyunca başkalarının benim yerime karar vermesine izin verdim.” Sözler ağzımdan çıktığı anda meyhanedeki hava değişti.
“Babam yaşarken onun sözüne uydum. Sonra annemin hastalığı yüzünden her adımımı korkarak attım. Buraya geldiğimden beri de senin doğru bildiğin yolu yürüdüm.” Boğazımdaki düğümü yutkundum. “Ama bu benim hayatım, Dimitri.”
Yüzündeki kaslar gerildi.
“Ben seni yaşatmaya çalışıyorum.”
“Yaşamakla saklanmak aynı şey değil.” Bu cümlem onu öfkelendirdi.
“Sen bunun saklanmak olduğunu mu sanıyorsun?” diye sertçe çıkıştı. “Ben her gün bu kapının önünde kimin sana yan baktığını, kimin adını ağzına aldığını takip ediyorum. Sen rahat uyuyabilesin diye kaç gece sabahladığımı biliyor musun?”
Sesini yükseltmişti ama öfkesinin altında bambaşka bir şey vardı. Beni kaybetme korkusu. Bunu bu kadar açık daha önce görmemiştim.
“Oraya tek başına gidersen,” dedi daha alçak bir sesle, “geri dönebileceğinin hiçbir garantisi yok.”
“Gitmezsem de ömrüm boyunca korkarak yaşayacağım.”
Dimitri iki elini beline koyup başını öne eğdi. Bir süre hiç konuşmadı. Sanki içindeki öfkeyle korku birbirine üstün gelmeye çalışıyordu.
Helena sessizliği bozdu.
“Ben onunla giderim.”
Başımı hemen iki yana salladım.
“Hayır.”
“Mari...”
“Kadı'nın karşısına meyhaneden bir kalabalıkla çıkmak istemiyorum. Zaten hakkımda ne düşünüyorsa, bu yalnızca işini kolaylaştırır.”
Agapi da usulca başını salladı.
“Bu konuda haklı.” Dimitri gözlerini kapatıp derin bir nefes verdi. Sonunda yavaşça bana döndü.
“Peki.”
Bu tek kelime beni şaşırttı.
“Gideceksin.”
Helena ile aynı anda ona baktık.
“Ama tek bir şartım var.”
Sessizce bekledim.
“Ne olursa olsun, söyledikleri her şeyi gelip bana anlatacaksın. Tek kelimesini bile saklamayacaksın.”
“Tamam.”
“Ve aklına en ufak bir terslik hissi düşerse...” Sözünü tamamlamadan sustu. Ardından omzuma hafifçe dokundu. “Oradan çıkıp doğruca buraya geleceksin.”
Başımı eğerek onayladım. Dimitri başka hiçbir şey söylemedi. Mektubu yeniden cebime koyarken onun bakışlarını üzerimde hissediyordum. Benim tek başıma gitmeme izin vermişti.
Ben Dimitri’yle mektup yüzünden tartışırken Kadı Efendi’nin konağında da başka bir hesaplaşma yaşanıyormuş.
O sabah Yusuf’un neler yaşadığını uzun süre bilmedim. Babasının benim hakkımda ne zaman haberdar olduğunu, bizi kimin gördüğünü ve Mahinur’un gerçeği nasıl öğrendiğini ancak aylar sonra, aramızda saklanacak sırların giderek azaldığı bir gecede ondan dinledim.
“Sabahın ilk saatlerinde divan kalemine henüz varmıştım,” demişti. “Önümdeki evrakları açmaya bile fırsat bulamadan babamın adamlarından biri geldi.”
Kapı usulca vurulmuş.
“Efendim,” demiş içeri giren görevli. “Kadı Efendi sizi çalışma odasında bekliyor.”
Yusuf, bunun hayra işaret olmadığını daha o anda anlamış. Sessizce ayağa kalkmış, kaftanının önünü düzeltmiş ve uzun koridor boyunca babasının odasına doğru yürümüş. Çalışma odasının kapısı her zamanki gibi yarı aralıkmış. Eşiğe geldiğinde içeriden babasının sesi duyulmuş.
“Gel.”
Yusuf içeri girip saygıyla eğilmiş.
“Kıtmir gibi kapıda bekleme. Otur.”
Babasının sesinde bağırış yokmuş. Tam tersine, alışılmadık bir sükûnet varmış. Yusuf, Kadı Efendi’nin öfkesinden çok bu sakinliğinden çekinirmiş. Çünkü babası sesini yükselttiğinde yalnızca kızgın olurmuş. Sustuğunda ise çoktan kararını vermiş bulunurmuş.
Masanın üzerinde katlanmış küçük bir kâğıt duruyormuş. Kadı Efendi, onu iki parmağının ucuyla Yusuf’a doğru itmiş.
“Bunu oku.”
Yusuf kâğıdı açmış. Satırlar kısaymış.
Galata’daki meyhanede çalışan, Miriam namıyla bilinen Rum kadınla ikindi vakti Kapalıçarşı civarında görüldüğü…
Kayığa birlikte bindikleri…
Dar ve tenha bir sokakta uzun müddet yalnız kaldıkları…
Altında ise yalnızca tek bir cümle varmış:
Mahinur Hanım’ın dadısının beyanıdır.
