Bölümler 32Şu an: Bölüm 22
- 1 YAZARIN NOTU152 kelime
- 2 Bölüm 11.642 kelime
- 3 Bölüm 21.901 kelime
- 4 Bölüm 31.263 kelime
- 5 Bölüm 44.775 kelime
- 6 Bölüm 53.625 kelime
- 7 Bölüm 65.363 kelime
- 8 Bölüm 73.322 kelime
- 9 Bölüm 84.618 kelime
- 10 Bölüm 94.276 kelime
- 11 Bölüm 103.731 kelime
- 12 Bölüm 114.835 kelime
- 13 Bölüm 122.277 kelime
- 14 Bölüm 133.360 kelime
- 15 Bölüm 142.839 kelime
- 16 Bölüm 153.350 kelime
- 17 Bölüm 162.581 kelime
- 18 Bölüm 173.027 kelime
- 19 Bölüm 182.771 kelime
- 20 Bölüm 194.021 kelime
- 21 Bölüm 203.341 kelime
- 22 Bölüm 215.017 kelime
- 23 Bölüm 224.309 kelime · Okuduğun bölüm
- 24 Bölüm 233.967 kelime
- 25 Bölüm 242.573 kelime
- 26 Bölüm 253.380 kelime
- 27 Bölüm 26 Kısım I4.778 kelime
- 28 Bölüm 26 Kısım II3.919 kelime
- 29 Bölüm 274.344 kelime
- 30 Bölüm 283.784 kelime
- 31 Bölüm 293.857 kelime
- 32 Bölüm 30 - FİNAL1.231 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabah çoktan olmuş, güneş gökyüzünde iyice yükselmişti. Ama ne sabah ezanının sesi beni yatağımdan kaldırabilmişti ne de pencerenin arasından içeri süzülen gün ışığı içimde yeni bir güne başladığımız hissini uyandırmıştı.
Gözlerimi açtığımda birkaç dakika tavana baktım. Belki de dün yaşadıklarımın kötü bir düş olduğunu umut ediyordum. Değildi. Daria Ana gerçekten idama mahkûm edilmişti.
Üzerimi ağır ağır giyinip annemin odasına girdim. Annem de Niko da çoktan uyanmıştı. Yere serdiği sofranın başında sessizce kahvaltıyı hazırlıyordu. Niko, önündeki ekmeği küçük parçalara ayırıyor ama bir lokma bile yemiyordu.
"Hiçbir şey yemek istemiyorum." dedim usulca ve kapıya yöneldim.
Annem başını kaldırıp bana baktı. Yerde bağdaş kurmuş oturuyordu. Gözlerinin altındaki morluklar, gece boyunca onun da uyumadığını ele veriyordu. Sadece başıyla onayladı. "Geç gelme." dedi.
Başörtümü örtüp kapının önünde sıkıca bağladım. Ardından sokağa çıktım.
Meyhaneye giden taş sokaklarda ağır ağır yürürken, sanki herkes bana bakıyor, arkamdan fısıldaşıyormuş gibi hissediyordum.
Oysa şehir, dünkü mahkemenin ardından çoktan eski düzenine dönmüştü.
Dükkânlar açılıyor, fırınlardan taze ekmek kokusu yükseliyor, esnaf tezgâhını hazırlıyor, çocuklar dar sokaklarda koşturuyordu.
İnsanlar bana yalnızca bir an bakıyor, sonra gözlerini kaçırıp yollarına devam ediyorlardı. Kimi dükkânına giriyor, kimi evinin kapısını kapatıyordu, kimse bir şey söylemiyordu.
Meyhanenin kapısını açtığımda içeride derin bir sessizlik vardı. Ne Helena mutfakta şarkı mırıldanıyordu ne Reina udunun tellerini usulca yokluyordu ne de Dimitri sabahın ilk testisini tezgâhın üzerine bırakıyordu. Sanki meyhanenin duvarları bile konuşmaya çekiniyordu.
Ester mutfakta sessizce ekmekleri ısıtıyor, Agapi önündeki hesap defterine bakmasına rağmen tek satır bile yazmıyordu. Reina, udunu dizlerinin üzerine almıştı ama parmakları tellere dokunmuyordu. Helena pencerenin önünde durmuş, dışarıdaki boş sokağı izliyordu. Nastiya ile Lusine ise aynı masada oturmalarına rağmen birbirlerine tek kelime etmiyorlardı. Dimitri en köşedeki sandalyede oturuyordu. Elinde ne şarap vardı ne de her sabah yaptığı gibi tespihi. Yalnızca karşısındaki boş sandalyeye bakıyordu. Hiç kimse o sandalyeye yaklaşmıyordu.
Sanki biri yanlışlıkla oturacak olsa, Daria Ana'nın yokluğunu inkâr etmiş olacaktık.
Ester önüme küçük bir tabak koydu. Yeni pişmiş ekmek, bir parça beyaz peynir, birkaç zeytin...
"Bir lokma ye." dedi kısık bir sesle.
Başımla hayır anlamında salladım. Boğazımdan su bile geçmeyecek gibiydi. Aç değildim. Yalnızca içimde kocaman, tarifi olmayan bir boşluk vardı.
Camdan dışarı bakarak bir insanın ölmeden de yok olabileceğini düşündüm. Daria Ana hâlâ nefes alıyordu ama yokluğu şimdiden meyhanenin her köşesine sinmişti.
Ben de tabureme oturmuş, yanağımı avucuma yaslamış boş boş karşı duvara bakıyordum.
Karşı odanın kapısı yavaşça açıldı. Yusuf ağır adımlarla dışarı çıktı. Saçları dağılmıştı. Üzerindeki gömlek buruşmuş, gözlerinin altı uykusuzluktan koyulaşmıştı. Bir gecede birkaç yıl yaşlanmış gibiydi.
Sessizce yanıma oturdu.
"Tüm gece uyumadım, Miriam." dedi.
Gözlerimi ondan ayırmadan başımı salladım.
"Ben de."
