YENİ ÜNİFORMA

BÖLÜM 1

«“Bazı başlangıçlar, insanın hayatına sessizce girer. Sonra dönüp baktığında, her şeyin o gün değiştiğini anlarsın.”»

Sabahın ilk ışıkları gökyüzünün karanlığını henüz tamamen sökememişti.

Pencereden dışarı baktığımda gördüğüm şey, gri bir gökyüzü ve sessiz bir yoldu. Birkaç sokak lambası hâlâ yanıyordu. Şehrin geri kalanı uyuyordu belki ama ben uzun zamandır uyanıktım.

Aslında uyumamıştım.

Yatağın kenarında oturmuş, karşımdaki sandalyenin üzerinde duran üniformaya bakıyordum.

Üzerinde hiçbir kırışıklık yoktu.

Ayakkabılarım kapının yanında hazırdı. Çantam çoktan hazırlanmıştı. Belgelerim, kimliğim, birkaç kişisel eşya...

Her şey olması gerektiği gibiydi.

Ama içimde hiçbir şey olması gerektiği gibi değildi.

Elimi dizimin üzerinde gezdirip derin bir nefes aldım.

Bugün yeni bir görev yerine gidiyordum.

Yeni bir tim.

Yeni insanlar.

Yeni bir düzen.

Ve belki de hayatımın bundan sonraki kısmının başlayacağı yer.

Üniformayı elime aldım.

Kumaşın soğukluğu avuçlarıma değdiğinde yıllar önce babamın söylediği bir cümle aklıma geldi.

"Üniformayı giymek kolaydır kızım. Onu taşımak zordur."

O zamanlar bu sözün ne kadar ağır olduğunu anlamıyordum.

Şimdi anlıyordum.

Çünkü üniforma sadece üzerindeki kumaş değildi.

Bir sorumluluktu.

Bir söz gibiydi.

Ve ben o sözü bugün yeniden üzerime geçiriyordum.

Ayağa kalktım.

Hazırlanmam uzun sürmedi.

Aynanın karşısına geçtiğimde kendime birkaç saniye baktım.

Yüzümde heyecan vardı.

Bunu inkâr edemezdim.

Ama korku değildi bu.

Daha çok bilinmeyene karşı duyulan bir tedirginlikti.

Kendime sessizce,

“Hazırsın,” dedim.

Aynadaki kız sanki buna inanmak ister gibi bana baktı.

Çantamı aldım.

Kapıyı açtığımda evin sessizliğiyle karşılaştım.

Mutfaktan hafif bir ses geliyordu.

Babam.

Tahmin ettiğim gibi.

Mutfak kapısına geldiğimde onu masanın başında otururken gördüm. Önündeki çaydanlıktan bardağına çay dolduruyordu.

Beni görünce başını kaldırdı.

Bir süre hiçbir şey söylemedi.

Sadece baktı.

Sonra gözleri üzerimdeki üniformaya kaydı.

“Yakışmış.”

Gülümsedim.

“Daha sabahın körü.”

“Güzel şeyler söylemek için saatin önemi yok.”

Masaya oturdum.

Babam bir bardak çay uzattı.

“Heyecanlı mısın?”

“Biraz.”

“Belli etmiyorsun.”

“Belli edersem ne olacak?”

“Hiç.”

Başını iki yana salladı.

Sonra yüzündeki ifade değişti.

Bir baba olarak bana bakıyordu artık.

“Orada kendini kanıtlamaya çalışma.”

Kaşlarımı hafifçe kaldırdım.

“Ben zaten kendimi kanıtlamaya gitmiyorum.”

“Biliyorum.”

Bir an sustu.

“Yine de söylüyorum.”

Bardağımdan küçük bir yudum aldım.

Babamın ne demek istediğini biliyordum.

Yeni bir tim.

Yeni bir ortam.

Üstelik kadın bir asker olarak her zaman birkaç bakışın üzerinde olacağını da biliyordum.

Ama hiçbir zaman sırf birilerine bir şey göstermek için hareket etmemiştim.

“İşimi yapacağım,” dedim.

Babam başını salladı.

“İşte bunu duymak istiyorum.”

Sonra ayağa kalktı.

Ben de kalktım.

Kapının önünde ayakkabılarımı giyerken birkaç saniye durdum.

Babam yanıma geldi.

Elini omzuma koydu.

“Dikkatli ol.”

“Olacağım.”

“Ve Asena...”

“Efendim?”

Bakışları gözlerime kilitlendi.

“Kimseye kendini küçümsenecek kadar küçük, kendini kaybedecek kadar büyük görme.”

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

Sonra gülümsedim.

“Tamam.”

Kapıyı açtım.

Soğuk hava yüzüme vurdu.

Çantamı omzuma aldım.

Arkamdan babamın sesi geldi.

“Dönünce çayımı sen koyarsın.”

Başımı çevirip güldüm.

“Emredersiniz komutanım.”

Kapı kapandı.

Ve ben yürümeye başladım.

---

Saatler sonra yeni görev yerinin bulunduğu bölgeye ulaştığımda ilk dikkatimi çeken şey sessizlik oldu.

Burası şehrin gürültüsünden uzaktı.

Dağların arasına kurulmuş geniş bir alan, birkaç bina, eğitim sahaları ve uzakta görünen gözetleme noktaları...

Hava serindi.

Aracın camından dışarı bakarken çantamın askısını düzelttim.

Birkaç dakika sonra araç durdu.

Şoför bana dönüp,

“Geldik,” dedi.

Başımı salladım.

Kapıyı açıp aşağı indim.

İlk nefesimde havanın ne kadar farklı olduğunu hissettim.

Burada her şey daha keskin görünüyordu.

Dağlar.

Rüzgâr.

Sessizlik.

Ve insanın üzerinde bıraktığı o tuhaf baskı.

Çantamı aldım.

Birkaç adım attığım sırada ileride birkaç asker gördüm.

Kendi aralarında konuşuyorlardı.

İçlerinden biri beni fark etti.

Bir saniye durdu.

Sonra yanındaki askere bir şey söyledi.

Diğeri de bana baktı.

İkisi aynı anda konuşmayı kesti.

İçimden,

Harika. İlk dakikadan başladık.

diye geçirdim.

Ama yüzüme hiçbir şey yansıtmadım.

Adımlarımı kararlı şekilde sürdürdüm.

Tam o sırada binanın girişinden biri çıktı.

İlk bakışta diğerlerinden farklı olduğunu anlamıştım.

Uzun boylu, dik duruşlu ve yüzünde en küçük bir gereksiz ifade olmayan bir adamdı.

Üniforması kusursuzdu.

Adımları sakindi.

Bakışları ise etrafındaki herkesi birkaç saniyede değerlendirecek kadar keskindi.

Yanındaki asker bir şey söyledi.

Adam başını çevirip ona baktı.

Sonra bakışları benim üzerimde durdu.

