PRENSES

Kapı ağır bir gıcırtıyla açıldı.

Ekip, yıllardır kullanılmamış gibi duran eski bir eve getirildi. İçerisi karanlık ve sessizdi. Duvarlarda zamanın izleri, yerde ise toz vardı.

Adamlar ekibin tamamını içeri soktu.

Demir çevresine bakarken Asena'yı göz ucuyla takip ediyordu.

“Kimse panik yapmasın,” dedi alçak sesle. “Bir yolunu bulacağız.”

Fakat adamlar onları tek tek sandalyelere oturtup ellerini sıkıca bağladılar.

Mert bağlarını kontrol etti.

“Bunlar bizi kolay kolay bırakmayacak.”

Bora etrafına baktı.

“Önce buradan çıkmanın yolunu bulmamız lazım.”

Tam o sırada kapı tekrar açıldı.

İçeri, diğerlerinden farklı davranan bir adam girdi.

Adımları yavaştı.

Bakışları doğrudan Asena'ya çevrildi.

Demir bunu fark ettiği anda yüzü değişti.

Adam, ekibin önünden geçerek Asena'nın karşısında durdu.

Asena başını kaldırdı.

“Sen kimsin?”

Adam cevap vermek yerine bir süre onu inceledi.

Sonra elini Asena'nın omzuna koydu.

Demir sandalyesinde doğruldu.

“O elini ondan çek.”

Adam başını Demir'e çevirdi.

“Demek sensin.”

Demir'in sesi sertleşti.

“Ne demek istiyorsun?”

Adam yeniden Asena'ya baktı.

“Onun hakkında çok şey duydum.”

Asena kaşlarını çattı.

“Benden ne istiyorsun?”

Adam Asena'nın yüzüne doğru eğildi.

“Henüz bilmiyorum.”

Demir öfkeyle bağlarını zorladı.

“ASENA'DAN UZAK DUR!”

Asena Demir'e baktı.

“Demir, iyiyim.”

Adam birkaç adım geri çekildi ve hafifçe gülümsedi.

“İlginç…”

Sonra kapıya yöneldi.

“Bakalım ne kadar süre böyle kalacaksınız.”

Kapı kapandığında ev yeniden sessizliğe gömüldü.

Demir gözlerini Asena'dan ayırmadı.

“Aşkım, iyi misin?”

Asena başını salladı.

“İyiyim.”

Demir derin bir nefes aldı.

“Kimse sana zarar vermeyecek.”

Asena ona baktı.

“Buna gerçekten inanıyor musun?”

Demir hiç düşünmeden cevap verdi:

“Evet.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra Demir'in bakışları sertleşti.

“Çünkü buradan hepimiz çıkacağız.”

Ve o anda ekibin tamamı aynı şeyi fark etti:

Bu ev yalnızca bir hapishane değildi.
Birilerinin özellikle Asena'yı hedef aldığı bir oyunun başlangıcıydı.Kapı yeniden açıldı.

Aynı adam bu kez daha yavaş adımlarla içeri girdi.

Diğerlerinin yanından geçip doğrudan Asena'nın karşısında durdu.

Asena gözlerini ondan ayırmadı.

Adam eğilip onunla aynı hizaya geldi.

“Sen diğerlerinden farklısın.”

Asena cevap vermedi.

Adam birkaç saniye boyunca sessizce onu izledi.

“Gözlerinde korku var,” dedi. “Ama teslimiyet yok.”

Demir hemen araya girdi.

“Onunla konuşmayı kes.”

Adam başını Demir'e çevirdi.

“Senin fikrini sormadım.”

Sonra tekrar Asena'ya döndü.

“Senin yüzünden bütün timin buraya geldiğini biliyor musun?”

Asena'nın kaşları çatıldı.

“Yalan söylüyorsun.”

Adam hafifçe gülümsedi.

“Belki.”

Bir adım daha yaklaştı.

Demir'in sesi bu kez daha sert çıktı:

“Asena'dan uzak dur.”

Adam cevap vermeden Asena'nın gözlerinin içine baktı.

“Bakalım ne kadar süre güçlü kalabileceksin.”

Asena hiç geri çekilmeden:

“Sandığından çok daha uzun.”

Odanın içinde sessizlik oluştu.

Adamın gülümsemesi kayboldu.

Demir ise Asena'ya baktığında onun korkmadığını değil, korkmasına rağmen dik durduğunu gördü.

Ve içinden tek bir düşünce geçti:

Onu buradan çıkaracaktı. Ne pahasına olursa olsun.Adamların çıkmasının ardından ev yeniden sessizliğe gömüldü.

Asena başını kaldırıp kapıya baktı.

