Hilalin Gölgesinde kitap kapağı

31. bölüm / 32

Bölüm 29

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 32Şu an: Bölüm 29

Daria Ana'nın ölümünün üzerinden yedi yıl geçmişti.
Yedi yıl… Bazı acılar için uzun bir zamandı.
Sabah ezanından biraz önce uyandım. Kulübenin penceresini açar açmaz içeri serin orman havası doldu. Bahçedeki papatyalar rüzgârla birlikte hafifçe salınıyordu. Pembe güller, yedi yıl önce mezarına diktiğim ilk güllerin dallarından çoğalmıştı. Her bahar yeniden açıyorlardı.
Tıpkı Daria Ana'nın söylediği gibi toprak, kendisine emanet edileni unutmuyordu.
Başörtümü bağlayıp dışarı çıktım. Kapının önünde her zamanki kalabalık çoktan oluşmuştu. Kucağında hasta bebeğini taşıyan genç bir anne, bastonuna dayanmış yaşlı bir adam, doğumu yaklaşan hamile bir kadın, kolunu sargıyla tutan küçük bir çocuk… Hepsi sessizce sıralarını bekliyordu. Beni görünce ayağa kalktılar.
"Selamünaleyküm, Meryem Hanım." diye seslendi yaşlı adam. Diğerleri de aynı anda selam verdi.
"Selamünaleyküm."
Gülümsedim.
"Aleykümselâm."
Bu isme alışmam zaman almıştı. İlk başlarda biri "Meryem Hanım" diye seslendiğinde dönüp arkama bakıyordum. Sanki başka birini çağırıyorlardı.
Şimdi ise bu isim de bana aitti. Ama içimde hâlâ başka bir isim daha yaşıyordu. Daria Ana bana hep Miriam derdi. Annem de, Dimitri d, Yusuf da, Helena da…
İlk hastamı içeri aldım. Genç kadının sancıları gece başlamıştı. Elini tuttum. Tıpkı yıllar önce Daria Ana'nın benim elimden tuttuğu gibi.
"Nefes al." dedim usulca.
"Korkma. Bebeğin de seni dinliyor."
Kadın başını salladı. Bir saat sonra kulübenin içini güçlü bir bebek ağlayışı doldurdu. Küçük kızı annesinin kollarına bıraktığımda genç kadın ağlayarak bana sarıldı.
"Allah sizden razı olsun, Meryem Hanım."
Ben yalnızca gülümsedim.
"Şükür Allah'a."
Kadın bebeğini öperek kulübeden ayrıldı. Kapı yeniden açıldı. Sıradaki hasta içeri girdi. Sonra bir başkası...
Günler böyle geçiyordu. Yedi yıl önce tek bir satır bile yazamadığım şifa defteri artık neredeyse dolmuştu. Daria Ana'nın reçetelerinin arasına kendi notlarım eklenmiş, yeni bitkiler ve yeni tedaviler öğrenmiştim.
Yeni doğan çocukların isimleri, iyileşen insanların hikâyeleri işlenmişti. Defteri her açışımda ilk sayfaya gözüm takılıyordu.
"Şifa bazen otlarda değil, insanın dilindedir."
Altında benim yazım duruyordu.
"Şifa bazen yarayı kapatır. Ama her yara kapanınca iyileşmez."
Kulübe de benimle birlikte değişmişti. İlk geldiğim günü düşündüm. Çatısından yağmur damlayan, raflarında yalnızca Daria Ana'nın dokunduğu kavanozların durduğu her köşesinde onun kokusunu taşıyan küçük bir sığınaktı.
Şimdi ise hâlâ onun kokusunu taşıyordu ama benim nefesim de eklenmişti. Bahçenin bir köşesine yeni şifalı bitkiler ekmiştim. Yedi yıl içinde bahçe neredeyse iki katına çıkmıştı.
Kapının yanına küçük bir sundurma yapmıştık. Yağmurlu günlerde bekleyen kadınlar ıslanmasın diye. İçeri girdiğimde sabah güneşi rafların üzerine vuruyordu. Daria Ana'nın eski kavanozları hâlâ aynı yerdeydi. Hiçbirini kaldırmamıştım. Bazılarının camı çizilmişti. Bazılarının kapağı eskimişti. Ama onları değiştirmeye kıyamıyordum. Yalnızca yanlarına yenilerini eklemiştim.
Artık aynı rafta onun hazırladığı ilaçlarla, benim hazırladıklarım yan yana duruyordu. Eski çalışma masası da yerindeydi.
Üzerindeki bıçak izleri, mürekkep lekeleri hiç silinmemişti. Masanın tam ortasında şifa defteri duruyordu. İlk gördüğümde tek cilt olan o defter artık kapanmakta zorlanıyordu. Yıllar içinde arasına yeni sayfalar eklemiştim.
Doğum kayıtları, bitki tarifleri, hastalıklar, şifa bulan insanlar, yan etkiler, eni karışımlar, bazen Daria Ana'nın yöntemlerini geliştirdiğim notlar, bazen de onun haklı çıktığını kabul ettiğim küçük cümleler...
