GÖLGE HATTI kitap kapağı

5. bölüm / 78

SINIRIN ÖTESİ

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 78Şu an: SINIRIN ÖTESİ
  1. 1 KARAKTER TANITIMI666 kelime
  2. 2 YENİ ÜNİFORMA6.992 kelime
  3. 3 İLK GÖREV4.671 kelime
  4. 4 SESSİZ İZLER409 kelime
  5. 5 SINIRIN ÖTESİ1.858 kelime · Okuduğun bölüm
  6. 6 TANIK470 kelime
  7. 7 DEMİR751 kelime
  8. 8 SESSİZLİĞE KARIŞMIŞ SES171 kelime
  9. 9 KAPATIN ŞUNU206 kelime
  10. 10 SABAHI BEKLERKEN341 kelime
  11. 11 ÇÖZÜLEN DÜĞÜMLER576 kelime
  12. 12 ÇIKIŞ YOLU337 kelime
  13. 13 GİZLİ PLAN467 kelime
  14. 14 BİR ÖMÜR439 kelime
  15. 15 ARTIK BİZ310 kelime
  16. 16 BİR SANİYE523 kelime
  17. 17 PATLAMA511 kelime
  18. 18 BEKLEYİŞ467 kelime
  19. 19 Sessiz çığlık468 kelime
  20. 20 MERT İN SIRRI1.714 kelime
  21. 21 Görev1.980 kelime
  22. 22 ZAMAN912 kelime
  23. 23 PRENSES852 kelime
  24. 24 GÜZEL GÜNLER242 kelime
  25. 25 DÜĞÜN717 kelime
  26. 26 YENİ BİR SABAH532 kelime
  27. 27 SESSİZ KURŞUN397 kelime
  28. 28 DEMİR203 kelime
  29. 29 SAVAŞ227 kelime
  30. 30 KANLI ELLER241 kelime
  31. 31 YARALI ELLER180 kelime
  32. 32 GERİ DÖN156 kelime
  33. 33 RAHAT BİR NEFES265 kelime
  34. 34 UYANDIN307 kelime
  35. 35 KABUS317 kelime
  36. 36 ANESTEZİ188 kelime
  37. 37 ENDİŞE194 kelime
  38. 38 GÜZELİM209 kelime
  39. 39 OYUN ZAMANI212 kelime
  40. 40 EVİN KOMUTANI238 kelime
  41. 41 PUSU424 kelime
  42. 42 TEKRAR OLMAZ287 kelime
  43. 43 SENİN İÇİN ÖLÜRÜM316 kelime
  44. 44 GÖLGE287 kelime
  45. 45 BIRAK BENİM108 kelime
  46. 46 BULMALIYIZ162 kelime
  47. 47 KAÇMA184 kelime
  48. 48 İKİ SİLAH İKİ KURŞUN163 kelime
  49. 49 GÖLGENİN SIRRI276 kelime
  50. 50 TUZAK230 kelime
  51. 51 KAÇIŞ YOK146 kelime
  52. 52 YARDIMM191 kelime
  53. 53 BAK BANA172 kelime
  54. 54 TEMİZ HAVA204 kelime
  55. 55 YANLIZCA TUZAKMI156 kelime
  56. 56 KARA HABER214 kelime
  57. 57 ÇARSİZİM DÖN GEL184 kelime
  58. 58 CENAZE241 kelime
  59. 59 DEMİR182 kelime
  60. 60 HALİSİLASYON244 kelime
  61. 61 YARDIM EDELİM204 kelime
  62. 62 SİZİN İÇİN162 kelime
  63. 63 AĞLAMA304 kelime
  64. 64 SON PİŞMANLIK269 kelime
  65. 65 DAYANAMIYORUM249 kelime
  66. 66 DÖNDÜM422 kelime
  67. 67 HAYAL MİSİN ?221 kelime
  68. 68 SANA DÖNDÜM159 kelime
  69. 69 BURDASIN276 kelime
  70. 70 NEDEN SÖYLEMEDİN357 kelime
  71. 71 BAK BANA226 kelime
  72. 72 BAŞARDIN530 kelime
  73. 73 ARTIK İYYİM316 kelime
  74. 74 BEKLENMEYEN GÖREV475 kelime
  75. 75 AĞIR TRAMVA301 kelime
  76. 76 KORKUYORUM...308 kelime
  77. 77 BIRAK BENİ...196 kelime
  78. 78 KAPTAKİ KAN452 kelime

