Hilalin Gölgesinde kitap kapağı

26. bölüm / 32

Bölüm 25

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 32Şu an: Bölüm 25

Sabah gözlerimi her zamanki gibi erkenden açtım. Penceremin arasından içeri süzülen gün ışığı odanın taş duvarlarına vuruyor, dışarıdan martı sesleri geliyordu.
Bir süre kıpırdamadan tavana baktım. Gece gördüğüm hiçbir şey rüya değildi. Tekkeye gitmiş, dervişle konuşmuş, Kelime-i şehadet getirmiştim.
Ve bunu yalnız ben biliyordum. Hayır… Bir kişi daha biliyordu. Daria Ana.
Sedirimden doğrulup yüzümü yıkadıktan sonra odanın köşesinde duran küçük aynanın karşısına geçtim.
Uzun uzun kendime baktım. Aynadaki yüz aynıydı. Aynı dalgalı saçlar, aynı ela gözler... Aynı çocukluğumdan beri tanıdığım ben. Değişen bunların hiçbiri değildi.
Avuçlarımı aynanın iki yanına koydum. Sessizce kendi yansımama baktım. Sonra dudaklarım hiç istemsiz kıpırdadı.
"Meryem..." Sesi yalnız ben duydum. Bir kez daha fısıldadım. "Meryem."
İlk kez kendi kendime bu isimle sesleniyordum. Yabancı gelmedi.
Aksine yıllardır içimde duran ama bir türlü söyleyemediğim bir kelime nihayet yerini bulmuş gibiydi.
Gülümsedim. Kimseye anlatmamıştım. Annem bilmiyordu, Niko bilmiyordu. Hatta Yusuf bile bilmiyordu. Şimdilik… Bu sırrı yalnızca iki kişi taşıyorduk. Ben ve Daria Ana.
Başörtümü usulca bağladım. Aynaya son kez baktım. Sonra kendi kendime, duyabileceğim kadar kısık bir sesle fısıldadım.
"Hoş geldin..." ve kapıya yöneldim.
Meyhaneye vardığımda içerisi yine alışılmadık derecede sessizdi. Yusuf, "Sabah ilk iş babamın yanına gidip geleceğim." demişti.
Kapıyı açıp içeri girdiğimde ilk iş gözlerim onu aradı. Yoktu.
"Büyük ihtimalle birazdan gelir." diye geçirdim içimden.
Kimseye belli etmeden pencerenin kenarındaki masaya oturdum. Kapıyı rahatça görebiliyordum. Ne zaman menteşeler gıcırdasa başımı kaldırıyor, içeri giren her gölgede onu arıyordum. Gelmedi.
Saatler ağır ağır ilerledi. Dimitri sabah borçlarını ödemeye gelen birkaç müşteriyi uğurladı.
Ester mutfaktan yeni çıkardığı sıcak ekmekleri sepete dizdi. Helena masaların tozunu aldı. Reina udunu eline aldıysa da tek bir ezgi çalmadı. Hayat, sanki hiçbir şey olmamış gibi akmaya devam ediyordu.
Benim içinse durmuştu. Kapıya kaç kez baktığımı saymayı çoktan bırakmıştım.
Sonunda Helena usulca yanıma yaklaştı.
"Mari..."
Başımı ona çevirdim.
"Birini mi bekliyorsun?"
Soruyu öyle doğal sormuştu ki yalan söylemeyi beceremedim.
"Yusuf..." dedim. "Hemen geleceğini söylemişti."
Helena pencereye doğru baktı.
"Belki babası alıkoymuştur."
"Belki." Dedim ama kendi sesime ben bile inanmadım. İçimdeki sıkıntı gittikçe büyüyordu. Yusuf söz verip de gelmeyen biri değildi.
Öğle ezanı okundu. Ardından ikindi...
Kapı hâlâ açılmadı. Göğsümün tam ortasına görünmez bir ağırlık çökmüştü. Sanki kötü bir haber, benden önce yola çıkmış da bana ulaşmak için acele ediyordu.
"Neden gelmedi hâlâ?" diye kendi kendime mırıldandım.
Hava yavaş yavaş kararmaya başlamıştı. Kapının önündeki gölgeler uzuyor, sokaktan geçenlerin sayısı azalıyordu. Tam umudumu kesmeye başlamıştım ki kapının menteşesi yavaşça gıcırdadı. Hepimiz aynı anda başımızı kapıya çevirdik.
İçeri giren Yusuf'tu fakat bu sabah meyhaneden ayrılan Yusuf değildi.