Bir saniye.

İki saniye.

Üç.

Ne gülümsedi ne de başıyla selam verdi.

Sadece baktı.

Ben de bakışlarımı kaçırmadım.

Sonunda yanındaki askere,

“Sen devam et,” dedi.

Asker uzaklaşınca bana doğru yürümeye başladı.

Birkaç adım sonra önümde durdu.

“Teğmen Asena Yıldırım?”

“Evet.”

“Demir Karaca.”

Ses tonu sakindi.

Ama sertti.

Elimi uzatmadı.

Ben de uzatmadım.

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra elindeki dosyaya baktı.

“Burada görev yapacağın süre boyunca timin kurallarına uyacaksın.”

İlk cümlesi buydu.

Kaşımı hafifçe kaldırdım.

“Henüz hoş geldin demediniz.”

Yüzünde hiçbir değişiklik olmadı.

“Hoş geldin.”

“Teşekkür ederim.”

Dosyayı kapattı.

“Çantanı bırak. Seni timle tanıştıracağım.”

Arkasından yürümeye başladım.

İlk izlenimim?

Fazlasıyla ciddi.

Belki gereğinden fazla.

Binaya girerken koridorda birkaç askerle karşılaştık.

Demir'in yanından geçen herkes selam veriyordu.

O da kısa bir baş hareketiyle karşılık veriyordu.

Ben ise sessizce arkasından ilerliyordum.

Sonunda geniş bir odanın önünde durdu.

Kapıyı açtı.

İçeride yedi kişi vardı.

Odaya girdiğimiz anda konuşmalar kesildi.

Yedi çift göz bana döndü.

Demir içeri girdi.

“Toplanın.”

Herkes ayağa kalktı.

İşte o an onları ilk kez gördüm.

İlk dikkatimi çeken, yüzünde belli belirsiz bir gülümseme olan genç adamdı.

Demir'in aksine onun yüzünde sürekli bir hareket vardı.

Yanındaki adam daha sakin görünüyordu.

Bir diğeri elindeki cihazdan başını kaldırmıştı.

Bir köşedeki asker ise sessizce beni inceliyordu.

Demir, odanın ortasında durdu.

“Yeni personel.”

Sonra bana baktı.

“Teğmen Asena Yıldırım.”

Herkes birkaç saniye sessiz kaldı.

Ardından gülümseyen adam elini kaldırdı.

“Ben Mert.”

Demir ona baktı.

Mert elini indirdi.

“Tamam, soyadını da söyleyecektim.”

Odada birkaç kişinin yüzünde gülümseme oluştu.

Demir'in yüzünde oluşmadı.

Mert devam etti.

“Mert Aksoy.”

Sonra yanındaki adamı gösterdi.

“Bu Bora.”

Bora başıyla selam verdi.

“Bora Çelik.”

“Efe.”

Cihazıyla uğraşan genç adam sonunda başını kaldırdı.

“Efe Demirel.”

Mert hemen araya girdi.

“Teknoloji bağımlısı.”

Efe kaşlarını çattı.

“Sen de boş konuşma bağımlısısın.”

Mert sırıttı.

“Benimki yetenek.”

Demir,

“Yeter,” dedi.

İkisi aynı anda sustu.

Sonra diğerleri kendilerini tanıttı.

Yaman Kaya.

Kerem Aydın.

Aras Tunç.

İsimleri aklımda tek tek yer etti.

Sekiz kişi.

Bir tim.

Ve ben artık onların içindeydim.

Demir son olarak bana döndü.

“Burada herkes birbirinin arkasını kollayacak.”

Bora başını salladı.

Demir devam etti.

“Görev sırasında kişisel kararlar, gereksiz kahramanlıklar ve disiplinsizlik istemiyorum.”

Bakışları bir an benim üzerimde kaldı.

“Anlaşıldı mı?”

“Anlaşıldı komutanım.”

“Güzel.”

Mert elini kaldırdı.

Demir ona baktı.

“Ne?”

“Bir şey sorabilir miyim?”

“Sor.”

“Yeni gelen için hoş geldin pastası kesiyor muyuz?”

Odadaki sessizlik bir anda bozuldu.

Efe güldü.

Bora başını eğdi.

Ben istemsizce gülümsedim.

Demir ise Mert'e birkaç saniye baktı.

“Senin pastanı keseriz.”

Mert'in gülümsemesi kayboldu.

“Ben niye?”

“Çünkü çok konuşuyorsun.”

“Komutanım, bu benim karakterim.”

“Karakterini biraz kıs.”

Mert iç çekti.

“Emredersiniz.”

Bu kez ben de güldüm.

Demir'in bakışları bana döndü.

Gülümsememi toparladım.

“Bir sorun mu var?”

“Yok.”

Başını çevirdi.

“Birazdan eğitim alanına çıkıyoruz.”

Mert hemen,

“Yeni gelen de mi?”

Demir,

“Evet.”

Mert bana baktı.

Sonra Demir'e.

Sonra tekrar bana.

“İlk gün için fazla acımasız değil mi?”

Demir kapıya doğru yürürken cevap verdi.

“İlk gün diye düşman beklemiyor.”

O cümle odadaki havayı bir anda değiştirdi.

Kimsenin yüzünde gülümseme kalmadı.

Demir kapıdan çıkarken,

“On dakika,” dedi.

Herkes hazırlanmaya başladı.

Ben ise olduğum yerde birkaç saniye kaldım.

Az önceki şakalaşmanın yerini bir anda ciddiyet almıştı.

Ve o an anladım.

Buradaki insanlar birbirleriyle şakalaşabiliyordu.

Birbirlerine takılabiliyorlardı.

Ama bunun altında birbirlerine olan güven vardı.

Belki de yıllardır beraber olmalarının verdiği bir bağ.

Ben ise o bağın dışındaydım.

Henüz.

Çantamı alıp odadan çıktım.

Koridorda Demir'i gördüm.

Bir dosyaya bakıyordu.

Yanından geçerken,

“Komutanım.”

Başını kaldırdı.

“Efendim?”

“Timle ilgili bir şey sormak istiyorum.”

“Dinliyorum.”

“Burada herkes uzun zamandır beraber mi?”

Bir an düşündü.

“Çoğu.”

“Benim uyum sağlamam zor olabilir.”

Demir dosyayı kapattı.

“Uyum sağlamak zorunda değilsin.”

Şaşırdım.

“Ne?”

“Güven kazan.”

Bakışları doğrudan gözlerimdeydi.

“Gerisi zamanla gelir.”

Sonra yürüyüp gitti.

Ben birkaç saniye arkasından baktım.

Bu adamın konuşma şekli gerçekten sinir bozucuydu.

Ama söylediği şey...

Mantıklıydı.

---

Eğitim alanına çıktığımızda rüzgâr daha sert esiyordu.

Herkes yerini aldı.

Demir karşılarında durdu.

