Hilalin Gölgesinde kitap kapağı

11. bölüm / 32

Bölüm 10

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 32Şu an: Bölüm 10

Sabahın ilk ışıkları dar penceremizden içeri süzüldüğünde hâlâ annemin başucunda oturuyordum.

Bütün gece elini avuçlarımın arasında tutmuş, nefes alışlarını dinlemiştim. Bazen göğsünden hafif bir hırıltı yükseliyor, bazen de öylesine sessizleşiyordu ki yaşadığından emin olmak için yüzümü dudaklarına yaklaştırıyordum.

Niko, annemin koluna sarılmış hâlde uyumaya devam ediyordu. Onları yalnız bırakmak istemiyordum. Fakat çalışmazsam eve ekmek getiremeyeceğimi de biliyordum. Annemin alnına dokundum. Ateşi geceye göre düşüktü. Nefesi de daha düzenliydi.

O geceyi atlatmıştı. En azından kendime böyle söyledim. Üzerini biraz daha örtüp Niko’yu uyandırdım.

“Ben dönene kadar yanından ayrılma.” Uykulu gözlerini ovuşturarak başını salladı.

Meyhaneye vardığımda gün henüz tam ağarmamıştı. Soğuk, bütün gece oturduğum için uyuşan kemiklerime işliyordu. Kapıyı açtığımda Dimitri tezgâhın arkasında fıçıların hesabını çıkarıyordu.

Başını kaldırıp bana baktı.

“Günaydın.” dedim. Cevap vermedi.

Bakışları yüzümde, gözlerimin altındaki morluklarda ve güçlükle ayakta duran bedenimde gezindi. Önlüğümü bağlayıp boş kadehlere uzandım.

“Elini sürme.” Olduğum yerde durdum.

“İyiyim.”

Dimitri elindeki defteri tezgâha bıraktı.

“Ben sana nasıl göründüğünü sormadım.”

“Çalışabilirim.”

“Bütün gece uyumadın.” Bunu soru sorar gibi söylememişti.

Başımı önüme eğdim.

“Annemin nefesi yine daraldı.”

Yüzündeki sertlik bir anlığına yumuşadı.

“Şimdi nasıl?”

“Daha iyi.”

Bu kez söylediklerime inanmak istercesine yüzüme baktı. Sonra önündeki kadehi elimden aldı.

“Bugün hafif iş yapacaksın.” İtiraz etmek üzere ağzımı açtım. Kaşlarını çattı.

“Bir kere de söyleneni yap, Miriam.”

Sessizce başımı salladım.

Dimitri yeniden defterine döndü. Beni azarlamadığını, ayakta tutmaya çalıştığını anlamıştım.