Sağ elmacık kemiğinin altı mora çalmıştı. Alt dudağı patlamış, kuruyan kan gömleğinin yakasına kadar bulaşmıştı. Yürüyüşü bile değişmişti. Sanki her adımı canını yakıyordu.
"Yusuf!" Nasıl ayağa kalktığımı hatırlamıyorum. Koşarak yanına gittim. Yüzünü görünce içim cız etti. "Ne oldu sana?"
Soruma cevap vermedi. Yalnızca yorgun bir gülümsemeyle bana baktı. Kolundan tutup en yakın sandalyeye oturttum.
"Ester!" diye seslendim.
"Sıcak su getir."
"Tamam."
Ester hiç vakit kaybetmeden mutfağa koştu. Ben ise çoktan kulübedeki alışkanlıkla hareket etmeye başlamıştım.
Temiz bir bez aldım. Sıcak su gelince bezi ıslatıp fazla suyunu sıktım.
"Biraz canın yanacak." dedim.
Yusuf hafifçe başını salladı. Bezi dudağındaki kurumuş kana bastırdığım anda yüzünü buruşturdu.
"Özür dilerim."
Usulca yarasını temizledim. Sonra moraran yanağına baktım. Parmak uçlarımla hafifçe yokladım.
"Kırık yok." diye mırıldandım.
"Şükür."
Yusuf gözlerini benden ayırmıyordu.
"Şimdi söyle." dedim.
"Kim yaptı bunu?"
Kulübenin sessizliğinin aksine, bu kez sesimde korkudan çok öfke vardı. Yusuf derin bir nefes aldı. Bir an Dimitri'ye baktı. Sonra yeniden bana döndü.
"Babam." dedi.
O tek kelime içimde yeniden mahkeme meydanını canlandırmaya yetmişti.
Yusuf uzun süre sustu. Ben de konuşması için onu acele ettirmedim. Elimdeki bezle dudağının kenarında kalan son kan izini de sildim. Sessizlik uzadıkça içimdeki endişe büyüyordu. Sonunda derin bir nefes aldı.
"Sabah doğruca konağa gittim." Bakışları masanın üzerindeki boş bardağa kaydı.
"Babam beni odasına çağırdı. 'Nerede kalıyorsun?' diye sordu. 'Dimitri'nin meyhanesinde.' dedim. Yalan söylemedim."
Başını hafifçe eğdi.
"Zaten biliyordu."
Dimitri kollarını göğsünde birleştirerek dinliyordu. Meyhanedeki kızlar da yaptıkları işi bırakmıştı. Herkes Yusuf'a bakıyordu.
"'O kadınlarla ne işin var?' dedi. 'Onlar insan değil mi?' diye sordum. Babam sustu. 'Cadının yanında ne arıyordun?' dedi bu kez. Daria Ana cadı değildi. Sözümü daha bitiremeden bağırmaya başladı."
Yusuf'un sesi hâlâ sakindi. Belki de en çok bu sakinliği canımı yakıyordu.
"Defteri anlattım. Doğum kayıtlarını, şifa verdiği insanları, tanıkların çelişkilerini, Mahinur'un dadısını...Hepsini tek tek söyledim. Beni dinlemedi."
Yumruğunu yavaşça sıktı.
"'Hâlâ o kadınları savunuyorsun.' dedi. 'Ben kadınları değil, hakikati savunuyorum.' dedim."
Gözlerini kapattı.
"Babam daha da öfkelendi."
"'İnsanların söyledikleri doğru. O Rum kızının büyüsüne kapılmışsın.' dedi."
İçimden bir şey koptu.
"Ben de..." dedi.
"Hayır. Ne büyüsü… Ne de başka bir şey. Ben onu seviyorum."
Sanki o anı yeniden yaşıyordu.
"Söz ağzımdan çıktığı anda oda sessizleşti."
Helena'nın nefesi kesildi. Ben ise olduğum yerde donup kalmıştım.
"Babam bana uzun uzun baktı. Sonra..." Acı bir tebessüm etti.
"'Bir meyhane kadınını mı?' dedi.
'Evet.'
'Bir Rum kızını mı?'
'Evet.'
'Üstelik o cadının çırağını mı?'
'Evet.'
Yusuf'un sesi ilk kez sertleşti.
"'Onun adı Miriam.' dedim. 'Ve ben onunla evlenmek istiyorum.'"
Sözleri meyhanenin içinde yankılandı. Kimse konuşmuyordu.
"Babam ayağa kalktı. Masanın etrafından dolaştı. Karşıma geldi. Bir an sarılacağını sandım."
Yüzündeki buruk gülümseme kayboldu.
"Tokadı o zaman attı."
İstemsizce yanağına baktım. Morluğun sebebi buydu.