Ben diğerlerinin yanında bekliyordum.

İlk birkaç dakika yalnızca gözlem yaptım.

Bora sakin ve kontrollüydü.

Yaman hareketlerinde oldukça hızlıydı.

Kerem çevresini sürekli kontrol ediyordu.

Efe elindeki ekipmanla ilgileniyor, gerektiğinde bilgi veriyordu.

Aras herkesi gözlemliyordu.

Mert ise...

Mert, Mert'ti.

“Komutanım.”

Demir başını çevirdi.

“Ne?”

“Bugün hava biraz soğuk.”

“Fark ettim.”

“Biraz daha sıcak bir hava talep edebilir miyiz?”

Yaman kahkahayı bastı.

Demir'in yüzü değişmedi.

“Koş.”

Mert'in yüzü düştü.

“Ben hava durumunu sordum.”

“Koş.”

“Emredersiniz.”

Mert koşmaya başladığında herkes hafifçe güldü.

Ben de gülümsedim.

Demir bunu fark etti.

Ama bir şey söylemedi.

Bir süre sonra eğitim başladı.

Ben de timle birlikte çalışmaya başladım.

İlk birkaç dakikada kimsenin beni özellikle zorlamadığını fark ettim.

Ama kimse de kolaylık sağlamıyordu.

Bu hoşuma gitti.

Çünkü ayrıcalık istemiyordum.

Sadece diğerleriyle aynı yerde durmak istiyordum.

Bir ara Demir yanımdan geçti.

“Tempon iyi.”

“Teşekkür ederim.”

“Daha iyisini yapabilirsin.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Bu iltifat mı?”

“Değerlendirme.”

“İltifat olarak kabul edeceğim.”

İlk kez gözlerinin kenarında belli belirsiz bir değişiklik gördüm.

Gülümseme değildi.

Ama sanki gülmemek için kendini tutmuş gibiydi.

Sonra arkasını dönüp uzaklaştı.

Ben de kendi kendime,

“Çok garip bir adam,” diye mırıldandım.

Yanımdan geçen Mert bunu duymuş olacak ki,

“Alışırsın.”

Ona baktım.

“Sen alıştın mı?”

Mert birkaç saniye düşündü.

“Beş yıldır buradayım.”

“E?”

“Hayır.”

İkimiz de güldük.

Ama o sırada uzaktan Demir'in sesi geldi.

“Mert.”

Mert'in yüzü düştü.

“Duydu mu?”

“Duydu.”

“Ben yokum.”

Ve koşarak uzaklaştı.

İstemeden yeniden güldüm.

---

Akşam olduğunda günün ağırlığı üzerime çökmüştü.

Yeni insanlarla tanışmıştım.

Yeni düzeni görmüştüm.

Ve ilk kez bu timin gerçekten nasıl bir yer olduğunu anlamaya başlamıştım.

Yemekhanede herkes aynı masada oturuyordu.

Ben masanın ucunda yer bulmuştum.

Mert karşıma oturdu.

“Nasıl buldun?”

“Neyi?”

“Bizi.”

Bir an düşündüm.

“Gürültülüsünüz.”

Efe güldü.

“İyi tespit.”

Bora,

“Daha ilk gün,” dedi.

“Sonra ne oluyor?”

Mert kaşığını kaldırdı.

“Sonra alışıyorsun.”

Yaman araya girdi.

“Sonra sen de bizim kadar saçmalıyorsun.”

“Ben saçmalamam.”

Mert ciddi bir ifadeyle bana baktı.

“Bu timde bunu söyleyen herkes en sonunda saçmaladı.”

Gülümseyerek başımı salladım.

Bir süre sonra konuşmalar dağıldı.

Ben etrafımdaki insanları izliyordum.

Demir biraz uzakta tek başına oturuyordu.

Yemek yerken bile çevresini kontrol ediyor gibiydi.

Kimse onun yanına gereksiz yere gitmiyordu.

Ama belli ki herkes ona güveniyordu.

Bora bir şey söyledi.

Demir başını kaldırdı.

Kısa bir konuşma yaptılar.

Sonra Demir tekrar yemeğine döndü.

Ben farkında olmadan onu izlemeye devam ettim.

Mert önümde elini salladı.

“Hey.”

Kendime geldim.

“Ne?”

“Daldın.”

“Yok.”

Mert Demir'e baktı.

Sonra bana.

Sonra tekrar Demir'e.

Kaşlarını kaldırdı.

“Hmm.”

“Ne hmm?”

“Hiç.”

“Bir şey düşündün.”

“Ben hiçbir şey düşünmedim.”

“Yalan söylüyorsun.”

Mert güldü.

“İlk gününden komutanımızı analiz etmeye başlamışsın.”

“Analiz etmiyorum.”

“İyi.”

Kaşığını kaldırdı.

“Çünkü Demir'i anlamak için bir ömür lazım.”

Bu cümleyle birlikte Demir'in masadan kalktığını gördüm.

Herkes bir anda sessizleşmedi.

Ama konuşmalar azaldı.

Demir çıkarken bir an bana baktı.

Bakışlarımız kesişti.

Bu kez ilk ben gözlerimi kaçırdım.

Neden yaptığımı bilmiyordum.

Belki sadece yorulmuştum.

Belki de yeni bir yerde, yeni bir insanın bakışlarını fazla anlamlandırmak istemiyordum.

Sonuçta o benim komutanımdı.

Ben de onun timindeki yeni askerdim.

Hepsi buydu.

Öyle olmalıydı.

---

O gece odama geçtiğimde çantamı açıp eşyalarımı yerleştirdim.

Oda sessizdi.

Pencerenin önüne gidip dışarı baktım.

Gökyüzünde yıldızlar vardı.

Uzaktaki dağların üzerinde hafif bir sis dolaşıyordu.

Telefonumu elime aldım.

Babamdan mesaj vardı.

“Yerleştin mi?”

Gülümsedim.

“Yerleştim. Her şey iyi.”

Birkaç saniye sonra cevap geldi.

“Tim nasıl?”

Bir an düşündüm.

Sonra yazdım.

“Değişik.”

Cevap hemen geldi.

“Demek ki doğru yerdesin.”

Telefonu kapattım.

Yatağa uzandım.

Gözlerimi kapatmaya çalıştım.

Ama uyku gelmedi.

Günün görüntüleri zihnimden geçiyordu.

Yeni tim.

Yeni insanlar.

Mert'in bitmeyen şakaları.

Bora'nın sakinliği.

Efe'nin cihazları.

Yaman'ın enerjisi.

Kerem'in sessizliği.

Aras'ın dikkatli bakışları.

Ve...

Demir.

İlk karşılaşmamız.

Sert sesi.

Soğuk bakışları.

“Güven kazan.”

Gözlerimi açtım.

Tavana baktım.

Henüz burada geçirdiğim ilk gündü.

Henüz hiçbir şey bilmiyordum.

