SESSİZ İZLER

BÖLÜM 3 —

Odadaki sessizlik birkaç saniye daha sürdü.

Gözlerim masanın üzerindeki kâğıttan ayrılmıyordu.

“Onu altı yıl önce seçtik.”

Bu cümle zihnimin içinde dönüp duruyordu.

“Altı yıl önce…” diye fısıldadım. “Ben daha…”

Devamını getiremedim.

Demir hemen fark etti.

“Ne düşünüyorsun?”

Başımı kaldırdım.

“Altı yıl önce nerede olduğumu hatırlamaya çalışıyorum.”

Efe dikkatle bana baktı.

“Hatırladığın bir şey var mı?”

Gözlerimi kapattım.

Altı yıl.

Bazı görüntüler zihnimde belirmeye başladı.

Bir yol.

Yağmurlu bir akşam.

Babamın sesi.

Sonra karanlık bir araç camı…

Gözlerimi hemen açtım.

Demir bunu fark etti.

“Asena?”

“Bir şey hatırladım.”

Efe yaklaştı.

“Ne?”

“Tam olarak bilmiyorum.”

“Zorlama,” dedi Aras.

Ama artık zihnim durmuyordu.

“Altı yıl önce babamla bir yere gitmiştik.”

Demir'in bakışları değişti.

“Nereye?”

“Bilmiyorum. Çok net değil.”

“Başka?”

Bir süre düşündüm.

“Bir adam vardı.”

Odadaki herkes sustu.

“Nasıl bir adam?”

“Yüzünü hatırlamıyorum.”

“Ne söyledi?”

Başımı tuttum.

“Bilmiyorum…”

Sonra bir görüntü daha geldi.

Adamın elinde siyah bir şey vardı.

Bir sembol.

G.

Gözlerimi açtım.

“Bu işareti daha önce görmüşüm.”

Efe hemen tableti açtı.

“Emin misin?”

“Evet.”

Demir masaya yaklaştı.

“Nerede gördün?”

“Hatırlamıyorum.”

Sinirlenerek nefes verdim.

“Hatırlayamıyorum!”

Demir sakin bir sesle konuştu.

“Zorlama.”

“Benden bir şey saklanıyor.”

“Bunu ben de düşünüyorum.”

Demir dosyayı kapattı.

“Ve öğreneceğiz.”

Tam o sırada kapı açıldı.

Mert içeri girdi.

Elinde iki bardak vardı.

“Doktor bey, hastamız için…”

Aras ona baktı.

“Ne getirdin?”

Mert bir bardağı kaldırdı.

“Çay.”

Aras diğerine baktı.

“Bu?”

“Benim.”

Bora kapıdan başını uzattı.

“Komutanım, Mert yine hastanın çayını içmeye çalışıyor.”

Mert hemen itiraz etti.

“Ben destek olmak için içiyorum.”

İlk kez gülümsedim.

Demir de kısa bir an bana baktı.

“En azından hâlâ gülüyor.”

Mert gururla başını salladı.

“Benim görevim bu.”

“Senin görevin başımızı ağrıtmamak,” dedi Bora.

“Onu henüz başaramadım.”

Odada kısa bir gülüş oldu.

Ama birkaç saniye sonra Efe'nin telefonu çaldı.

Gülüşler kesildi.

Efe ekrana baktı.

“Komutanım…”

Demir hemen döndü.

“Ne oldu?”

Efe'nin yüzü bembeyaz olmuştu.

“Yeni bir mesaj.”

Demir telefonu aldı.

Ekranda tek bir cümle vardı:

“Hatırlamaya başladı.”

Odadaki herkes dondu.

Ben ekrana bakarken kalbim hızlandı.

Ardından telefon bir kez daha titredi.

Yeni mesaj geldi.

Bu kez yalnızca üç kelime vardı:

“Onu susturun. Hemen.”

Demir'in bakışları sertleşti.

Telefonu kapattı.

Sonra kapıya döndü.

“Bundan sonra Asena yalnız kalmayacak.”

Mert'in yüzündeki gülümseme kayboldu.

Bora başını salladı.

“Anlaşıldı.”

Demir tekrar bana baktı.

“Gölge, senin bir şey hatırlamandan korkuyor.”

Ben sessizce cevap verdim:

“Demek ki hatırlamam gereken bir şey var.”

Demir'in gözleri benimkilerde kaldı.

“Ve onu bulacağız.”

O an fark ettim.

Artık sadece Gölge'nin peşinde değildik.

Gölge de bizim peşimizdeydi.

Ve hedef hâlâ değişmemişti.

Ben.