"Yere düştüm. Tekrar kalktım. 'Sözümü değiştirmeyeceğim.' dedim. Bu kez yumruk attı."
Boğazım düğümlendi. Yusuf ise anlatmaya devam etti.
"'Bu evden çıktığın anda benim oğlum değilsin.' dedi. 'Mirasımdan da ismimden de mahrumsun. Benim oğlum, bir kadının peşinden dinini, ailesini ve şerefini ayaklar altına almaz.'”
Yusuf gözlerini bana çevirdi.
"Ben de..." dedi.
"'Ben dinimi de ailemi de bırakmıyorum. Yalnızca sevdiğim kadının elini tutuyorum.'"
Derin bir sessizlik oldu.
"'Çık.' dedi. 'Bir daha bu konağın kapısından içeri girme.'"
Yavaşça ayağa kalkmış. Arkasına bile bakmadan odadan çıkmış. Kapının eşiğinde durmuş. Son kez babasına dönmüş.
“'Bir gün hakikat ortaya çıkacak.' demiş. 'O gün beni değil kendinizi affedemeyeceksiniz.'"
Sözünü bitirdiğinde meyhanenin içinde derin bir sessizlik vardı. Hiç kimse konuşamadı. Ben ise onun elini iki elimin arasına alıp sessizce sıktım. Dudaklarıma götürüp usulca öptüm.
Mahkeme de halk da sadece Daria Ana'yı bizden almamıştı. Yusuf'u da babasından koparmıştı.
Gözlerimde biriken yaşlara daha fazla engel olamadım. Hıçkırıklarım birbirine karışırken başımı eğdim.
"Hepsi benim yüzümden..." diyebildim güçlükle.
Yusuf hemen başını iki yana salladı.
"Hayır. Öyle deme. Eğer seni hiç tanımasaydım bile babamın yaptığı yine yanlış olacaktı."
Konuşmak istedim. Sözler boğazımda düğümlendi. Yusuf bu kez ellerimi kendi ellerinin arasına aldı. Usulca sıktı. Sonra avuçlarımı dudaklarına götürüp tek tek öptü. Yanağımdan süzülen yaşları başparmaklarıyla sildi.
"Mari..." dedi fısıltıyla. "Kendini suçlama. Beni sen ailemden ayırmadın. Babam kendi elleriyle beni kendinden uzaklaştırdı."
Gözlerimi kaldırıp ona baktım.
"O gün keşke..."
Sözümü tamamlayamadım. Yusuf beni yavaşça kendine doğru çekti. Başım omzuna değdiği anda içimde biriken bütün acı çözülmeye başladı. Kalbinin düzenli atışlarını duyabiliyordum.
Sanki bana "Buradayım." diyordu.
Usul usul saçlarımı okşamaya başladı. Ben de kollarımı kaldırıp boynuna doladım. Ne kadar öyle kaldık bilmiyorum. Hiçbirimiz konuşmuyorduk. Konuşacak söz kalmamıştı. Yalnızca birbirimize tutunuyorduk.
Bir süre sonra Yusuf derin bir nefes aldı.
"Sana bir söz vereceğim."
Başımı omzundan kaldırıp yüzüne baktım. Gözlerinde en küçük bir tereddüt yoktu.
"Senden..." dedi. "Asla vazgeçmeyeceğim."
Kısa bir sessizlik oldu. Sonra aynı kararlılıkla devam etti.
"Ve bu haksızlıktan da vazgeçmeyeceğim. Daria Ana'nın adı temize çıkana kadar elimden gelen ne varsa yapacağım."
Sesindeki kararlılık öfkesinden daha büyüktü.
O sırada bizi bir köşeden izleyen Dimitri ağır ağır ayağa kalktı. Elindeki bardağı tezgâhın üzerine bıraktı.
Yavaş adımlarla yanımıza geldi. Önce Yusuf'un moraran yanağına baktı sonra patlayan dudağına...
Hiçbir şey söylemeden sandalyesini çekip karşımıza oturdu. Uzun süre sessizlik oldu. Sanki ne söyleyeceğini tartıyordu. En sonunda derin bir nefes aldı.
"Baban." dedi kısık bir sesle. "Ağır konuşmuş."
Yusuf başını eğdi.
"Konuştu."
Dimitri bir süre daha yüzüne baktı.
"Yalnız konuşmamış." Parmaklarıyla kendi yanağını işaret etti. "Vurmuş da."
Yusuf buruk bir tebessüm etti.
"İlk defa."
Bu iki kelime meyhanenin içine ağır bir taş gibi düştü. Dimitri arkasına yaslandı.
"Evlat..." dedi.