Ne bu timin geçmişini...

Ne Demir'in neden bu kadar mesafeli olduğunu...

Ne de önümüzdeki günlerde bizi bekleyen şeyleri.

O gece bildiğim tek şey şuydu:

Hayatımın en sıradan günü gibi başlayan o sabah, aslında büyük bir hikâyenin ilk sayfasıydı.

Ve ben daha bunun farkında bile değildim.
Uyumaya çalıştım.

Olmadı.

Sağa döndüm.

Sonra sola.

Yorganı üzerime çektim, birkaç dakika tavana baktım. Sonunda pes edip yataktan kalktım.

Saat gece yarısını geçmişti.

Koridora çıktığımda binanın gündüzkünden tamamen farklı olduğunu fark ettim.

Gündüz herkesin sesi vardı.

Adımlar, konuşmalar, kapıların açılıp kapanması...

Şimdi ise neredeyse hiçbir şey duyulmuyordu.

Sadece koridorun sonundaki lambanın hafif uğultusu ve dışarıdan gelen rüzgârın sesi vardı.

Bir an geri dönmeyi düşündüm.

Sonra su içmek için mutfağa doğru yürüdüm.

Tam köşeyi döndüğüm sırada içeriden ses geldi.

“Sen de mi uyuyamadın?”

Olduğum yerde durdum.

Mert.

Kapının kenarına yaslanmış, elindeki bardağı sallıyordu.

“Sen ne yapıyorsun burada?”

“Su içiyorum.”

“Bardağın boş.”

Mert bardağa baktı.

Sonra bana.

“Evet.”

“Su içmeden nasıl içiyorsun?”

“Benim yöntemim farklı.”

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

“Sen hep böyle misin?”

“Nasıl?”

“Garip.”

Mert gururla başını salladı.

“Evet.”

Sonra mutfağa girdi.

Ben de peşinden gittim.

Bardağımı doldururken Mert tezgâha yaslandı.

“İlk gün nasıl?”

“Fena değil.”

“Demir seni korkutmadı mı?”

Musluğu kapattım.

“Hayır.”

“Emin misin?”

“Evet.”

“Beni ilk gün korkutmuştu.”

Şaşırdım.

“Sen mi?”

“Ben de insanım.”

“Bundan emin değilim.”

Mert birkaç saniye bana baktı.

Sonra kahkahayı bastı.

“Tamam, sen iyiymişsin.”

Ben de güldüm.

Bir süre sessizlik oldu.

Sonra Mert'in yüzündeki ifade biraz değişti.

“Şaka bir yana…”

Bardağını masaya bıraktı.

“Buraya alışmak ilk başta kolay olmayabilir.”

“Biliyorum.”

“Biz uzun zamandır beraberiz.”

“Fark ettim.”

“Bazen kendi aramızda fazla kapalı olabiliriz.”

“Onu da fark ettim.”

Mert gülümsedi.

“Ama seni dışlamayız.”

Bu kez cevap vermeden ona baktım.

“Gerçekten.”

Başımı salladım.

“Teşekkür ederim.”

Mert ayağa kalktı.

“Bir de Demir'e fazla takılma.”

Kaşlarımı çattım.

“Neden?”

“Çünkü onun yüzü hep öyle.”

“Nasıl?”

“Dünyadaki bütün sorunların sorumlusuymuş gibi.”

İstemeden güldüm.

“Duyarsa?”

“Duyarsa…”

Mert kapıya baktı.

Sonra sesini alçalttı.

“Ben seni tanımıyorum.”

“Az önce dışlamayız diyordun.”

“Tim dayanışması başka, hayatta kalmak başka.”

İkimiz de güldük.

Tam o sırada koridordan bir ayak sesi geldi.

Mert'in yüzündeki gülümseme anında kayboldu.

Bana baktı.

Ben de kapıya baktım.

Adımlar yaklaşıyordu.

Demir.

Mert fısıldadı.

“Ben yokum.”

“Buradasın.”

“Artık değilim.”

Kapı açıldı.

Demir içeri girdi.

İlk önce Mert'e baktı.

Sonra bana.

“Bu saatte burada ne yapıyorsunuz?”

Mert hemen,

“Su içiyorduk komutanım,” dedi.

Demir elindeki bardağa baktı.

Sonra Mert'e.

“Senin bardağın boş.”

Mert birkaç saniye sustu.

“Susuzluğum manevi.”

Demir'in bakışları sertleşti.

“Mert.”

“Efendim?”

“Yat.”

“Emredersiniz.”

Mert kapıya doğru yürüdü.

Yanımdan geçerken fısıldadı:

“Ben gidiyorum. Sen de birazdan git.”

Demir bunu duymuştu.

“İkiniz de.”

Mert hızla uzaklaştı.

Ben bardağımı bıraktım.

“Ben de gidiyordum.”

Demir kapının önünde durdu.

“Biliyorum.”

Yanından geçecekken,

“Asena.”

Durup ona döndüm.

“Efendim?”

“İlk günün.”

“Evet.”

“Yarın daha erken başlayacak.”

“Hazırım.”

Demir birkaç saniye yüzüme baktı.

“Hazır olduğunu söylemekle hazır olmak farklıdır.”

Bu cümle hoşuma gitmedi.

“Bunu anlayabilirim.”

“Umarım.”

“Komutanım…”

“Efendim?”

“Beni sınamak istiyorsanız açıkça söyleyebilirsiniz.”

Koridor bir anda sessizleşti.

Demir'in yüzünde en ufak bir değişiklik olmadı.

“Burada kimseyi sınamıyorum.”

“Öyle hissettirdiniz.”

“Çünkü seni henüz tanımıyorum.”

Bu kez cevap veremedim.

Demir devam etti.

“Sen de bizi tanımıyorsun.”

Haklıydı.

“Güven zamanla oluşur.”

“Biliyorum.”

“İyi.”

Bir adım geri çekildi.

“Şimdi git ve dinlen.”

Başımı salladım.

“Emredersiniz.”

Odama doğru yürümeye başladım.

Birkaç adım sonra arkamdan seslendi.

“Asena.”

Tekrar döndüm.

Demir hâlâ aynı yerde duruyordu.

“Efendim?”

“İyi geceler.”

Bir an şaşırdım.

Sonra hafifçe gülümsedim.

“İyi geceler, komutanım.”

Odama girdim.

Kapıyı kapattım.

Bu kez yatağa uzandığımda garip bir şekilde içim daha sakindi.

Belki de yeni bir yerde ilk gecenin sessizliği böyleydi.

İnsan bilmediği her şeyi kafasında büyütüyordu.

Oysa birkaç saat önce tanımadığım insanların arasında oturmuş, Mert'in saçma şakalarına gülmüştüm.

Demir'le tartışmıştım.

Ve garip olan şuydu:

Kendimi yabancı hissetmemeye başlamıştım.

