ÇÖZÜLEN DÜĞÜMLER

Sabahın ilk ışıkları henüz penceresiz odanın içine ulaşmamıştı.

Demir bütün gece gözlerini kapatmamıştı.

Aklında yalnızca Asena vardı.

Onun sesini duymuştu.

Çığlıklarını…

Ağlayışını…

Sonra da odadan gelen gürültüleri.

Demir tekrar ellerindeki bağlara baktı.

Bilekleri ağrıyordu ama umurunda değildi.

Bir kez daha bütün gücüyle ipi gevşetmeye çalıştı.

Bir süre sonra düğüm biraz açıldı.

Demir durmadı.

Tekrar denedi.

Ve sonunda…

İlk eli kurtuldu.

Derin bir nefes aldı.

Diğer elini de çözmesi birkaç dakika sürdü.

Son düğüm açıldığında Demir hemen ayağa kalktı.

Ama kapıya ulaşamadan Mert'in sesi duyuldu.

— Demir?

Demir döndü.

Mert hâlâ bağlıydı.

Demir hemen yanına gidip onun bağlarını çözmeye başladı.

— Dayan.

Mert bileklerini ovuştururken başını kaldırdı.

— Asena?

Demir'in yüzündeki ifade bir anda değişti.

— Onu bulacağız.

Mert hiçbir şey söylemeden başını salladı.

Demir sırayla Bora'nın, Efe'nin, Yaman'ın ve diğerlerinin yanına geçti.

Birinin ardından diğerinin bağlarını çözdü.

Düğümler açıldıkça ekip yeniden ayağa kalkmaya başladı.

Herkes yorgundu.

Ama artık hiçbiri bağlı değildi.

Mert ayağa kalkıp etrafa baktı.

— Yedi kişi olduk.

Demir başını salladı.

— Sekiz.

Mert onun ne demek istediğini anladı.

— Asena.

Demir kapıya baktı.

— Onu orada bırakmayacağız.

Ekip sessizce koridora çıktı.

Demir önden ilerliyordu.

Bir kapının önünde durdu.

İçeriden hiçbir ses gelmiyordu.

Demir'in kalbi hızlandı.

— Asena?

Cevap yoktu.

Kapıyı açtıklarında Demir'in yüzündeki bütün ifade değişti.

Asena yerde oturuyordu.

Saçları dağılmıştı.

Üzerindeki kıyafetler kırışmış, yüzü solgunlaşmıştı.

Gözleri şişmiş, gözlerinin altında belirgin yorgunluk izleri oluşmuştu.

Dün geceki o güçlü, kendinden emin Asena'dan geriye yalnızca tükenmiş bir hâl kalmış gibiydi.

Demir birkaç saniye hiçbir şey söyleyemedi.

Sonra yavaşça yanına çömeldi.

— Asena…

Asena başını kaldırdı.

Demir'i görünce gözleri yeniden doldu.

— Demir…

Demir'in sesi titredi.

— Buradayım.

Asena ona bakmaya devam etti.

— Gerçekten sen misin?

Demir başını salladı.

— Evet.

Asena'nın gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü.

Demir elini ona doğru uzattı ama hemen durdu.

Onu ürkütmek istemiyordu.

— Sana dokunabilir miyim?

Asena birkaç saniye sustu.

Sonra başını hafifçe salladı.

Demir elini uzatıp onun elini tuttu.

Asena parmaklarını onun eline geçirdi.

Sanki bırakırsa Demir yeniden kaybolacakmış gibi sıkıca tuttu.

Demir başını eğdi.

— Seni buradan çıkaracağız.

Asena çok yorgun bir sesle sordu:

— Hepiniz… çözüldünüz mü?

Mert kapının ardından cevap verdi.

— Hepimiz.

Asena gözlerini kapattı.

İlk kez yüzünde çok hafif bir rahatlama belirdi.

Demir elini bırakmadı.

— Şimdi sıra sende.

Ve ekip, uzun zamandır ilk kez aynı tarafta, özgürce ayakta duruyordu.

Ama hiçbiri bilmiyordu…

Bu binadan çıkmak, sandıkları kadar kolay olmayacaktı.Asena, Demir'in elini bırakmadı.

Bir saniye daha yüzüne baktı.

Sonra dayanamadı.

Bir anda kollarını Demir'in boynuna doladı.

Demir kısa bir an şaşırdı. Ardından onu dikkatlice tuttu.

Asena'nın omuzları titriyordu.

— Seni kaybettim sandım…

Demir gözlerini kapattı.

— Buradayım.

Asena başını onun omzuna yasladı.

— Çok korktum.

— Biliyorum.

Demir'in sesi her zamankinden daha yumuşaktı.

— Ama artık yalnız değilsin.

Asena biraz daha sıkı sarıldı.

— Gitme.

Demir hiç tereddüt etmeden cevap verdi:

— Gitmem.

Kapının yanında duran Mert, ikisine birkaç saniye baktı. Sonra diğerlerine dönüp sessizce:

— Biz biraz… bekleyelim mi?

Bora hafifçe başını salladı.

— Bence de.

Demir bunu duyunca Asena'nın üzerinden gözlerini ayırmadan:

— Duyuyorum sizi.

Mert gülümsemeye çalıştı.

— İyi, hâlâ işitmen çalışıyor. Sevindim.

Asena'nın gözlerinden yaşlar akarken istemsizce küçük bir gülümseme oluştu.

Demir bunu fark etti.

— İşte bunu görmek istiyordum.

Asena başını kaldırıp ona baktı.

— Neyi?

— Gülmeni.

Asena bir şey söylemedi.

Sadece yeniden başını Demir'in omzuna yasladı.

Demir de elini onun omzunda tutarak fısıldadı:

— Şimdi seni buradan çıkaracağız.

Bu kez Asena cevap vermedi.

Çünkü ilk defa gerçekten inanmıştı.

Demir gelmişti.

Ve bu kez onu yalnız bırakmayacaktı.