BİR ÖMÜR

Ertesi sabah Demir erkenden uyandı.

Bugün farklıydı.

Bunu kendisi bile hissediyordu.

Aynanın karşısında birkaç saniye durdu. Üzerindeki kıyafetleri düzeltti, sonra cebindeki küçük kutuya baktı.

Yüzüğün olduğu kutu.

Derin bir nefes aldı.

— Tamam Demir… sakin ol.

Tam o sırada kapı açıldı.

Mert içeri girdi.

— Hazır mısın damat?

Demir gözlerini kapattı.

— Mert.

— Efendim?

— Bugün tek bir kelimeyle bile planı bozarsan seni başka şehre sürgün ettiririm.

Mert gülerek ellerini kaldırdı.

— Tamam, tamam. Susuyorum.

Bir süre sonra Asena dışarı çıktı.

Demir onu görünce birkaç saniye ne söyleyeceğini unuttu.

Asena kaşlarını kaldırdı.

— Ne oldu?

— Hiç.

— Bana öyle bakıyorsun ki…

Demir hafifçe gülümsedi.

— Bugün güzel görünüyorsun.

Asena'nın yüzüne küçük bir tebessüm yerleşti.

— Teşekkür ederim.

Mert arkadan fısıldadı:

— Başladı…

Demir ona sertçe baktı.

Mert hemen sustu.

Akşam olduğunda Demir, Asena'yı daha önce kimsenin gitmediği sakin bir yere götürdü.

Deniz kıyısında küçük, sessiz bir alan…

Etrafta birkaç ışık vardı.

Ve kenarda sade bir masa hazırlanmıştı.

Asena şaşkınlıkla etrafa baktı.

— Demir… burası ne?

— Biraz konuşmak istedim.

— Neden bu kadar gizemlisin?

Demir gülümsedi.

— Çünkü bugün sana söylemek istediğim önemli bir şey var.

Asena'nın yüzündeki merak arttı.

Birlikte yürümeye başladılar.

Demir'in kalbi hızla atıyordu.

Sonunda durdu.

Asena ona döndü.

— Ne oldu?

Demir birkaç saniye ona baktı.

Sonra cebindeki küçük kutuyu çıkardı.

Asena'nın gözleri büyüdü.

— Demir…

Demir dizinin üzerine çöktü.

Asena bir elini ağzına götürdü.

Demir'in sesi sakindi ama gözlerinden ne kadar heyecanlı olduğu belliydi.

— Asena…

Bir an sustu.

— Hayatımda çok şey kaybettim. Çok zor günler geçirdim. Bazen geleceği düşünmekten korktum.

Asena'nın gözleri dolmaya başladı.

— Ama sen hayatıma girdikten sonra ilk defa geleceği düşünmekten korkmadım.

Demir kutuyu açtı.

— Çünkü geleceği seninle düşünmeye başladım.

Asena'nın gözlerinden yaş süzüldü.

Demir gülümsedi.

— Benimle bir ömür yürür müsün?

Asena birkaç saniye cevap veremedi.

Sonra başını salladı.

— Evet…

Demir'in yüzünde büyük bir gülümseme oluştu.

— Gerçekten mi?

Asena gülerek ağladı.

— Evet Demir. Seninle evlenirim.

Demir ayağa kalktı ve yüzüğü onun parmağına taktı.

Asena yüzüğe baktı.

Sonra Demir'e.

Ve hiç düşünmeden ona sarıldı.

Demir de ona sarıldı.

— Seni çok seviyorum.

Asena'nın sesi titredi.

— Ben de seni çok seviyorum.

Bir süre öylece kaldılar.

Sonra uzaktan bir alkış sesi geldi.

İkisi birden dönüp baktı.

Mert, Bora, Efe ve diğerleri saklandıkları yerden çıkmıştı.

Mert bağırdı:

— SONUNDA!

Asena şaşkınlıkla güldü.

— Siz burada mıydınız?!

Mert gururla:

— Tabii! Bu operasyonun arkasındaki beyin benim.

Demir başını iki yana salladı.

— Her şeyi mahvetmeden önce git.

Mert güldü.

— Tamam damat bey!

Asena yüzüğüne tekrar baktı.

Bu kez gözyaşları üzüntüden değildi.

Uzun zamandır ilk defa…

Gelecek ona korkutucu gelmiyordu.

Çünkü artık o gelecekte Demir vardı.