GÜZEL GÜNLER

Görevin üzerinden birkaç gün geçmişti.

Evde ilk kez uzun zamandır gerçek bir huzur vardı.

Asena salonda oturmuş, elindeki çayı karıştırıyordu. Demir ise karşısındaki koltukta sessizce onu izliyordu.

Asena kaşlarını kaldırdı.

“Niye öyle bakıyorsun?”

Demir gülümsedi.

“Bakamaz mıyım aşkım?”

“Bakarsın da böyle bakınca insanın aklına bir şey geliyor.”

“Ne geliyor?”

“Bilmiyorum. Sen söyle.”

Demir tam cevap verecekken Mert salona girdi.

“Tamam, herkes burada mı?”

Bora arkasından seslendi:

“Ne oldu yine?”

Mert elindeki kâğıdı havaya kaldırdı.

“Önemli bir duyurum var.”

Asena merakla ayağa kalktı.

“Ne duyurusu?”

Mert gülümseyerek Demir'e baktı.

“Düğün.”

Asena'nın gözleri büyüdü.

“Ne?”

Demir de şaşkınlıkla Mert'e baktı.

“Düğün mü?”

Buse gülerek:

“Sonunda tarih belirlenmiş.”

Asena hemen Demir'e döndü.

“Bizim düğünümüz mü?”

Demir ayağa kalkıp onun yanına geldi.

“Öyle görünüyor.”

Mert kâğıda baktı.

“Üç hafta sonra.”

Asena'nın yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.

“Üç hafta…”

Demir onun elini tuttu.

“Hazır mısın?”

Asena birkaç saniye ona baktı.

“Sen yanımda olacaksan…”

Gülümsedi.

“Hazırım.”

Demir alnını onun alnına yaklaştırmadan, sadece elini sıkıca tutarak:

“Ben her zaman yanında olacağım, aşkım.”

Bora arkadan seslendi:

“Tamam tamam, düğüne üç hafta var diye şimdiden romantikleşmeyin!”

Herkes gülmeye başladı.

Asena da kahkahayla Demir'e baktı.

“Daha üç hafta var.”

Demir kaşını kaldırdı.

“Biliyorum.”

“Çok şey yapmamız lazım.”

“Mesela?”

Asena düşünür gibi yaptı.

“Her şey.”

Demir güldü.

“Tamam. O zaman başlayalım.”

O gün görevlerin, tehlikelerin ve korkuların arasında ilk kez başka bir tarih konuşuluyordu.

Üç hafta sonra…

Asena ve Demir'in hikâyesi yeni bir sayfa açacaktı.

Ve bu kez o sayfanın adı:

Düğün. 💍🤍