Kısa bir sessizlik oldu. Sonra cebinden birkaç katlanmış kâğıt çıkardı.
"Mahkemedeki ifadeleri aklımda kaldığı kadarıyla yazdım." Şaşkınlıkla kâğıtlara baktım. "Tanıkların söylediklerini tek tek düşündüm." Parmağını satırlardan birine koydu. "Hiçbiri aynı günü anlatmıyor."
Kaşlarımı çattım.
"Nasıl yani?"
"Biri Daria Ana'nın gece yarısı ormanda ateş yaktığını söyledi." Başka bir satırı gösterdi. "Diğeri güneş batmadan önce muskalar hazırladığını iddia etti." Bir diğerine geçti. "Mahinur'un dadısı ise o sırada konağın bahçesinde olduğunu söyledi." Kâğıdı önümde çevirdi. "Üçü de aynı anda doğru söylemiş olamaz."
İçimde uzun zamandır hissetmediğim küçücük bir kıpırtı oldu.
"Yani..."
"Yalan söylüyorlar." dedi kararlılıkla.
Başımı iki yana salladım.
"Baban bizim söylediklerimizi kayda bile geçirmedi, Yusuf." Sesim istemeden sertleşmişti. "Daria Ana'nın defterini sormadı. Doğumları dinlemedi. Bizi dinledi ama inanmadı. Yaptığımız iş yüzünden bizi kaile almadı."
Yusuf derin bir nefes aldı.
"Biliyorum. Ama ifadelerde gerçekten çelişkiler var." Kâğıtları dikkatlice yeniden katladı. "Onlarla tek tek konuşacağım. Mahalleliye gideceğim. Tanıklara gideceğim. Dadıya..."
Sözünün devamını ben getirdim.
"...Mahinur'a."
Göz göze geldik.
"Eğer dediğin gibi çelişkiler varsa..." dedim. "Gidip hepsiyle konuşalım. Dadıyla, tanıklarla hatta Mahinur'la."
Yusuf ilk kez başını umutla kaldırdı.
"Ben de tam bunu söylemeye gelmiştim."
İçimde günlerdir ilk kez küçücük de olsa bir umut filizlendi. Henüz toprağın üzerine çıkmamış ince bir filiz kadar narindi.
Meyhanede yapılacak pek bir iş yoktu. Kaybedecek vaktimiz de kalmamıştı.
"Helena..." diye seslendim. "Biz gidiyoruz."
Pencerenin önünde duran Helena başını bile çevirmedi. Sadece usulca başını salladı.
"Bulduğunuz her şeyi getirin."
"Getireceğiz." dedi Yusuf.
Kapıya yönelirken ona dönüp baktım.
"İkimiz birlikte görünürsek..."
Sözümü bitiremeden araya girdi.
"Ben artık seçimimi yaptım, Miriam." Sesi sakindi. "Dimitri bana kapısını açtı. Kızlar bana bacı oldu. Kendime de doğru bildiğim yolu seçtim." Bir an sustu. "Sen ise..." Bakışları benimkilerden kaçıp taş zemine düştü. Cümlesini tamamlamadı. Tamamlamasına da gerek yoktu.
Yüzümün ısındığını hissediyordum. Kalbim göğsüme sığmıyordu. Böylesine ağır günlerin ortasında bile gönlün kendi yolunu bulabilmesine şaşırıyordum. Şimdi bunun zamanı değildi. Ama yine de, tek bir yarım cümlesi içimde günlerdir hissetmediğim bir sıcaklık bırakmıştı.
Meyhaneden birlikte çıktık. Bu kez kulübeye yalnız yürümüyordum. Galata'nın taş sokaklarında yan yana ilerlerken insanlar dönüp bize bakıyordu. Tam yanımızdan geçerken orta yaşlı bir adam alaycı bir sesle güldü.
"Bak hele… Çelebi Bey de büyülenmiş."
Yanındaki adam da kıs kıs güldü.
"Rum kızının yanında utanmadan geziyor."
Yusuf'un adımları durdu. Yavaşça arkasını döndü. Ben kolundan tutacak fırsatı bile bulamadan ağır adımlarla adamın üzerine yürüdü.
"Siz..." dedi dişlerinin arasından. "Kimsiniz?"
Adam önce şaşırdı. Sonra omuz silkti.
"Sokak ne konuşuyorsa onu söyledik beyim."
Yusuf bir adım daha yaklaştı.
"Peki sen… Söyle bana "Sen kimsin de benim namusumu, benim niyetimi diline doluyorsun?"
Adam küçümseyerek güldü.
"Dimitri'nin meyhanesinde kalıyormuşsun. Her gece başka bir hatunla aynı çatı altında..."
"Sus."
Yusuf'un sesi bütün sokağı susturdu. Bir an sonra avucunun sert sesi yankılandı. Adam yanağını tutarak sendeledi. Etraftaki insanlar olduğumuz yere toplanmaya başladı. Yusuf ise tek bir adım bile geri çekilmedi.
"Siz..." dedi etrafındaki kalabalığa bakarak. "Başkalarının söylediği her sözü hakikat sanacak kadar kolay kandırılmışsınız. Bir kere olsun kendi vicdanınıza dönüp bakmayı denediniz mi? Yoksa onu da başkalarının ağzından mı dinliyorsunuz?"
Hiç kimse cevap vermedi. Yusuf elimi tuttu. Parmakları bu kez öfkeden sıcacıktı. Kalabalığın arasından birlikte geçip sokağın sonuna doğru yürüdük. Hiç konuşmadık. Kulübeye vardığımızda Yusuf kapıyı açmam için geri çekildi. Ben de sessizce içeri girdim.