Yusuf kâğıdı usulca katlayıp masaya bırakmış. Kadı Efendi gözlerini bir an olsun oğlunun yüzünden ayırmıyormuş.
“Bir Rum kadınla yalnız kaldığın doğru mu?”
“Doğru.”
“Adı Miriam olan kadın mı?”
“Evet.”
Kadı Efendi arkasına yaslanmış. Yüzünde öfke yokmuş. Sanki çoktan bildiği bir gerçeği yalnızca oğlunun ağzından duymak istiyormuş.
“Kayığa birlikte bindiniz mi?”
“Bindik.”
“Baş başa dolaştınız mı?”
“Evet.”
Yusuf bunları bana anlatırken, o sabah tek bir soruda yalan söylemediğini söylemişti.
“Babanızdan korkmadınız mı?” diye sormuştum.
“Korktum,” demişti. “Ama senden utanıyormuşum gibi konuşmaktan daha çok korktum.”
Kadı Efendi son sorusunu sormadan önce uzun süre oğlunun yüzüne bakmış.
“O kadına dokundun mu?”
Yusuf sessiz kalmış.
Aklına dar sokağın sessizliği gelmiş. Elleri arasındaki parmaklarım, yüzüne değen nefesim, alınlarımızın birbirine yaslandığı o kısa an ve dudaklarıma bıraktığı öpücük… Hiçbirini inkâr edememiş fakat babasına söyleyememiş de. Kadı Efendi başını yavaşça sallamış.
“Sessizliğin ikrarındır.”
Yusuf, babasının gözlerinde hayal kırıklığından daha ağır bir şey gördüğünü söylemişti. Hüküm. Henüz hiçbir mahkeme kurulmamış, hiçbir savunma dinlenmemişti. Buna rağmen Kadı Efendi oğlunu kendi vicdanında çoktan yargılamıştı.
Öğle vaktine doğru Mahinur, annesi ve dadısıyla birlikte konağa gelmiş. Yusuf’un annesi onları her zamanki nezaketiyle karşılamış fakat yüzündeki gerginliği tam olarak gizleyememiş. Gülümsüyor, ikramlarla ilgileniyor, ardından bakışlarını sık sık kapıya çeviriyormuş.
Mahinur’un dadısı odanın biraz gerisinde sessizce bekliyormuş. Bizi gören kadın oymuş.
Masadaki sohbet her zamanki gibi başlamış. İşlenen kumaşlardan, yaklaşan bahardan, çarşıdaki fiyatlardan konuşulmuş. Kimse asıl söylenmesi gereken konuya yaklaşmaya cesaret edememiş.
Bir süre sonra kapı açılmış ve Yusuf içeri girmiş. Önce annesine, ardından misafirlere hürmet göstermiş.
Gözleri Mahinur’u bulmuş. Sonra bakışlarını yere indirmiş.
“Onun yüzüne bakamadım,” demişti bana. “Çünkü o an benden ne beklediğini biliyordum. Ben ise ona verebileceğim hiçbir şeye sahip değildim.”
Yusuf’un annesi sessizliği dağıtmak istercesine konuşmuş.
“Yusuf, Mahinur Hanım’ı bahçeye çıkar da gülleri görsün.”
Yusuf itiraz etmemiş. Mahinur da sessizce ayağa kalkmış.
Bahçeye çıktıklarında rüzgâr, henüz tam açmamış güllerin dallarını hafifçe sallıyormuş. Etrafta hizmetkârlardan kimse yokmuş. Uzun süre yan yana yürümüşler fakat ikisi de konuşmamış. Sonunda Mahinur durmuş.
“Sana yalnızca bir şey soracağım.” Yusuf başını kaldırmış. “Doğru cevap ver.”
Bir süre bekledikten sonra sesi fısıltıya dönüşmüş.
“Onu öptünüz mü?”
Yusuf, o an yalan söyleyebileceğini düşünmüş. Tek bir inkârla Mahinur’un şüphesini susturabilir, annesini rahatlatabilir, babasının öfkesini bir süre daha erteleyebilirmiş. Fakat yapmamış.
“Evet,” demiş.
Mahinur’un yüzü bir anda solmuş. Parmağındaki yüzüğü öylesine sıkmış ki parmak boğumları beyazlaşmış. Yine de ağlamamış. Yalnızca birkaç kez nefes almayı denemiş.
“Ben…” demiş güçlükle. “Beni sevmediğiniz ihtimaline kendimi hazırlamaya çalışıyordum.” Başını kaldırıp Yusuf’un yüzüne bakmış. “Ama beni küçük düşürmeyeceğinize inanıyordum.”
Yusuf konuşmaya çalışmış.
“Mahinur…”
“Hayır.” Mahinur elini kaldırarak sözünü kesmiş. “Sadece gerçeği öğrenmek istedim.”
Arkasını dönüp taş yol boyunca yürümeye başlamış. Birkaç adım attıktan sonra yeniden durmuş. Güllerin arasından geçen rüzgâr, başındaki ince örtünün ucunu savurmuş.
“Bir açıklama borçlusunuz.”
Yusuf sessizce beklemiş.
“Bana değil,” demiş Mahinur. “En azından aylardır taşıdığım şu yüzüğe.”
Yusuf derin bir nefes almış.