---

Sabah alarm çalmadan birkaç dakika önce gözlerimi açtım.

Bu kez gerçekten uyumuştum.

Hızla hazırlandım.

Koridora çıktığımda timin çoğu çoktan uyanmıştı.

Mert elinde bir ekmek parçasıyla koşarak geçiyordu.

“Günaydın!”

“Günaydın.”

“Koşuyorum.”

“Görüyorum.”

“Geç kaldım.”

“Onu da görüyorum.”

“Demir görmesin yeter.”

Tam o anda arkasından bir ses geldi.

“Gördüm.”

Mert olduğu yerde durdu.

Ben başımı eğip gülmemeye çalıştım.

Demir koridorun diğer ucunda duruyordu.

Mert ekmek parçasını arkasına sakladı.

“Komutanım.”

“Evet?”

“Ben…”

Demir saate baktı.

“Üç dakika.”

Mert'in gözleri büyüdü.

“Üç dakika ne?”

“Üç dakika sonra aşağıda ol.”

“Emredersiniz.”

Demir uzaklaşırken Mert bana döndü.

“Bu adamın kulakları radar.”

“Bence sorun senin çok konuşman.”

“Bence de.”

Sonra koşarak uzaklaştı.

Ben gülerek peşinden ilerledim.

---

Kısa süre sonra herkes eğitim alanında toplandı.

Demir önümüzde duruyordu.

Bu kez yüzündeki ifade tamamen ciddiydi.

“Bugün yeni personelin timle uyumunu değerlendireceğiz.”

Bakışları üzerimde durdu.

“Kimse kimseye kolaylık sağlamayacak.”

Yaman hafifçe sırıtıp Mert'e baktı.

Mert fısıldadı:

“Geçmiş olsun.”

Demir duydu.

“Mert.”

“Efendim?”

“Sen de dahil.”

“Ben zaten bir şey demedim.”

“Dedin.”

Mert iç çekti.

“Peki.”

Eğitim başladı.

İlk bölümde hepimiz birlikte hareket ettik.

Ben elimden geleni yapıyordum.

Kimseye kendimi kanıtlamaya çalışmıyordum.

Sadece işimi yapıyordum.

Bir süre sonra Bora yanıma geldi.

“İyi gidiyorsun.”

“Teşekkürler.”

“Demir'in yüzüne bakma.”

“Ne?”

“Onun yüzünde memnuniyet görmek zordur.”

“Fark ettim.”

Bora hafifçe gülümsedi.

“Bir gün başını sallarsa başarı belgesi almış gibi hissedersin.”

“Abartıyorsun.”

“Hayır.”

Tam o sırada Demir'in sesi geldi.

“Bora.”

Bora hemen doğruldu.

“Komutanım.”

“Konuşmayı bitirdiniz mi?”

Bora hiç bozuntuya vermeden,

“Evet.”

Demir bana baktı.

“Devam.”

“Emredersiniz.”

Eğitime geri döndük.

Saatler ilerledikçe yorgunluk kendini göstermeye başladı.

Ama ben geri çekilmek istemiyordum.

Bir noktada ayağım takıldı.

Dengemi kaybetmeden toparlandım.

Demir bunu gördü.

“İyi misin?”

“İyiyim.”

“Emin misin?”

“Evet.”

Birkaç saniye baktı.

Sonra başını salladı.

“Devam.”

O an onun yalnızca sert biri olmadığını fark ettim.

Her şeyi gözlemliyordu.

Herkesi.

En küçük ayrıntıyı bile.

---

Öğleye doğru kısa bir mola verildi.

Herkes gölgeli bir alana çekildi.

Mert yere oturup nefes nefese kaldı.

“Benim ruhum bedenimden ayrıldı.”

Efe yanına oturdu.

“Ruhun senden kaçmıştır.”

“Geri çağır.”

“Ben teknoloji uzmanıyım, ruh uzmanı değilim.”

Yaman kahkaha attı.

Ben su içerken onları izliyordum.

Kerem ise biraz uzakta sessizce çevreyi gözlemliyordu.

Onu daha önce de fark etmiştim.

Diğerlerinden farklıydı.

Konuşmuyor ama her şeyi görüyordu.

Bakışları sürekli hareket hâlindeydi.

Bir ara göz göze geldik.

Kerem sadece başını hafifçe salladı.

Ben de aynı şekilde karşılık verdim.

Sonra tekrar çevresine döndü.

Aras yanıma geldi.

“İlk gün zor geçti mi?”

“Biraz.”

“Alışırsın.”

“Umarım.”

Aras gülümsedi.

“Biz de ilk geldiğimizde böyleydik.”

“Demir de mi?”

Aras birkaç saniye sustu.

Sonra,

“Demir biraz farklıydı,” dedi.

“Nasıl?”

“Onu kendisinden dinlersin.”

Bu cümle ilgimi çekti.

“Hiç konuşmuyor mu geçmişi hakkında?”

“Çok az.”

“Merak ettim.”

Aras omuz silkti.

“Burada herkesin anlatmadığı bir şey vardır.”

Bu söz içimde tuhaf bir his bıraktı.

Herkesin anlatmadığı bir şey...

Belki de gerçekten öyleydi.

Çünkü üniformanın altında herkesin ayrı bir hikâyesi vardı.

Benim de.

Ama kimse bilmiyordu.

Henüz.

---

Akşamüstüne doğru eğitim sona erdi.

Herkes yorgun ama biraz daha birbirine alışmış görünüyordu.

Ben de çantamı alıp binaya doğru yürürken Mert yanıma yetişti.

“Bugün iyi dayandın.”

“Teşekkür ederim.”

“Demir seni beğendi.”

Olduğum yerde durdum.

“Ne?”

Mert hemen ellerini kaldırdı.

“Yanlış anlama.”

“Nasıl yani?”

“İş olarak.”

“Ha.”

“Başka türlü söyleme sakın.”

“Ben zaten…”

Mert gülmeye başladı.

“Şaka yaptım.”

Başımı iki yana salladım.

“Sen gerçekten yorucusun.”

“Bunu iltifat kabul ediyorum.”

Tam o sırada Demir yanımızdan geçti.

Mert susuverdi.

Demir birkaç adım sonra durdu.

“Yarın sabah toplantı var.”

Bana baktı.

“Sen de geleceksin.”

“Emredersiniz.”

“Geç kalma.”

“Kalacağımı düşünmüyorum.”

Demir kısa bir süre sustu.

“Güzel.”

Sonra yürümeye devam etti.

Mert onun arkasından baktı.

“Bak.”

“Neye?”

“İşte bu.”

“Ne?”

“Demir'in 'güzel' demesi.”

“Ne olmuş?”

“Bayağı iyi gidiyorsun.”

Gülümsedim.

“Abartıyorsun.”

Mert başını salladı.

“Hayır.”

Sonra sesi biraz ciddileşti.

“Bence sen bu timde kalacaksın.”