Hemen doğum odasına girip rafta duran defteri elime aldım. Her sayfada başka bir hayat vardı. Daria Ana, neredeyse bütün kayıtlarını büyük bir titizlikle tutmuştu. Annenin adı, babanın adı, doğumun günü, bebeğin sağlık durumu... Hepsi satır satır yazılmıştı. Üstelik yalnızca doğumla da bitmiyordu. Bebeğin doğumundan sonraki kırk günü de takip etmişti. Ateşi yükselmiş mi, teni sararmış mı, memeyi emmekte zorlanmış mı, göbeği iltihap kapmış mı, nefesi daralmış mı, gece boyunca durmadan ağlamış mı... Her birinin karşısında kendi el yazısıyla küçük notlar vardı. Hangi merhemi sürdüğünü, hangi otu kaynatıp içirdiğini, annenin sütünü artırmak için ne tavsiye ettiğini bile yazmıştı.
Sayfaları çevirdikçe içim burkuldu. Bunlar büyü kitabı değildi. Bir ebenin ömrü boyunca tuttuğu emek defteriydi. İçimden acı acı geçirdim. Cadılar kayıt tutmazdı. Bir ömür boyu hayat kurtaran insanlar tutardı.
En yeni tarihten başlayarak Daria Ana'nın yardım ettiği insanlara gitmenin en doğru karar olduğuna kanaat getirdim. Defterin son sayfalarını hızla çevirdim. En alttaki kaydın üzerine parmağımı koyup Yusuf'a uzattım.
12 Nisan 1522
Fatma Hatun - Ahmed Ağa
Erkek evlat: Mustafa
Doğum güç oldu. Çocuk ters geldi. Anne ve çocuk sıhhatle kurtuldu. Kırk gün takip olundu.
Kırkıncı gün: Mustafa'nın sarılığı geçti. Fatma Hatun'un sütü arttı. Anne de evlat da afiyettedir. Allah sağlıklarını daim eylesin.
"İlk onlara gidelim." dedim. "En son Daria Ana'nın kapısını çalan onlar. O günü unutmuş olamazlar."
Defteri kapatıp bohçama yerleştirdim. Yusuf'la birlikte kulübeden çıktık. Adresi tarif eden birkaç satır sayesinde evi bulmamız uzun sürmedi.
Kapıyı üç kez usulca çaldım. Bir süre sonra içeriden ayak sesleri geldi. Kapı aralandığında beni otuzlu yaşlarının başında, yorgun ama sıcak yüzlü bir kadın karşıladı. Kucağında birkaç aylık bir bebek vardı. Bizi görünce önce şaşırdı. Sonra beni tanıdı.
"Miriam..." dedi kısık bir sesle. Başını iki yana çevirip sokağı kontrol etti. "Çabuk girin."
Kapıyı arkamızdan hemen kapattı.
Ev küçüktü. Ortadaki beşiğin içinde ikinci bir çocuk uyuyordu. Sobanın üzerinde ince bir çorba kaynıyordu. Kadın bebeğini sallarken gözleri doldu.
"Daria Ana olmasaydı..." dedi. "İkimiz de yaşayamazdık."
Yusuf sessizce dinliyordu. Ben ise defteri açıp ilgili sayfayı gösterdim.
"Mustafa..."
Kadın bebeğinin başını okşadı.
"Evet. Doğum iki gün sürdü. Ebe çoktan gitmişti. Komşular öldüğümü sanıyordu. Daria Ana geldi. Elimi hiç bırakmadı." Gözyaşlarını silmeye çalıştı. "Ben nefes alamazken bana nefes oldu. Kucağımdaki oğlum..." dedi bebeğe bakarak. "Onun sayesinde yaşıyor."
İçimde küçücük bir umut yeşerdi.
"Öyleyse..." dedim. "Kadı Efendi’ye gidelim. Gerçeği anlat."
Kadının yüzündeki ifade bir anda değişti. Gözleri kapıya kaydı. Parmakları bebeği biraz daha sıkı kavradı.
"Miriam..." Sesi titriyordu. "İsterdim. Yemin ederim isterdim fakat yapamam."
"Neden?" diye sordum.
"Çünkü..." dedi. Tam o sırada içerideki odadan bir tahta gıcırdadı. Başımı çevirdim. Kapının tam arkasında bir gölge vardı. Kocası konuşmuyordu ama orada olduğunu biliyorduk. Adam kapıyı aralamadı. Yanımıza gelmedi.
Kadın başını öne eğdi.
"Eşim haklı." dedi fısıltıyla. "İki çocuğumuz var. Ya bizi de cadının dostu diye suçlarlarsa? Ya çocuklarım anasız kalırsa?"
Boğazım düğümlendi.
"Sen Daria Ana'nın masum olduğunu biliyorsun."
Kadın ağlayarak başını salladı.
"Biliyorum. Her gün onun için dua ediyorum. Ama..."
O evden çıktıktan sonra uzun süre konuşmadık.
Ben defteri elimde tutuyor, sıradaki gideceğimiz evi bulmaya çalışıyordum. Sayfaları çevirdikçe doğum kayıtlarının sona erdiğini fark ettim. Tam defteri kapatacakken, arka taraftaki yapraklarda yazıların ters yönden başladığını gördüm.
Merakla defteri çevirdim. Daria Ana aynı defteri bu kez arka kapağından başlayarak kullanmıştı. Doğum kayıtlarının bittiği yerde şifa kayıtları başlıyordu. Yaralananlar, kırılan kemikler, yanıklar, yüksek ateş, zehirli böcek sokmaları… Her hastanın adı, tarihi, şikâyeti ve uyguladığı tedavi tek tek yazılmıştı.
Parmağım sayfalarda gezinirken bir kayıt dikkatimi çekti.
18 Eylül 1520
Hasan Usta
Demirci
Ocağın koru göğsüne sıçradı. Sağ kol ve göğüste ağır yanık.
Bal mumu, zeytinyağı ve kantaron merhemi sürüldü.
Yirmi bir gün takip olundu. Yaralar kabuk bağladı. Sağ kolunu yeniden kullanabildi.
Defteri Yusuf'a uzattım.
"Arka sayfalara bak..." dedim. "Yalnızca doğumları değil, şifa verdiği herkesi kaydetmiş."
Yusuf satırları dikkatle okudu. Hayretle başını kaldırdı.
"Daria Ana hiçbir şeyi tesadüfe bırakmamış."