“Sana yalan söylemek istemedim.”
Mahinur acı bir gülümsemeyle başını sallamış.
“Doğru. Çünkü yalan söylemek yerine gerçeği yüzüme vurmayı tercih ettiniz.”
Yusuf, söyleyebildiği ilk cümlenin Mahinur’un duymak istediği şey olmadığını bana itiraf etmişti.
“Bütün bunların içinde Miriam’ın hiçbir suçu yok.”
Mahinur yavaşça arkasını dönmüş. Az önce yüzündeki kırgınlığın yerini daha sert, daha soğuk bir ifade almış.
“Elbette,” demiş. “Bir erkeğin başka bir kadını savunurken söylediği ilk söz hep budur.”
“Dinleyin beni.”
“Hayır. Bu defa beni siz dinleyeceksiniz.”
Sesi titremiyormuş. Yalnızca gözleri dolmuş.
“Ben kimim sizin gözünüzde? Adını bile doğru dürüst bilmediğiniz, Galata’daki bir meyhanede çalışan, geceleri erkeklere şarkı söyleyen bir kadın uğruna bütün bunlardan vazgeçiyorsunuz.”
Yusuf’un kaşları çatılmış.
“Mahinur.”
“Bitirmedim.” Mahinur ona bir adım daha yaklaşmış. “Bütün şehir onun hakkında konuşuyor. Kiminle görüştüğü, nerede dolaştığı, hangi meyhanede çalıştığı konuşuluyor. Şimdi de adı cadılıkla suçlanan bir kadınla birlikte anılıyor. Siz ise hâlâ onun masum olduğunu söylüyorsunuz.”
“Çünkü masum.”
“Öyle mi?”
“Evet.”
Mahinur’un bundan sonra sorduğu soruyu Yusuf bana anlatırken uzun süre susmuştu.
“Peki ya ben?”
Yusuf o gün de cevap verememiş. Mahinur başını iki yana sallamış.
“Benim masumiyetimin hiçbir kıymeti yok mu?”
Yusuf gözlerini yere indirmiş.
“Bu nişan…”
Sözünün devamını getirmeden durmuş. Mahinur dikkatle yüzüne bakmış.
“Devam edin.”
Yusuf, söylemekten kaçtığı gerçeği ilk kez o bahçede açıkça dile getirmiş.
“Bu nişan benim irademle kurulmadı.”
Mahinur’un yüzündeki ifade bir anda silinmiş.
“Ne dediniz?”
Yusuf cevap vermeyince, parmağındaki yüzüğü yavaşça çevirmiş.
“Demek öyle…” Başını kaldırmış. “Ben sizin için bir kadın değilmişim.” Kısa bir sessizlik olmuş. “Bir emir miyim?”
Yusuf o soruya da cevap verememiş. Bana bunları anlattığında ona kızmıştım. Mahinur’u sevmemiş olabilirdi. Fakat onun suskunluğunun, karşısındaki kadını nasıl yaraladığını görmek için âşık olmasına gerek yoktu.
“Bir şey söylemeliydiniz,” demiştim.
“Biliyorum.”
“Özür dilemeliydiniz.”
“Diledim.”
“Ne zaman?”
Yusuf uzun süre yüzüme bakmıştı.
“Çok geç olduğunda.”
Mahinur gözlerini kapatıp derin bir nefes almış. Sonra başını eğmiş.
O ana kadar öfkesini yalnızca bana yöneltmişti belki. Fakat o bahçede karşısında duran adamın da onu her geçen gün biraz daha yalnız bıraktığını anlamış olmalıydı.
Ben ise bütün bunlardan habersizdim.
Meyhanede, Kadı Efendi’nin çağrısına gidip gitmemeyi tartışıyor; Yusuf’un babasının karşısında benim adımı saklamadığını bilmiyordum.
Kuşluk vakti yaklaştığında evden çıktım. Anneme yalnızca meyhaneye biraz erken gideceğimi söylemiştim. Yalan söylemek her seferinde biraz daha zorlaşıyordu ama bu yükü onun omuzlarına da bırakamazdım.
Galata'nın taş sokaklarında yürürken cebimdeki mektuba dokunmadım bile. Satırlarını ezberlemiştim artık. Gideceğim yerin de adresi de detaylı bir şekilde yazılmıştı. Mustafa Efendi'nin çalışma odası.
Burası Kadı Efendi'nin konağı değildi. Ne de resmî mahkemenin kurulduğu büyük divan odalarından biriydi.
Galata'nın kalabalık caddelerinden biraz içeride, iki katlı taş bir binanın alt katında bulunan küçük bir çalışma odasıydı. Dışarıdan bakıldığında sıradan bir kâtip dairesini andırıyordu. Pencereleri dar, duvarları kalın, kapısı ise koyu renk meşeden yapılmıştı. Kapının iki yanında silahlı iki görevli bekliyordu.
Merdivenleri çıkarken dizlerimin titrediğini hissettim. İçlerinden biri mektubu elimden aldı. Mührü dikkatlice inceledi. Sonra gözlerini bana çevirdi.
Başımdaki örtüye, boynumdaki haça, üzerimdeki sade entariye, yüzüme… Sanki söylediklerimden önce kim olduğuma karar vermeye çalışıyordu. Diğer görevli de aynı dikkatle beni süzdü. Aralarında tek kelime konuşmadılar. Yalnızca başlarıyla birbirlerine belli belirsiz işaret verdiler.
