Hilalin Gölgesinde kitap kapağı

15. bölüm / 32

Bölüm 14

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 32Şu an: Bölüm 14

Aradan birkaç gün geçmişti. Ne Yusuf'u görmüştüm, ne de ondan yeni bir haber almıştım. O yağmurlu gecede eski sahafın önüne gitmeye cesaret edememiştim. Son bir kez olsun yüzüne bakamamış, vedalaşamamıştık. İçimde yarım kalmış cümleler, günler geçtikçe daha da ağırlaşıyordu. Onu özlediğimi kendime itiraf etmemek için ne kadar uğraşırsam uğraşayım, her sabah gözlerimi onun sesini duymadan açıyor, her akşam onu düşünmeden uyuyamıyordum.

Bir yanım Yusuf'un bu kadar ısrar etmesine seviniyordu. Demek ki vazgeçmemişti. Beni unutmaya çalışmıyordu. Diğer yanım ise her geçen gün biraz daha korkuyordu. Kadı Efendi'nin tehditleri aklımdan hiç çıkmıyordu. Ya Yusuf'un başına benim yüzümden bir şey gelirse? Ya her adımı izleniyorsa? Ya her yeni mektup, onu biraz daha büyük bir tehlikenin içine sürüklüyorsa?

Bu düşüncelerle meyhanede masalara şerbet dağıtırken kapı usulca açıldı. İçeri giren oğlanı hemen tanıdım. Tepsiyi almak için mutfağa yöneldiğim sırada sessizce yanımdan geçti. Avucuma küçük, katlanmış bir kâğıt bıraktı. Tek kelime etmeden çıktı. Kimse bir şey fark etmemişti.

Kalbim hızla çarpmaya başladı. Mutfaktaki boş köşeye geçip kâğıdı açtım. Yalnızca iki satır vardı.

Bugün öğle vakti.Galata İskelesi.

Altında ise kalbimi yaralayan o cümleyi yazmıştı.

Gelmezseniz bir daha sizi rahatsız etmeyeceğim ve sizi unutacağım.

Uzun süre o satırlara baktım. Parmaklarım titriyordu. Gitmemem gerektiğini biliyordum. Bunu aklım da söylüyordu vicdanım da ama kalbim bu kez susmuyordu.

Yusuf'a söyleyemediğim o kadar çok şey vardı ki… Belki de bu, gerçekten son karşılaşmamız olacaktı. Mektubu dikkatlice katlayıp eteğimin cebine diğer mektubun yanına koydum. Sonra derin bir nefes alıp Dimitri'nin yanına gittim.

"Dimitri..." Başını kaldırdı. "Bugün öğle vakti anneme uğrayabilir miyim?"

Yüzü değişmedi.

"Durumu nasıl?"

"Daha iyi."

"Birkaç ihtiyacı var."

Kısa bir sessizlik oldu. Sonra başını salladı.

"Çabuk dön."

"Kalá."

Meyhaneden çıktığımda güneş tam tepedeydi. Adımlarım hiç düşünmeden Galata İskelesi'ne doğru yürümeye başlamıştı. Buna rağmen her birkaç adımda bir arkamı dönüp peşimden gelen biri var mı diye bakıyordum. Kalabalığın arasına karışarak yürümeye devam ettim.
İskeleye yaklaştıkça martıların sesi yükseldi. Kayıkçılar yolcu çağırıyor, hamallar omuzlarındaki yüklerle bir o yana bir bu yana koşuşturuyordu. Bütün o gürültünün içinde gözlerim yalnızca tek bir yüzü arıyordu. Onu gördüğüm an, etrafımdaki bütün sesler uzaklaştı.
Yusuf, iskelenin ucunda durmuş denizi seyrediyordu. Ben yaklaştıkça dönüp bana baktı. Yüzündeki gerginlik, beni gördüğü anda yerini derin bir rahatlamaya bıraktı. Dudaklarında yorgun bir tebessüm belirdi.
"Gelmeyeceğinizi düşündüm."
Ben de istemsizce gülümsedim.
"Ben de öyle düşünüyordum."
Aramızda birkaç adımlık mesafe vardı. İkimiz de birbirimize sarılmak istemiş olabilirdik. Günlerdir bunun özlemini çekmiştik. Ama hiçbirimiz bunu yapmadık. Çünkü artık yalnızca bizi ayıran mesafe değildi. Bizi görebilecek her göz yeni bir lakırdının ortaya çıkması demekti.
Yusuf usulca yanıma geldi.
"Yürüyelim mi?"
Başımı salladım. Hiç konuşmadan yan yana yürümeye başladık. Omuzlarımız neredeyse birbirine değecek kadar yakındı.
İskeleden ayrıldıktan sonra Yusuf karşı kıyıya giden kayıklara yönelmedi. Ben de sessizce peşinden yürüdüm. Bir süre sonra merakıma yenik düştüm.