Tezgâhın arkasına geçip temiz kadehleri raflara dizmeye başladım. Dimitri’nin hafif iş dediği şeyin ne olduğunu tam olarak bilmiyordum. Elimi neye uzatsam onu benden önce alıyor, mutfağa yönelsem Lusine’ye sesleniyor, boş bir fıçıyı kenara çekmeye kalksam kaşlarını çatarak beni durduruyordu.
Öğleye doğru yorgunluğum ağırlaşmaya başladı. Göz kapaklarımı açık tutmakta zorlanıyor, ayakta durduğum hâlde uykuya düşecekmişim gibi hissediyordum.
Elimdeki kadehi silerken parmaklarım gevşedi. Kadeh yere düşmeden Dimitri havada yakaladı. Yüzüme uzun uzun baktı.
“Bugün de erken çık.” Kadehi elinden alıp yeniden bezle silmeye başladım.
“İşim var.”
“Yok.”
“Masalar hazırlanacak. Üst kattaki çarşaflar da—”
“Onları Helena’yla Ester halleder.”
“Şarap testileri boş.”
“Nastiya doldurur.”
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
“Ben çalışabilirim.”
Dimitri kadehi elimden çekip tezgâha bıraktı.
“Bu bir teklif değil.” Sesini alçalttı ama yüzündeki sertlik değişmedi. “Emir.”
“Her gün beni erken gönderemezsin.”
“Gerekirse gönderirim.”
“Borcum—”
“Borcunu ben bilirim.”
Sözümü öyle kesin kesti ki devam edemedim. Dimitri bir anlığına kapıya baktı. Ardından sesi biraz yumuşadı.
“Eve git. Birkaç saat uyu. Annen uyandığında seni tükenmiş görürse hastalığını unutup senin için kaygılanacak.”
Başımı eğdim. Haklıydı. Yine de yerimden kıpırdamadım. Dimitri derin bir nefes verip şalımı askıdan aldı. Omuzlarıma kendi elleriyle bıraktı.
“Güçlü olmak, hiç dinlenmemek değildir.” Gözlerini benden kaçırdı. “Yarın bize daha sağlam hâlinle lazım olacaksın.”
İtiraz edecek tek kelime bulamadım. Başörtümü bağlayıp kapıya yöneldim. Arkamdan yine defter sayfalarının sesi geldi. Dimitri, söylediği sözler hiç ağzından çıkmamış gibi hesaplarına dönmüştü.
Tam kapıdan çıkacağım sırada Agapi ile göz göze geldim. Elindeki küçük kâğıt parçasını havada sallıyor, tek kaşını kaldırmış hâlde bana bakıyordu.
“Bu senin olabilir mi?”
Başımı hafifçe yana eğdim.
“Nedir o?”
“Bilmiyorum.” dedi. “Bir önceki gece Çelebi Bey’le arkadaşlarının oturduğu masanın altında buldum.”
Kalbim istemsizce hızlandı. Agapi bunu fark etmiş olacak ki dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu. Kâğıdı hemen vermek yerine iki parmağının arasında tutarak beni yanına çağırdı.
“Üzerinde isim yok.”
“Öyleyse benim olduğunu nereden çıkardın?”
“Çünkü Çelebi Bey, hesabını öderken kâğıdı masanın altına düşürecek kadar sakar görünmüyordu.”
Yanına vardığımda kâğıdı avucuma bıraktı. Küçücük bir parçaydı. Özenle ikiye katlanmıştı. Parmaklarımın arasında çevirirken etrafıma baktım. Dimitri tezgâhın gerisinde hesaplarıyla uğraşıyor, Helena üst kata temiz çarşaf taşıyordu.
Kâğıdı usulca açtım. Üzerinde yalnızca iki satır vardı.
Eski sahaf. İkindi vakti.
Ne isim vardı ne de imza. Ama yazının kime ait olduğunu biliyordum.
Sahaflarda kitapların arasında dolaşırken Yusuf’un elinde gördüğüm küçük not defterini hatırladım. Harfleri onun kadar ölçülüydü; tek bir çizgi bile olması gerekenden uzun değildi. Bir yanım heyecanla yerinden kalkmış gibiydi. Diğer yanım ise Dimitri’nin bütün uyarılarını aynı anda hatırlıyordu.
“Gidecek misin?” diye sordu Agapi.
Kâğıdı hızla kapattım.
“Bilmiyorum.”
“Biliyorsun.”
Başımı kaldırıp ona baktım. Agapi, insanın kendine söylediği yalanları bile hesap defterindeki eksik bir akçe gibi fark ederdi.
“Annemin yanında olmam gerek.” dedim.
“İkindiye kadar vaktin var.”
“Dimitri öğrenirse?”
Agapi kasaya yaslandı.
“Ben sana ne git ne de kal derim. Ama hangi yolu seçersen seç, bedelini bilerek seç.”
Kâğıdı avucumda sıktım. Dimitri beni dinlenmem için eve gönderiyordu. Yusuf ise ikindi vakti beni bekleyecekti. İkisinden hangisine karşı gelmekten daha çok korktuğumu henüz bilmiyordum.
Agapi yeniden hesap defterine döndü. Sanki söylemesi gereken her şeyi söylemişti. Ben ise olduğum yerde kalakaldım. Avucumun içindeki küçük kâğıt terimden nemlenmişti.