Defter artık yalnızca onun değildi. Benim de yazılarımı taşıyordu. Yine de kapağını her açışımda kendimi hâlâ misafir gibi hissediyordum. Parmaklarımı yıpranmış deri kapağın üzerinde gezdirdim. Usulca gülümsedim.
"Bak Daria Ana" diye fısıldadım. "Artık sığmıyoruz."
Cevap gelmedi ama pencerenin önündeki kurutulmuş lavantalar hafifçe sallandı. Aramızdaki iletişimi ben hissediyordum.
Kapının önündeki son hasta da ayrıldıktan kısa bir süre sonra bahçenin tahta kapısı yine tanıdık sesiyle gıcırdadı. Başımı kaldırmadan gülümsedim.
"Geç kaldın." dedim. Arkamdan hafif bir kahkaha duyuldu.
"Yalnızca beş dakika."
Sesini duymasam bile kimin geldiğini bilirdim. Elinde boş hasır sepetle bahçeye girdi.
Yedi yıl boyunca neredeyse her gün aynı saatte o kapıdan geçmişti. Bazen gün doğmadan, bazen güneş çoktan yükselmişken bazen de gece çöktüğünde. Ama mutlaka gelmişti.
Sepeti yere bıraktı.
"Ebegümeci azalmış." dedi raflara bakarak.
"Bugün biraz toplamak gerekecek."
"Bir de civanperçemi." diye ekledim. "Dün son demeti de kullandım."
Hiç konuşmadan bahçenin arka tarafına yürüdük. O bitkileri kesiyor ben demetler hâlinde bağlıyordum. Artık birbirimizin ne yapacağını söylemeden biliyorduk. Yıllar insanı böyle alıştırıyordu.
"Şunu verir misin?" dememe gerek kalmadan uzatıyordu. Ben de onun aradığı bıçağı ya da ipi eline bırakıyordum. Bitkileri topladıktan sonra kulübeye geçtik. O kökleri temizledi. Ben yaprakları ayırdım. Sonra birlikte havanın başına oturup yeni hazırlanacak ilaçları ölçmeye başladık.
Masanın üzerinde duran reçeteleri Yusuf yüksek sesle okuyordu.
"Hatice Hanım. Üç gündür öksürüyor. Küçük Ali'nin ateşi yeniden yükselmiş. Fatma Hanım'ın doğumu yaklaşmış."
Ben dinliyor, notlar alıyor, gereken karışımları hazırlıyordum. Kapı her açıldığında hastaları birlikte karşılıyorduk. Yusuf onları dinliyor, ben muayene ediyordum. Bazen çocukları o sakinleştiriyor, bazen ben annelerin elini tutuyordum. Hayatımız yedi yıldır aynı düzen içinde akıp gidiyordu.
Şehir bizi çoğu zaman karı koca sanıyordu. Bunu düzelttiğimiz de olmuyordu. Doğruladığımız da. Çünkü hiçbir zaman açıklama yapma ihtiyacı hissetmemiştik. Yedi yıl boyunca aynı yolda yürümüş, aynı sofrada yemek yemiş, aynı hastaların başında sabahlamıştık.
Birbirimizin sessizliğini bile ezberlemiştik. Ama hiç evlenmemiştik. Yusuf bana bir kez bile yeniden evlilikten söz etmemişti. Ben de hiç sormamıştım. Sanki ikimiz de hayatın bizi götürdüğü yerin adını koymadan yaşamayı seçmiştik ve bu bize yetmişti.
Öğleden sonra kulübe nihayet biraz sessizleşti. Son hastamızı da uğurladıktan sonra Yusuf bahçeye çıkmıştı. Sabah topladığımız bitkileri gölgede kurumaları için asıyordu. Ben ise çalışma masasının başında yeni hazırladığım merhemin kıvamını kontrol ediyordum.
Tam kapağını kapatacakken kapı vuruldu. Başımı kaldırdım.
"Geliyorum."
Önlüğümün üzerine bulaşan bitki tozlarını silkeledim. Kapıya doğru yürüdüm. Tokmağı kaldırıp ahşap kapıyı açtım. Karşımda duran kişiyi görünce olduğum yerde kaldım. Yusuf'un annesiydi. Yedi yıl onu da değiştirmişti. Saçlarının arasındaki aklar çoğalmış, yüzüne ince çizgiler yerleşmişti. Ama gözlerinde ilk tanıştığımız günkü sıcaklık hâlâ duruyordu. Beni görünce gülümsedi.
"Miriam kızım..." dedi.
Sonra hemen ardından kendini düzeltti.
"Affet. Bazen dilim hâlâ eski adına gidiyor."
İstemsizce ben de gülümsedim.
"İkisinden biriyle seslenmeniz fark etmiyor. İkisi de benim."
Gözleri doldu. Elini yanağıma uzatacak gibi oldu. Sonra vazgeçti.
"Rahatsız etmedim ya?"
"Hayır. Buyurun."
Kapıyı biraz daha açtım. Tam içeri davet edecekken bahçeden Yusuf'un sesi duyuldu.
"Anne?"