İlk görevli kapıyı araladı.
"Bekle."
Olduğum yerde kaldım.
İçeriden boğuk sesler geliyordu. Kâğıt hışırtıları, mürekkep hokkasının kapağının kapanışı, kalemin ahşaba hafifçe vurması… Hepsi bir mahkeme sessizliğini andırıyordu.
O sırada sokağın karşısındaki şerbetçinin önünde birkaç müşteri ayakta duruyordu. Gölgelikte duran uzun boylu bir adam, elindeki bakırı dudaklarına götürmüş gibi görünüyordu. Yüzü güneşten korunmak için gölgede kalmıştı. Yoldan geçen herkes gibi o da sıradan bir müşteri izlenimi veriyordu.
Ben ise gözlerimi bir an bile kapıdan ayırmadım. Görevli yeniden dışarı çıktı.
"İçeri gir."
Derin bir nefes aldım. Avuçlarım buz kesmişti. Eşiği geçtiğim anda arkamdaki kapı ağır ağır kapandı.
Oda beklediğimden küçüktü. Kalın taş duvarlar içerideki serinliği dışarı taşırmıyordu. Tek pencere, demir parmaklıklarla çevriliydi. Ortadaki ağır ceviz masanın üzerinde birkaç tomar evrak, mühürler ve açık duran bir mürekkep hokkası vardı. Gösteriş yoktu. Yalnızca insanın üzerine çöken, görünmeyen bir sorgunun ağırlığı vardı.
Kapı arkamdan kapandığında odanın içinde yalnız olmadığımı fark ettim.
Pencerenin önünde duran uzun masanın arkasında ellili yaşlarında bir adam oturuyordu. Üzerindeki koyu renk kaftan kusursuzdu. Sakalı özenle taranmış, bakışları ise önündeki evraklardan hiç ayrılmamıştı. Sağ yanında oturan kâtip, kamış kalemini mürekkebe batırıyor; sol tarafta ise iki görevli sessizce bekliyordu.
Kimsenin konuşmaya niyeti yok gibiydi.
Ben ayakta bekledim.
Adam önümdeki evraka son satırı yazdıktan sonra kalemini bıraktı. Parmaklarını birbirine kenetleyip ilk kez yüzüme baktı.
"Adın."
"Miriam."
"Soyadın?"
"Biz soyadı kullanmayız efendim."
Başını hafifçe salladı.
"Babanın adı?"
"Yorgo."
"Hayatta mı?"
Boğazım düğümlendi.
"Hayır."
Anlamış gibi kısa bir sessizlik oldu.
"Dinin?"
"Rum Ortodoks."
"Nerede çalışıyorsun?"
"Galata'daki meyhanede."
Sorular ardı ardına geliyor, sesi hiç yükselmiyordu. Sanki beni sorgulamıyor, yalnızca bir deftere eksik kalan satırları tamamlıyordu.
"Ne iş yapıyorsun?"
"Temizlik..." Kısa bir duraksamanın ardından devam ettim. "Mutfak işleri... Hesaplara yardım ediyorum."
"Müşterilere şarkı da söylüyorsun."
Başımı eğdim.
"Evet."
Kadı Efendi gözlerini üzerimden ayırmadan konuştu.
"Oğlumu ne zamandır tanıyorsun?"
"Çok uzun zamandır değil."
"Ne kadar?"
"Birkaç ay."
Başını hafifçe yana eğdi.
"Birkaç ay..."
Sözlerimi tartıyormuş gibi tekrar etti.
"Yine de onu öpecek kadar uzunmuş."
Kanım çekildi, parmak uçlarım uyuştu.
Odadaki herkes susuyordu. Kimse yüzüme bakmıyordu. Ama herkes cevabımı bekliyordu. Dilim damağıma yapışmıştı. Yalan söylemenin hiçbir faydası olmayacağını biliyordum.
Sokağın başındaki o yaşlı kadın gerçekten görmüştü.
Kadı Efendi sandalyesine yaslandı.
"Susman..." Kısa bir nefes aldı. "...cevabını verdi."
İlk kez gözlerimi kaldırıp yüzüne baktım. Sanki hükmünü çoktan vermiş, şimdi yalnızca bunu doğrulayacak cümleleri topluyordu.
"Yusuf Çelebi ile evlenebileceğini düşündün mü?"
"Hayır." Bu kez cevabım hiç beklemeden çıktı. "Hiç düşünmedim.”
"Neden?"
"Çünkü mümkün olmadığını biliyorum."
Uzun süre sustu. Sonra önündeki evraklardan birini eline aldı. Okumadı. Yalnızca parmaklarını kâğıdın üzerinde gezdirdi.
"Annen uzun süredir hasta." Kalbim bir an duracak gibi oldu. "Öksürüğü geceleri artıyor." Nefes alamadım. "Son günlerde ne hikmetse biraz toparlamış." Gözlerim istemsizce büyüdü.
"Niko..." dedi sakince. "Cemaat mektebine gidiyor."
Boğazımdan tek kelime çıkmadı. Kadı Efendi'nin sesi hâlâ aynı sakindi.