BÖLÜM 4 —

“Bazı görevler sınırı geçmekle başlar. Asıl sınır, insanın kendi korkusunu geride bıraktığı yerde çizilir.”

Aradan iki hafta geçmişti.

Omzumdaki yara artık eskisi kadar sızlamıyordu.

Hâlâ hareket ederken dikkat etmem gerekiyordu ama kolumu eskisi gibi rahat kullanabiliyordum. Doktor son kontrolün ardından görev için uygun olduğumu söylediğinde içimde garip bir his oluşmuştu.

Bir yanım seviniyordu.

Diğer yanım ise bunun sıradan bir göreve dönüş olmadığını biliyordu.

Çünkü son iki haftadır Gölge hakkında öğrendiğimiz her şey aynı noktaya çıkıyordu.

Sınırın ötesi.

Ve sonunda beklediğimiz emir gelmişti.

Sabahın erken saatlerinde toplantı odasına çağrıldık.

Herkes yerini aldığında Demir içeri girdi.

Elindeki dosyayı masaya bıraktı.

— Oturun.

Mert sandalyeye çökerken fısıldadı:

— Bu cümle hiç iyi bir şeyin habercisi değil.

Yaman ona baktı.

— Ne zaman iyi bir şeyin habercisi oldu ki?

Mert omuz silkti.

— Geçen hafta yemek iyiydi.

Bora başını iki yana salladı.

Demir dosyayı açtı.

Bu kez yüzündeki ifade her zamankinden daha ciddiydi.

— Sınır ötesinde faaliyet gösteren bir örgüt hakkında yeni bilgiler elde edildi.

Odadaki hava bir anda değişti.

Demir devam etti.

— Örgütün son dönemde Gölge bağlantılı kişilerle temas kurduğu değerlendiriliyor.

Efe öne doğru eğildi.

— Yani altı yıl önceki dosyayla bağlantılı olabilir mi?

— Büyük ihtimalle.

Gözlerim dosyadaki haritaya kaydı.

Bölge işaretlenmişti.

Demir parmağını haritanın üzerine koydu.

— Bu görevin amacı doğrudan çatışmaya girmek değil.

Bir saniye durdu.

— İçeriden bilgi almak.

Sessizlik.

Sonra Demir bana baktı.

Bakışını üzerimde birkaç saniye tuttu.

Kalbim hızlandı.

— Asena.

Başımı kaldırdım.

— Efendim?

— Bu göreve sen gireceksin.

O an odadaki herkes sustu.

Mert'in yüzündeki ifade bile değişti.

Ben ise birkaç saniye hiçbir şey söylemedim.

— Ben mi?

Demir başını salladı.

— Evet.

Bora hemen araya girdi.

— Demir...

Demir ona baktı.

— Karar verildi.

Bora'nın bakışları bana kaydı.

— Omzu daha yeni iyileşiyor.

— Göreve uygun olduğu onaylandı.

— Bu, hazır olduğu anlamına gelmez.

Demir'in çenesi gerildi.

— Biliyorum.

Bu iki kelimede beklemediğim kadar fazla şey vardı.

Demir dosyayı kapattı.

— Ama bu görev için gereken özelliklere sahip tek kişi o.

Mert ilk kez şaka yapmadı.

— İçeri tek başına mı girecek?

— Hayır.

Demir'in bakışları sertleşti.

— Ama dışarıdan doğrudan destek almayacak.

İçimde bir ürperti oluştu.