Elindeki bitki demetleriyle kapıya doğru yürüyordu. Onu görünce şaşkınlıkla durdu.
"Bir şey mi oldu?"
Annesi başını yavaşça iki yana salladı.
"Hayır." dedi. "Bu kez güzel bir şey için geldim."
Yusuf, her zamanki gibi çay suyunu ocağa koydu. Sonra bizi yalnız bırakmak istercesine bahçeye çıktı. Ne yapacağını bilemediğinde hep bitkilerle uğraşırdı. Annesi sedirin ucuna usulca oturdu. Ellerini dizlerinin üzerinde birbirine kenetlemişti. Parmaklarının titrediğini fark ettim. Önüne bir fincan sıcak çay bıraktım.
"Buyurun."
Başını kaldırdı. Bir süre bana baktı. Sanki yıllardır söylemek istediği cümleleri nereden başlayacağını düşünüyordu. Sonunda derin bir nefes aldı.
"Yedi yıl geçti." dedi. "Bir gün bile unutmuyorum."
Hangi günü kastettiğini sormama gerek yoktu. İkimiz de biliyorduk.
"Düşünürüm bazen." diye devam etti. "Eğer o gün konağa gelmeseydin eğer kapıdan içeri girmeseydin" Sesi titremeye başladı. "Ben o gün kocamı kaybedecektim."
Gözlerinden yaşlar sessizce süzüldü. Mendilini çıkardı. Ama gözyaşlarını silmeye yetişemedi.
"O hastalık…Onu benden alıyordu. Her gece Allah'a yalvarıyordum. Bir sabah uyanayım da nefes aldığını göreyim diye." Başını eğdi. "Sonra sen geldin." Kelimeler boğazına düğümlendi. "Onu bana sen verdin."
Başımı yavaşça iki yana salladım.
"Hayır." dedim usulca. "Ben vermedim." Elimi fincanın yanına koydum. "Allah verdi. Ben yalnızca vesile oldum."
Annesi gözlerini sildi.
"İşte..." dedi. "Daria Ana'nın öğrencisi olduğunu o gün anladım."
Şaşkınlıkla yüzüne baktım. Gülümsedi.
"O da hep böyle söylerdi. 'Şifayı biz vermeyiz.' derdi. 'Allah dilerse ellerimizi kullanır.'"
Kulübenin içini kısa bir sessizlik doldurdu.
Pencereden içeri giren rüzgâr, tavandan sarkan kurutulmuş lavantaları hafifçe salladı. Yusuf'un annesi etrafına baktı.
Sonra yeniden bana döndü.
"Gözlerimi kapatsam." dedi. "Daria Ana birazdan şu kapıdan girecek sanıyorum."
Boğazım düğümlendi. Ben de kapıya baktım.
"Girmeyecek." dedim.
"Ama..." Elimi defterin üzerine koydum. "Hâlâ burada olduğunu hissediyorum."
Yusuf'un annesi başını salladı.
“Evet. Onun gibi insanlar öldükten sonra evlerini terk etmez. Yetiştirdikleri insanların içinde yaşamaya devam ederler."
Kulübenin içini kısa bir sessizlik doldurdu. Çaydan yükselen buhar, kurutulmuş bitkilerin kokusuna karışıyordu. Yusuf'un annesi fincanını iki eliyle kavradı. Başını kaldırdı.
"Meryem..." dedi. "Yedi yıldır sana teşekkür etmeye çalışıyorum. Hep eksik kalıyor."
Gülümsedim.
"Teşekkür edecek bir şey yapmadım."
"Yaptın." dedi hiç düşünmeden.
"Kocamı hayata döndürdün. Evimizi yeniden ayağa kaldırdın. Oğlumu yalnız bırakmadın." Gözleri yeniden doldu. "Sen bunları hep küçük görüyorsun. Ama ben her gün görüyorum."
Sözünü bitirince fincanını masaya bıraktı. Ellerini birbirine kenetledi.
"Yedi yıldır." diye devam etti. "Oğlumun yüzü yeniden gülüyorsa bunda senin de payın var."
Başımı eğdim.
"Yusuf benim de hayatımı güzelleştirdi." dedim. "Bu yüzden birbirimize borç çıkarmayalım."
İçtenlikle güldü.
"Hep böyle konuşuyorsun. Ne zaman sana teşekkür etsem bir yolunu bulup yükü paylaşmayı başarıyorsun."
İkimiz de kısa bir an sustuk. Kulübenin dışında Yusuf'un baltayla odun kırdığı duyuluyordu.
Yüzündeki gülümseme yavaş yavaş başka bir ifadeye dönüştü. Sanki asıl söylemek istediği şeye nihayet yaklaşmıştı. Derin bir nefes aldı. Sonra gözlerini benim gözlerime dikti.
"Meryem..." dedi usulca. "Senden bir ricam var."
Fincanın kulpunu istemsizce biraz daha sıkı tuttum.
Onun sesindeki çekingenlik isteyeceği şeyin sıradan olmadığını anlatmaya yetiyordu.