"Ben..." dedim alçak bir sesle. "Ne yapacağımı bilmiyorum."
Agapi kalemini mürekkebe batırdı.
"Kimse senin yerine karar veremez." Başını kaldırmadan konuşuyordu. "Çünkü sonuçlarına da kimse senin yerine katlanmayacak."
Tam kapıya yönelmiştim ki Helena kolumdan hafifçe tuttu.
"Mari."
Arkamı döndüm. Yüzünde her zamanki muzip gülümsemesi yoktu.
"Sana bir şey söyleyeceğim." Sessizce bekledim. "Gitmeni istemiyorum."
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Sen mi söylüyorsun bunu?"
Acı acı gülümsedi.
"Evet. Çünkü ben olsam giderdim."
Kaşlarım çatıldı.
"Ne demek istiyorsun?"
İç çekti.
"Yıllar önce ben de kalmam gereken yerde kalmadım." Bakışları bir an boşluğa daldı. "İnsan bazen bir an kalbinin sesini dinliyor." Sonra gözlerimin içine baktı. "Sonrası ömür boyu peşinden geliyor."
Söyleyecek söz bulamadım. Helena iki elimi tuttu.
"Ben Yusuf Çelebi'nin seni sevmediğini söylemiyorum. Belki gerçekten seviyordur. Belki sen de onu seviyorsundur."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Ama annen..."
Sözünü tamamlayamadı. Gözleri dolmuştu.
"Evde sana ihtiyaç duyan biri."
Dudaklarımı ısırdım.
"Ya gitmezsem?"
Helena omzumu usulca sıktı.
"O zaman belki bir adamı beklersin."
"Ya gidersem?"
Bu kez cevap vermesi uzun sürdü.
"Belki de hayatın boyunca kendini affedemezsin."
Başımı önüme eğdim. Helena yanağımdan süzülen tek damla yaşı başparmağıyla sildi.
"Kararı ben veremem, Mari. Çünkü hangisini seçersen seç..." İçini çekti. "Bir yanın mutlaka kırılacak."
Söyleyecek söz bulamadım. Sessizce meyhaneden çıktım. Galata'nın dar sokaklarında ağır ağır yürürken cebimdeki notun varlığını her adımda hissediyordum. İkindiye kadar yalnızca birkaç saatim kalmıştı.
Eve vardığımda kapıyı usulca açtım. Sobanın üzerinde küçük bakır tencere kaynıyordu. Otların tanıdık kokusu bütün odayı doldurmuştu. Annem sedirin üzerinde oturuyordu. Elinde örgüsü vardı. İlmekleri eskisi kadar hızlı atamasa da uzun zaman sonra onu yeniden bir işle uğraşırken görmek içime su serpmişti. Beni görünce gülümsedi.
"Erken geldin."
"Biraz."
Yanına oturdum. Elini tuttum. Bugün teni daha sıcaktı. Öksürüğü de sabaha göre hafiflemiş gibiydi.
"Bana öyle bakma." dedi gülerek. "Sanki ilk kez görüyorsun."
"Bakarım. Çünkü daha iyi görünüyorsun."
Annem gözlerini kaçırdı.
"Allah'ın izniyle biraz toparladım."
Tam o sırada Niko okuldan döndü. Kapıyı açar açmaz çantasını yere bıraktı.
"Mama!"
Koşup anneme sarıldı.
"Bugün okulda papaz efendi bana aferin dedi."
Annem gülümseyerek saçlarını okşadı.
"Benim akıllı oğlum."
Niko heyecanla anlatmaya devam ederken ben onları izliyordum. İçimde iki ses vardı.
Biri, Burada kal. diyordu. Annenin sana ihtiyacı var.
Diğeri ise cebimde duran küçük notu hatırlatıyordu. İkindi vakti… Yusuf bekliyor olacaktı.
Belki ilk ve son kez buluşacaktık. Başımı eğip cebimdeki kâğıda dokundum. Kalbim öyle hızlı çarpıyordu ki sanki vereceğim kararı benden önce o biliyordu.
Niko, okulda yaşadıklarını heyecanla anlatmaya devam ederken annem bir ara bana döndü.
"Mari'm."
"Efendim, mama?"
"Şu yün ipler bitmek üzere. Çarşıdan bir yumak alabilir misin?"
Sanki içimde düğümlenen bütün düşünceler bir anda çözülüverdi. Aradığım bahane kendiliğinden önüme düşmüştü.
"Alırım."
Annem başını salladı.
"Acele etme. Kendini de biraz dolaştır. Günlerdir evle meyhane arasında koşturmaktan yüzün soldu."
Gülümsemeye çalıştım.
"Çok oyalanmam."
Odasına dönmeden önce saçımı usulca okşadı.
"Merak etme beni."
Bu sözleri duymaya ihtiyacım varmış meğer.
Üzerime ince şalımı aldım. Başörtümü bağlarken ellerimin titrediğini fark ettim. Titremesi gereken kalbimdi belki ama o da çoktan göğsümün içinde deli gibi çarpmaya başlamıştı.
Kapının eşiğinde kısa bir an durdum. Arkama baktım. Annem örgüsüne dönmüş, Niko da yanına oturmuş ona okulda öğrendiği yeni ilahiyi mırıldanıyordu. Evimizin içine yeniden hayat dönmüş gibiydi. Derin bir nefes aldım.