Başımı salladım.
"Hadi. Hasan Usta'ya gidelim."
Defteri yeniden bohçama yerleştirip yürümeye başladık.. Demirci dükkânını bulmamız uzun sürmedi. Sokağın başından örse inen çekicin tok sesi duyuluyordu. Kapının önünde iri yapılı, kır saçlı bir adam duruyordu. Beni görünce önce duraksadı. Ardından başını hafifçe eğdi.
"Daria Ana'nın çırağı..."
Bohçamdan defteri çıkarıp ilgili sayfayı açtım.
"Bu kayıt sizin için tutulmuş."
Adam satırlara uzun uzun baktı. Yüzünde buruk bir tebessüm belirdi.
"Evet… O gün öldüm sanmıştım. Göğsüm tamamen yanmıştı. Hekimler kolumu keseceklerini söylediler. Daria geldi. Yirmi bir gün boyunca her sabah kapımı çaldı. Yaramı temizledi. Merhemini sürdü. Kolumu bugün hâlâ onun sayesinde kullanabiliyorum."
Yusuf bir adım öne çıktı.
"Öyleyse bunu Kadı Efendi’ye de söyleyin."
Hasan Usta'nın yüzündeki tebessüm yavaşça silindi. Önce dükkânın içine baktı. Sonra sokaktan geçen insanlara. En sonunda yeniden bize döndü.
"Söyleyemem."
"Neden?" diye sordum.
Derin bir nefes aldı.
"Ben demirciyim. Lonca beni dışlarsa, kimse benden bir çivi bile almaz. Dükkânım kapanır. Çocuklarım aç kalır."
Cevap veremedim. Karşımda yalancı biri yoktu. Hakikati bilen ama yine korkusunun ağırlığı altında susmayı seçen dürüst bir adam vardı.
Umudum gittikçe tükenmeye başlarken yeniden sokaklara vurduk kendimizi. Bir süre hiçbirimiz konuşmadık. Yusuf'un elindeki kâğıtlar rüzgârda hafifçe hışırdıyordu.
"İnsanlar hakikati biliyor." dedim sessizce. "Ama konuşmuyorlar."
Yusuf başını öne eğdi.
"Korku..." dedi. "İnsanın dilini en hızlı bağlayan şeydir."
"Peki ya biz?" diye sordum. "Biz ne yapacağız?"
Derin bir nefes aldı.
"Konuşmaya devam edeceğiz. Son ana kadar."
Omuzlarımız yürürken ara sıra birbirine değiyor, bazen de ellerimizin üstü istemeden birbirine dokunuyordu. İkimiz de bunu fark ediyor ama hiçbir şey söylemiyorduk.
Başımı kaldırdığımda bulunduğumuz sokağı tanıdım. Mahinur'un konağının önündeydik. Tam o sırada büyük ahşap kapı açıldı. İçeriden Mahinur'un dadısı çıktı. Bizi görünce olduğu yerde kaldı. Yüzündeki renk bir anda çekildi. Gözleri önce bana Sonra Yusuf'a kaydı. Elindeki küçük sepet hafifçe sallanıyordu. Titriyordu. İçimden geçenleri susturmakta zorlandım.
"Her şey senin yüzünden… Senin yüzünden Daria Ana ölüyor. Senin yüzünden bütün şehir bize düşman oldu."
Boğazımdaki düğümü yutup sustum. Yusuf bir adım öne çıktı.
"Hatun..." Kadın irkildi. "Mahkemede söyledikleriniz hakkında birkaç sualimiz olacak."
Dadı hemen başını iki yana salladı.
"Ben söyleyeceğimi söyledim."
Yusuf sakinliğini bozmadan devam etti.
"O gün Daria'yı tam olarak nasıl gördünüz?"
Kadın cevap vermekte gecikti.
"Gördüm işte..."
"Nerede?"
"Ormanda..."
"Ormanın neresinde?"
Kadının parmakları sepetin sapını öyle sıkıyordu ki eklemleri bembeyaz olmuştu.
"Hatırlamıyorum."
Yusuf gözlerini ondan ayırmadı.
"Mahkemede konağın arkasındaki patikada gördüğünüzü söylediniz."
Kadın yutkundu.
"Öyle demiş miydim?"
Kalbim hızlandı. Yusuf da bunu fark etmişti.
"Evet."
"Sonra elinde duman çıkan bir kap olduğunu söylediniz."
Kadın gözlerini kaçırdı.
"Belki… Yanlış hatırlıyorumdur."
Sesi hiç bu kadar cılız çıkmamıştı. Ben bir adım öne çıktım.
"Mahinur Hanım da orada mıydı?"
Başını öyle hızlı kaldırdı ki başındaki örtü omzuna kaydı.
"Hayır!"
Cevabı fazla hızlı gelmişti. Hemen ardından dudaklarını ısırdı. Sanki ağzından istemediği bir söz kaçmıştı. Yusuf bunu da fark etti.
"Biz Mahinur Hanım'ın orada olduğunu söylemedik."
Kadın donup kaldı. Gözbebekleri telaşla büyüdü. Bir an daha orada durursa her şeyi anlatacakmış gibi görünüyordu. Sonra telaşla başörtüsünü düzeltti.
"İşlerim var. Beni bekletmeyin." diyerek neredeyse koşar adımlarla uzaklaştı.
Arkasından uzun süre baktım. Sonra bakışlarım istemsizce konağın üst katındaki pencereye kaydı. Perdenin arasından bir siluet seçiliyordu.
Mahinur camın hemen önünde durmuş bize bakıyordu. Yüzü her zamankinden solgundu. Saçları özenle toplanmamış, omuzlarına dağılmıştı. İlk kez onu gösterişli kıyafetler, mücevherler ve gururlu bakışlar olmadan görüyordum. Göz göze geldik. Kaçmasını bekledim. Perdeyi çekmesini, arkasını dönmesini ama yapmadı. Olduğu yerde öylece kaldı. Gözlerinden süzülen yaşlar camın ardından bile seçiliyordu. Bir eli pencerenin ahşap pervazına tutunmuştu. Sanki ayakta durabilmek için bir şeye ihtiyaç duyuyordu. İçimde günlerdir büyüttüğüm öfke bir anlığına yerini tuhaf bir boşluğa bıraktı.