"Sabahları kuzey kapısından giriyor."
Başım dönmeye başladı.
"Öğle arasında avludaki incir ağacının altında ekmeğini yiyor."
Artık beni değil, hayatımı anlatıyordu.
Masanın üzerine ellerini koydu.
"İnsan, kendisi hakkında söylenenleri önemsemeyebilir."
Bakışları ilk kez sertleşti.
"Ama ailesi..." Kelimeleri ağır ağır seçiyordu. "Onun verdiği kararların yükünü taşımak zorunda kalabilir."
O ana kadar sadece çekinmiştim, içimde bir nebze de olsa korku yoktu ama o an gerçekten dehşete düştüm. Çünkü bana tehdit savurmuyordu. Yalnızca tek bir şeyi göstermişti. Benim sandığım kadar küçük bir dünyada yaşamıyordum ve Kadı Efendi de hayatıma dahil olmuş ve benim ulaşabildiğim her yere çokta uzanmıştı.
Odadaki sessizlik uzadıkça kalbimin sesi kulaklarımda daha güçlü çarpmaya başladı. Kadı Efendi, önündeki evrakları usulca üst üste koydu. Parmaklarının ucuyla hizaladı. En küçük hareketinde bile acele yoktu.
"Sana bağıracağımı sandın."
Cevap vermedim.
"Ya da seni zindanla korkutacağımı."
Bakışlarını üzerimden ayırmadan devam etti.
"Bunların hiçbirine ihtiyacım yok." Sesindeki ağırlık, söylediklerinden daha fazla korkuttu beni. "Çünkü insan bazen gücünü kullanmadan da neye gücü yettiğini gösterebilir."
Boğazım düğümlendi.
"Bana ne istiyorsanız söyleyin."
"İstediğim şey çok basit."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Oğlumdan uzak duracaksın." Sözleri odanın taş duvarlarına çarpıp geri döndü sanki. "Onunla bir daha görüşmeyeceksin."
Başımı kaldırdım.
"Ben onu yolundan çıkarmadım."
Kadı Efendi'nin yüzünde en küçük bir değişiklik olmadı.
"Yolundan çıkan oğlumsa..." dedi ağır ağır, "onu ben düzeltirim." Bir an durdu. "Senin görevin önünden çekilmek."
İçimde yükselen itirazı bastıramadım.
"İnsan sevdiği birini emredildi diye unutabilir mi?"
Bu kez kaşları hafifçe çatıldı.
"Demek sevdiğini kabul ediyorsun."
Sorunun tuzağını fark ettiğimde çok geçti. Sessiz kaldım. Kadı Efendi bunu yeterli gördü.
"Bir ailenin huzuru..." dedi, masanın üzerindeki mühürlerden birini eline alarak, "...tek bir mührün ucundadır."
Parmaklarının arasında çevirdiği mühür, kandilin ışığında parladı.
"Bir kâğıt hazırlanır." Mührü masaya bıraktı. "Bir isim yazılır." Sesindeki sakinlik hiç bozulmuyordu. "Bir izin iptal edilir, Bir dükkân mühürlenir, bir çocuk okulundan alınır, bir dul kadın vergisini ödeyemediği için evinden çıkarılır."
Söylediği her cümle göğsümün üzerine yeni bir taş bırakıyordu. Sonunda dayanamadım.
"Onlara dokunmayın."
İlk kez sesim titremişti. Kadı Efendi gözlerimin içine baktı.
"Ben henüz kimseye dokunmadım."
Derin bir nefes aldım.
"Ben sizden hiçbir şey istemedim."
"Hayır."
"Ailenizin kapısını çalmadım."
"Doğru."
"Oğlunuzla karşılaşacağımı da ben seçmedim."
Kadı Efendi ayağa kalktı. Uzun boyu, bulunduğu yeri daha da daraltmış gibiydi. Yavaş adımlarla masanın önüne kadar geldi. Aramızda yalnızca birkaç adım kalmıştı.
"Sen de şimdi bir seçim yapacaksın." Bakışları hiç ayrılmadan devam etti. "Ya bu kapıdan çıkıp bir daha Yusuf'un karşısına çıkmayacaksın..." Sustu. "...ya da bundan sonra olacakların sorumluluğunu yalnız kendin taşımayacaksın."
Annem geldi aklıma. Niko, meyhane, Daria Ana… Sevdiğim herkes.
Başımı yavaşça kaldırdım. Kadı Efendi hâlâ aynı sakin ifadeyle bana bakıyordu. Benden yalnızca tek kelime bekliyordu.
"Evet." ya da "Hayır.” İkisinden biri. Ama içimde biriken onca şeyi yalnızca bu iki kelimeye sığdıramadım.
"Bir insanın..." dedim usulca. Sesimin titrememesi için nefesimi tuttum. "Kalbinden çekilmek, bir sokaktan çekilmek kadar kolay değildir."
Odadaki sessizlik ağırlaştı. Kâtip yazmayı bıraktı. Kapının yanındaki iki görevli istemsizce bana baktı. Kadı Efendi ise ilk kez yüzümden gözlerini ayırmadan durdu. Sanki bu cevabı beklememişti. Devam ettim.