"BU yaralar merhemle kapanır ama bir takım yaralar da zamanla.”
Kısa bir sessizlik oldu.
"Babandır. Canın yine yanacak."
Yusuf gözlerini yere indirdi.
"Biliyorum. Ama söylediklerimi geri alamazdım."
"Alma zaten."
Dimitri'nin sesi bu kez daha kararlıydı.
"İnsan bazen doğru bildiği şey uğruna..." Durdu. Sonra cümlesini değiştirdi.
"Yok...Her zaman. Doğru bildiği şey uğruna bir bedel öder."
Bakışlarını önce bana, sonra Yusuf'a çevirdi.
"Daria Ana bize bunu öğretti. Hepimize."
Tekrar ayağa kalktı. Yusuf'un omzuna ağır ama güven veren bir el koydu.
"Bu çatı altında..." dedi. "Artık yalnız değilsin."
"Benim oğlum yoktu. Bir erkek evladım oldu."
Yusuf'un gözleri doldu. Konuşamadı. Sadece başını eğip Dimitri'nin elini tuttu. Kan bağı olmayan bir ailenin nasıl kurulduğuna bir kez daha şahit oldum.
Ertesi gün çarşıdan meyhaneye dönerken elimde küçük bir bohça vardı. Ester'in istediği keten ipleri, biraz bal mumu ve birkaç kavanoz almıştım.
Çarşı her zamanki kalabalığıyla uğulduyordu. Esnaf müşterilerini dükkânlarına çağırıyor, seyyar satıcılar yüksek sesle mallarını övüyordu. Tam meyhaneye çıkan sokağa sapacakken arkamdan ürkek bir ses duydum.
"...Miriam." Adımlarım kendiliğinden durdu. Yavaşça arkamı döndüm.
Mahinur birkaç adım gerimde durmuştu. Üzerinde açık renk feracesi, başında ince yaşmağı vardı. Yüzü her zamankinden daha solgundu. Gözlerinin altındaki morluklar, gecelerdir uyumadığını ele veriyordu. Beni görünce bir adım attı. Sonra vazgeçmiş gibi yeniden durdu.
Sanki ne yaklaşabiliyor ne de geri dönebiliyordu. Uzun süre birbirimize baktık. İlk konuşan o oldu.
"Benim." Sesi titriyordu. Dudaklarını ısırdı. Etrafına telaşla göz gezdirdi. Sokaktan geçen herkesi tek tek kontrol etti. Sonra bana yeniden döndü. "Seninle konuşmam lazım."
Kaşlarım istemsizce çatıldı.
"Ne hakkında?"
Başını iki yana salladı.
"Burada olmaz."
Fısıltısı neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.
"Lütfen."
Busefer gözlerinde kibir yoktu. Korku, pişmanlık ve vicdan azabı vardı. Elindeki mendili öyle sıkıyordu ki parmaklarının rengi değişmişti.
"Çok bekledim." dedi. "Ama artık susamıyorum."
Kalbim hızlanmaya başladı.
Mahinur'un söyleyeceği şeyin, Daria Ana'nın mahkûmiyetine giden yolu değiştirecek kadar büyük olabileceğini hissediyordum.
Mahinur'un dudakları defalarca aralandı fakat her seferinde söyleyeceği sözler boğazına düğümlendi. Ellerindeki mendili öyle sıkıyordu ki düğüm olmuştu.
"Konuş." dedim. "Ne biliyorsan söyle."
Başını iki yana salladı.
"Anlatamıyorum."
"Neden?"
Çevresine telaşla baktı. Sokaktan geçen iki adamı görünce sesi daha da kısıldı.
"Beni öldürürler."
Bu sözleri duyunca kaşlarım çatıldı.
"Kim?"
Mahinur gözlerini sıkıca kapattı. Bir damla yaş yanağından süzüldü.
"Bunu şimdi söyleyemem."
"Mahinur!"
Sesim istemsizce yükseldi.
"Daria Ana ölüyor. Artık susmanın ne faydası var?"
Hıçkırığını bastırmaya çalıştı.
"İşte..." dedi güçlükle. "Tam da bu yüzden konuşamıyorum."
"Ne biliyorsun?"
Bu kez gözlerimin içine baktı. Hayatım boyunca o kadar korkmuş birini görmemiştim.
"Daria" Sesi titredi. "Suçsuzdu."
Kalbim bir an duracak gibi oldu.
"Bunu zaten biliyorum."
"Hayır." diye fısıldadı.
"Ben… Ben biliyorum. Çünkü..."
Sözünün devamını getiremedi. Başını eğdi. Omuzları titriyordu.
"Neden sustun o zaman?" diye sordum. "Neden mahkemede konuşmadın?"