“Nereden biliyorsun?”

“Bilmiyorum.”

“E o zaman?”

Mert omuzlarını kaldırdı.

“İçime doğdu.”

---

O gece odama geçtiğimde yorgunluktan yatağa uzandığım gibi uyuyacağımı düşündüm.

Ama tam ışığı kapatacakken kapım çalındı.

“Kim?”

“Ben.”

Demir.

Ayağa kalkıp kapıyı açtım.

Karşımda duruyordu.

Elinde bir dosya vardı.

“Ne oldu?”

“Yarınki toplantıyla ilgili.”

Dosyayı bana uzattı.

Aldım.

“Sabah incele.”

“Tamam.”

Demir gitmek üzere döndü.

Sonra durdu.

“Bir şey daha.”

“Efendim?”

“Bugün iyiydin.”

Sadece dört kelimeydi.

Ama nedense gün boyunca duyduğum her şeyden daha fazla aklımda kaldı.

“Teşekkür ederim.”

Demir başını salladı.

“İyi geceler.”

“İyi geceler.”

Kapı kapandı.

Dosyayı masanın üzerine bıraktım.

Üzerinde yalnızca birkaç kelime yazıyordu:

GÖLGE HATTI — ÖN DEĞERLENDİRME

Kaşlarım çatıldı.

Bu ismi ilk kez görüyordum.

Dosyayı açtım.

İlk sayfada birkaç tarih vardı.

İkinci sayfada bazı görev notları.

Üçüncü sayfada ise tek bir cümle:

“Son üç ay içerisinde sınır hattında tespit edilen hareketlilik olağan değildir.”

Sayfayı çevirdim.

Bir fotoğraf vardı.

Dağlık, karanlık bir bölge.

Fotoğrafın altında tek kelime:

GÖLGE.

Bir süre fotoğrafa baktım.

İçimde tarif edemediğim bir huzursuzluk oluştu.

Dosyayı kapattım.

Henüz ilk iki günümü bile tamamlamamıştım.

Ama belli ki buraya yalnızca yeni bir timin parçası olmak için gelmemiştim.

Henüz bilmiyordum.

Bu dosyanın ne anlama geldiğini de...

“Gölge Hattı”nın ne olduğunu da...

Ve en önemlisi, bu timin neden bu kadar dikkatli olduğunu da.

Ama bir şeyi artık biliyordum:

Benim için asıl hikâye daha başlamamıştı.
«“İnsan bazen bir kapıyı merak ettiği için açar. O kapının ardında hayatının değişeceğini ise çok sonra anlar.”»

Dosyanın kapağını tekrar açtım.

GÖLGE HATTI — ÖN DEĞERLENDİRME

Başlığı birkaç saniye boyunca inceledim.

Bu iki kelime neden bana bu kadar ağır gelmişti?

Belki de yalnızca yeni olduğum içindi.

Belki de her yeni görev yerinde insan bilmediği şeyleri olduğundan daha büyük görüyordu.

Ama içimdeki bir ses bunun yalnızca bir dosya olmadığını söylüyordu.

Sayfaları yavaşça çevirmeye başladım.

İlk sayfalarda çeşitli tarihler ve kısa notlar vardı.

Bazı bölgelerin isimleri.

Bazı olayların tarihleri.

Bazılarının yanında ise kırmızı işaretler.

Bir sayfada aynı bölgenin üç farklı tarihte işaretlendiğini gördüm.

Kaşlarım çatıldı.

Üç farklı tarih.

Üç farklı hareketlilik.

Ama açıklama kısmında yalnızca:

“Kesinlik sağlanamadı.”

yazıyordu.

Bir sonraki sayfaya geçtim.

Bu kez daha kısa bir not vardı.

“Gözlem ekipleri herhangi bir sonuca ulaşamadan geri çekilmiştir.”

Bir an durdum.

“Geri çekilmiştir…”

Bu cümle neden böyle yazılmıştı?

Dosyayı biraz daha yaklaştırdım.

Sayfanın altında bir imza vardı.

İsmi okuyamadım.

Çünkü üzerine siyah bir çizgi çekilmişti.

Bir sonraki sayfayı çevirmek üzereydim ki kapım yeniden çaldı.

Dosyayı hemen kapattım.

“Kim?”

“Benim.”

Bu kez Bora'nın sesiydi.

Kapıyı açtım.

Bora karşımdaki sandalyeyi gösterdi.

“Uyumadın mı?”

“Uyuyacaktım.”

Elimdeki dosyaya baktı.

“Demir verdi.”

“Evet.”

Bora'nın yüzündeki ifade değişti.

“Okudun mu?”

“Bir kısmını.”

“Anladın mı?”

“Hayır.”

Bora birkaç saniye sustu.

Sonra koridora baktı.

“Zaten anlamanı beklemiyordur.”

“Ne demek istiyorsun?”

“İlk gününden her şeyi bilmen gerekmiyor.”

Dosyayı masaya bıraktım.

“Bu dosya nedir?”

Bora cevap vermeden önce kısa bir nefes aldı.

“Bir süredir takip ettiğimiz bazı olaylar var.”

“Ne tür olaylar?”

“Şimdilik yalnızca hareketlilik.”

“Bu kadar mı?”

“Şimdilik.”

“Bora.”

Bana baktı.

“Ne?”

“Bir şey saklıyorsunuz.”

Yüzünde hafif bir gülümseme oluştu.

“Burada herkes bir şey saklıyor.”

“Bu pek güven verici olmadı.”

“Yanlış anlama.”

Ayağa kalktı.

“Bazı şeyleri anlatmak için doğru zaman gerekir.”

“Peki doğru zaman ne zaman?”

“Bunu Demir bilir.”

Kapıya yöneldi.

Sonra durdu.

“Bir de…”

“Efendim?”

“Dosyada gördüklerini kimseyle konuşma.”

Kaşlarım çatıldı.

“Neden?”

“Çünkü henüz neye baktığımızı biz bile tam olarak bilmiyoruz.”

Ve çıktı.

Kapı kapandığında bir süre olduğum yerde kaldım.

Sonra yavaşça dosyaya baktım.

Artık merakım daha da artmıştı.

---

Ertesi sabah erkenden uyandım.

Bora'nın söyledikleri aklımdan çıkmıyordu.

Burada herkes bir şey saklıyor.

Kıyafetlerimi giyip aynanın karşısına geçtiğimde yüzüme baktım.

İlk geldiğim gün kendime söylediğim cümleyi hatırladım.

Hazırsın.

Bu kez aynı kelimeyi söylemedim.

Çünkü hazır olup olmadığımı bilmiyordum.

Ama geri dönmeyeceğimi biliyordum.

Koridora çıktığımda Mert'i gördüm.

Elinde iki bardak çay vardı.

“Günaydın.”

“Günaydın.”

Bir bardağı bana uzattı.

“Al.”