"İnsan bazen görmek istemediği biriyle aynı çarşıda karşılaşabilir Ya da aynı kayığa binebilir. Kader, insanın önüne yollar çıkarır." Derin bir nefes aldım. "Ama ben hiçbir zaman oğlunuzu kendi yolundan çevirmeye çalışmadım."
Kadı Efendi'nin sesi bu kez daha soğuktu.
"Yine de çevirdin."
Başımı iki yana salladım.
"Hayır. Siz öyle görmek istiyorsunuz."
Aramızda yeniden sessizlik oldu. Sonra boğazımdaki düğümü yutarak konuşmaya devam ettim.
"Ama..." Bu tek kelimeyi söylemek bile canımı acıtmıştı. "Aileme zarar gelecekse..."
Annemin sesi kulaklarımda yankılandı. "Niko korkacaksa..." Dimitri'nin beni korumaya çalışırkenki öfkeli yüzü gözümün önüne geldi. "...onu görmem." Sözlerim dudaklarımdan dökülürken kalbim sanki her hecede biraz daha parçalanıyordu. "Bunu korktuğum için söylemiyorum." Gözlerim dolmuştu ama ağlamadım. "Onları sevdiğim için söylüyorum."
Kadı Efendi uzun süre hiçbir şey demedi. Bakışlarında öfkeye benzemeyen bir ifade belirdi. Sonunda ağır adımlarla yeniden masasının arkasına geçti, mührünü eline aldı, parmaklarının arasında bir kez çevirdi. Sonra başını kaldırdı.
"Sözünü hatırla." Kısa bir duraksamanın ardından ekledi. "Ben hatırlatmak zorunda kalmayayım." Bunun bir temenni olmadığını ikimiz de biliyorduk. Başımı hafifçe eğdim ve yalnızca arkamı dönüp kapıya yürüdüm.
Görevli kapıyı açtı. Taş koridora adım attığım anda ciğerlerime dolan ilk nefesin ne kadar ağır geldiğini fark ettim. Binanın ağır kapısından dışarı adım attığımda güneş çoktan yükselmişti. Kuşluk vakti bitmeye yaklaşırken Galata'nın sokakları yeniden kalabalıklaşmış, dükkânların önüne tezgâhlar kurulmuştu. İnsanlar kendi telaşlarına dalmıştı. Hiçbiri biraz önce o odada hayatımı değiştiren konuşmadan haberdar değildi.
Derin bir nefes aldım. Sanki içeride saatler geçirmişim gibi yorgundum. Merdivenlerden yavaşça indim. Tam sokağa dönecekken karşı kaldırımda duran tanıdık silueti gördüm. Bir şerbetçinin gölgeliğinde, elinde yarısı içilmiş bir tas şerbetle Dimitri duruyordu. Beni fark edince doğruldu. Göz göze geldiğimiz an, içimde tuttuğum bütün yük biraz daha ağırlaştı. Yavaş adımlarla yanıma geldi.
“Beni takip ettin.”
Sesimde sitemden çok şaşkınlık vardı.
Dimitri omuz silkti.
“Ben sana yalnız gitmene izin verdiğimi söylemedim.”
İstemeden gülümsedim. O kadar kısa sürdü ki, gülümseme dudaklarımdan silinmeden gözlerim yeniden doldu.
“İçeri girmedin.”
“Çağrılan ben değildim.”
Birlikte yürümeye başladık. İlk birkaç adımda konuşmadık. Ben güçlü görünmeye çalışıyordum. Sırtımı dik tutuyor, nefesimi düzenlemeye uğraşıyordum.
"Ağlama. Şimdi değil. Biraz daha dayan."
Fakat birkaç adım sonra dizlerim bir anda boşaldı. Dünya gözümün önünde hafifçe sallandı. Tam yere düşecekken Dimitri kolumdan yakaladı. Sıkıca tuttu ama bana sarılmadı. Yalnızca düşmeme izin vermedi.
“Dur.”
Sesindeki sertlik gitmişti.
“Biraz bekle.”
Başımı eğdim. Nefes almak bile zor geliyordu. Uzun süre ikimiz de konuşmadık. Sonunda Dimitri sessizliği bozdu.
“Ne dedi?”
Cevap vermeden önce yutkundum.
“Sandığım kadar kötü değildi.”
Dimitri yüzüme baktı.
“Bu, iyi geçtiği anlamına gelmiyor.”
Başımı iki yana salladım.
“Hayır.” Bakışlarım taş kaldırımlara indi. “Annemi biliyor.” Sesim neredeyse duyulmayacak kadar alçalmıştı. “Niko'yu biliyor.”
Dimitri'nin yüzündeki ifade değişti. Çenesi gerildi.
“Evimizi biliyor.” Bir an sustum. “Her şeyi biliyor.”
Dimitri tek kelime etmedi.
“Sonra...” Boğazımdaki düğüm yeniden büyüdü. “Yusuf'u bir daha görmeyeceğimi söyledi.”
Rüzgâr sokağın içinden geçip ikimizin de kıyafetlerini hafifçe savurdu. Dimitri gözlerini önümde uzanan taş yola çevirdi. Bunun doğru karar olduğunu düşündüğünü biliyordum. Onunla aynı fikirde olmam gerekiyordu.