İki eliyle yüzünü kapattı.
"Yapamadım. Beni konuşturmadılar. Konuşsaydım..." Derin bir nefes aldı. “Yalnız ben ölmezdim."
Boğazım düğümlendi.
"Mahinur..." Bu kez gözyaşlarını saklamadı. "Suç benim değil." dedi hıçkırıklarının arasından.
"Ama Benim yüzümden oldu."
Ne demek istediğini anlayamadım. Bir adım ona yaklaştım.
"Nasıl yani?"
Başını kaldırdı. Yüzünde taşıdığı suçluluk, söylediği sözlerden daha ağırdı.
"Daria Ana." diye fısıldadı. "Benim yüzümden ölüyor."
Dünyam ikinci kez başıma yıkıldı.
"Ne demek istiyorsun?" dedim bir adım daha yaklaşarak. "Mahinur, bana gerçeği anlat."
Mahinur dudaklarını araladı.
"Ben o gün." Sözünün devamı gelmedi. Arkamızdan telaşlı ayak sesleri yükseldi.
"Hanım!"
İkimiz de aynı anda arkamızı döndük. Dadısı koşar adımlarla bize doğru geliyordu. Nefes nefese kalmıştı. Mahinur'u görünce yüzündeki korku daha da büyüdü.
"Burada ne yapıyorsunuz?"
Bakışlarını bana çevirdi. Sertleşti.
"Hanım, konağa dönüyoruz."
Mahinur başını iki yana salladı.
"Hayır. Konuşmam gerekiyor."
Dadının yüzü bir anda bembeyaz kesildi.
"Sus!" dedi fısıltıyla. "Ne söylediğinin farkında değilsin."
Mahinur ilk kez ona karşı çıktı.
"Yeter artık. Günlerdir susuyorum. Daha fazla-"
Dadısı bir anda kolundan sertçe tuttu.
"Sana sus dedim!"
Mahinur acıyla irkildi. Kolunu kurtarmaya çalıştı.
"Bırak beni!"
"Bırakamam."
Dadının sesi titriyordu.
"Her şeyi mahvedeceksin."
"Zaten mahvoldu." diye haykırdı Mahinur.
Bu söz üzerine dadı bir an dona kaldı. Sonra telaşla etrafına bakındı. Sokaktan geçen birkaç kişi dönüp bize bakıyordu. Dadı, Mahinur'u neredeyse sürükleyerek götürmeye başladı. Mahinur arkasını dönüp bana baktı. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.
"Dur!" diye seslendim.
"Mahinur! Bana gerçeği söyle!"
Mahinur dudaklarını kıpırdattı. Çok uzaktaydı. Ne söylediğini duyamadım. Bir an sonra kalabalığın arasında gözden kayboldu. Olduğum yerde öylece kaldım. İçimdeki bütün parçalar tek bir gerçeğin etrafında birleşmeye başlamıştı. Bu bir iftira değildi sadece. Bu birilerinin üstünü örtmeye çalıştığı bir hakikatti.
Koşar adımlarla meyhaneye döndüm. Kapıyı öyle hızlı açmıştım ki duvara çarpıp gürültüyle geri savruldu. İçeridekilerin hepsi aynı anda bana döndü. Nefes nefeseydim.
"Mari?" diye seslendi Helena. Ama onu duymadım. Gözlerim yalnızca Yusuf'u arıyordu. Pencerenin önündeki masada oturuyordu. Beni o hâlde görünce hemen ayağa kalktı.
"Ne oldu?"
Kolundan tutup onu meyhanenin arka tarafına, kimsenin bizi duyamayacağı köşeye götürdüm.
"Mahinur." dedim nefes nefese. "Onunla konuştum."
Yusuf'un yüzündeki ifade bir anda değişti.
"Ne söyledi?"
Derin bir nefes aldım.
"Her şeyi anlatamadı ama..." Sözlerimi toparlamaya çalışıyordum. "Bana baktı. 'Daria suçsuz.' dedi."
Yusuf'un kaşları çatıldı.
"Bunu zaten biliyoruz."
"Hayır."
Başımı iki yana salladım.
"Sonra… 'Suç benim değil ama benim yüzümden oldu.' dedi."
Yusuf'un gözleri büyüdü.
"Tam devam edecekti. Dadısı geldi. Kolundan tuttu. Zorla götürdü. Konuşturmadı."
Uzun bir sessizlik oldu. Yusuf düşünceli bir şekilde yere baktı. Sonra yavaşça başını kaldırdı.
"Gördün mü?"
"Neyi?"
"Mahinur konuşmaktan korkuyor. Demek ki gerçekten bildiği bir şey var."