Örgütün içine girecektim.

Onların arasında yaşayacak, konuşacak ve hiçbir şey belli etmeden bilgi toplamaya çalışacaktım.

Ve en kötüsü...

Beni arayan kişi, benim kim olduğumu zaten biliyor olabilirdi.

Toplantıdan sonra herkes yavaş yavaş çıktı.

Ben dosyayı elimde tutarak kaldım.

Demir de odadan çıkmadı.

Bir süre sessizce birbirimize baktık.

Sonunda ben konuştum.

— Bana güvenmiyor musun?

— Tam tersine.

— O zaman neden bu kadar endişelisin?

Demir'in bakışları omzuma kaydı.

— Çünkü seni bir kez yerde gördüm.

Sesi alçaktı.

— Bir daha görmek istemiyorum.

Söyleyecek bir şey bulamadım.

Demir hemen toparlandı.

— Bu duygusal bir karar değil, Asena. Görevin ne kadar tehlikeli olduğunu biliyorsun.

— Biliyorum.

— İçeride kimseye güvenmeyeceksin.

— Tamam.

— Kimliğini koruyacaksın.

— Tamam.

— Ve işler ters giderse...

Sözünü tamamlamadı.

Ben tamamladım.

— Kendi başıma çıkacağım.

Demir başını iki yana salladı.

— Hayır.

Bana doğru bir adım attı.

— İşler ters giderse seni çıkaracağız.

İlk kez yüzündeki sertliğin altında başka bir şey gördüm.

Korku değildi.

Ama ona çok yakındı.

---

Hazırlık günleri hızlı geçti.

Yeni kimliğim oluşturuldu.

Örgütün beni tanıdığı Asena Yıldırım olarak değil...

Başka biri olarak girecektim.

Aynadaki kişiye baktığımda kendimi tanımakta zorlandım.

Saçlarım farklıydı.

Üzerimde farklı kıyafetler vardı.

Ses tonumu bile değiştirmem gerekiyordu.

Ama gözlerim aynıydı.

Ve gözlerimin ardındaki gerçek...

Hâlâ Asena'ydı.

Omzumun üzerine son kez baktım.

Yara neredeyse tamamen kapanmıştı.

Elimi hafifçe kaldırdım.

Artık ağrı çok azdı.

Demir kapının yanında duruyordu.

— Hazır mısın?

— Evet.

Bana birkaç saniye baktı.

Sonra:

— Yalan söylemek zorunda kalacaksın.

— Biliyorum.

— Bazen kendin bile hangi tarafın gerçek olduğunu unutabilirsin.

Başımı kaldırdım.

— Ben kim olduğumu unutmam.

Demir'in yüzünde küçük bir ifade belirdi.

— Umarım.

---

Gece çöktüğünde yola çıktık.

Araçta kimse fazla konuşmadı.

Mert bile sessizdi.

Bir süre sonra yanımdan seslendi.

— Asena.

— Efendim?

— Geri geldiğinde sana bir kahve borçluyum.

Gülümsedim.

— Neden?

— Çünkü dönüşünü kutlayacağım.

— Daha gitmeden dönüşümü kutluyorsun.

— Tedbirli adamım.

Aras arka taraftan güldü.

— Sen tedbirli değilsin, fazla konuşuyorsun.

Mert elini kalbine götürdü.

— Bu da benim savunma mekanizmam.

Kısa bir gülüş yayıldı.

Sonra sessizlik geri geldi.

Sınır yaklaşırken içimdeki heyecan arttı.

Demir karşı koltukta oturuyordu.

Göz göze geldik.

Hiçbir şey söylemedi.

Ama başını çok hafifçe eğdi.

Sanki tek bir cümle söylüyordu:

Dikkatli ol.

Ben de aynı şekilde karşılık verdim.

---

Saatler sonra görev bölgesine ulaştım.

Artık timden ayrılmıştım.

Artık Asena değildim.

Yeni kimliğimin adıyla sınırın ötesine geçtim.