"Kayığa binmeyecek miyiz?"

Yüzüme dönüp hafifçe gülümsedi.

"Hayır."

"Neden?"

"Çünkü gideceğimiz yer sandığından daha yakın."

Başımı sallayıp yeniden yürümeye başladım. Haliç kıyısını takip eden dar yol boyunca ilerliyorduk. Bir yanımızda su, diğer yanımızda ahşap dükkânlar uzanıyordu. Kayık ustalarının çekiç sesleri rüzgâra karışıyor, balıkçıların ağlarından tuz ve yosun kokusu yükseliyordu. Zaman zaman önümüzden yük taşıyan katırlar geçiyor, hamallar sırtlarındaki çuvallarla birbirlerine yol veriyordu.

Kalabalığın içinde yan yana yürümek, konuşmaktan daha güvenliydi. Kimse bizi fark etmiyor gibiydi. Yine de ben birkaç adımda bir arkamı dönmeden edemiyordum.

Yusuf bunu fark etti.

"Korkuyor musun?"

"Biraz."

"Hâlâ peşimizden birilerinin geldiğini mi düşünüyorsun?"

"Düşünmek istemiyorum." Kısa bir sessizlik oldu. Sonra merakımı daha fazla bastıramadım. "Nereye gidiyoruz?"

Yusuf yürümeyi sürdürdü.

"Bir yere..." Bir an duraksadı. "Aslında birilerine."

Kaşlarım çatıldı.

"Birilerine mi?"

"Evet."

"Kim onlar?"

Bu kez bana baktı. Bakışlarında uzun zamandır görmediğim kadar sakin bir ifade vardı.

"Sana iyi gelecek insanlar."

Başka hiçbir şey söylemedi. Ben de sormadım. Haliç boyunca yürümeye devam ederken, gideceğimiz yeri değil Karşılaşacağımız insanları merak etmeye başlamıştım. Bana kim iyi gelecek diye düşünmeden edemiyordum.