Kalbim hızla çarpmaya başladı.
"Evet. Ben de öyle düşünüyorum."
Yusuf masanın kenarına dayanıp derin bir nefes aldı.
"Günlerden beri ilk kez elimizde bir söylenti değil. Bir iz var."
İçimde küçücük de olsa bir kıvılcım yandı. Hakikat belki yarın ortacaya çıkacaktı.
Gece iyice çökmüştü. Yusuf'la birlikte meyhaneden çıkmış, beni eve kadar bırakmak için dar sokaklardan yürüyorduk. Tam sokağın köşesini dönecektik ki uzaktan koşar adımlarla yaklaşan bir siluet gördüm. Devamlı arkasına bakıyordu. Sanki biri onu takip ediyormuş gibiydi. Biraz daha yaklaşınca nefesim kesildi.
"Mahinur..."
Yusuf da onu tanımıştı. Mahinur yanımıza gelir gelmez nefes nefese kaldı.
"Ne olur..." dedi fısıltıyla. "Beni dinleyin."
Yusuf etrafı kontrol etti.
"Seni biri gördü mü?"
"Bilmiyorum."
"Çabuk olun."
Üçümüz yeniden meyhaneye girdik. Dimitri kapıyı içeriden sürgüledi.
Mahinur'un elleri durmadan titriyordu. Oturmak istedi ama dizlerinin bağı çözülmüş gibiydi. Helena hemen bir bardak su uzattı. Mahinur birkaç yudum aldıktan sonra bana döndü. İki eliyle mendilini sıkıyordu. Parmaklarının titremesi bir türlü dinmiyordu.
"Yusuf'u" dedi güçlükle. "Kendime âşık etmek istedim."
Başımı kaldırıp yüzüne baktım.
"Ne?"
"Dadım..." Gözlerinden yaşlar süzüldü. "Dadı beni şehirden uzakta yaşayan bir kadına götürdü. O kadının çok güçlü muskalar yazdığını, insanları birbirine bağladığını, sevdiğini kendine döndürdüğünü söyledi."
Yusuf kaşlarını çattı.
"Sonra?"
"Eve girdiğimizde içerisi ağır bir dumanla doluydu. Kadın ocakta otlar yakıyordu. Ne olduğunu bilmediğim dualar okudu. Boynuma muskalar astı. Dumanı üzerimde gezdirdi."
Bir an durdu.
"Nefes almakta zorlanıyordum. Sonra..."
Entarisinin cebinden küçük, eskimiş bir bez parçası çıkardı. Titreyen elleriyle bana uzattı.
"Bunu verdi."
Bezi açtığımda burnuma tanıdık bir koku geldi. İçindeki kurumuş otları avucuma döktüm. Birkaç yaprağı parmaklarımın arasında ezip kokladım. Kalbim hızlandı.
Daria Ana bu otu bana göstermişti.
"Bunu nasıl kullanacağını söyledi?" diye sordum.
"Her sabah. Bir tutamını sıcak suya katıp içmemi, yedi gün boyunca hiç aksatmamamı söyledi. Yusuf'un kalbi bana dönecekmiş. Ben de inandım."
Başını önüne eğdi.
"Altıncı gün başım dönmeye başladı. Yedinci gün ateşim çıktı. Bütün bedenim yanıyordu. Nefes alamıyordum. Ellerim titriyordu."
Gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.
"Hekimler geldi. Biri humma dedi. Biri zehir sandı. Kimse nedenini anlayamadı."
Bir an sustu.
"Babam.” dedi titreyerek. "Kadı Efendi'ye haber gönderdi. O gün Yusuf da babasıyla birlikte odamdaydı. Dadım 'Mahinur'a büyü yapılmış.' dedi."
"'Daria bizi gördü. Ondan sonra hastalandı.Bunu ondan başkası yapamaz.’"
Mahinur hıçkırarak ağlamaya başladı.
"Ben konuşamadım. Hasta yatağındaydım. Başımı bile kaldıramıyordum. Sonra her şey benim gözümün önünde oldu."
Avucumdaki otlara yeniden baktım. Başımı yavaşça salladım.
"Hayır..." dedim. "Sana büyü yapılmamış."
Mahinur şaşkınlıkla yüzüme baktı.
"Bu ot doğru ölçüde kullanılırsa şifadır. Ama günlerce, ölçüsüz içildiğinde bedeni yavaş yavaş zehirler. Daria Ana bunu bana defalarca anlatmıştı. Bazı otlar şifadır. Aynı ot ölçüsü kaçınca zehre dönüşür."
Otları yeniden bezin içine bıraktım.