"Çok sürmeyecek." Bunu onlardan çok kendime söyledim.
Kapıyı usulca kapatıp sokağa çıktım.
İkindi güneşi Galata'nın taş sokaklarını altın rengine boyuyordu. Fırınlardan yeni pişen ekmek kokusu geliyor, limandan yükselen martı sesleri dükkân sahiplerinin bağırışlarına karışıyordu.
Ben ise hiçbirini doğru dürüst duymuyordum. Kalbim öylesine hızlı atıyordu ki bütün sesleri bastırıyordu.
Galata İskelesi'ne vardığımda birkaç kayık karşı kıyıya yolcu taşıyordu. Kayıkçılardan birine birkaç akçe uzatıp en arka tarafa oturdum. Kürekler suya her daldığında Haliç'in yüzeyi ince halkalarla dalgalanıyor, kayık ağır ağır karşı kıyıya ilerliyordu.
Her adımda geri dönmeyi düşündüğüm gibi, şimdi de kayıkçıya seslenip beni geri götürmesini istemek geçiyordu içimden.
Henüz çok geç değil. Şimdi dönersem kimse bilmez.
Elim cebimdeki küçük kâğıda gitti. Parmak uçlarım, Yusuf'un elinden çıktığını bildiğim o tek cümleyi hisseder gibi oldu.
İlk kez gerçekten bir buluşmaya gidiyormuş gibi hissediyordum. Bu düşünce bile yanaklarımı ısıtmaya yetmişti.
Ya beni beklemiyorsa? Ya vazgeçtiyse? Ya bütün bunları yalnızca kitabını geri almak için yaptıysa?
Kendi kendime belli belirsiz gülümsedim. Ne kadar güçlü görünmeye çalışırsam çalışayım, o an kalbi yerinden çıkacakmış gibi atan sıradan bir genç kızdan fazlası değildim.
Kayıktan inip Kapalıçarşı'ya çıkan kalabalık sokaklara yöneldim. Baharat kokuları havaya karışıyor, bakırcıların çekiç sesleri dükkânların arasından yankılanıyordu. Birkaç sokak sonra tanıdık kitap kokusu burnuma ulaştı.
Sahafların bulunduğu dar sokağa girdiğimde adımlarım kendiliğinden yavaşladı. Derin bir nefes aldım ve gözlerim onu aramaya başladı.
Sahafın önüne vardığımda önce etrafıma baktım. Eski ahşap tabela yerindeydi. Rafların önüne dizilmiş kitaplar, rüzgârın etkisiyle hafifçe kıpırdayan sayfalar, dükkânın önünde duran yaşlı sahaf...
Her şey, ilk geldiğimiz günkü gibiydi.
Yalnızca ben aynı değildim. Biraz daha yorgun, bitkin ama bir o kadar da heyecanlı hissediyordum. Nefesimi düzenlemeye çalışırken dükkânın yanındaki dar sokakta duran tanıdık silüeti gördüm.
Yusuf sırtını taş duvara yaslamıştı. Belli ki benden önce gelmişti. Elleri önünde kenetlenmiş, ara ara sokağın başına bakıyordu.
Benim geldiğimi fark ettiği an doğruldu. Bakışlarımız yeniden buluştu. Bu kez aramızda meyhane masaları yoktu.
Ne Dimitri vardı, ne Helena, ne de bizi izleyen onlarca insan. Yalnızca ikimiz vardık.
Ayaklarım birkaç adım kala durdu. Onunkiler de. İkimiz de konuşmadık. Birbirimizi günler sonra ilk kez gerçekten görebiliyorduk. Yusuf'un yüzünde yorgun ama huzurlu bir ifade vardı. Ben ise ellerimi şalımın altında birbirine kenetlemiş, heyecanımı gizlemeye çalışıyordum.
Sessizlik uzadıkça uzadı. Sonra tam ben konuşacakken Yusuf da aynı anda dudaklarını araladı.
"Hoş geldiniz."
"Hoş geldiniz."
İkimiz de aynı anda sustuk. Bir an birbirimize şaşkınlıkla baktık. Sonra ikimizin de yüzünde aynı anda bir gülümseme belirdi. Dayanamadık ve ikimiz de hafifçe güldük. Günlerdir omuzlarımızda taşıdığımız bütün gerginlik, o küçücük kahkahayla biraz olsun dağılıverdi.
Yusuf başını hafifçe eğdi.
"Demek yalnız ben böyle düşünmemişim."
"Ne düşünmemişsiniz?"
"İlk söylenecek sözün bu olacağını."
Başımı önüme eğdim.
"Ben de başka bir şey söyleyemedim."
"İyi ki de söyleyememişsiniz."
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
"Neden?"
Çünkü… Gözlerimin içine baktı.
"Yeniden başladığımızı hissettirdi." Kalbim yine hızlandı. Bu kez onu saklamaya çalışmadım çünkü onun da nabzının hızlandığını yüzünden anlıyordum.
Sahaf, bizi görünce tanıdık bir gülümsemeyle başını salladı.
"Yine mi kitaplar?"
Yusuf hafifçe güldü.
"Başka ne için gelinir buraya?"