“Benim için mi?”

“Hayır, hayalet için.”

Bardağı aldım.

“Teşekkür ederim.”

“Rica ederim.”

Birlikte yürümeye başladık.

Mert bir süre sustu.

Sonra bana baktı.

“Dün gece Demir odana geldi mi?”

Adımlarımı yavaşlattım.

“Evet.”

“Dosya verdi mi?”

“Evet.”

Mert'in yüzündeki rahat ifade bir anda kayboldu.

“Ne dosyası?”

“Gölge Hattı.”

Mert durdu.

Ben de durdum.

“Ne oldu?”

Mert'in gözleri koridorun diğer ucuna kaydı.

Sonra bana yaklaşıp sesini alçalttı.

“Onu nereden biliyorsun?”

“Dosyada yazıyordu.”

Mert birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

“Ne var?”

“Hiç.”

“Belli ki bir şey var.”

Mert başını iki yana salladı.

“Ben bir şey bilmiyorum.”

“Yalan.”

“Gerçekten bilmiyorum.”

Tam o sırada Efe yanımıza geldi.

“Ne konuşuyorsunuz?”

Mert hemen,

“Hiçbir şey,” dedi.

Efe şüpheli bir ifadeyle bize baktı.

“Bu kadar hızlı 'hiçbir şey' deniyorsa kesin bir şey konuşuyorsunuz.”

Mert,

“Sen teknolojiye bak,” dedi.

Efe kaşını kaldırdı.

“Sen de susmaya çalış.”

“İkisini de yapamam.”

Ben istemeden gülümsedim.

Ama içimdeki huzursuzluk geçmemişti.

Tam o sırada Demir koridorun sonunda göründü.

Mert hemen çayını içmeye başladı.

Efe de başka tarafa baktı.

Ben ise olduğum yerde kaldım.

Demir yanımıza geldi.

“Toplantı odası.”

Mert,

“Emredersiniz,” dedi.

Demir bana baktı.

“Sen de gel.”

“Emredersiniz.”

Yürümeye başladık.

Birkaç adım sonra Demir'in yanında yürüdüğümü fark ettim.

Sessizlik vardı.

Sonunda dayanamadım.

“Komutanım.”

“Efendim?”

“Dün verdiğiniz dosyayla ilgili bir şey sorabilir miyim?”

Adımları değişmedi.

“Hayır.”

Şaşkınlıkla ona baktım.

“Daha soruyu sormadım.”

“Biliyorum.”

“Belki çok basit bir şey soracaktım.”

“Dosyayla ilgiliyse cevabım değişmez.”

“İyiymiş.”

Demir bana baktı.

“Ne?”

“Hiç.”

“Bir şey söyleyeceksen söyle.”

“Yok.”

Birkaç saniye sessizlik oldu.

Sonra Demir'in dudaklarının kenarında belli belirsiz bir hareket gördüm.

Gülümseme değildi.

Ama sanki söylediklerime karşılık vermemek için kendini tutuyordu.

Toplantı odasına girdik.

Herkes yerini aldı.

Demir masanın başına geçti.

Bu kez Mert bile sessizdi.

Efe bilgisayarını açtı.

Bora dosyaları önüne koydu.

Kerem pencerenin kenarında duruyordu.

Yaman kollarını göğsünde birleştirmişti.

Aras da sessizce herkesi dinliyordu.

Demir masanın üzerine bir dosya bıraktı.

“Son birkaç haftada sınır hattında olağan dışı bazı hareketlilikler tespit edildi.”

Efe ekrana bir görüntü yansıttı.

Harita.

Bazı bölgeler işaretlenmişti.

Demir devam etti.

“Şimdilik elimizde kesin bir bağlantı yok.”

Bora,

“Ama aynı bölge tekrar tekrar karşımıza çıkıyor,” dedi.

Demir başını salladı.

“Evet.”

Yaman öne doğru eğildi.

“Bölgede ekip var mı?”

“Doğrudan değil.”

Kerem konuştu.

“Gözlem var.”

Demir ona baktı.

“Doğru.”

Sonra ekrana yeni bir görüntü geldi.

Karanlık bir arazi.

Uzakta belli belirsiz bir ışık.

Ben görüntüye dikkatlice baktım.

Bir şey tanıdık gelmişti.

Ama nereden?

Demir bunu fark etmiş olacak ki,

“Bir sorun mu var?” diye sordu.

“Yok.”

“Emin misin?”

“Görüntü…”

Sustum.

“Ne?”

“Bilmiyorum. Bir şey tanıdık geldi.”

Efe görüntüyü büyüttü.

Herkes ekrana döndü.

Bir süre sessizlik oldu.

Sonra Efe,

“Burada bir araç izi var,” dedi.

Kerem hemen yaklaştı.

“İzi büyüt.”

Efe görüntüyü biraz daha netleştirdi.

Demir ekrana baktı.

“Bu görüntü ne zaman çekildi?”

“Dört gün önce.”

“Kim çekti?”

Efe cevap vermeden önce ekrana baktı.

“Gözetleme kaydı.”

Demir'in yüzündeki ifade sertleşti.

“Tekrar aç.”

Kayıt yeniden oynatıldı.

Karanlık arazi.

Rüzgâr.

Sessizlik.

Sonra görüntünün kenarında çok kısa süreliğine bir gölge belirdi.

Bir araç mıydı?

Bir insan mı?

Ayırt etmek zordu.

Kayıt tekrar durduruldu.

Mert ilk kez ciddi bir sesle,

“Bu ne?”

dedi.

Kimse cevap vermedi.

Efe görüntüyü birkaç kez daha inceledi.

“Kesin bir şey söyleyemem.”

Demir,

“Söyleme zaten,” dedi.

Sonra ayağa kalktı.

“Şimdilik yalnızca gözlem yapacağız.”

Yaman başını salladı.

“Anlaşıldı.”

Demir dosyayı kapattı.

“Kimse tek başına hareket etmeyecek.”

Bu cümle özellikle vurgulanmıştı.

Herkes anladı.

Toplantı sona erdi.

İnsanlar yavaş yavaş odadan çıkmaya başladı.

Ben de çıkmak üzereydim ki Demir,

“Asena, kal.”

Durup ona baktım.

Diğerleri çıktı.

Kapı kapandı.

Odada yalnızca ikimiz kaldık.

Demir masanın üzerindeki dosyayı aldı.

“Dün gece okuduğun bölümle ilgili…”

Bekledim.

“Ne gördüğünü kimseye anlatma.”

“Zaten anlatmadım.”

“Mert'e söyledin.”

“Ben sadece dosyanın adını söyledim.”

Demir'in bakışları sertleşti.

“Bu bile yeterli.”

“Benden ne saklıyorsunuz?”

“Bir şey saklamıyorum.”

“Bora da aynı şeyi söyledi.”

“Bora ne söyledi?”

“Burada herkesin bir şey sakladığını.”