Sonra ellerindeki bağı gevşetmek için uğraşmaya başladı.

Bir süre sonra bağ çözüldü.

Asena derin bir nefes aldı.

Hemen Demir'in yanına giderek onun bağlarını açtı.

Demir ellerini serbest bırakır bırakmaz Asena'ya döndü.

“Aşkım, iyi misin?”

“İyiyim. Çabuk.”

Demir diğerlerinin bağlarını çözmeye başladı.

Mert, Bora, Efe, Yaman, Şeyma ve Buse birer birer ayağa kalktı.

“Çıkıyoruz,” dedi Demir. “Hepimiz birlikte.”

Ekip kapıya doğru ilerledi.

Tam Asena da peşlerinden gidecekken durdu.

“Ben gelmeyeceğim.”

Demir olduğu yerde kaldı.

Yavaşça ona döndü.

“Ne?”

Asena gözlerini yere indirdi.

“Ben burada kalacağım.”

Demir hemen yanına geldi.

“Neden?”

Asena'nın sesi titredi.

“Babam…”

Demir sustu.

Asena gözlerini kaldırdı.

“Babam onun elinde.”

Demir'in yüzündeki ifade değişti.

“Asena, hayır.”

“Onu burada bırakıp gidemem.”

“Babanı bulacağız. Ama sen burada kalmayacaksın.”

Asena başını salladı.

“Demir, yıllardır nerede olduğunu bilmiyordum. Şimdi onun yaşadığını öğrendim. Onu bırakıp gidemem.”

Demir birkaç saniye ona baktı.

Sonra elini tuttu.

“Tek başına kalmayacaksın.”

Asena şaşkınlıkla başını kaldırdı.

Demir diğerlerine baktı.

“Mert, siz dışarı çıkıp yardım çağırın.”

Mert hemen itiraz etti.

“Demir, sen ne yapıyorsun?”

Demir'in bakışları Asena'ya döndü.

“Onu burada bırakmam.”

Asena'nın gözleri doldu.

“Demir…”

Demir elini biraz daha sıkı tuttu.

“Babanı bulacaksak birlikte bulacağız.”

Asena başını onun omzuna yasladı.

Ve ekip evden çıkarken Demir ile Asena içeride kaldı.

İkisinin de bilmediği şey ise şuydu:

Bu kez çıkış kapının ardında değil, geçmişin tam ortasındaydı.Demir ile Asena evin içinde sessizce ilerlediler.

Koridorun sonuna geldiklerinde Asena durdu.

“Bir dakika…”

Uzaklardan çok hafif bir ses geliyordu.

Sanki biri hareket etmeye çalışıyordu.

Asena'nın kalbi hızlandı.

“Demir… ses oradan geliyor.”

İkisi birlikte kapıya yaklaştı.

Demir kapıyı açtı.

Asena'nın gözleri bir anda büyüdü.

Odanın köşesinde bir adam vardı.

Ellerinden bağlıydı.

Başını önüne eğmiş, yorgunluktan neredeyse tükenmiş halde oturuyordu.

Asena birkaç saniye boyunca hareket edemedi.

Sonra dudaklarından tek bir kelime çıktı:

“Baba…”

Adam başını yavaşça kaldırdı.

Gözleri Asena'yı buldu.

Bir anlığına inanamadı.

“Asena?”

Asena'nın gözlerinden yaşlar boşandı.

“Baba!”

Yanına koştu.

Dizlerinin üzerine çöküp ona sarıldı.

Babası kızının saçlarına titreyen elleriyle dokundu.

“Sen… gerçekten geldin.”

Asena ağlayarak başını salladı.

“Seni bırakmadım.”

Demir hemen yanlarına çöktü ve babasının bağlarını çözdü.

Adam ayağa kalkmaya çalışırken sendeledi.

Demir onu destekledi.

“Yavaş. Artık güvendesiniz.”

Asena babasının elini tuttu.

“Bize bunu neden yaptılar?”

Babası bir süre sustu.

Sonra Demir'e baktı.

“Çünkü mesele yalnızca ben değildim.”

Demir'in yüzü ciddileşti.

“Ne demek istiyorsunuz?”

Adam nefesini toparladı.

“Onların asıl istediği…”

Bakışları Asena'ya döndü.

“Senin peşinden gelmemdi.”

Asena'nın yüzündeki ifade değişti.

Demir ayağa kalktı.

“Demek bütün bunlar Asena'yı buraya çekmek içindi.”

Koridorun diğer ucundan bir kapının kapandığı duyuldu.

Üçü de aynı anda o yöne baktı.

Asena babasının elini daha sıkı tuttu.

Demir ise önlerine geçti.

“Daha bitmedi.”