Haliç boyunca yürüdükten sonra Yusuf dar bir sokağa saptı. Taş evlerin arasından yükselen sesler yavaş yavaş geride kaldı. Şehrin gürültüsü, her adımda biraz daha siliniyordu. Sonunda alçak taş duvarlarla çevrili mütevazı bir avlunun önünde durduk. Kapısı açıktı. İçeri girdiğim anda yavaşladım. Burası, şimdiye kadar gördüğüm hiçbir yere benzemiyordu.
Avlunun iki yanında açmış güller vardı. Kırmızı, beyaz ve pembe çiçekler rüzgâr estikçe usulca birbirine dokunuyor, havaya hafif bir koku yayıyordu. Ortada küçük, sekizgen bir şadırvan duruyordu. İnce ince akan suyun sesi, sanki bütün avluya sakinlik dağıtıyordu. Şadırvanın hemen yanında, gövdesi yılların izini taşıyan koca bir çınar yükseliyordu. Dalları öylesine genişti ki avlunun büyük kısmını gölgesiyle örtüyordu. Yaprakların arasından kuş sesleri geliyordu.
Şehrin ortasındaydım ama şehirden çok uzak bir yere gelmiş gibiydim. Adımlarım yavaşladı. İçimde tarif edemediğim bir çekingenlik vardı. Hayatım boyunca kiliselere girmiştim. İlahiler dinlemiş,tütsü kokusunu içime çekmiştim. Ama burası, bilmediğim bir dünyanın kapısıydı. Sanki korkudan, endişeden çok huzur vardı. Yine de farkında olmadan elim boynumdaki haça gitti. Parmaklarım onu sıkıca kavradı. Yusuf bunu gördü. Bakışlarını haçtan bana çevirdi.
"Gerginsin."
Başımı hafifçe salladım.
"Biraz."
"Benden korkuyor musun?"
"Hayır."
"E o zaman?"
Etrafıma yeniden baktım.
"Burayı tanımıyorum."
Yusuf'un yüzünde yumuşak bir tebessüm belirdi.
"Tanımadığımız yerlerden korkmamız normal." Kısa bir sessizlik oldu. "Kimse senden burada inancını bırakmanı istemeyecek."
Bu cümleyi duyunca omuzlarımın üzerindeki görünmez yük biraz hafifledi. Derin bir nefes aldım. Şadırvandan yükselen su sesi, çınarın gölgesi ve güllerin kokusu birbirine karışırken merakım endişemin önüne geçmeye başlamıştı.
Avlunun sonuna doğru yürürken ahşap kapı sessizce açıldı. İçeriden, beli hafifçe bükülmüş yaşlı bir adam çıktı. Bembeyaz sakalı göğsüne kadar uzanıyor, sırtındaki sade hırka yılların izini taşıyordu. Yüzünde ise insanı farkında olmadan huzura çağıran yumuşak bir tebessüm vardı.
Yusuf onu görünce saygıyla eğildi.
"Efendim."
Yaşlı adam gülümseyerek başını salladı.
"Hoş geldin evladım." Sesinde resmiyet yoktu. Yalnızca uzun zamandır tanıdığı birini yeniden görmenin sıcaklığı. Sonra bakışları bana döndü. İçimde yeniden o tanıdık çekingenlik belirdi. Farkında olmadan elim yine boynumdaki haça gitti. Yaşlı adam bunu gördü. Ama tek kelime etmedi.
Adımı da sormadı, nereden geldiğimi de. Hatta hangi dine mensup olduğumu bile sormadı. Muhtemelen boynumdaki haçı tuttuğumda anlamıştı. Yalnızca gülümsedi.
"Hoş geldiniz kızım."
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
"Kızım..."
Bu kelimeyi ondan duymayı beklemiyordum. Yabancı olduğumu biliyordu. Yine de bakışlarında en küçük bir yadırgama yoktu.
Buraya gelen herkes önce insan olarak karşılanıyordu. İstemeden başımı eğerek selam verdim.
"Hoş bulduk." Sesim neredeyse fısıltı kadar kısıktı.
Yaşlı derviş eliyle avludaki çınarın altını işaret etti.
"Yol yorucudur. Önce biraz dinlenin. Sonra konuşuruz."
Ne anlatacağımı bile bilmediğim hâlde beni uzun zamandır tanıyormuş gibi konuşuyordu.
Yusuf sessizce bana baktı. Yüzünde küçük bir gülümseme vardı. Beni buraya neden getirdiğini ilk kez anlamaya başladım.
Bu adam henüz tek bir nasihat bile vermemişti ama içimdeki korkunun bir kısmını, yalnızca birkaç cümlesiyle alıp götürmüştü.