Mustafa Efendi’nin çalışma odasından çıktığımda, Kadı Efendi’nin sözlerinin Yusuf’a ne zaman ulaşacağını bilmiyordum.
Meğer çok beklememiş.
Yusuf, benim Galata’daki vekilin çalışma odasına çağrıldığımı aynı günün öğleden sonrasında öğrenmiş. Haberi getiren, babasının kâtiplerinden biriymiş.
“Sabah geldi,” demiş kâtip.
Yusuf’un eli önündeki evrakın üzerinde kalmış.
“Kim?”
Kâtip kısa bir tereddüdün ardından cevap vermiş.
“Miriam.”
Daha fazlasını söylememiş.
Söylemesine de gerek yokmuş.
Yusuf ayağa kalkmış. Koridoru neredeyse koşar adımlarla geçmiş. Babasının çalışma odasının kapısına geldiğinde görevliye haber vermemiş, içeriden izin beklememiş. Kapıyı açıp doğrudan içeri girmiş.
Kadı Efendi, önündeki evrakları inceliyormuş.
Başını kaldırmadan konuşmuş.
“Kapıyı çalmayı ne zaman unuttun?”
Yusuf kapıyı arkasından kapatmış.
“Onu neden çağırdınız?”
Kadı Efendi nihayet gözlerini kaldırmış.
“Otur.”
“Oturmayacağım.”
“Demek öyle…”
Kalemini usulca masanın üzerine bırakmış.
“Bir Rum kadın için ilk kez bana sesini yükseltiyorsun.”
“Onu bu işe karıştırmayın.”
Kadı Efendi’nin bakışları sertleşmiş.
“Onu ben karıştırmadım.”
Kısa bir sessizlik olmuş.
“Sen karıştırdın.”
Yusuf bu söz karşısında susmuş. Babası ayağa kalkmamış, bağırmamış. Yalnızca aynı sakinlikle devam etmiş.
“Bir kadının adı bugün Galata’da senin adınla birlikte anılıyorsa, sebebi benim kararlarım değil.”
Parmağıyla masaya hafifçe vurmuş.
“Senin tercihin.”
Yusuf derin bir nefes almış.
“Öyleyse açık konuşayım.”
Babası sessizce beklemiş.
“Mahinur Hanım’la olan nişanı sürdürmek istemiyorum.”
Odadaki hava bir anda değişmiş.
Kadı Efendi uzun süre oğlunun yüzüne bakmış. Bu cümleyi beklemediği söylenemezmiş. Fakat duymak, ihtimalini düşünmekten daha ağır gelmiş olmalıydı.
“Nişan,” demiş ağır ağır, “iki kişinin arasında yapılmaz.”
Ayağa kalkıp masanın önüne kadar gelmiş.
“Aileler arasında yapılır. Verilen söz yalnızca seni bağlamaz.”
“Ben kimseyi kandırmak istemiyorum.”
“Kandırdın bile.”
Yusuf’un omuzları gerilmiş.
“Ben Mahinur Hanım’a haksızlık etmek istemiyorum.”
“Kendine de etmiyorsun, öyle mi?”
Kadı Efendi ilk kez doğrudan oğlunun gözlerinin içine bakmış.
“Bir kadını sevdiğini söylemek kolaydır. Fakat onun uğruna bütün hayatını yıkmak…”
Kısa bir sessizlik bırakmış.
“…çok daha zordur.”
Yusuf cevap vermemiş.
Babasının son sözleri neredeyse fısıltıya dönüşmüş.
“Sen henüz aşkın yükünü taşıdığını sanıyorsun. Bense o yükün altında ezilen çok adam gördüm.”
Yusuf, babasının gözlerinden bakışlarını ayırmamış.
“Bana bunları anlattığında ne cevap verdiğini sormuştum,” dedim.
“Hiçbir şey,” demişti.
“Neden?”
“Çünkü haklı olmasından korktum.”
Bu cevabı beklemiyordum.
Yusuf devam etmişti.
“Seni sevdiğimden değil. Seni severken başına getirebileceğim şeylerden korktum.”
O gün çalışma odasında baba ile oğul, aynı davanın iki tarafındaki hasımlar gibi karşı karşıya durmuşlar.
Biri aşkın insanı yıktığına inanıyormuş.
Diğeri ise insanın sevdiğinden vazgeçerek de yıkılabileceğini henüz öğreniyormuş.
Ben o sırada Dimitri’yle Galata sokaklarında yürüyordum.
Kadı Efendi’ye Yusuf’u bir daha görmeyeceğime söz vermiştim.
Yusuf ise aynı saatlerde babasına, Mahinur’la evlenmek istemediğini söylüyordu.
İkimiz de birbirimizi koruduğumuzu sanıyorduk.
Oysa attığımız her adım, bizi yaklaşan felaketin biraz daha içine sürüklüyordu.
Eve döndüğümde kapıyı her zamankinden daha yavaş açtım. İçimde taşıdığım ağırlığın eve de sinmesinden korkuyordum. İlk duyduğum ses, şişen tencerenin hafif fokurtusu oldu.
Sonra örgü şişlerinin birbirine çarpan tanıdık sesi… Başımı kaldırdığımda annemi sedirin üzerinde otururken gördüm. Dizlerine aldığı yün yumağından ip çekiyor, ağır ağır ilmek atıyordu. Ellerindeki güç henüz tam yerine gelmemişti ama günler önceki hâline göre çok daha iyiydi. Beni görünce gülümsedi.