Yaşlı adam kahkaha atarak içeri geçti. Biz de rafların arasına girdik. Eski deri ciltlerin kokusu, mürekkep ve kâğıt kokusuna karışıyordu. Bir süre hiçbirimiz konuşmadık. Yalnızca raflarda duran kitapların sırtlarını inceliyorduk. Yusuf üst raftan ince, deri kaplı küçük bir mecmua aldı.
"Bunu gördünüz mü?"
Kitabı bana uzattı. Kapağında altın yaldızla işlenmiş küçük bir asma dalı vardı.
"Şiir mi?"
"Öyle görünüyor."
Sayfalarını dikkatlice çevirdim. Bazı satırlar Yunancaydı. Bazıları ise Latince. İçlerinden biri gözümün önünde durup kaldı. İstemsizce sesli okumaya başladım.
Ἡ καρδία ὁδὸν εὑρίσκει, ἐκεῖ ποὺ ὁ νοῦς διστάζει. İ kardía odón evríski, ekí pu o nus distázi.
Yusuf dikkatle beni dinliyordu. Sözler bittiğinde merakla gülümsedi.
"Ne dediniz?"
Sayfadan gözlerimi kaldırdım.
"Kelimeleri mi?"
"Hayır. Anlamını."
Kitabı usulca kapattım.
"Kalp..." dedim yavaşça. "Aklın tereddüt ettiği yerde bile yolunu bulur."
Yusuf uzun süre hiçbir şey söylemedi. Sanki o cümleyi yalnızca anlamıyor… İçinde tartıyordu. Sonra belli belirsiz gülümsedi.
"Güzelmiş."
Başımı salladım.
"Babam böyle şiirleri çok severdi. Çocukken bana yüksek sesle okurdu." Parmaklarım kitabın kapağında dolaştı. "Bazılarını hâlâ ezbere bilirim."
Yusuf'un bakışları yumuşadı.
"Babanız size yalnızca dil öğretmemiş."
"Hayır." dedim gülümseyerek. "Kitapları sevmeyi de o öğretti."
Yusuf, mecmuayı elimden alıp tekrar rafa koymadı. Aksine sessizce bana uzattı.
"Bunu siz alın."
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
"Olmaz."
"Neden?"
"Çünkü..." Gülümsedim. "Bir kitap, onu gerçekten isteyen kişinin elinde daha mutlu olur."
Yusuf'un gözlerinde tanıdık o sıcak ifade yeniden belirdi.
"Tam da bu yüzden..." dedi. "...onu size vermek istiyorum."
Kitabı satın alıp bana verdikten sonra sahafın dar sokağından çıkıp bir süre sessizce yürüdük.
Kapalıçarşı'nın kalabalığı yavaş yavaş arkamızda kalırken Yusuf, avlusunda birkaç dut ağacı bulunan küçük bir şerbethaneyi işaret etti.
"Bir şerbet içer misiniz?"
Etrafıma bakındım. Tanıyan biri çıkar mı diye içimden geçirdim. Sonra başımı hafifçe salladım.
"Olur."
Avlunun en kuytu köşesindeki masaya oturduk. Şerbetçi, önümüze iki ince billur bardakta soğuk gül şerbeti bıraktı. Bardakların dışı ince damlacıklarla kaplanmıştı. Dut ağaçlarının yaprakları hafif rüzgârla hışırdıyor, avludaki küçük mermer çeşmeden akan suyun sesi konuşmaların arasına karışıyordu.
Bir süre yalnızca bardaklarımızdaki şerbeti izledik. Sessizliği bu kez Yusuf bozdu.
"Çocukken de kitap okumayı bu kadar sever miydiniz?"
Gülümsedim.
"Babam yüzünden." "Küçükken her akşam bana mutlaka bir şey okurdu. Bazen bir ilahi, bazen eski bir hikâye, bazen de anlamını bilmediğim dillerde şiirler..." Bardağı iki elimin arasına aldım. "Önce hikâyeleri sevdim. Sonra kitapları."
Yusuf başını hafifçe eğdi.
"Benim babamın bize okuduğunu hiç hatırlamıyorum."
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
"Ne yapardı?"
"Çalışırdı."
Dudaklarında belli belirsiz bir tebessüm oluştu.
"Ben de onun yanında büyüdüm. Mürekkep kokusu, evraklar ve mahkeme kayıtları arasında."
"Kızıyor muydu size?"
"Hem de çok."
İkimiz de hafifçe güldük.
"Ben çocukken denizci olmak isterdim."
Bu kez gerçekten şaşırdım.
"Siz mi?"
"Evet."
"Her gün Haliç'te salınan kayıkları, limana girip çıkan gemileri seyrederdim. Bir gün onlardan birine binip uzak diyarlara gideceğimi sanırdım."
"E sonra?"
"Büyüdüm."
Gül şerbetinden küçük bir yudum aldı.
"Hayaller bazen insan büyüyünce yön değiştiriyor." Sıra bana gelmişti. "Ya siz?"
Bir an düşündüm.
"Ben..."
Gözlerim dut ağacının dallarına kaydı.
"Babam yaşarken hayalim çok kitap okuyup çocuklara öğretmekti." Başımı hafifçe eğdim. "Şimdi ise..." Cümlemi tamamlayamadım. Yusuf bir süre yüzüme baktı.
"Sanki artık hayal kurmaktan çok..." Kısa bir an durdu. "Bir şeyleri kaybetmekten korkuyorsunuz."
Boğazım düğümlendi. Başımı eğdim.