Ne diyeceğini merak ederek yüzüne baktım. Yusuf'un annesi ise ilk kez rahatlamış gibi gülümsedi. Önce kapıya doğru baktı. Bahçeden gelen odun sesini dinledi. Sonra yeniden bana döndü.
"Sana bunu söylemeye yıllardır cesaret edemedim." dedi. "Belki de söylemeye hakkım olmadığını düşündüm."
Sessizce bekledim. Çünkü sözünü kesmek istemiyordum. Ellerini dizlerinin üzerinde birleştirdi.
"Yedi yıl önce sen kocamı iyileştirdiğinde ben senden bir şey istemeye utanıyordum. Çünkü önce özür borçluyduk. Sonra teşekkür borçluyduk. Şimdi ise..." Kısa bir an durdu. "Artık yalnızca bir anneyim."
Kaşlarım hafifçe çatıldı. Ne demek istediğini hâlâ anlayamamıştım. Başını hafifçe eğdi.
"Oğlum..." dedi. "Yedi yıldır bekliyor."
Sanki kulübenin içindeki bütün sesler bir anda durmuştu. Elimdeki fincanı yavaşça masaya bıraktım.
"Bekliyor mu?" diye fısıldadım. Annesi başını salladı.
"Evet. Ne seni zorladı. Ne de bir daha konuştu. Çünkü biliyordu. Sen yas tutuyordun. Daria’nın ardından kendine yeni bir hayat kurmaya çalışıyordun." Gözleri bu kez gururla parladı. "Her yıl bana aynı şeyi söyledi. 'Anne, zamanı gelirse o söyler. Gelmezse de ben yine yanında olurum.'"
İçimden bir şey koptu. Yedi yıl… Bir insan gerçekten yedi yıl boyunca aynı yerde bekleyebilir miydi? Ben hiç fark etmemiştim ya da fark etmemeyi seçmiştim. Yusuf'un annesi usulca elimi tuttu.
"Ben bugün buraya bir annenin cesaretiyle geldim. Sana baskı yapmak için değil. Sadece..." Gülümsedi. "Artık bekleyen yalnız oğlum olmasın diye."
Tam o sırada bahçeden ayak sesleri duyuldu. İkimiz de kapıya döndük. Yusuf elindeki odunları bırakmış, kulübeye doğru yürüyordu.
Kapı usulca açıldı. Yusuf içeri girdi. Ellerini yıkamıştı. Saçlarının arasına birkaç ince odun talaşı karışmıştı. Bizi görünce olduğu yerde durdu. Önce annesine baktı. Sonra bana… Kulübenin içindeki havanın değiştiğini anlaması uzun sürmedi. Bakışları annesinin yüzündeki tebessüme kaydı. Ardından benim şaşkınlığıma… Derin bir nefes verdi.
"Gördüğüm kadarıyla" dedi hafifçe gülümseyerek. "Konuşmuşsunuz."
Annesi mahcup bir çocuk gibi başını eğdi.
"Biraz."
Yusuf iki elini beline koydu.
"Anne." Sesinde hafif bir sitem vardı. "Sana söylemiştim."
"Biliyorum." dedi annesi. "Ama yedi yıldır susuyorum. Biraz da sen bana karışma."
Bu kez ikimiz de istemsizce gülümsedik. Yusuf başını iki yana salladı.
"Sen ikna edilmez bir kadınsın."
"Doğru." dedi annesi. "Ama bu huyumu sen babandan değil, benden aldın."
Kulübenin içindeki gerginlik bir anlığına dağıldı. Yusuf'un annesi ağır ağır ayağa kalktı. Önce bana yaklaştı. İki elimi avuçlarının arasına aldı. Başparmağıyla elimin üzerini okşadı.
"Geri kalanını siz konuşun." dedi usulca. Sonra oğluna döndü. Bakışlarında hem sevgi hem de yılların verdiği sabır vardı.
"Oğlum."
Yusuf başını eğdi. Annesi yalnızca gülümsedi. Hiçbir şey söylemesine gerek kalmamıştı. Sessizce kapıya yöneldi. Tam çıkarken durdu. Arkasını dönmeden konuştu.
"Yedi yıl bekleyen" dedi. "Birkaç dakika daha bekleyebilir."
Kapıyı usulca kapattı. Kulübede yalnız kaldık.
İçimde tuhaf bir heyecan vardı. Oysa yedi yıldır neredeyse her gün aynı odadaydık.
Aynı sofrada yemek yemiş, aynı bahçede çalışmış, aynı hastaların başında sabahlamıştık.
Bazen gün doğmadan birlikte yola çıkmış, bazen gecenin bir yarısı bir doğum için birlikte koşmuştuk.
Yağmurda ıslanmış, karda yürümüş, aç kalmış, yorulmuş, ağlamış, gülmüştük. Hayat bizi birbirimizden hiç ayırmamıştı. Ama garip bir şekilde bu konuyu hiç konuşmamıştık.
Yusuf bana hiç evlilik teklif etmemişti. Ben de ona neden etmediğini hiç sormamıştım. Sanki ikimiz de o tek sorunun zamanı gelince kendiliğinden önümüze çıkacağını biliyorduk ve o zamana kadar sessizliği bozmamaya söz vermiş gibiydik.