Onun da ağladığını görmek Daria Ana'yı geri getirmeyecekti. Ne mahkemede söylenen yalanları silecekti ne de boynuna geçirilecek ipi çözecekti.
Yine de vicdanının artık susmadığını anladım. Mahinur dudaklarını araladı. Sanki bana bir şey söylemek istedi. Sesini duyamadım. Belki de hiç konuşmadı. Yalnızca ağladı. Sonra yavaşça başını öne eğdi. Perdeyi kapatmadı. Ben de yürümeye devam ettim.
Konaktan biraz uzaklaştıktan sonra adımlarımı yavaşlattım. Yusuf da benimle birlikte durdu.
"Neyin var?" diye sordu.
Bir anda başımı kaldırdım.
"Yusuf… Ben sana bir şey anlatmadım."
Şaşkınlıkla yüzüme baktı.
"Neyi?"
"Mahinur hastalandığında… Ben onların konuşmalarını duydum."
Kaşları çatıldı.
"Ne konuşmasını?"
"Mahinur, dadısıyla sokakta tartışıyordu. Gizlenmiştim. Beni görmediler." Derin bir nefes aldım. "Baban beni huzuruna ifade vermeye çağırdığında bunu anlatmaya çalıştım. Mahinur Hanım'ın adını ağzıma alır almaz susturdu beni. Tek kelime etmeme bile izin vermedi." Gözlerimi yere indirdim. "Mahinur, Daria Ana'nın kendisine yardım etmediğini söylüyordu. Dadısı ise durmadan susmasını, kimseye tek kelime etmemesini tembihliyordu."
Yusuf dikkatle dinliyordu.
"Sonra..."
"Mahinur, 'Kimse öğrenmeyecek değil mi?' diye sordu. Dadı da 'Ben hallederim.' dedi." Sözler ağzımdan çıktıkça içimdeki düğüm biraz daha sıkılıyordu. "O gün söylediklerine bir anlam verememiştim. Hatta kendi kendime, 'Herhâlde hastalığın verdiği korkuyla konuşuyorlar.' diye düşünmüştüm." Başımı iki yana salladım.
"Şimdi ise..."
Cümlem boğazımda düğümlendi. Yusuf usulca sordu.
"Şimdi ne düşünüyorsun?"
"Bir şey biliyor." dedim sonunda. "Dadı da biliyor. İkisi de bir şey saklıyor."
Yusuf'un yüzü ciddileşti.
"Ben de aynı kanaatteyim. Mahinur'un mahkemede olmaması, dadının cevapları… Hepsi birbirini tamamlıyor."
İçimde bir ses durmadan aynı şeyi fısıldıyordu. Ama onu dile getirmeye cesaret edemiyordum.
"Yusuf… Ya..."
Sözlerimi özenle seçtim.
"Ya bütün bunların ardında Mahinur varsa?"
Bu cümleyi kurar kurmaz pişman oldum. Başımı eğdim.
"Hayır..." diye fısıldadım. "İnanmak istemiyorum. Bir insan, sırf sevdiği adam kendisini sevmedi diye başka bir insanın ölümüne razı olabilir mi?"
Rüzgâr saçlarımın arasından geçti. Yusuf cevap vermedi.
İç çekerek önüme döndüm ve yürümeye devam ettim. Bugün yürüdüğümüz yolların sonu gelmiyordu.
Yusuf'a dönüp usulca, "Daria Ana'yı görmek istiyorum." dedim.
"Tamam. Gidelim."
Başımı iki yana salladım.
"Ben kendim giderim."
Kaşlarını çattı.
"Emin misin?"
Acı acı gülümsedim.
"Zaten ben de cadı olmuşum Yusuf. İki çift lakırdıyı artık dert edecek hâlim kalmadı." Bir an sustum. "Sen dön."
Gitmek istemediği belliydi. Bana uzun uzun baktı.
"Kapıda bekleyeyim bari."
"Hayır."
"Meyhaneye döneceğim nasıl olsa."
İstemeyerek de olsa başını salladı.
"Kendine dikkat et."
"Sen de."
Ağır adımlarla benden uzaklaştı. Ben ise doğruca zindanın bulunduğu eski surlara doğru yürüdüm.
Yol üzerindeki fırından sıcak bir somun ekmek, çarşıdaki yaşlı kadından da küçük bir testi ayran aldım. Meyhaneden çıkarken bohçama koyduğum kalın yün şal ile birlikte hepsini kollarımın arasına sıkıştırıp zindanın demir kapısına vardım.
Nöbet tutan gardiyan beni görünce önce kaşlarını çattı.
"Yine sen..."
Sessizce bohçayı uzattım.
"Bunları Daria Ana'ya getirdim."
Adam birkaç saniye bana baktı. Dün olsa hiç düşünmeden beni geri çevirirdi. Bu kez yalnızca derin bir nefes aldı.
"İçeri giremezsin."
"Onu bir an olsun görebilir miyim?"
Başını yavaşça iki yana salladı.
"Emir var."
Bohçayı elinden alırken sesi önceki kadar sert değildi.
"Ekmek soğumadan verin." dedim. "Şal da geceleri üşümesin diye..."
Gardiyan bohçaya baktı. Sonra hiç beklemediğim bir şey söyledi.
"Dün gece..." Sustu. "Bana dua etti."
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
"Ne dediniz?"
"Bana..." dedi yavaşça. "'Allah yüreğini katılaştırmasın.' diye dua etti."
Bir an konuşamadım. Adam gözlerini yere indirdi.
"Ben ona hakaret ettim. 'Cadı' dedim. Yine de bana beddua etmedi."
Elindeki bohçayı biraz daha sıkı tuttu.
"Ben olsam etmezdim."