Her adımda kalbimin sesi biraz daha yükseliyordu.

Karşı tarafta beni bekleyen kişinin kim olduğunu bilmiyordum.

Örgütün içinde kimlerin Gölge'yle bağlantılı olduğunu bilmiyordum.

Ve en önemlisi...

Onların benim hakkımda ne bildiğini bilmiyordum.

Bir binanın önünde durdum.

Kapı açıldı.

Karşımda orta yaşlarında bir adam vardı.

Beni baştan aşağı süzdü.

— Geç kaldın.

Sesimi değiştirdim.

— Yol uzundu.

Adam birkaç saniye yüzüme baktı.

Sonra kenara çekildi.

— İçeri gir.

Adımımı attım.

Kapı arkamdan kapandı.

O anda cebimdeki küçük iletişim cihazı bir kez titreşti.

Kimse fark etmedi.

Ekrana yalnızca tek bir kelime düştü.

DEMİR.

Mesajı açtım.

Sadece üç kelime vardı:

“Seni bekliyoruz.”

Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.

Sonra telefonu kapattım.

Çünkü artık geri dönüş yoktu.

Ben onların arasındaydım.

Ama henüz bilmediğim bir şey vardı.

İçeri girmemi sağlayan kişi...

Beni zaten tanıyordu.

Ve birkaç dakika sonra öğrenecektim ki Gölge'nin altı yıl önce seçtiği kişi sadece ben değildim.

Beni buraya gönderen kişi de Gölge'nin planının bir parçasıydı.

“Bazen en büyük tehlike, düşmanın seni tanıması değil; seni tanımadığını sanmandır.”

Üç gün geçmişti.

Üç gün boyunca tim, Asena'dan gelen mesajları normal kabul etmişti.

Her mesaj aynı şekildeydi.

“İyiyim.”

“Her şey yolunda.”

“Henüz önemli bir şey yok.”

Demir her mesajı defalarca okuyordu.

İçinde bir şeylerin ters gittiğini hissediyordu ama elinde bunu kanıtlayacak hiçbir şey yoktu.

Son mesaj iki saat önce gelmişti.

“İyiyim. Merak etmeyin.”

Mert telefonu masaya bıraktı.

— Bence gerçekten iyidir.

Bora ona baktı.

— Nereden biliyorsun?

— Çünkü Asena kolay kolay pes edecek biri değil.

Demir cevap vermedi.

Ekrandaki son mesaja tekrar baktı.

Bir şey yanlıştı.

Çok küçük bir şey.

Ama yanlıştı.

Asena normalde mesajlarının sonunda nokta kullanırdı.

Bu mesajda yoktu.

Demir telefonu masaya bıraktı.

— Efe.

— Efendim?

— Son mesajların tamamını tekrar incele.

Efe bilgisayara döndü.

— Bir sorun mu var?

Demir birkaç saniye düşündü.

— Bilmiyorum.

Sonra ekledi:

— Ama Asena'nın mesajlarını onun yazıp yazmadığını anlamamız gerekiyor.

---

Aynı saatlerde...

Ben karanlık bir odadaydım.

Gözlerimi açmaya çalıştım.

Başım ağırdı.

Kollarımı hareket ettirmek istediğimde metalin soğukluğu bileklerimdeki zincirlerden yükseldi.

Duvara bağlıydım.

Ellerim yukarıdaydı.

Nefesimi düzenlemeye çalıştım.

Bir süre nerede olduğumu hatırlayamadım.

Sonra her şey geri geldi.

Örgüt.

Bina.

İçeri girdiğim gün.

Beni karşılayan adam.

Ve...

Beni tanıdıkları an.

İçeri girdiğimde kimliğimi söylememiştim.

Onlar zaten söylemişti.

“Asena Yıldırım.”

O an anlamıştım.

Görev başından beri düşündüğümüzden farklıydı.

Beni içeri almamışlardı.

Beni beklemişlerdi.

Dudağımın kenarındaki acıyı hissettim.

