ÇIKIŞ YOLU

Demir, Asena'nın ayağa kalkmasına yardım etti.

Asena hâlâ oldukça yorgundu. Birkaç adım attığında sendeledi.

Demir hemen kolundan destek oldu.

— Yavaş.

— İyiyim.

Demir kaşlarını kaldırdı.

— Bana yalan söyleme.

Asena cevap vermedi.

Ekip sessizce koridora çıktı.

Bina neredeyse tamamen sessizdi.

Mert önden ilerliyor, Bora ve Efe arka tarafı kontrol ediyordu. Demir ise Asena'nın yanından bir an bile ayrılmıyordu.

Bir kapıya geldiklerinde dışarıdan sesler duyuldu.

Herkes olduğu yerde durdu.

Demir el işaretiyle beklemelerini söyledi.

Birkaç saniye sonra sesler uzaklaştı.

Mert fısıldadı:

— Şu an biri hapşırsa hepimiz yandık.

Efe ona baktı.

— Sen konuşmazsan ihtimal azalıyor.

Mert dudaklarını büzdü.

— Ben ortamı sakinleştiriyorum.

Bora kısık sesle:

— Sen ortamı daha da geriyorsun.

Asena, bütün yaşadıklarına rağmen bu konuşmaya hafifçe gülümsedi.

Demir bunu fark etti.

— İyi misin?

Asena başını salladı.

— Evet.

Sonunda binanın çıkışına ulaştılar.

Kapıyı açtıklarında sabahın serin havası yüzlerine vurdu.

Herkes birkaç saniye olduğu yerde kaldı.

Özgürdüler.

Mert derin bir nefes aldı.

— Allah'ım… Açık hava!

Yaman güldü.

— Sanki yıllardır dışarı çıkmamışsın.

— Ben psikolojik olarak yıllardır çıkmamışım.

Herkes yorgun da olsa gülümsedi.

Bir süre sonra Mert'in bakışları Demir ve Asena'ya kaydı.

Asena hâlâ Demir'in yanında duruyordu.

Mert'in yüzünde o tanıdık sırıtış belirdi.

— Eee…

Demir şüpheyle baktı.

— Ne?

Mert ellerini iki yana açtı.

— Düğün ne zaman?

Bir anda herkes sustu.

Asena'nın gözleri büyüdü.

— Mert!

Mert kahkahayı bastı.

— Ne var? Ben sadece planlama yapıyorum.

Bora gülmeye başladı.

Efe de başını iki yana salladı.

— Adam ölümden döndü, aklı hâlâ düğünde.

Demir Mert'e bakıp kaşını kaldırdı.

— Sen önce kendine bir hayat bul.

Mert hiç bozulmadı.

— Benim hayatım sizin aşk hayatınızı takip etmek.

Asena'nın yüzü kızardı.

— Bizim öyle bir…

Demir araya girdi.

— Mert.

— Efendim?

— Sus.

Mert birkaç saniye sustu.

Sonra sırıtarak:

— Tamam damat bey.

Demir gözlerini kapattı.

Asena ise istemeden gülmeye başladı.

Uzun zamandır ilk kez…

Gerçekten gülüyordu.

Demir ona baktığında yüzündeki yorgunluk hâlâ belli oluyordu.

Ama o küçük gülümseme, Demir için her şeyden değerliydi.

Çünkü Asena hâlâ yanındaydı.

Ve bu kez…

Onu kaybetmemişti.