Yusuf pencerenin önüne yürüdü. Bahçeye baktı. Ben masanın üzerindeki fincanları toplamaya başladım. Aslında ikimizin de yapacak işi yoktu. Yalnızca ellerimize bir uğraş arıyorduk. Tam fincanlardan birini kaldırırken ikimiz aynı anda konuştuk.
"Ben..."
Sözümüz yarıda kaldı. Bir an birbirimize baktık. Sonra istemsizce güldük. Yusuf başını kaşıdı.
"Önce sen." dedi. Başımı iki yana salladım.
"Hayır. Sen söyle."
O da güldü. Sonra kulübenin ortasına kadar yürüdü. Aramızda yalnızca birkaç adım kalmıştı. Bu kadar yakındık. Aslında yedi yıldır hep bu kadar yakındık.
Yusuf derin bir nefes aldı. Ellerini bir süre ne yapacağını bilemez gibi birbirine kenetledi. Sonra usulca sağ elini ceketinin iç cebine götürdü. Yıllardır aynı hareketi yüzlerce kez yapmış gibiydi. Ama bu kez parmakları hafifçe titriyordu.
Cebinden küçük, koyu lacivert bir kese çıkardı. Avucunun içinde birkaç saniye tuttu. Gözlerini keseden ayırmadan gülümsedi.
"Sanırım artık zamanı geldi." dedi.
Merakla ona baktım. Keseyi yavaşça açtı. İçinden ince altın bir yüzük çıktı. Zarifti. İncecik altın halkanın ortasına yerleştirilmiş küçük bir yakut, kandilin ışığında sessizce parlıyordu. Nefesim kesildi. Gözlerimi yüzükten ayıramıyordum. Yusuf onu avucunun içinde çevirdi. Sonra bana baktı.
"Bunu." Sesi hafifçe titredi. "Yedi yıldır taşıyorum."
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
"Yedi yıl mı?"
Başını salladı.
"Evet."
"Daria Ana'nın ölümünden birkaç ay sonra yaptırdım."
Parmakları yüzüğün üzerinde dolaştı.
"O gün sana evlenme teklif edecektim." Kısa bir tebessüm etti. "Ama kulübeye geldim. Kapının önünde saatlerce bekledim. Sonra seni içeride gördüm. Daria Ana'nın defterini okuyordun. Yüzünde öyle bir hüzün vardı ki..." Başını eğdi. "Anladım. Henüz zamanı değildi." Yüzüğü yeniden avucunun içine kapattı. "Sonra yıllar geçerken her sene 'belki bu yıl' dedim. Sonra vazgeçtim."
"Neden?" diye fısıldadım. Yusuf gülümsedi.
"Çünkü beklemek seni kaybetmekten daha kolaydı."
Sözleri kalbimin tam ortasına oturdu.
"Ben seni hiçbir şeye mecbur bırakmak istemedim. Daria Ana'nın yasını, kendi acını, kendi yolunu bulmanı bekledim. Ne zaman hazır olursan o zaman konuşuruz diye düşündüm."
Yakut yüzüğe yeniden baktım.
Her sabah bu kulübeye gelirken her akşam buradan dönerken o yüzük onun cebindeydi.
Kulübenin içinde yalnızca kandilin cılız çıtırtısı duyuluyordu. Yusuf hâlâ yüzüğü avucunun içinde tutuyordu. Yakut taşının kırmızı ışığı, parmaklarının arasından belli belirsiz görünüyordu. Bana doğru bir adım attı. Sonra bir tane daha. Aramızda artık yalnızca nefes mesafesi kalmıştı. Yüzüğü uzatmadı. Diz çökmedi. Ezberlenmiş sözler yoktu, gösterişli cümleler kurmadı. Sadece gözlerimin içine baktı.
"O gün." diye başladı. "Daria Ana öldürüldüğünde..." Sesi kısıldı. "Sana evlilikten söz etmeye hakkım olmadığını düşündüm." Başını hafifçe eğdi.
"Çünkü sen sevdiğin bir insanı toprağa vermiştin. Ben ise sana yeni bir hayat teklif edemezdim." Derin bir nefes aldı. "Sonra bekledim." Gülümsedi. “Bir yıl, iki yıl, üç yıl derken saymayı bıraktım.” Bakışları bir an yüzüğe kaydı.
"Her bahar ‘Belki şimdi.’ dedim. Her sonbahar ‘Henüz değil. Seni hiç acele ettirmek istemedim. Çünkü eğer bir gün evleneceksekbunun sen hazır olduğunda olmasını istedim." Sessizlik yeniden aramıza oturdu.
Yusuf yüzüğü avucunda biraz daha sıktı. Sonra bana baktı. Hiçbir gösteriş taşımayan bir sesle konuştu.
"Miriam..." Küçük bir tebessüm ettim. Sonra başımı hafifçe eğdim.
"Yoksa" dedi. "Meryem mi demeliyim?" Gözleri gülümseyerek doldu. "İkisini de seviyorum. Çünkü ikisi de sensin." Boğazım düğümlendi. Yusuf o an yüzüğü ilk kez bana doğru uzattı.