Yaşlı derviş bizi çınarın altındaki eski ahşap sedire kadar götürdü.
"Biraz dinlenin." dedi yumuşak bir sesle. "Ben de çay demlenene kadar bahçeyle ilgileneyim."
Başını hafifçe eğip ağır adımlarla uzaklaştı. Bir süre ikimizde sessiz kaldık.
Şadırvandan akan suyun sesi, çınarın yapraklarına konan serçelerin cıvıltısına karışıyordu. Şehrin tam ortasında olmamıza rağmen, sanki İstanbul dışarıda kalmıştı. İçimde günlerdir düğüm düğüm olan düşünceler ilk kez biraz olsun yavaşladı.
Sessizliği ben bozdum.
"Beni neden buraya getirdiniz?"
Yusuf bir süre avluyu seyretti. Sonra bana döndü.
"Çünkü burayı ilk gördüğüm günü hatırlıyorum."
"Ne hissetmiştiniz?"
"Ben de çekinmiştim."
Şaşkınlıkla gülümsedim.
"Siz mi?"
Başını salladı.
"Bilmediğimiz bir yere geldiğimizde utanırız." Kısa bir sessizlik oldu. Sonra gözlerini gözlerime çevirdi. "Ama sonra şunu fark ettim."
"Neyi?"
Yüzünde sakin bir tebessüm belirdi.
"Burada kimse insanlara kim olduklarını sormuyor."
"Kimse sana neden bunu taşıyorsun demeyecek." dedi boynumdaki haça bakarak. "Kimse neden buraya geldin diye de sormayacak."
Yutkundum.
"Ya öğrenirlerse?"
"Öğrensinler."
"Sonra?"
Gülümsedi.
"Sonra yine sana çay ikram ederler."
İstemsizce yüzümde bir gülümseme oluştu.
Tam o sırada tekkenin iç tarafından ağır ağır yükselen bir ses duyuldu. Önce tek bir kişi konuşuyor sandım. Sonra ikinci bir ses, ardından üçüncüsü… Kısa süre içinde hepsi aynı ritimde birleşti. Bağırma yoktu. Kimse acele de etmiyordu. Sanki hepsi aynı nefesi paylaşıyorlardı. Kulak kesildim. Kelimelerin çoğunu seçebiliyordum ama hepsini anlayamıyordum.
"Allah..." Bir süre sessizlik… Sonra aynı sesler yeniden yükseldi. "Allah..."
Şadırvandan akan suyun sesiyle birbirine karışıyordu.
Merak ettim.
"Ne yapıyorlar?"
Yusuf sesleri dinleyerek gülümsedi.
"Zikir."
Kelimeyi ilk kez duyuyordum.
"Ne demek?"
"Hatırlamak."
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Hatırlamak mı?"
"Evet."
"Allah'ı anmak… Kalbin unutmaması için dili de ona ortak etmek."
İçeriden yükselen sesler yeniden avluya yayıldı. Gözlerimi kapattım.
Kısa bir an için çocukluğumdaki pazar ayinleri geldi aklıma. Rahiplerin aynı ilahiyi birlikte söyleyişi, kubbenin altında yankılanan sesler, yanan mumların kokusu, tütsünün ağır ağır yükselişi...
Gözlerimi açtığımda Yusuf hâlâ beni izliyordu.
"Ne düşündünüz?"
Kelimeleri dikkatle seçtim.
"Bizim kilisede." Başımı hafifçe yana eğdim. "İlahiler söylenirken de böyle hissederdim."
Yusuf hiçbir şey söylemedi. Karşılaştırdığım için beni düzeltmedi. Yanıldığımı da söylemedi. Yalnızca dinledi.
"İnsan" dedim yavaşça. "...aynı duyguyu farklı dillerde yaşayabiliyor."
Yusuf'un yüzünde yumuşak bir tebessüm belirdi.
"Belki de..." dedi usulca. "...kalbin dili, dinden önce gelir."
İçeriden yükselen zikir sesleri sürüyordu.
Bir süre sonra yaşlı derviş elinde üç küçük fincanla avluya döndü. Tepsiyi çınarın altındaki alçak masaya bıraktı.
"Buyurun."
Fincanlardan birini bana uzattı. İkramı kabul ederken istemsizce tereddüt ettim. O ise bunu fark etmiş gibi gülümsedi.
"Merak etmeyin kızım. İçinde yalnızca çay var."
Ben de gülümsedim. Fincanı iki elimin arasına aldım. Yusuf sessizce bizi izliyordu. Derviş bir yudum çay içtikten sonra konuşmaya başladı.
"Evladım..." dedi bana bakarak. "Yusuf seni buraya getirdiğine göre kalbinde ağır bir yük taşıyorsun."
Başımı eğdim.
"Evet."
"Peki o yükün adını biliyor musun?"
Bir süre düşündüm.