Omzum da yeniden sızlıyordu.

Yara tamamen iyileşmeden bu göreve çıkmıştım.

Şimdi yeniden açılmıştı.

Gözlerimi kapattım.

Demir'in sesi zihnimde yankılandı.

“İşler ters giderse seni çıkaracağız.”

İçimden acı bir gülümseme geçti.

Keşke burada olsaydı.

Ama olamazdı.

Çünkü görevin en önemli kısmı hâlâ devam ediyordu.

Beni sorgulamışlardı.

Nereden geldiğimi.

Kiminle çalıştığımı.

Ne bildiğimi.

Ama hiçbir şey söylememiştim.

Onların istediği tek şey ise farklıydı.

Gölge hakkında bildiklerimi öğrenmek.

Ve benim bildiğimden çok daha fazlasını bildiğimi düşünüyorlardı.

Kapı açıldı.

İçeri giren adam telefonu bana doğru uzattı.

— Ailen merak ediyor.

Başımı kaldırdım.

Ekranda bizim iletişim kanalımız açıktı.

Adam bana baktı.

— Yaz.

Telefonu elime verdiler.

Parmaklarım titriyordu.

Ekrana baktım.

Demir'in adı görünüyordu.

Bir an gözlerimi kapattım.

Sonra yazdım:

“İyiyim.”

Gönderdim.

Adam başıyla onayladı.

— Bir tane daha.

Yazdım:

“Her şey yolunda.”

Gönderdim.

Sonra telefonu geri aldılar.

Kapı kapandı.

Yalnız kaldığımda başımı duvara yasladım.

Gözlerim ağırlaşıyordu.

Ama kendime izin veremezdim.

Uyumamalıydım.

Çünkü burada uyursam...

Ne kadar zaman geçtiğini anlayamayabilirdim.

Ve ben hâlâ çıkış yolu arıyordum.

---

Aynı anda üsse...

Efe ekrana bakakalmıştı.

— Demir.

Demir hemen yanına geldi.

— Ne oldu?

Efe iki mesajı yan yana açtı.

— Bunlar normal görünmüyor.

— Neden?

— Mesajların yazılma biçimi.

Demir ekrana baktı.

Efe devam etti:

— Asena'nın daha önce gönderdiği mesajlarda kelimelerin arasında belirli aralıklar var. Burada ise düzen değişmiş.

Mert kaşlarını çattı.

— Yani?

Efe yutkundu.

— Yani bunları Asena yazmış gibi göstermek isteyen biri olabilir.

Odadaki sessizlik ağırlaştı.

Demir'in yüzü değişti.

— Konum?

— Sinyal hâlâ aynı bölgede.

Demir hiç düşünmeden ayağa kalktı.

— Hazırlanın.

Bora hemen doğruldu.

— Ne düşünüyorsun?

Demir kapıya yöneldi.

— Asena'nın başına bir şey geldiğini.

---

Ben ise artık gözlerimi açık tutmakta zorlanıyordum.

Başımı kaldırmaya çalıştım.

Olmadı.

Nefesim yavaşladı.

Omzumdaki ağrı yeniden belirginleşmişti.

Gözlerimin önündeki oda bulanıklaşmaya başladı.

Tam o sırada kapının dışından sesler duydum.

İki kişi konuşuyordu.

— Hâlâ konuşmadı mı?

— Hayır.

— Peki neden hâlâ mesaj gönderiyor?

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra diğer adamın sesi geldi.

— Çünkü timinin onu kurtarmaya geleceğini biliyor.

Kalbim hızlandı.

Demek biliyorlardı.

Demir'in geleceğini...

Onu bekliyorlardı.

Gözlerimi zorla açtım.

İçimden tek bir cümle geçti:

“Demir, gelme.”

Ama bunu ona söylemenin hiçbir yolu yoktu.

Başımı tekrar duvara yasladım.

Bilinç yavaş yavaş elimden kayıyordu.