"Evet."
Dut ağaçlarının gölgesinde oturan iki yabancı, birbirlerinin yükünü ilk kez gerçekten görmeye başlamıştı.
Şerbet bardaklarımız çoktan boşalmıştı.vNe ben kalkabiliyordum yerimden ne de Yusuf.
Avlunun öbür ucunda iki ihtiyar kendi aralarında tavla oynuyor, dut ağacından düşen yapraklar taş zemine usulca süzülüyordu. Sessizlik bu kez rahatsız etmiyordu. İkimiz de aynı sessizliğin içinde birbirimizi dinliyorduk. Yusuf, parmaklarını bardağın kenarında gezdirdi. Sonra derin bir nefes aldı.
"Miriam..." Adımı ilk kez bu denli içten söylemişti. Kalbim yeniden hızlandı.
"Efendim?"
Gözlerini benden ayırmadı.
"Size bir şey söyleyeceğim."
Başımı hafifçe salladım.
"Söyleyin."
"Kendime günlerdir engel olmaya çalışıyorum." Sesi her zamankinden daha sakindi. "Ama başaramıyorum."
Ne demek istediğini anlamaya çalışıyordum.
"Sizi..." Kısa bir an sustu. "Son günlerde düşünmeden duramıyorum."
Dudaklarım aralandı. Nefesim boğazımda düğümlendi. Yusuf konuşmaya devam etti.
"Sabah divana giderken, birir evrak okurken, akşam eve dönerken, bir kitap gördüğümde..." Acı bir tebessüm etti. "Hiç ummadığım bir anda aklıma geliyorsunuz."
Başımı önüme eğdim. Elimde tuttuğum bardağı öylesine sıkıyordum ki parmak uçlarım beyazlamıştı.
"Lütfen..." dedim güçlükle. "Bunu söylemeyin."
Sustu. Yüzündeki ifade değişti.
"Sizi rahatsız mı ettim?"
Başımı hızla iki yana salladım.
"Hayır."
"O hâlde neden?"
Gözlerimi kapattım. Çünkü bunu duymak, içimde haftalardır saklamaya çalıştığım duvarları bir anda yıkıyordu. Yavaşça başımı kaldırdım.
"Çünkü..." Sesim neredeyse fısıltıya dönmüştü. "Ben de aynı durumdayım."
Yusuf'un nefesi bir anlığına durdu. Hareketsiz kaldı. Ne konuştu ne de kıpırdadı. Yalnızca bana baktı. İçimde sakladığım sırrı sonunda bir başkasıyla paylaşmış olmanın hem korkusunu hem de hafifliğini aynı anda hissediyordum.
"Bu olmamalı." dedim. "Ben biliyorum. Siz de biliyorsunuz. Olmamalı."
Yusuf usulca başını salladı.
"Evet. Ama insan..." Kısa bir tebessüm etti. "...kalbine hangi ismi yazacağını seçemiyor."
Gözlerim yeniden doldu.
İkimiz de aynı gerçeği yüksek sesle söylemiştik ve o gerçeğin bizi mutlu etmekten çok, canımızı yakacağını ikimiz de biliyorduk.
Kapalıçarşı'dan iskeleye kadar neredeyse hiç konuşmadık. Az önce kurduğumuz cümleler, ikimizin de içinde hâlâ yankılanıyordu. Kayık kıyıya yanaştığında Yusuf eliyle buyur etti.
"Önce siz."
Başımı hafifçe eğip kayığa bindim. O da hemen arkamdan geldi. Kayıkçı kürekleri suya bırakınca kıyı yavaş yavaş geride kalmaya başladı. Haliç, ikindi güneşinin altında altın rengi ışıklarla parlıyordu. Martılar, kayığın üzerinde geniş daireler çizerek uçuyor, ara sıra suya süzülüp yeniden yükseliyorlardı. İstanbul'un iki yakası, birbirine hiç olmadığı kadar yakın görünüyordu. Omuzlarımız birbirine değmiyordu ama aramızdaki mesafe, ilk tanıştığımız güne göre çok daha kısaydı.
Rüzgâr başörtümün kenarını hafifçe savurdu. Tam onu düzeltmek için elimi kaldırmıştım ki kayık küçük bir dalgayla sallandı. Dengemi kaybettim. Yusuf refleksle koluma dokundu. Yalnızca bir anlığına. Parmakları kolumun üzerinden çekilir çekilmez ikimiz de birbirimize baktık. Hiçbir şey söylemedik. Ama ikimiz de o kısa temasın farkındaydık. Başımı yeniden Haliç'e çevirdim. Karşı kıyıda Galata'nın kuleleri yavaş yavaş beliriyordu. Bir süre sonra Yusuf usulca konuştu.
"İstanbul..." Sesi rüzgâra karışıyordu. "Aynı denizin iki kıyısını birbirine bağlıyor."
Ne demek istediğini anlamıştım.
"Bizim gibi." dedim farkına varmadan.
Yusuf bana döndü. Gülümsedi.
"O cümleyi ben söyleyecektim."
Kayık ağır ağır Galata İskelesi'ne yanaşırken içimde garip bir his vardı. Yol bitiyordu Ve içimde, kıyıya vardığımız anda yeniden birbirimize yabancı olmak zorunda kalacağımız hissine variyordum.