"Korku."
Derviş başını hafifçe salladı.
“Belki de sevgi."
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
"Sevgi mi?"
"İnsan sevmediği şey için bu kadar korkmaz."
Söylediği söz, içimde sessizce yankılandı. Utanmıştım. Yanaklarımın kızardığını hissediyordum. Fincanın içindeki çaya baktım.
"Sevgi" dedim usulca. "...sevmek insanı yanlış yola sürüklüyor gibi geliyor."
Yusuf başını eğmiş bir şekilde beni dinlerken, yaşlı derviş gülümsedi.
"Sevgi sürüklemez kızım. İnsan sürüklenir." Sonra avludaki güllere baktı. "Bir gül, güneşe dönüyor diye suçlu olur mu?"
Başımı hafifçe iki yana salladım.
"Hayır."
"İnsan kalbi de böyledir. Kime yöneldiğini her zaman kendi seçemez."
Sessizlik oldu. Şadırvandan akan suyun sesi aramıza doldu. Bir süre sonra derviş yeniden konuştu.
"İnsan Rabbine giden yolu bazen secdede bulur." Sesi yumuşaktı. "Bazen gözyaşında."Bakışlarını bana çevirdi. "Bazen de affetmekte." Bu sözlerin ardından uzun süre kimse konuşmadı. İnancımı da sormadı, kendi inancını da anlatmadı.
Merakıma yenilip sessizliği bozdum.
"Bana neden bunları söylüyorsunuz?"
Yaşlı adamın yüzünde ince bir tebessüm belirdi.
"Çünkü sen cevap arıyorsun. Ben sana cevap vermiyorum. Yalnızca acele etmemeni söylüyorum."
Yusuf sessizce başını eğdi. Derviş devam etti.
"İnsan bazen doğru kapıya yanlış sebeple gelir. Bunun bir önemi yok. Önemli olan..." Parmağıyla usulca göğsünü işaret etti. "...kapıyı kalbinin açmasıdır."
İçimde bir şey usulca yer değiştirdi. Hayatım boyunca farklı inançlardan insanların birbirini yalnızca tartıştığını görmüştüm. İlk kez biri bana haklı çıkmaya çalışmadan konuşuyordu.
Derviş fincanını masaya bıraktı.
"Geldiğin için teşekkür ederim kızım."
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Ben bir şey yapmadım."
"Yaptın." Gülümsedi. "Dinledin."
Derviş, yavaşça ayağa kalktı ve çay fincanlarını topladıktan sonra bizi avluda yalnız bıraktı. Ben olduğum yerde kalamadım. Güllerin arasındaki dar taş yola doğru yürüdüm. Yusuf da sessizce yanıma geldi.
Rüzgâr çınarın dallarını hafifçe sallıyor, açmış güllerin kokusu bahçeye yayılıyordu. Elimi uzatıp beyaz bir gülün taç yaprağına usulca dokundum.
"Buraya gelmeden önce..." dedim yavaşça. "...çok korkuyordum."
Yusuf yüzüme baktı.
"Biliyorum."
"Yanlış bir yerde olduğumu düşündüm."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Şimdi?"
Derin bir nefes aldım.
"Şimdi..." Gözlerim bahçede dolaştı. "Şimdi sizin dininiz sandığım kadar uzak değilmiş."
Yusuf gülümsedi.
"Bence dinler birbirinden o kadar uzak değil." Bakışlarını güllere çevirdi. "Belki..." Bir yaprağı rüzgâr dalından koparıp ayaklarımızın dibine bıraktı. "İnsanlar birbirinden uzaklaştırıyor."
Bu cümle uzun süre zihnimde yankılandı. Çocukluğumdan beri bana anlatılanlarla Bugün gördüklerim aynı değildi. Kimse bana inancımı sorgulatmamıştı. Kimse boynumdaki haça kötü gözle bakmamıştı. Yalnızca bir fincan çay ikram etmişlerdi. Yusuf sessizce yürümeye devam etti.
"Bugün seni buraya bunun için getirdim."
"Ne için?"
"İnsanları..." Bana baktı. "Onlar hakkında anlatılanlarla değil, kendilerinle tanıman için."
Bahçeden ayrılmadan önce yaşlı derviş yeniden yanımıza geldi. Yüzünde her zamanki huzurlu tebessümü vardı. Bize uzun uzun bakmadan usulca konuştu.
"Bugün buradan ayrılırken." Bakışları önce Yusuf'a, sonra bana kaydı. "Sevdiğiniz insanlar için dua edin."