Son gördüğüm şey, yerdeki küçük metal parçanın üzerindeki yansımamdı.

Ve kendime sessizce fısıldadım:

— Dayan Asena...

Gözlerim kapandı.

Tam bilincim giderken kapının dışından tek bir cümle duydum:

— Karaca'nın geleceğini biliyoruz.

O anda anladım.

Bu görev artık sadece beni kurtarma görevi değildi.

Gölge, Demir'i de kendi oyununa çekmiştiBaşım ağırlaşıyordu.

Sesler birbirine karışıyordu.

Bir an kapının açıldığını duyuyor, sonraki an hiçbir şey duyamıyordum.

Gözlerimi açmak istedim.

Açtım mı, açmadım mı bilmiyordum.

Her şey bulanıktı.

Duvar...

Tavan...

Kapı...

Sonra yeniden karanlık.

Omzumdaki ağrı artık uzaktan gelen bir his gibiydi. Başım da aynı şekilde ağırlaşıyordu.

Kendime gelmeye çalıştım.

Asena.

İçimden ismimi söyledim.

Asena... uyan.

Ama bedenim beni dinlemiyordu.

Uzakta ayak sesleri vardı.

Birileri bağırıyordu.

Sonra metal bir ses.

Sonra kapı.

Gözlerimi yeniden araladım.

Bu kez karşımda bir gölge gördüm.

Bana doğru yaklaşıyordu.

— Asena?

Cevap vermek istedim.

Dudaklarım kıpırdadı.

Ses çıkmadı.

Gölge biraz daha yaklaştı.

— Asena, beni duyuyor musun?

Tanıdık bir sesti.

Ama kim olduğunu düşünemiyordum.

Kaşlarımı hafifçe çattım.

— De...

Sesim fısıltıdan bile zayıftı.

Gölge hemen diz çöktü.

— Buradayım.

Gözlerimi biraz daha açtım.

Yüzü hâlâ bulanıktı.

Ama sesi...

Artık biliyordum.

Demir.

Gözlerimden bir damla yaş süzüldü.

— Geldin...

Demir'in yüzündeki ifade değişti.

— Evet.

Sesi sakin kalmaya çalışıyordu.

— Seni bulduk.

Başımı hafifçe oynatmaya çalıştım.

— Tim...

— Hepsi burada.

Bir an sustu.

— Yalnız değilsin.

Gözlerimi tekrar kapattım.

Demir hemen seslendi.

— Asena.

Cevap veremedim.

— Asena, gözlerini aç.

Göz kapaklarımı zorladım.

Bir saniyeliğine açıldılar.

Demir'i gördüm.

Sonra yeniden kapandılar.

Bu kez sesini daha yakından duydum.

— Aras!

Ayak sesleri hızlandı.

Aras yanıma geldi.

— Bilinci çok düşük.

Demir hemen sordu:

— Yaşıyor mu?

— Evet.

Kısa bir sessizlik oldu.

Aras devam etti:

— Ama çok yorgun. Önceliğimiz onu güvenli şekilde buradan çıkarmak.

Demir başını salladı.

Sonra tekrar bana döndü.

Elini omzuma koymadı.

Yaralı olduğumu bildiği için yalnızca yakınımda durdu.

— Asena.

Gözlerimi açamadım.

— Beni duyuyorsan bir kere gözlerini aç.

Çok zorlandım.

Ama başaramadım.

Demir birkaç saniye sustu.

Sonra çok alçak sesle konuştu.

— Tamam.

— Açmak zorunda değilsin.

Bir an durdu.

— Ben buradayım.

O cümleyi duyduğum anda içimdeki bütün direnç sanki bir anda çözüldü.

Artık gözlerimi açık tutamıyordum.

Sesler uzaklaştı.

Demir'in sesi son kez kulağıma ulaştı.

— Seni buradan çıkaracağız, Asena.

Ve ben...

Artık cevap veremeden yeniden karanlığa gömüldüm.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

129okunma 8beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…