"Benimle evlenir misin?"
Yusuf'un uzattığı yüzüğe baktım.
Konuşmak istedim. Dudaklarım aralandı. Hiç ses çıkmadı. Yusuf beni acele ettirmedi. Yüzüğü geri çekmedi. Sadece bekledi. Her zaman yaptığı gibi sabırla bekledi. Derin bir nefes aldım.
"Ben..." Sözler boğazımda düğümlendi. Başımı hafifçe iki yana salladım. "Ben evlenmeyi hiç düşünmedim." Sesim neredeyse fısıltıydı. "Daria Ana öldükten sonra hayatımın geri kalanını bu kulübede geçireceğimi sandım."
"Şifa vereceğim, çocuklar doğurtacağım, defteri tamamlayacağım. Hepsi bu olacak diye düşündüm."
Yusuf'un yüzünde yumuşak bir gülümseme belirdi.
"Biliyorum." dedi. Öyle doğal söyledi ki, Şaşkınlıkla ona baktım.
"Biliyor muydun?"
Başını salladı.
"Evet."
"Nereden?"
"Gözlerinden." dedi usulca.
"Her sabah buraya geldiğimde sen önce hastaları düşünüyordun. Sonra Daria Ana'yı. Kendini ise en sona bırakıyordun." Sessizce dinledim. "O yüzden hiç acele etmedim. İnsan kendi kalbine zorla bahar getiremez." Bir adım daha yaklaştı. "Ben senin bir gün beni seçmeni istedim. Yalnız kalmaktan korktuğun için değil. Bana acıdığın için değil. Borç hissettiğin için hiç değil." Yüzüğe baktı. "Yalnızca beni sevdiğin için."
Gözlerim doldu. Yedi yıl boyunca beklediği şey bir cevap değildi. Benim gerçekten hazır olduğum gündü ve bunun için bir ömür beklemeyi bile göze almıştı.
Yusuf hâlâ elini uzatmış bir şekilde bekliyordu. Elimi yavaşça uzattım. Yusuf'un gözleri bir an bile yüzümden ayrılmadı. Parmaklarım yüzüğe dokundu. Soğuktu. Ama avucuma aldığım anda yıllardır beklediği yere kavuşmuş gibi ısındı.
Yüzüğü parmağıma takmadım. Avucumun içinde kapattım. Başımı kaldırdım. Yusuf'un gözleri dolmuştu. İkimiz de ağlamıyorduk. Ama ikimiz de ağlamaya çok yakındık.
Dudaklarım usulca aralandı. Başka hiçbir cümle kurmadım. Hiçbir açıklama yapmadım.
"Evet."
O an Yusuf gözlerini kapattı. Derin bir nefes verdi. Sanki yedi yıldır içinde tuttuğu nefesi ilk kez bırakıyordu. Sonra gözlerini yeniden açtı. Bu kez gülümsedi. Sessiz, huzurlu, içten bir gülümsemeydi. Ben de istemsizce gülümsedim. Avucumdaki yüzüğü biraz daha sıktım. Henüz parmağıma takmamıştım.
Evleneceğimizin haberi en önce Dimitri'ye ulaştı. Sonra kızlara, ardından da kulübeye yolu düşen herkese. Herkes aynı şeyi sordu.
"Düğün ne zaman?"
Ben her defasında aynı cevabı verdim.
"Düğün olmayacak."
İlk başta şaşırdılar. Sonra kimse bir daha ısrar etmedi. Bir ömür boyunca en mutlu anlarımızı sessizlikte yaşamıştık. Bu anın da farklı olmasına gerek yoktu.
Nikâhtan bir gün önce kulübeyi birlikte temizledik. Yusuf bahçedeki kırık çiti onardı. Ben içerideki rafları düzenledim. Kurutulmuş lavantaların yerini değiştirdim. Masanın üzerine beyaz bir örtü serdim. Bahçeden birkaç papatya topladım. Yanlarına birkaç pembe gül bıraktım.
Helena sabah erkenden geldi. Elinde kendi diktiği açık mavi bir entari vardı.
"Bunu reddedersen çok gücenirim." dedi. Gülümseyerek kabul ettim.
Reina küçük bir demet yabani çiçek getirdi.
"Bunlar kulübenin etrafında açmıştı. Evinize yakışırlar."
Ester, beyaz ketenden ince bir başörtüsü dikmişti. Agapi, her zamanki titizliğiyle nikâh için gereken bütün evrakları günler öncesinden hazırlamıştı.
"Nihayet bir dosyayı eksiksiz kapatıyorum." deyince hepimiz istemsizce güldük.
Lusine bahçedeki eski bankı tamir etti. Nastiya ise bütün sabah mutfaktan çıkmadı. Kimseye söylemeden küçük bir düğün çöreği pişirmişti.
"Kutlama yok dediniz." dedi mahcup bir sesle. "Ama ekmeksiz de olmaz."
Kimse itiraz etmedi. Kulübe o gün yıllardır olmadığı kadar sıcak görünüyordu. Gösterişli değildi. Kalabalık değildi.
