KAPATIN ŞUNU

Asena derin bir uykudaydı.

Ta ki kapının sertçe açılma sesiyle irkilerek uyanana kadar.

Başını hızla kaldırdı.

Odanın karanlığı hâlâ aynıydı.

İçeri giren adamların ayak sesleri yankılandı.

Asena korkuyla duvara yaslandı.

— Ne istiyorsunuz?

Adamlar cevap vermedi.

İçlerinden biri odanın bir köşesine küçük bir cihaz bıraktı.

Sonra cihazdan bir kayıt duyulmaya başladı.

Asena'nın gözleri büyüdü.

Ses...

Babasıydı.

Asena'nın nefesi kesildi.

— Hayır...

Kayıt yeniden başladı.

Asena iki elini kulaklarına kapattı.

— Hayır, hayır... Kapatın şunu!

Ama ses yine duyuluyordu.

Asena gözlerini sımsıkı kapattı.

— KAPATIN!

Adamlar hiçbir şey söylemeden kapıya yöneldiler.

Kapı kapandı.

Asena ellerini kulaklarından çekmedi.

Gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.

— Lütfen...

Kayıt tekrar başa döndü.

Asena dizlerini kendine çekip yüzünü ellerinin arasına sakladı.

— Babam...

Sesi titriyordu.

— Ne olur kapatın...

Kimse cevap vermedi.

Bir süre sonra Asena başını kaldırdı.

Gözyaşlarının arasından kapıya baktı.

— Demir...

Sanki onun sesini duyabileceğine inanıyordu.

— Demir, lütfen...

---

Aynı anda başka bir odada Demir başını kaldırdı.

Uzaklardan gelen boğuk bir ses duyuyordu.

Tam seçemiyordu.

Ama Asena'nın ağladığını anladı.

Gözlerini kapattı.

— Asena...

Sonra bütün gücüyle kapıya doğru seslendi:

— ASENA! BEN BURADAYIM!

Asena'nın bulunduğu odada kayıt hâlâ devam ediyordu.

Ama Asena, karanlığın içinde Demir'in sesini duymaya çalışıyordu.

Ve o an tek düşündüğü şey şuydu:

“Dayan. Demir buradayım dedi.”