Kayık iskeleye yavaşça yanaştı. Kayıkçı küreklerini içeri çekip kalın halatı kazığa dolarken biz de ayağa kalktık. Küçük kayık, kıyıya tam oturmadan hafifçe sallandı. Aşağı ineceğim sırada ayağımın altındaki tahta gıcırdadı. İstemsizce duraksadım. Yusuf benden bir adım öndeydi. Arkasını dönüp bana baktı. Hiç konuşmadan elini uzattı. Uzun, ince parmakları akşam güneşinin altında duruyordu.
Kayık yine böyle hafifçe sallanmış, Yusuf bana yardım etmek için elini uzatmıştı. O gün korkudan gözlerimi bile kaldırmaya cesaret edememiş, kıyıya adımımı atar atmaz elimi hemen geri çekmiştim. Şimdi yine aynı el önümdeydi. Bu kez içimdeki korku hâlâ vardı ama ona eşlik eden başka bir duygu daha vardı. Güven...
Yavaşça elimi kaldırdım. Parmaklarım onun avucuna değdi. Sıcacıktı. Yusuf, elimi sıkmadı. Yalnızca kayıktan güvenle inmeme yetecek kadar tuttu. Ben kıyıya adım attığım hâlde o elini hemen çekmedi. Ben de çekmedim.
Kalabalık iskelede kimse bize bakmıyordu. Yine de kalbim, sanki bütün İstanbul bizi seyrediyormuş gibi çarpıyordu. Sonunda Yusuf parmaklarını usulca geri çekti. Başını hafifçe eğdi.
"Sağ salim indiniz."
Dudaklarımın kenarında istemsiz bir gülümseme belirdi.
"Sizin sayenizde."
Birlikte yürümeye başladık. Avucum artık boştu ama elimde, onun sıcaklığı hâlâ duruyordu.
İskeleden ayrıldıktan sonra bir süre yan yana yürüdük.
Gün batmaya başlamıştı. Dar taş sokakların arasına vuran turuncu ışık, evlerin duvarlarını altın rengine boyuyor, rüzgâr denizden tuz kokusunu beraberinde getiriyordu.
İkimiz de bu yol hiç bitmesin istiyorduk. Bir sokağın başına geldiğimizde Yusuf durdu. Ben de birkaç adım sonra durup ona döndüm. Burası kalabalıktan uzaktı. Yalnızca rüzgârın sesi duyuluyordu. Başörtümün kenarı yeniden savruldu. Saçımın arasından çıkan bir tutamı kulağımın arkasına sıkıştırırken Yusuf derin bir nefes aldı.
"Miriam..."
"Efendim?"
Uzun süre konuşmadı. Söyleyeceği cümleyi içinde defalarca tartıyordu.
"Bir şeyden korkuyorum."
İlk kez sesinde böylesine açık bir kırılganlık duydum.
"Neden korkuyorsunuz?"
Bakışlarını benden ayırmadı.
"Bir daha görüşemeyeceğimizden."
Kalbim göğsüme öyle sert vurdu ki bunu onun da duyacağından korktum. Cevap vermek istedim. Veremedim. Çünkü ben de aynı korkuyu taşıyordum.
Yusuf yavaşça bana doğru bir adım attı. Durdu. Ben geri çekilmedim. Bir adım daha… Aramızdaki mesafe, fısıltı kadar kaldı.
"Neden hiçbir şey söylemiyorsunuz?" diye sordu usulca.
Gözlerimi onunkilerden ayıramıyordum.
"Söylersem..." Sesim güçlükle çıktı. "Gitmek daha zor olacak."
Yusuf'un yüzünde hüzünlü bir gülümseme belirdi. Sağ elini yavaşça kaldırdı. Parmaklarının ucu yanağıma düşen bir tutam saça dokundu. O kadar hafifti ki, rüzgâr değmiş sanılabilirdi. Son kez bana baktı. Bakışlarında izin ister gibi bir incelik vardı. Ben yalnızca gözlerimi kapattım. Başka hiçbir şey yapmadım. Dudakları dudaklarıma usulca değdi. Sanki öpmekten çok, bana gerçekten orada olduğumu hissettirmek ister gibiydi.İçimde haftalardır düğümlenen bütün korkular, özlemler ve söyleyemediğim cümleler tek bir sessiz dokunuşun içine sığmıştı.
Ne acele vardı ne de hırs. Sanki zaman durmuş, İstanbul’da yalnızca ikimiz vardık. Yalnızca birkaç nefes süren, sessiz bir dokunuştu. Sonra aynı yavaşlıkla geri çekildi. İkimiz de konuşmadık. Rüzgâr yine aynı sokakta esmeye devam ediyordu.
Yusuf, iki elimi usulca avuçlarının arasına aldı. Parmakları titriyordu. Alnını yavaşça alnıma yasladı. İkimizin de gözleri kapalıydı. Birbirimize bakmıyor, yalnızca aynı sessizliğin içinde aynı nefesi paylaşıyorduk. O an hiçbir sözün anlatamayacağı kadar yakındık. Yalnızca onun ellerinin sıcaklığını hissediyordum.
"Gitmelisiniz." dedi fısıltıyla. Sesindeki kırgınlık, bana sarılmasından daha çok canımı acıttı.
"Biliyorum." Ben de aynı alçak sesle cevap verdim.
Yine de ikimiz de olduğumuz yerden kıpırdamadık. Sanki ayrılığı birkaç nefes daha geciktirebilirsek, kader de bizi biraz daha bekleyecekmiş gibi...