Nikâh günü kulübenin bahçesi her zamankinden biraz daha kalabalıktı. Sayıları bir elin parmaklarını birkaç kez geçmeyecek kadar azdı. Ben bunu istemiştim. Yusuf da.
Hayatımızın en güzel gününü hayatımızın en zor günlerinde yanımızda olan insanlarla paylaşmak istiyorduk.
İlk gelen annem oldu. Yıllar yüzüne ince çizgiler bırakmıştı. Ama gözlerindeki huzur, onu ilk kez gerçekten dinlenmiş gösteriyordu. Beni gelinliğim sayılabilecek sade açık mavi entarinin içinde görünce gözleri doldu. Hiç konuşamadı. Yalnızca iki yanağımdan tutup alnımı öptü.
Niko ise artık çocuk değildi. Yedi yıl önce peşimden koşan küçük oğlan gitmiş yerine omuzları genişlemiş genç bir delikanlı gelmişti. Bana sarılırken eskisi gibi başını omzuma değil ben başımı onun omzuna yaslıyordum.
"Çok güzelsin, abla." dedi gülümseyerek.
"Bugün ağlamayacağım."
"Yalancı." dedim gülerek.
"Ona karar veremem." diye mırıldandı.
Ardından kızlar geldiler. Helena her zamanki zarafetiyle bana uzun uzun baktı.
Agapi elindeki küçük keseyi salladı.
"Merak etmeyin." dedi. "Nikâh evraklarını bu kez üç kez kontrol ettim. Eksik belge yok. Eksik imza yok. Eksik hesap da yok."
Ester yanıma gelip başörtümü düzeltti. Nastiya omzuma usulca dokundu. Lusine ise hiçbir şey söylemeden bana sarıldı. Bazı sevgilerin dile ihtiyacı olmuyordu. Bir süre sonra Yusuf'un annesi de bahçeye geldi. Elinde küçük bir sepet vardı. Sepetin içinde taze pişmiş çörekler ve birkaç nar vardı. Beni görünce gözleri yine doldu. Bu kez ağlamadı.
"Gelinim." diye fısıldadı.
Tam herkes yerini almaya hazırlanırken gözüm bahçenin uzağına takıldı. Ağaçların gölgesinin başladığı yerde bir adam duruyordu. Elinde bastonu vardı. Eskisinden daha zayıftı. Saçları tamamen ağarmıştı. Ama onu hemen tanıdım. Kadı Efendi,bahçeye girmemişti. Yaklaşmamıştı. Yalnızca uzaktan bakıyordu. Göz göze geldik. Başını usulca eğdi. Ben de aynı şekilde karşılık verdim.
Bahçedeki sandalyeler yarım ay şeklinde dizilmişti. Kulübenin kapısı ardına kadar açıktı. İçeriden kurutulmuş otların kokusu geliyor, rüzgâr papatyaların arasından usulca geçiyordu. Gösterişli hiçbir şey yoktu. Tam da istediğimiz gibiydi. Nikâhı kıyması için mahalle imamı gelmişti. Yanında küçük bir kayıt defteri taşıyordu. Herkes sessizce yerini aldı.
Yusuf yanıma geldi. Elimi sıkıca tuttu. Parmaklarımız birbirine alışkın olduğu için bu dokunuş bile yabancı gelmedi. İmam kısa bir dua okudu. Sonra önündeki defteri açtı. Kamış kalemini mürekkebe batırdı.
Önce Yusuf'a baktı.
"Adın?"
"Yusuf bin Ahmed."
İmam başını sallayıp deftere dikkatlice yazdı. Sonra yüzünü bana çevirdi.
"Adın?"
Bir an duraksadım. İçimde iki isim birden yankılandı. Sonra gülümsedim.
"Meryem" dedim. "Binti Yorgo."
İmam şartları bir kez daha tekrar etti.
Önce Yusuf'a döndü.
"Yusuf bin Ahmed. Meryem binti Yorgo’yu kabul ettin mi?"
Yusuf gözlerini benden ayırmadan cevap verdi.
"Ettim."
Sesinde en küçük bir tereddüt yoktu. Sonra sıra bana geldi.
"Meryem binti Yorgo. Yusuf bin Ahmed'i kabul ettin mi?"
Yusuf'un elini biraz daha sıktım.
"Ettim."
İmam gülümsedi.
"Allah hayırlı, bereketli ve uzun bir ömür nasip etsin."
Defteri kapattı. Hepsi buydu. Bahçeye yalnızca tatlı bir sessizlik yayıldı. Annem gözyaşlarını sessizce sildi. Yusuf'un annesi şükür duası etti. Helena'nın gözleri doldu. Reina gülümseyerek başını eğdi. Agapi derin bir nefes verdi; sanki yıllardır beklediği bir hesap nihayet tamamlanmıştı. Ester ellerini birbirine kenetledi. Nastiya ile Lusine birbirlerine bakıp usulca gülümsediler. Dimitri ise her zamanki gibi en arkada duruyordu. Yüzünde belli belirsiz bir tebessüm vardı. Kadı Efendi de sessizce başını eğdi. Sadece uzaktan şahitlik etti.
