Sessiz çığlık

Doktor uzaklaştıktan sonra Asena birkaç saniye olduğu yerde kaldı.

Gözlerinden yaşlar hâlâ akıyordu ama yüzündeki korkunun yerini yavaş yavaş rahatlama alıyordu.

Şeyma sessizce Asena'ya yaklaştı.

— Gel buraya…

Asena başını kaldırdığı anda Şeyma ona sıkıca sarıldı.

Asena bir an şaşırdı.

Sonra o da Şeyma'ya sarıldı.

Birkaç saniye sonra Buse de yanlarına gelip ikisine birden sarıldı.

Üçü koridorun ortasında birbirlerine sıkıca tutundular.

Buse'nin sesi titriyordu.

— Çok korkuttun bizi.

Asena gözyaşlarının arasından küçük bir gülümseme çıkardı.

— Ben de çok korktum.

Şeyma saçlarını hafifçe okşadı.

— Ama artık yalnız değilsin.

Buse başını salladı.

— Bundan sonra ne olursa olsun birlikteyiz.

Asena gözlerini kapattı.

Bu iki kızla daha yeni tanışmıştı.

Ama o an sanki uzun zamandır tanıyormuş gibi hissetti.

— İyi ki geldiniz…

Şeyma:

— İyi ki sen varsın.

Biraz ötede Demir onları izliyordu.

Asena'nın yüzünde ilk kez biraz olsun huzur görünce içi rahatladı.

Mert de Demir'in yanına geldi.

— İyi oldu.

Demir başını salladı.

— Evet.

Mert hafifçe gülümsedi.

— Bizim tim artık iyice kalabalık oldu.

Demir ona baktı.

— Ve birbirine daha çok bağlandı.

Tam o sırada Asena başını kaldırıp Demir'e baktı.

Göz göze geldiler.

Asena dudaklarını kıpırdattı:

— Sevgilim…

Demir gülümsedi.

— Buradayım, aşkım.

Asena'nın yüzüne küçük bir gülümseme yerleşti.

Ve koridordaki herkes, o günün ne kadar ağır başladığını bilmesine rağmen, ilk kez biraz olsun rahat nefes aldı.Saatler sonra hastane koridorundaki bekleyişi bir hemşirenin sesi böldü.

— Bora kendine geldi.

Herkes aynı anda ayağa kalktı.

Asena'nın gözleri doldu.

— Gerçekten mi?

— Evet, şuuru açık.

Asena bir an Demir'in elini sıktı.

— Gidelim.

Demir başını salladı.

— Gidelim, aşkım.

Hep birlikte odaya girdiler.

Bora yatağında yatıyordu. Yorgun görünüyordu ama gözleri açıktı.

Kapıdan giren Asena'yı görünce hafifçe gülümsedi.

— Ağlayan kız yine gelmiş.

Asena'nın gözlerinden yaşlar süzüldü ama aynı anda gülmeye başladı.

— Sen de konuşacak hâli bulmuşsun!

Bora hafifçe güldü.

— İyiyim demiştim.

Asena daha fazla dayanamadı.

Hemen yanına gidip dikkatlice sarıldı.

— Bir daha bizi böyle korkutma!

Bora gülümseyerek:

— Tamam, söz.

Asena hâlâ ağlıyordu.

— Seni kaybettim sandım…

Bora'nın yüzündeki gülümseme yumuşadı.

— Ama kaybetmedin.

Asena başını salladı.

— İyi ki.

Bora elini kaldırıp onun omzuna hafifçe dokundu.

— Ağlama artık.

Asena gözyaşlarının arasından güldü.

— Hem ağlıyorum hem gülüyorum. Ne yapayım?

Mert arkadan seslendi:

— Bence bu tamamen Bora'nın suçu. Adam uyandı, ilk işi Asena'yı ağlatmak.

Bora:

— Ben daha yeni uyandım!

Herkes gülmeye başladı.

Demir ise Asena'nın yanına gelip onun elini tuttu.

— Tamam mı, aşkım?

Asena Bora'ya bakıp gülümsedi.

— Tamam.

Sonra Demir'e döndü.

— Sevgilim…

— Efendim?

— Bora gerçekten iyi olacak.

Demir başını salladı.

— Olacak.

Bora gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.

— Ben buradayım arkadaşlar.

Mert hemen:

— Onu da duyduk. Artık bir süre susabilirsin.

Bora gülmeye başladı.

Odanın içinde ilk kez korkunun yerini kahkahalar aldı.

«“Bazen bir insanın gözlerini yeniden açması, geride kalanlara da yeniden umut verir.”»