Başımı hafifçe eğdim. Derviş ağır adımlarla tekkenin içine doğru yürürken avlu yeniden sessizliğe büründü. Yusuf birkaç adım önümde durdu. Ellerini göğsünün hizasında birleştirdi. Başını eğdi. Dudakları kıpırdıyordu. Ne söylediğini duymuyordum. Belki de duymam gerekmiyordu. Ben de farkında olmadan boynumdaki haçı avucumun içine aldım. Parmaklarım yıllardır yaptığı gibi onu usulca kavradı. Gözlerimi kapattım.
Annem için, Niko için, Daria Ana, Helena, Dimitri ve meyhanedeki herkes için dua ettim.
Sonra, Yusuf için dua ettim. Onun da güvende olmasını istedim. Eğer onun güvende olması, ailesi ve kendi hayrı için bizim aşkımız engelse birbirimizi unutmak için dua ettim.
Gözlerimi açtığımda Yusuf da duasını bitirmişti. Ne için dua ettiğimizi sormadık. Çünkü ikimizin de gönlünden geçen şeylerin aynı olduğunu biliyordum. Aynı göğün altında, aynı hilalin gölgesinde sadece farklı kelimelerle aynı insanlar için dua etmiştik.
Tekkeden ayrılma vakti gelmişti. Yusuf kapıya doğru yürüdü. Ben de birkaç adım arkasından gittim. Avlunun çıkışına geldiğimizde ikimiz de durduk. Sanki dışarıdaki dünya, kapının hemen ötesinde yeniden bütün ağırlığıyla bizi bekliyordu.
Yusuf sessizce bana baktı.
"İyi ki geldiniz."
Ben de gülümsedim.
"Beni buraya getirdiğiniz için teşekkür ederim."
Başka söyleyecek çok şeyimiz vardı. Ama hiçbirini söyleyemiyorduk. Birkaç saat önce birbirimizi son kez göreceğimizi sanmıştık. Şimdi ise yeniden ayrılıyorduk. Ama bu sefer ayrılığımızın uzun sürmeyeceğini biliyordum.
Yusuf usulca geri çekildi.
"Sizi daha fazla alıkoymayayım."
Tam arkasını döneceği sırada içimde bir şey beni durdurdu.
"Durun." dedim. Ne yapacağımı ben de bilmiyordum. Yalnızca birkaç adım atıp karşısına geçtim. Gözlerimin içine baktı. Bekledi. Bu kez bekleyen ben değildim. Yavaşça ellerimi kaldırdım ve kendi isteğimle ona sarıldım.
Başımı omzuna yasladım. Yusuf birkaç an hiç kıpırdamadı. Sonra o da beni usulca kollarının arasına aldı. Sanki kırılacak bir emaneti tutar gibi, dikkatle sıktı. Saçlarımı kokladığını hissettim.
Derin bir nefes aldım. Üzerindeki sabun, kâğıt ve hafif gül suyu kokusu birbirine karışıyordu. Birkaç nefes sonra yavaşça geri çekildim. Göz göze geldik. İkimizin de dudaklarında küçük, hüzünlü bir gülümseme vardı. Avlunun öbür ucunda yaşlı derviş bizi görmüştü. Elindeki bakır ibrikle çiçekleri sulamaya devam etti. Yalnızca başını hafifçe eğdi. Ve sessizce gülümsedi.
Tekkenin avlusundan çıkmadan önce yaşlı derviş yeniden yanımıza geldi. Elindeki küçük bakır ibriği şadırvanın kenarına bıraktı. Yusuf saygıyla başını eğdi. Ben de aynı hareketi yaptım.
Derviş önce Yusuf'a baktı. Sonra gözlerini yavaşça bana çevirdi. Bakışlarında tuhaf bir sükûnet vardı. Sanki benden önce içimdeki korkuyu görüyordu.
"Yolunuz açık olsun." dedi yumuşak bir sesle. "Allah ikinizi de hayırla muhafaza etsin."
Başımı eğerek teşekkür ettim. Tam ayrılmak üzereydik ki yeniden konuştu. Bu kez yalnızca bana bakıyordu.
"Kalbinizi koruyun, kızım." İçimde hafif bir ürperti dolaştı.
"Neden?" diye sordum aniden.
Yaşlı derviş gülümsedi. Gözlerinin kenarında yılların bıraktığı ince çizgiler belirginleşti.
"Dünya önce onu kırar." dediği sırada kısa bir sessizlik oldu.
Söylediği cümle, avlunun sessizliğinde uzun süre asılı kaldı. Ne kastettiğini tam anlayamamıştım. Kalbim zaten kırık değil miydi? İnsan daha ne kadar kırılabilirdi? Derviş başka hiçbir şey söylemedi.