Sesinde öfke değil hayret vardı. Daria Ana yalnızca şifa vermiyordu. Duası da bir insanın kalbini değiştirmeye yetiyordu.
"Ne olur..." dedim. "Bir an olsun göreyim."
Gardiyan uzun süre yüzüme baktı. Sonra zindanın karanlık koridoruna döndü.
"İki dakika." dedi sertçe. "Yalnızca iki dakika."
Bohçayı kolumdan alıp ağır demir kapının kilidini açtı. İçeri girmeme izin vermedi. Yalnızca parmaklıklara kadar yaklaşabildim. Koridor rutubet kokuyordu. Taş duvarlardan su damlıyor, içerideki tek pencerenin arasından süzülen ince ışık yerde dar bir çizgi oluşturuyordu.
"Daria Ana..." diye fısıldadım. Karanlığın içinden yavaşça doğruldu. Saçları dağılmıştı. Yüzü solgundu. Ama gözleri hâlâ aynı sıcaklıktaydı. Beni görünce gülümsedi.
"Gelmişsin."
Sesini duyduğum anda boğazımdaki düğüm çözüldü. Parmaklıkların arasından elimi uzattım. O da kendi elini uzattı. Parmak uçlarımız ancak birbirine değebildi.
"Çok özledim." dedim.
"Ben de seni."
Uzun süre birbirimize baktık. Konuşacak onlarca şeyimiz vardı. Ama ikimiz de nereden başlayacağımızı bilmiyorduk. Sessizliği Daria Ana bozdu.
"Yemek getirmişsin." Başımı salladım. "Bir de şal. Gece üşüme diye."
Gülümsedi.
"Sen hep başkalarını düşünürdün."
Gözlerim doldu.
"Ben sizi düşünmeden nasıl durayım? Sizi kurtaracağız." dedim aceleyle.
"Yusuf tanıkları araştırıyor. Defteri almayı unutmuşlardı. Mahinur'un dadısı yalan söylüyor. Hepsini ispatlayacağız."
Sözlerim birbirine karışıyordu. Daria Ana ise hiç telaşlanmıyordu. Yalnızca beni dinliyordu. Sonunda başını hafifçe salladı.
"Miriam… Bana bak."
Sustum. Gözlerinin içine baktım.
"Öfkelisin."
İtiraz etmedim. Haklıydı.
"Haklısın da." dedi.
"Ama öfke..." Parmaklarımı usulca sıktı. "Hakikatin sesini bastırır."
Derin bir nefes aldı.
"İnsan öfkeyle konuştuğunda Karşısındaki sözünü değil Sesini duyar. Sen hakikati taşıyorsun. Onu bağırarak değil, yaşayarak anlat."
Gözyaşlarımı tutamadım.
"Ama ya sizi..." Sözüm yarım kaldı. Daria Ana başını iki yana salladı.
"Benim için üzülme. Ben ömrümü dolu yaşadım."
Sonra ilk kez sesi titredi.
"Ben yalnızca senin için korkuyorum. Bu nefret, kalbine yerleşmesin."
Gardiyanın sesi koridorda yankılandı.
"Vakit doldu."
Parmaklarım istemeden onun elinden ayrıldı. Daria Ana son kez gülümsedi.
"Şifayı unutma ve sakın kendini de iyileştirmeyi unutma."
Ellerimiz birbirinden ayrıldığında gözlerimden süzülen yaşları durduramadım. Daria Ana demir parmaklıkların arasından uzanıp yanaklarımdaki yaşları başparmağıyla sildi. Sonra, her zamanki gibi içten bir gülümsemeyle köşesine çekildi.
Gardiyanın peşinden yürürken gözlerimi ondan ayıramadım. Defalarca arkama döndüm. Ama birkaç adım sonra karanlık, Daria Ana'nın siluetini bile yutmuştu.
Zindandan çıktığımda hıçkırıklarım birbirine karışıyordu. Bir elimle başörtümü tutuyor, diğer elimle gözyaşlarımı silmeye çalışıyordum. Nereye gittiğime dikkat etmiyordum. Ayaklarım beni yine aynı sokağa çıkardı. Mahinur'un konağının önüne… Bu kez kapının önünde biri duruyordu.
Üzerinde açık mavi bir ferace vardı. Başındaki örtü aceleyle bağlanmış gibiydi. Beni görünce olduğu yerde kaldı. Sanki uzun zamandır beni bekliyormuş gibiydi. Ben de durdum. Aramızda yalnızca birkaç adım vardı. İkimiz de konuşamadık ama ilk sözü söyleyen ben oldum.
"Sen..." Sesim hâlâ ağlamaktan çatallıydı. "Beni mi bekliyordun?"
Mahinur yavaşça başını eğdi.
"Evet." Dudakları titriyordu. Gözleri günlerdir uyumamış gibi şişmişti. Bir adım bana doğru yaklaştı.
"Miriam..." Adımı ilk kez bu kadar yumuşak söylemişti. "Ben."
Sesi boğazında düğümlendi.
"Bana söylemek istediğin bir şey mi var?" diye sordum.
Gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. Ellerini birbirine kenetledi.
"Ben… Ben istememiştim..."
Kalbim hızlandı.
"Ne istememiştin?"
Bir adım daha attım. Mahinur başını kaldırdı. Gözlerimin içine baktı. Sanki uzun zamandır taşıdığı yükü tek bir cümleyle omuzlarından bırakacaktı. Dudakları yeniden aralandı.
Tam konuşacağı sırada konağın kapısı sertçe açıldı.
"Mahinur Hanım!"
Dadı telaşla dışarı çıktı. Önce bana baktı. Ardından Mahinur'a. Yüzündeki korku bir anda öfkeye dönüştü.
"Burada ne yapıyorsunuz?"
Mahinur irkilerek geri çekildi. Dadı kolundan tutup kendine doğru çekti.
"İçeri buyurun."
Mahinur bana bakmaya devam ediyordu. Gözleri, söyleyemediği cümlelerle doluydu.
"Haydi." dedi dadı bu kez daha sert bir sesle.