"Hekimler humma sandı. Kimisi zehirlenme dedi."
"Çünkü belirtiler birbirine çok benziyor."
"Ama bu." Bezi kaldırıp herkese gösterdim. “Bir büyü değil. Yanlış ellerde kullanılan bir ilaç."
Mahinur dizlerinin üzerine çöktü.
"O kadın..." dedi ağlayarak. "Beni iyileştirmedi. Beni hasta etti."
Başımı yavaşça salladım.
"Ve suçu da" Boğazım düğümlendi. "Kendini savunamayacak bir kadının üzerine attı."
Mahinur dizlerinin üzerine çöktü.
"Daria..." diye hıçkırdı. "Benim yüzümden öldü." Boğazım düğümlendi.
"Hayır." dedim. "Senin yüzünden değil. Onu" Bezi avucumda sıkarak devam ettim. “Cehalet öldürdü. Ortalıkta dolaşan laflar ve sözler öldürdü."
Yusuf cümlemi bitirmeme izin vermeden masanın üzerindeki bez parçasını yeniden eline aldı. Uzun uzun inceledi. Sonra Mahinur'a döndü.
"Bunu bana emanet eder misin?"
Mahinur hiç düşünmeden başını salladı.
"Eğer Daria Ana'nın adını temize çıkaracaksa gerekirse canımı da veririm."
Yusuf bezi dikkatlice katladı. Ardından önündeki boş kâğıdı kendine çekti. Hokka ile kalemi eline aldı. Ne yazacağını biliyormuş gibi hiç duraksamadan satırları doldurmaya başladı. Şaşkınlıkla ona baktım.
"Ne yapıyorsun?"
Başını kaldırmadan cevap verdi.
"Yeni bir dilekçe hazırlıyorum."
"Yusuf mahkeme karar verdi. Babana daha önce de gittin."
"Bu kez farklı." dedi kararlılıkla. Kalemi bir an olsun durmuyordu.
"Bu kez elimizde yalnızca şüphe yok. Mahinur'un beyanı var. Bu otlar var. Mahinur'un hastalığının nasıl başladığını biliyoruz. Tanıkların neden yalan söylediğini de."
Kalemi masaya bıraktı. Derin bir nefes aldı.
"Babam hukuk adamı. Bir baba olarak beni reddedebilir. Bir insan olarak bana öfkelenebilir. Ama eline yeni deliller ulaşırsa, kKadı olarak bunları görmezden gelemez."
Dimitri sessizce başını kaldırdı.
"Ya yine dinlemezse?"
Yusuf'un yüzündeki kararlılık değişmedi.
"O zaman..." dedi. "Ben de vazgeçtiğim gün haklı olduğumu inkâr etmiş olurum."
Mahinur gözyaşlarını sildi.
"İfade veririm." dedi. "Bu kez susmayacağım. Ne olursa olsun."
Yusuf ona baktı.
"Bunu kendi isteğinle söylemen gerekiyor." Seni kimse zorlamayacak."
Mahinur gözlerini kapattı.
"Daria Ana mahkemeye giderken sustum. Bu sessizlik bana ömrüm boyunca yeter. Bir daha susmayacağım."
Yusuf ayağa kalktığı gibi kapıya yöneldi. Elindeki dilekçeyi sıkıca kavramıştı. Ben de hiç düşünmeden peşinden yürüdüm. Tam kapının eşiğine geldiğimizde Mahinur arkamızdan seslendi.
"Ben de geliyorum."
Üçümüz aceleyle meyhaneden çıktık. Gece çoktan çökmüştü. Galata sokakları gündüze göre tenhalaşmış, dükkânların çoğu kepenklerini indirmişti. Neredeyse koşar adımlarla mahkeme binasına doğru ilerliyorduk. Yusuf tek kelime etmiyordu. Dilekçeyi göğsüne bastırmış, gözünü bir an olsun önünden ayırmıyordu.
Nihayet mahkeme konağının önüne vardık fakat kapı çoktan kapanmıştı. Kalın ahşap kanatlar sürgülenmiş, avludaki kandillerin çoğu söndürülmüştü. Yusuf hiç duraksamadan kapıyı yumrukladı.
"Kapıyı açın!"
Sesi taş duvarlarda yankılandı. Bir süre sonra içeriden yaşlı bir kapıcı göründü. Elindeki kandili kaldırıp bizi süzdü.
"Mahkeme kapandı."
"Çok önemli." dedi Yusuf. "Kadı Efendi'yle hemen görüşmem gerekiyor."
Kapıcı başını iki yana salladı.
"Yarın sabah divan kurulmadan gelirsiniz."
"Hayır. Bu gece. Bekleyemez."