Sanki cevabı bugün değil de başka bir gün bulacağımı biliyormuş gibi başını hafifçe eğdi. Biz de ağır adımlarla tekkenin kapısından dışarı çıktık. Arkamı dönüp son kez avluya baktım. Güller, çınar ve şadırvandan yükselen su sesi olduğu yerde duruyordu.
Tekkenin kapısından çıktıktan sonra dönüş yoluna koyulduk. Yusuf yine birkaç adım önümde yürüyordu ama bu kez aramızdaki mesafeyi kapatması için bana dönüp hiçbir şey söylemedi. Ben de sessizce onu takip ettim. İkimiz de biliyorduk. Bundan sonra yan yana yürümek bile, bizi gören gözlere yeni bir hikâye verebilirdi.
Dar sokaklardan geçip yeniden Haliç kıyısına çıktık. Rüzgâr suyun üzerinden esiyor, martılar kayıkçıların ardından alçalıp yükseliyordu. Kalabalığın arasına karıştığımızda Yusuf hiç arkasına bakmadı. Ben ise onu birkaç adım geriden izlemeye devam ettim. Bazen omzunun üzerinden etrafı süzdüğünü fark ediyordum, beni değil, beni görebilecek insanları kolladığını anlıyordum. Bu düşünce, içimi garip bir sıcaklıkla doldurdu. Beni yanına çağırmaması, uzak durması, sevgisinin eksildiği anlamına gelmiyordu. Aksine, beni korumak için benden uzak yürüyordu. Yol boyunca tek kelime konuşmadık.
Dervişin sözleri hâlâ zihnimde dolaşıyordu. Kalbimi nasıl koruyacağımı bilmiyordum. Çünkü o, çoktan Yusuf'a emanet olmuş gibiydi. Galata'nın kalabalığı yeniden etrafımızı sardığında Yusuf yavaşladı. Omzunun üzerinden bana kısa bir bakış attı. Ben de başımı hafifçe eğdim. Bu sessiz bakış, vedalaşmak için yeterliydi. Sonra o yoluna devam etti. Ben de birkaç adım geriden, meyhaneye doğru yürümeye başladım. Bu sefer ayrılık, kavuşmaktan daha huzurlu hissettirmişti.
Gece eve döndüğümde annem çoktan uyumuştu. Niko da her zamanki gibi annemin yanına kıvrılmış, ince örtüsünü yine üzerine tam çekmeden uyuyakalmıştı. Sessizce eğilip örtüyü omuzlarına kadar çektim.
Annemin nefesi artık eskisi kadar düzensiz değildi. Yüzündeki yorgunluk tamamen geçmemişti ama günler önceki çaresizlik de yoktu. İçimde küçük bir şükür duygusu belirdi.
Kandilin fitilini biraz yükselttim. Sonra sedirimin yanındaki küçük masaya oturdum. Bugün yaşadığım her şey zihnimde yeniden canlanıyordu.
Farkında olmadan boynuma uzandım. Haçım, yıllardır olduğu gibi göğsümün üzerinde duruyordu. Küçük zincirini çözüp avucuma aldım. Çocukluğumdan beri neredeyse hiç çıkarmamıştım. Masanın üzerine dikkatlice bıraktım. Tam o sırada şalımı katlarken arasından küçücük bir şey düştü. Eğilip aldım. Tekkenin bahçesindeki güllerden kopmuş, avucum kadar küçük pembe bir yapraktı. Ne zaman şalıma takıldığını fark etmemiştim. Bir an onu atmayı düşündüm. Sonra vazgeçtim. O kadar yol boyu benimle gelmişti. Usulca haçın yanına koydum. Bir süre hiçbirine dokunmadan baktım. Masanın üzerinde yan yana duruyorlardı.
Bir tarafta çocukluğum, annemin bana öğrettiği dualar, kilise çanları, pazar ayinleri; diğer tarafta ise bugün tanıdığım sessiz avlu, şadırvanın suyu, güllerin kokusu ve yaşlı dervişin sözleri… İkisi de birbirine benzemiyordu. ama ikisi de birbirinin aynısıydı ve içimde aynı huzuru bırakmıştı.
Yavaşça ellerimi uzattım. Haçı avucumun bir yanına, gül yaprağını diğer yanına aldım. Parmaklarımı usulca kapattım. İçimden sessizce dua ettim. Kelime kelime düşündüğüm bir dua değildi bu. Daha çok şükretmeye benzeyen bir histi. Gözlerimi kapattığımda tekkenin avlusuyla çocukluğumun kilisesi, zihnimde ilk kez aynı sessizlikte buluştu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

57okunma 18beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…