Mahinur başını eğdi. Dudakları kıpırdadı. Çok hafif… Neredeyse duyulmayacak kadar.
"Affet..." dediğini sandım. Emin olamadım. Sonra dadısının peşinden konağın içine girdi. Kapı ağır ağır kapandı.
Ben hâlâ olduğum yerde duruyordum. Mahinur gerçeği biliyordu ama anlatmıyordu. Eğer Kadı Efendi’ye gidip gerçeği anlatsa bütün bunlar bitecekti ama o susmayı tercih ediyordu.
Konağı ardımda bırakıp meyhaneye doğru yürümeye başladım.
Kapıyı açtığımda Yusuf ile Dimitri'nin aynı masaya eğilmiş hararetle konuştuklarını gördüm.
Masanın üzerinde birkaç kâğıt vardı. Yusuf beni fark edince ayağa kalktı.
"İyi ki geldin." Yanlarına oturdum.
"Dönerken başka bir tanığa daha uğradım." dedi elindeki kâğıtlardan birini bana uzatarak. "Şimdi söyledikleriyle mahkemede söyledikleri birbirini tutmuyor."
Kaşlarımı çattım.
"Nasıl?"
Yusuf parmağını satırlardan birine koydu.
"Mahkemede Daria Ana'yı gün batımında ormanın girişinde gördüğünü söyledi."
Başka bir kâğıdı açtı.
"Bugün ise aynı saatte kendi dükkânını kapatıp eve gittiğini anlattı."
Dimitri öfkeyle masaya vurdu.
"Demek ki yalan söylüyor!"
"Dur." dedi Yusuf. "Bitmedi." Bir başka kâğıdı önüme sürdü.
"Dadı, Mahinur Hanım'ın o gün odasından çıkmadığını söyledi."
Başka bir notu gösterdi.
"Ama hizmetçilerden biri Mahinur'un o gün dadısıyla birlikte konaktan çıktığını hatırlıyor."
Kalbim hızlanmaya başladı.
"Diğer tanık?"
Yusuf başını salladı.
"O da mahkemede Daria Ana'nın elinde dumanlar çıkan bir kap gördüğünü söyledi. Bugün konuştuğumda kabın ne renk olduğunu bile hatırlayamadı."
Kâğıtları önümde tek tek sıraladı.
"Bak. Bunların hiçbiri birbirini doğrulamıyor."
Birini okuyordum. Sonra diğerini. Her satırda başka bir çelişki vardı. Birinin söylediğini diğeri bozuyor, diğeri üçüncüsünü yalanlıyordu.
Elimizde artık somut bir şey vardı.
"Yusuf..." dedim. "Bunlar yeterli olmaz mı?"
Yüzündeki umut bir anlığına söndü.
"Bilmiyorum. Normalde olmalı. Ama…” Başını eğdi. "Babam hükmünü çoktan vermiş gibi davranıyor."
Masanın üzerindeki kâğıtlara baktım. Uzun süre hiç kimse konuşmadı. Yalnızca şöminede yanan odunların çıtırtısı duyuluyordu. Dimitri elini yüzüne götürdü. Parmaklarını sakallarının arasında gezdirdi. Sonra derin bir nefes verdi.
"Bunların hepsi doğru olsa ne olacak?" dedi yorgun bir sesle.
Yusuf başını kaldırdı.
"Ne demek istiyorsun?"
Dimitri masanın üzerindeki kâğıtlara baktı.
"Kime anlatacağız?" Sesinde artık yogunluk ve ümitsizlik vardı. "Babana mı? Mahalleliye mi? Yoksa dün Daria'ya taş atmak isteyen şu kalabalığa mı?"
Kimse cevap vermedi. Ayağa kalktı. Yavaş adımlarla meyhanenin ortasına kadar yürüdü. Boş masalara baktı. Sonra pencerenin önünde durdu.
"Daria..." dedi usulca. "Otuz yıldır bu şehirde insanlara yardım etti. Kaç çocuğu doğurttuğunu kimse bilmiyor. Kaç yarayı sardığını, kaç kişiyi ölümden çekip aldığını..." Başını eğdi. "Bir gün yetti. Bir tek gün… Hepsini unuttular."
Sözleri meyhanenin taş duvarlarında yankılanıp kayboldu. Önündeki kâğıtlardan birini aldı. Sonra tekrar masanın üzerine bıraktı.
"Bunlar hakikati gösteriyor. Ama insanların görmek istediği şey hakikat değil." Başını iki yana salladı. "İnandıkları yalan."
Dimitri'nin bu kadar düştüğünü yıllardır görmemiştim.
"Çok geç olmadan..." dedi Yusuf aniden ayağa kalkarak. "Babam makamından ayrılmadan önce bir arzuhâl hazırlayıp götüreyim."
Dimitri başını kaldırdı.
"Neye yarayacak?"
"Tanıkları yeniden dinlemelerini isteyeceğim."
Masanın üzerindeki kâğıtları önüne çekti. Mürekkep hokkasının kapağını açıp kalemi eline aldı.
"İfadeler birbirini tutmuyor. Şahitlerin yeniden huzura çağrılmasını talep edeceğim."
Kalemin ucu kâğıdın üzerinde hızla ilerlemeye başladı. Ben sessizce yanına yaklaştım. Satır satır yazıyordu.
"Mahkemede dinlenen şahitlerin beyanları arasında açık çelişkiler bulunduğundan, hakikatin tam manasıyla ortaya çıkabilmesi için, şahitlerin yeniden istimâ olunması..." Bir an durup bana baktı. "Daria Ana'nın defterinden de bahsedeceğim. Doğum kayıtlarından, şifa kayıtlarından...Her şeyi ekleyeceğim. Babam reddetse bile..."
Sözünü tamamlamadan yeniden yazmaya koyuldu. Kaleminin ucundan dökülen her satırda, sanki Daria Ana için biraz daha vakit kazanmaya çalışıyordu. Dimitri derin bir iç çekti.
"Bazen senin inadına şaşıyorum."