Kapıcı derin bir iç çekti.
"Evlat… Kadı Efendi konağına döndü. Artık kimseyi kabul etmez."
Yusuf'un yüzündeki umut yavaşça söndü. Bir adım geri çekildi. Elindeki dilekçeye baktı. Sonra kapıya, ardından bana.
"Bir gece..." diye fısıldadı. "Sadece bir gece daha bekleyeceğiz."
Bu cümleyi söylerken bile kendini ikna etmeye çalışıyordu. Mahinur sessizce ağlamaya başladı. Ben ise kapıya baktım. Bunca yolu gelip geri dönmek içime sinmiyordu.
"Burada bekleyelim o zaman." dedim. "Geri dönmeyelim."
Yusuf başını kaldırıp kapıya baktı.
"Olur." dedi. "Sabah ezanını burada bekleriz."
Mahinur hemen öne çıktı.
"Ben de bekleyeceğim."
Yusuf hiç düşünmeden başını iki yana salladı.
"Olmaz."
"Neden?"
"Baban seni konağında bulamazsa her yerde seni aratır. Üstelik dadın da peşine düşer."
Mahinur gözyaşlarını sildi.
"Umurumda değil. Sustukça bir kadın öldü. Bu gece de gidersem ömrüm boyunca kendimi affedemem."
Yusuf yumuşak ama kararlı bir sesle konuştu.
"Tam da bu yüzden dönmelisin."
Mahinur şaşkınlıkla ona baktı.
"Yarın mahkemede konuşacak tek kişi sensin. Başına en ufak bir şey gelmesini göze alamayız."
Ben de Mahinur'un elini tuttum.
"Lütfen. Bu gece seni değil, cesaretini korumamız gerekiyor."
Mahinur dudaklarını ısırdı. Uzun süre hiçbir şey söylemedi. Sonunda başını eğdi.
"Peki." dedi güçlükle.
"Ama aabah gün doğmadan burada olacağım."
Yusuf başını salladı.
"Söz mü?"
Mahinur gözyaşlarını silerek cevap verdi.
"Söz."
Onu konağa giden sokağın başına kadar uğurladık. Arkasından uzun süre baktım. İçimde garip bir sıkıntı vardı. Sebebini bilmiyordum. Ama nedense Mahinur'un arkasından son kez bakıyormuşum gibi hissediyordum.
Sabah ezanının ilk sesi Galata sokaklarına yayılırken hepimiz ayaktaydık.
Gece boyunca neredeyse hiç uyumamıştık. Mahkemenin önündeki taş basamaklarda oturmaktan bacaklarım uyuşmuştu. Yusuf ise elindeki dilekçeyi bir an olsun bırakmamıştı.
Üzerinde defalarca düzeltme yapmış, Mahinur'un ifadesini yeniden yazmış, otların bulunduğu bez kesesini dikkatlice bohçasına yerleştirmişti.
Kapının açılmasını bekliyorduk. Sonunda ağır ahşap kapılar içeriden aralandı. Görevliler avluya çıkmaya başladı. Yusuf derin bir nefes aldı.
"Başlıyoruz." dedi.
Tam ilk adımını atacaktı ki avlunun diğer ucundan yüksek sesli bir görevli elindeki tomarı açtı.
"Ehl-i Galata işitsin!"
Sokaktan geçenler durdu. Esnaf dükkânının önüne çıktı. Biz de olduğumuz yerde kaldık. Görevli yüksek sesle hükmü okumaya başladı.
"Mahkeme kararı gereğince cadılık ve halkı fesada sürüklemek suçundan mahkûm edilen Dragana Petrova nam diğer Daria" Boğazım düğümlendi. “hakkındaki hükmün infazı..." Sanki zaman ağırlaşmıştı. Görevlinin ağzından çıkacak her kelimeyi korkuyla bekliyordum.
Kalbim göğsüme sığmıyordu.
"Bugün..." dedi. "ikindi ezanının ardından Beyazıt Meydanı'nda icra olunacaktır."
Elimdeki bohça yere düştü.
"N... ne?" diye fısıldadım. Yusuf'un yüzündeki bütün renk çekilmişti.
"Hayır..." dedi kendi kendine. "Hayır... Bu kadar erken olamaz."
Elindeki dilekçeyi sımsıkı kavradı.
"Yetişeceğiz." dedi Yusuf, sesi ilk kez titreyerek. "Ne pahasına olursa olsun yetişeceğiz."
Hiç düşünmeden onun peşinden koşmaya başladım. Hakikat nihayet konuşmaya başlamıştı.
Ama zaman artık bizimle yarışmıyordu. Bizden kaçıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

34okunma 8beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…