Ondan uzaklaşarak yürümeye başladığım sırada içime açıklayamadığım bir ürperti düştü.
Sanki biri bizi izliyordu. Başımı yavaşça kaldırdım. Sokağın başında siyah feracesinin içinde yaşlı bir kadın duruyordu. Yüzünü örten yaşmağın altından yalnızca gözleri seçiliyordu ama o gözler doğrudan bize bakıyordu. Kadını tanımıyordum. Yusuf da bakışlarımı takip edip arkasına döndü. Yüzündeki ifade bir anda değişti. Kaşları çatıldı. Yaşlı kadın olduğu yerde durmaya devam etti. Bakışlarını önce Yusuf'a çevirdi. Sonra bana. En son da birbirimize olduğumuzdan daha yakın durduğumuzu fark etmiş gibi uzun uzun baktı. Kalbim sıkıştı. Kadın başını hafifçe eğdi. Sanki gördüğü her ayrıntıyı zihnine kazıyordu. Ardından hiçbir şey olmamış gibi arkasını döndü. Ağır ama kararlı adımlarla sokağın sonuna doğru yürümeye başladı.
"Kim bu?" diye fısıldadım.
Yusuf cevap vermedi. Bakışları kadının arkasından ayrılmıyordu. Ben de onu izledim. Yaşlı kadın köşeyi dönmeden hemen önce durdu. Başını hafifçe çevirdi. Son kez bize baktı. Sonra gözden kayboldu. Uzun bir sessizlik oldu. Yusuf derin bir nefes verdi. Yüzünde korkuya benzeyen bir ifade gördüm.
"Git." dedi alçak bir sesle.
"Yusuf..."
"Git, Miriam." Bu kez sesi daha kararlıydı. "Şimdi."
Ne olduğunu anlayamıyordum. Ama sesindeki telaş, beni soru sormaktan vazgeçirdi. Başımı son bir kez ona çevirdim. Sonra hızla yürümeye başladım. Arkamı dönüp bakmaya cesaret edemedim. Az önce yaşadığımız o kısa mutluluk Sokağın başında beliren yaşlı kadınla birlikte geride kalmıştı.
Eve vardığımda hava çoktan kararmıştı. Kapıyı sessizce açtım. İçerisi sıcaktı. Sobanın içindeki odunlar hafif hafif çıtırdıyor, Daria Ana’nın hazırladığı otların kokusu bütün odaya yayılıyordu. Ayakkabılarımı çıkardıktan sonra usulca annemin yanına yürüdüm. Niko, her zamanki gibi annemin koluna sarılmış uyuyordu. İkisini yan yana görünce içimden derin bir nefes geçti. Annemin nefesi sakindi. Göğsü düzenli aralıklarla inip kalkıyordu. Sedirin yanına çöktüm. Elimi yavaşça uzatıp alnına dokundum. Ateşi önceki gecelere göre daha düşüktü.
“İyileşeceksin...” diye fısıldadım. “Ne olursa olsun iyileşeceksin.”
Annem uyanmadı. Yalnızca uykusunda hafifçe kıpırdandı. Parmaklarımı yanağına götürdüm. Çocukluğum boyunca beni okşayan o yüzü, sanki ilk kez görüyormuş gibi uzun uzun seyrettim. Sonra eğilip dudaklarına usulca bir öpücük kondurdum. Gülümsedim. Tam o sırada bakışlarım sedirin kenarında duran yarım kalmış örgüye takıldı. Yün ip neredeyse tükenmişti. İçimden bir şey aşağı doğru çekildi. Yünü unutmuştum. Annem benden yalnızca bir yumak istemişti. Ben ise karşı kıyıya geçmiş, saatlerce Yusuf’la dolaşmış ve eve elim boş dönmüştüm.
Cebimdeki kitabın ağırlığını bir anda daha fazla hissettim. Sabah ilk iş gidip alırım, diye geçirdim içimden. Annem fark etmeden eksikliği tamamlamak istiyordum. Tam kandilin fitilini biraz kısmak için ayağa kalkıyordum ki kapı çalındı.
Bir kez. Sonra ikinci kez.
Bu saatte kim gelebilirdi? Dimitri diye düşündüm. Belki annemi sormaya gelmişti. Ya da Helena… Şalımı omuzlarıma alıp kapıya yürüdüm. Kapıyı araladığım anda karşımdaki adamı ilk kez gördüm. Üzerinde koyu renk bir kaftan vardı. Başındaki sarık muntazamdı. Belindeki deri kemerden küçük, mühürlü bir tomar sarkıyordu. Ne Dimitri’ydi. Ne de Yusuf. Adam beni baştan aşağı süzdü.
“Sen Miriam mısın?”
Kalbim tekledi.
“Evet.”
Adam başını hafifçe salladı.
“Kadı Efendi’nin konağından geliyorum.”
Dünya bir anlığına sessizleşti. Adamın elindeki mühürlü tomara bakarken aklıma yalnızca sokağın başındaki yaşlı kadın geldi. Bize tek kelime etmeden bakan sonra sessizce arkasını dönüp giden kadın. Demek gördüklerini yalnızca içinde saklamamıştı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

90okunma 43beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…