Yusuf kalemi elinden bırakmadan hafifçe gülümsedi.
"Bu inat değil."
"Nedir?"
Başını kaldırdı.
"Vicdan."
Meyhanede yeniden sessizlik oldu. Kalemin kâğıt üzerinde çıkardığı hışırtı dışında hiçbir ses duyulmuyordu. Dilekçeyi tamamlayınca mürekkebin kurumasını bekledi. Ardından dikkatlice katlayıp göğsünün iç cebine yerleştirdi.
"Bunu bizzat babama vereceğim."
"Ya kabul etmezse?" diye sordum.
Yüzüme baktı. Gözlerinde günlerdir görmediğim kadar kararlı bir ifade vardı.
"O zaman..." dedi. "Reddettiğini kendi gözlerimle görmüş olurum."
Cübbesini omzuna alırken son kez bize döndü.
"Ben elimden geleni yapmadan Daria Ana'nın kaderine razı olamam."
O kapıdan çıkarken içimde tuhaf bir his belirdi. Bu dilekçe muhtemelen hiçbir şeyi değiştirmeyecekti ama hakikat yine de kendi sesiyle dinlenmeyi deneyecekti.
Hava karardığında hepimiz camın önünde gelecek iyi haberi bekliyorduk. Nihayet Yusuf sokağın köşesinden döndüğünde hepimizin içinde küçük de olsa bir umut kıpırdadı. Fakat daha yürüyüşünden bunun iyi bir haber olmadığını anlamak mümkündü.
Kapıyı usulca açıp içeri girdi. Dimitri hemen yanına yaklaştı.
"Olmadı, değil mi?"
Yusuf acı acı gülümsedi.
"Babam..." dedi derin bir nefes alarak. "Sizin beni etkilediğinizi düşünüyor."
Kimse tek kelime etmedi.
"Benim aklımla oynadığınızı söylüyor. Hatta..." Başını iki yana salladı. "Miriam'ın bana büyü yaptığına kendisi de inanmaya başlamış."
Helena öfkeyle ayağa fırladı.
"Pes doğrusu!"
Yusuf bana dönüp gözlerimin içine baktı.
"Oysa Miriam'ın bana yaptığı tek şey..." Kısa bir an sustu. "...kendisine meftun etmek oldu."
Bir anda bütün bakışlar üzerime çevrildi.
Kalbim göğsüme sığmayacakmış gibi çarpmaya başladı. Yanaklarımın alev alev yandığını hissediyordum. Helena dudaklarını birbirine bastırarak gülümsememek için kendini zor tutuyor, Agapi ise başını eğmiş, belli belirsiz tebessüm ediyordu. Böyle bir zamanda utanmak aklımın ucundan bile geçmez sanıyordum. Meğer gönül, en ağır günlerde bile kendine bir yol bulabiliyormuş.
Fakat Yusuf'un yüzündeki ifade yeniden ciddileşti.
"Dilekçeyi okumayı bile kabul etmedi."
Sessizlik çöktü.
"'Mahkeme hükmünü vermiştir. Karar değişmeyecektir.' dedi.”
Dimitri yumruğunu masaya öyle sert vurdu ki üzerindeki boş kâse yerinden sıçradı.
"Hiç mi?"
Yusuf yavaşça başını salladı.
"Hiç. 'Bu mesele kapanmıştır.' dedi."
Elini göğsündeki cebine götürdü. Katladığı dilekçeyi çıkardı. Mührü bile açılmamıştı. Kâğıdı usulca masanın üzerine bıraktı.
Günlerdir peşinden koştuğumuz umut, yüzümüze kapanan bir kapının ardında kalmıştı.
Yusuf odasına çekildikten sonra meyhanede yine sessizlik hâkim oldu. Kimsenin konuşacak gücü kalmamıştı. Ben ise yerimde bir an bile duramadım. Bohçamı omzuma geçirip kimseye haber vermeden meyhaneden çıktım. Adımlarım beni düşünmeden yine aynı yere götürdü.
Kapıyı yavaşça ittim. İçerisi günlerdir kimse yaşamıyormuş gibi sessizdi. Ocağın içindeki küller çoktan soğumuş, raflardaki şişelerin üzerini ince bir toz tabakası örtmeye başlamıştı.
Daria Ana'nın oturduğu ahşap sandalye olduğu yerde duruyordu. Elimi sırtlığına koydum. Parmaklarımın altında yılların aşındırdığı pürüzleri hissedebiliyordum.
Sanki birazdan kapı açılacak Daria Ana içeri girip, "Önce suyu kaynat Miriam." diyecekmiş gibi geliyordu. Ama kapı hiç açılmadı. Sessizce doğum odasına geçtim.
Defteri bohçamdan çıkarıp dizlerimin üzerine koydum. Sayfaları ağır ağır çevirmeye başladım.
Fatma Hatun, Ayşe Hanım, Hasan Usta, Sara… Yüzlerce isim, yüzlerce hayat...
Daria Ana'nın ince, özenli el yazısıyla tek tek kaydedilmişti. Defteri kapatacakken sayfaların arasından küçük, katlanmış bir kâğıt yere düştü. Şaşkınlıkla eğilip aldım. Kâğıt sararmıştı. Üzerinde yalnızca birkaç satır vardı. Daria Ana'nın el yazısını hemen tanıdım.
Hakikat bazen geç gelir.
Altındaki satırı okurken boğazım düğümlendi.
Lakin geldiğinde, onu artık hiçbir yalan susturamaz.
Kâğıdı avucumun içinde usulca katladım. Gözlerimi kapattım. Dışarıdan yatsı ezanının sesi yükselmeye başladı. Ormanın sessizliği ezanla birlikte bambaşka bir hâl aldı. Başımı kaldırıp kulübenin küçük penceresinden gökyüzüne baktım. Gece çökmüştü.
Gerçeği biz biliyorduk. Ama bildiğimiz bu gerçeği kimseye inandıramıyorduk. Bu da Daria Ana’yı kurtarmaya yetmiyordu.
Bölüm etkileşimi
