BİR SANİYE

Ertesi sabah…

Tim daha gün yeni ağarırken karargâhta toplanmıştı.

Demir elindeki dosyayı kapattı.

— Görev geldi.

Herkesin yüzündeki ifade bir anda ciddileşti.

Asena Demir'in yanında duruyordu.

Demir ona kısa bir bakış attı.

— Hazır mısın, sevgilim?

Asena başını salladı.

— Sen yanımdaysan hazırım.

Mert hemen araya girdi.

— Daha sabahın köründe başladınız.

Asena gülerek Mert'e baktı.

— Kıskandın mı?

— Ben mi? Asla.

Bora güldü.

— Beş dakika sonra kıskanıyorum diye ağlar.

Mert elini kalbine götürdü.

— Bu timde romantizm dışında bir şey konuşulmuyor artık.

Tam o sırada kapı açıldı.

Komutan içeri girdi.

Yanında iki genç kadın vardı.

— Tim, bundan sonra sizinle görev yapacak iki arkadaşınız var.

İlk kız öne çıktı.

— Şeyma.

Diğeri başını hafifçe kaldırdı.

— Buse.

Demir başını salladı.

— Hoş geldiniz.

Şeyma ve Buse de ekibe katıldı.

Asena ikisine gülümseyerek yaklaştı.

— Hoş geldiniz.

Şeyma:

— Teşekkür ederim.

Buse de:

— Birlikte iyi işler çıkaracağımıza inanıyorum.

Mert hemen:

— Önce hayatta kalalım da.

Bora ona baktı.

— Sen moral vermeyi gerçekten bilmiyorsun.

Mert omuz silkti.

— Ben gerçekçiyim.

---

Saatler sonra tim görev bölgesine ulaştı.

Hava kapalıydı.

Herkes dikkatli ilerliyordu.

Demir önden işaret verirken Asena hemen arkasındaydı.

Bir ara Demir dönüp ona baktı.

— Yanımdan ayrılma, aşkım.

Asena başını salladı.

— Ayrılmam.

«“Bazı sözler sıradan bir anda söylenir; ama insan onların son söz olabileceğini hiç düşünmez.”»

Tim ilerlemeye devam etti.

Tam o sırada Bora'nın gözü uzakta hareket eden birine takıldı.

Adam hızla onlara doğru geliyordu.

Bora'nın yüzündeki ifade değişti.

— Demir!

Herkes durdu.

Bora adamın üzerindeki tehlikeyi fark etmişti.

— Üzerinde bomba var!

Demir hemen bağırdı:

— Herkes geri!

Ama mesafe çok azdı.

Bora bir an bile düşünmedi.

Adamın yönünü değiştirmek için öne atıldı.

— BORA!

Demir'in sesi yankılandı.

Bora adamı timden uzaklaştırmaya çalışırken büyük bir patlama meydana geldi.

Herkes yere savruldu.

Bir anda ortalık sessizleşti.

Demir birkaç saniye ne olduğunu anlayamadı.

Sonra doğruldu.

— BORA!

Asena da ayağa kalkmaya çalıştı.

— Bora!

Demir hızla onun yanına koştu.

Bora yerdeydi.

Ekip hemen çevresinde toplandı.

Bora'nın bilinci açıktı ama çok zorlanıyordu.

Demir dizlerinin üzerine çöktü.

— Bora! Bana bak!

Bora gözlerini güçlükle açtı.

— Demir…

— Konuşma. Yardım geliyor.

Bora başını hafifçe salladı.

— Sanırım…

Nefesi kesildi.

— Sanırım bu sefer çıkamayacağım.

Demir'in gözleri doldu.

— Saçmalama. Çıkacaksın.

Bora etrafındaki arkadaşlarına baktı.

Hepsi sessizdi.

Mert'in yüzündeki gülümsemeden eser kalmamıştı.

Bora gözlerini bir an kapattı.

Sonra tekrar açtı.

— Hepiniz… hakkınızı helal edin.

Demir başını iki yana salladı.

— Hayır. Böyle konuşma.

Bora sakinleşmeye çalıştı.

Dudaklarından şehadet getiren sözler döküldü.

Demir onun elini tuttu.

— Bora, dayan.

Bora gözlerini kapatırken Demir'in sesi titredi.

— Daha bitmedi kardeşim. Beni duyuyor musun? Daha bitmedi!

Asena birkaç adım geride ellerini ağzına kapatmıştı.

Şeyma ve Buse'nin gözleri dolmuştu.

Mert başını öne eğdi.

Kimse konuşamıyordu.

«“Bir asker bazen kendisini değil, arkasında bıraktığı insanları düşünerek koşar.”»

Demir Bora'nın elini bırakmadı.

— Ambulans nerede kaldı?!

Efe hemen telsize uzandı.

— Yolda! Birkaç dakika!

Demir başını kaldırdı.

— Birkaç dakika çok uzun!

Sonra tekrar Bora'ya döndü.

— Gözlerini kapatma.

Bora çok hafifçe gülümsedi.

— Emir veriyorsun yine…

Demir'in gözlerinden yaş süzüldü.

— Evet. Çünkü seni kaybetmeyeceğim.

Ve o an timdeki herkes aynı şeyi düşündü:

Bora için zamanla yarışıyorlardı.