"Çok yorulmuşsun."
Ben de gülümsemeye çalıştım.
"Biraz."
"Gel, otur."
Yanına iliştim. Bir süre hiçbirimiz konuşmadık. Annem örgüsüne devam etti. Arada bir hafifçe öksürüyor ama sonra yeniden ilmeklerini sayıyordu. Bu sıradan görüntüye öyle hasret kalmıştım ki keşke zaman burada durabilseydi.
Akşam olup annemle Niko uyuduktan sonra kandili yeniden yaktım. Sedirimin kenarına oturup küçük bir kâğıt çıkardım. Kamış kalemi mürekkebe batırdım. Uzun süre hiçbir şey yazamadım. Sonra ilk cümle kendiliğinden döküldü.
Beni aramayın.
Satıra uzun uzun baktım. Olmamıştı. Altına yeniden yazmaya başladım.
Bu, sizi düşünmediğim anlamına gelmez.
Kalem elimde durdu. Hayır… Bu da doğru değildi. Çünkü onu yalnızca düşünmüyor, özlüyordum. Kâğıdı elimden bırakıp gözlerimi kapattım. Kadı Efendi'nin sesi yeniden kulaklarımda yankılandı.
Annen hasta...
Kardeşin cemaat mektebine gidiyor…
İçim ürperdi.
Kalemi yeniden elime aldım. Yazdığım iki satırın üzerini çizdim. Sonra kâğıdı ortasından yırttım. Bir tane daha çıkardım. Bu kez hiç düşünmeden yalnızca tek cümle yazdım.
Aileme zarar gelmemesi için beni unutmalısınız.
Noktasını koyduktan sonra elim uzun süre kâğıdın üzerinden kalkmadı. Bu cümleyi yazmak onu unutmaktan daha kolaydı. Kâğıdı katlayıp avuçlarımın arasına aldım. Henüz kime vereceğimi bilmiyordum. Bu not, bu mesaj ona yazdığım ilk mektuptu ve muhtemelen hiç ulaşmayacaktı.
Ertesi akşam meyhanedeki işler yeni yeni hareketlenmeye başlamıştı. Helena üst kata çıkan müşterileri karşılıyor, Dimitri kasanın başında hesapları tutuyor, ben ise mutfaktan çıkan tabakları masalara yetiştiriyordum.
Kapının önünde duran küçük bir oğlan çocuğu dikkatimi çekti. En fazla on yaşlarındaydı. Üzerindeki yelek kendisinden büyük, ayakkabılarının burnu ise eskimişti. Çekinerek içeri baktı.
"Burası Galata Meyhanesi mi?"
"Evet."
Çocuk gözlerini etrafta gezdirdi. Sonra doğrudan bana yaklaştı.
"Sen Miriam mısın?"
Başımı salladım. Avucundan küçük, katlanmış bir kâğıt çıkardı.
"Bunu vermemi istediler."
"Kim?"
Omuz silkti.
"Söylemediler."
Kâğıdı elime bıraktıktan sonra arkasına bile bakmadan koşarak uzaklaştı. Kalbim hızlanmıştı. Kâğıdı açarken satırları görmeden kimin gönderdiğini anlamıştım. İçinde yalnızca tek cümle vardı.
Sizi unutmayı kabul etmiyorum.
İmza yoktu, gerek de yoktu.
Parmaklarım yazının üzerinde durdu. Dün gece yazıp yırttığım satırlar geldi aklıma.
Bu, sizi düşünmediğim anlamına gelmez.
Onları hiç okumamıştı. Yine de cevabını vermiş gibiydi. İçimde, susturmaya çalıştığım umut yeniden kıpırdadı.
Tam o sırada Agapi meyhanenin kapısından içeri girdi. Elinde bu kez mühürlü başka bir tomar vardı.
"Bu Dimitri'ye."
Masaların arasında yürüyüp mektubu Dimitri'ye uzattı.
Dimitri, mühürdeki aile armasını görür görmez yüzünü buruşturdu. Hiç konuşmadan balmumunu kırdı. Mektubu baştan sona okudu. Çenesindeki kaslar belirginleşti. Son satıra geldiğinde kâğıdı dikkatlice katladı. Bir an bile tereddüt etmeden ocağın yanına yürüdü. Mektubu ateşin içine bıraktı. Kâğıdın kenarları önce kahverengiye döndü. Sonra alevler satırları birer birer yuttu. Dayanamadım.
"Ne yazıyordu?"
Dimitri gözlerini ateşten ayırmadı.
"Öğrenmene gerek yok."
"Benimle ilgili miydi?" Bu kez bana döndü. Yüzündeki ifade her zamankinden daha sertti.
"Ateşte kalması daha iyi."
"Madem benimle ilgili değil, neden söylemiyorsun?" Kısa bir sessizlik oldu. Sonra yalnızca başını iki yana salladı.
"Çünkü bazı sözler, duyulmadığında daha az zarar verir."
Başka hiçbir şey söylemedi. Ben ise yanan kâğıdın küle dönüşmesini sessizce izledim. O an neyin saklandığını bilmiyordum.
Bölüm etkileşimi