Nikâhın ardından bahçedeki insanlar yavaş yavaş dağılmaya başladı. Helena annemle vedalaşıyor, Reina, Nastiya ve Ester sofrayı topluyordu. Agapi, nikâh kaydını dikkatle katlayıp bana teslim etti. Yusuf'un annesi çöreklerden kalanları küçük keselere bölüştürüyordu. Kulübenin bahçesi birkaç dakika önceki sessiz sevincini yavaş yavaş günlük hayata bırakıyordu.
Ben ise olduğum yerde kalmıştım. Tam o sırada gözüm uzak patikaya ilişti. Mezarlığa giden dar yolda siyah giyinmiş bir kadın ağır ağır yürüyordu. Elinde küçük bir hasır sepet vardı. Sepetin içinden beyaz papatyalar ile pembe güller görünüyordu. Kadının yürüyüşünde garip bir tanıdıklık hissettim. Ama kim olduğunu çıkaramadım.
Yanıma Dimitri geldi. Bakışlarının benim baktığım yerde olduğunu fark ettim. Hiç acele etmeden konuştu.
"Tanıdın mı?"
Gözlerimi biraz daha kıstım. Kadın tam o sırada başını hafifçe çevirdi. Yüzünü seçebildim. Nefesim istemsizce kesildi.
"Mahinur..." diye fısıldadım.
Dimitri sessizce başını salladı. Yedi yıl geçmişti. Henüz yirmi yedi yaşındaydı. Ama ilk bakışta kırkına yaklaşmış sanılırdı. Şakaklarına erkenden düşen aklar, gözlerinin kenarında beliren ince çizgiler ve omuzlarına çöken görünmez yük yılları olduğundan daha hızlı geçirmişti.
Eskiden gösterişli elbiseler giyen o genç kadından geriye yalnızca sade siyah bir entari kalmıştı. Takısı yoktu. Gösterişi yoktu. Yalnızca elindeki küçük sepet ve o sepetin içindeki beyaz papatyalar ile pembe güller… Gözlerimi ondan ayırmadan sordum.
"Nereye gidiyor?"
Dimitri mezarlığa doğru baktı.
"Yıllardır her cuma Daria’nın mezarına gider." dedi usulca.
Sustum.
Dimitri devam etti.
"Bir tek haftasını bile aksatmadı."
Boğazım düğümlendi.
"Bilmiyordum." dedim.
Dimitri buruk bir tebessüm etti.
"Bilmeni istemedi."
"Neden?"
"Kefaretini kimse görsün istemiyor."
Yeniden Mahinur'a baktım. Mezarlığa çıkan patikada tek başına yürüyordu.
Sepeti iki eliyle göğsüne bastırmıştı. İçindeki papatyalar ile pembe güller, her adımında usulca sallanıyordu. Bir an içimden ona seslenmek geçti. Sonra vazgeçtim.
Bahçe yavaş yavaş sessizleşti. Önce annemle Niko vedalaştı. Ardından Helena, Reina, Agapi, Ester, Nastiya ve Lusine tek tek bana sarıldılar. Yusuf'un annesi alnımdan öptü. Dimitri her zamanki gibi hiçbir şey söylemeden omzuma hafifçe dokundu.
Bir süre sonra kulübenin önünde yalnızca ben ve Yusuf kalmıştık. Az önce insanların sesleriyle dolu olan bahçe şimdi yeniden eski sessizliğine kavuşmuştu. Elimi istemsizce entarimin cebine götürdüm. Parmaklarım yıllardır orada taşıdığım küçük kumaş keseye dokundu. Usulca çıkardım. Avucumun içine aldım. Kesenin ağzını açmadım. İçinde ne olduğunu ezbere biliyordum.
Birkaç kurumuş lavanta çiçeği, Daria Ana'nın yıllar önce bana verdiği küçük mavi nazarlık ve ilk kez birlikte bitki toplamaya çıktığımız gün koparıp "Bunu sakla." diyerek avucuma bıraktığı küçücük kurumuş bir papatya.
Yıllar onları soldurmuştu ama değerlerini eksiltmemişti. Keseyi avucumun içinde sıktım. Başımı hafifçe kaldırıp bahçeye baktım.
Bugün yanımda olmayan tek kişi sendin. Ama attığım her adımda sen vardın. Bugün "evet" derken bile… Sesin kalbimin içindeydi.
Gözlerimi kapattım. Kısa bir an için rüzgârın lavanta kokusunu taşıdığına yemin edebilirdim. Sonra usulca gülümsedim.
"Teşekkür ederim." diye fısıldadım. Kime söylediğimi yalnızca ben biliyordum.
Tam o sırada yanı başımda bir el uzandı. Keseyi yeniden cebime koydum. Sonra elimi onun elinin içine bıraktım. Parmaklarımız birbirine kenetlendi. Birlikte kulübeye doğru yürümeye başladık. Arkamızda kalan bahçede papatyalar rüzgârla usulca salınıyordu. Sanki birileri bizi uğurluyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

37okunma 9beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…