Demir birkaç saniye sustu.

Sonra sandalyesine oturdu.

“Bora fazla konuşmuş.”

“Demek ki doğru.”

“Hayır.”

“Peki neden bu dosya bana verildi?”

Demir gözlerimin içine baktı.

“Çünkü artık bu timin parçasısın.”

Bu cümle beklemediğim kadar ağır geldi.

“Yani…”

“Yani bundan sonra bazı şeyleri diğerleriyle birlikte göreceksin.”

“Gölge Hattı da bunlardan biri mi?”

Demir cevap vermedi.

Sessizlik uzadı.

Sonunda,

“Şimdilik unut,” dedi.

“Unutamam.”

“Denemelisin.”

“Ben merak ettiğim şeyi kolay kolay unutmam.”

Bu kez Demir'in bakışlarında çok hafif bir değişiklik oldu.

“Bunu zamanla öğreneceksin.”

“Neyi?”

“Bazı cevapların, sorulardan daha tehlikeli olduğunu.”

Bir an sustum.

Sonra başımı salladım.

“Anladım.”

Kapıya doğru yürüdüm.

Tam çıkacakken Demir'in sesi arkamdan geldi.

“Asena.”

Döndüm.

“Efendim?”

“Bu timde en önemli şey nedir, biliyor musun?”

Düşündüm.

“Disiplin?”

“Hayır.”

“Güven?”

Bu kez başını hafifçe salladı.

“Evet.”

Sonra ekledi:

“Ve güveni kaybettiğinde, geri kazanmak kolay değildir.”

Kapıyı açtım.

Koridora çıktım.

Kapıyı kapatmadan önce son kez ona baktım.

Demir masanın başında oturmuş, dosyaya bakıyordu.

Yüzündeki ifade her zamanki gibiydi.

Sakin.

Kontrollü.

Ama gözlerinde başka bir şey vardı.

Sanki bu dosyanın benden çok daha eski bir hikâyesi vardı.

---

Öğleden sonra herkes biraz daha rahattı.

Mert yine eski hâline dönmüştü.

“Bugün yemekhanede tatlı varmış.”

Efe,

“Bunu nereden biliyorsun?”

“Bilgi ağı.”

“Senin bilgi ağın yemekhaneye kadar mı?”

“Ben geniş kapsamlı çalışıyorum.”

Bora gülerek başını salladı.

Yaman,

“Tatlı için bu kadar heyecanlanan asker görmedim,” dedi.

Mert ciddi ciddi,

“Çünkü hayatın değerini bilmiyorsunuz,” dedi.

Ben de güldüm.

Tam o sırada Aras yanıma geldi.

“Alışıyor musun?”

“Sanırım.”

“Güzel.”

“Bir şey soracağım.”

“Tabii.”

“Gölge Hattı'nı daha önce duydun mu?”

Aras'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.

Bir an bana baktı.

Sonra,

“Demir'le konuştun mu?” diye sordu.

“Evet.”

“Ne dedi?”

“Unutmamı.”

Aras başını salladı.

“Öyleyse unut.”

“Kimse bana doğru düzgün cevap vermiyor.”

“Çünkü bazen doğru cevap henüz yoktur.”

Bu cümle beni susturdu.

Aras uzaklaşırken arkasından baktım.

Sonra içimden geçirdim:

Bu timde gerçekten herkes bir şey biliyordu.

Ama kimse konuşmuyordu.

---

Akşam olduğunda hava değişmişti.

Gökyüzü kararmış, rüzgâr sertleşmişti.

Ben binanın dışındaki banklardan birinde oturuyordum.

Elimde sıcak bir içecek vardı.

Uzakta timdekileri görüyordum.

Mert ve Efe bir şey tartışıyor, Yaman arada ikisine karışıyor, Bora hepsini dinliyordu.

Kerem ise yine biraz uzaktaydı.

Demir tek başına duruyordu.

Bir süre sonra yanına Bora gitti.

İkisi konuşmaya başladı.

Seslerini duyamıyordum.

Ama Demir'in yüzündeki ifade giderek sertleşti.

Bora bir şey söyledi.

Demir başını iki yana salladı.

Sonra ikisi birlikte binaya girdi.

O sırada telefonum titredi.

Ekrana baktım.

Bilinmeyen bir numara.

Mesaj vardı.

Sadece tek cümle:

“Yeni gelen için ilk gece her zaman sessiz değildir.”

Kalbim bir an hızlandı.

Mesaja tekrar baktım.

Numarayı tanımıyordum.

Başımı kaldırıp çevreme baktım.

Kimse bana bakmıyordu.

Mert hâlâ Efe'yle tartışıyordu.

Yaman gülüyordu.

Kerem uzaktaydı.

Demir görünmüyordu.

Mesajı tekrar okudum.

Sonra ikinci bir mesaj geldi.

“Gölgeyi arıyorsan, önce kendi gölgene bak.”

Ekrana donup kaldım.

Bu kez gülümseyemedim.

Telefonu elimde sıkıca tuttum.

Birileri benim buraya geldiğimi biliyordu.

Ve daha kötüsü...

Birileri Gölge Hattı hakkında konuştuğumu biliyordu.

Ama ben bu ismi ilk kez dün gece görmüştüm.

Başımı kaldırdım.

Kerem bana bakıyordu.

Uzaktan.

Sessizce.

Sonra bakışlarını kaçırdı.

Ayağa kalktım.

İçeri girmem gerekiyordu.

Ama tam o anda binanın girişinde Demir göründü.

Bakışları doğrudan bana çevrildi.

Elimdeki telefona baktı.

Sonra yüzüme.

Ben de ona baktım.

Bir süre ikimiz de konuşmadık.

Demir'in yüzündeki ifade değişti.

Bana doğru yürümeye başladı.

Yaklaştığında,

“Ne oldu?” diye sordu.

Telefonu ona uzattım.

Mesajları okudu.

Yüzü bir anda tamamen ciddileşti.

“Bu numarayı tanıyor musun?”

“Hayır.”

“Mesaj ne zaman geldi?”

“Az önce.”

Demir telefonu geri verdi.

Çevresine baktı.

“Burada bekle.”

“Ne oldu?”

“Hiçbir yere gitme.”

“Komutanım…”

“Burada bekle, Asena.”

Bu kez sesi tartışmaya yer bırakmıyordu.

Arkasını dönüp hızlı adımlarla binaya girdi.

Ben olduğum yerde kaldım.

Bir dakika.

İki dakika.

Üç dakika.

Sonra kapı yeniden açıldı.

Bora, Kerem ve Efe dışarı çıktı.

Mert de arkalarından geldi.

Yüzündeki şaka ifadesi tamamen kaybolmuştu.

Bora bana yaklaştı.

“İçeri geç.”

“Neden?”

“Demir öyle söyledi.”

“Mesaj yüzünden mi?”

Bora cevap vermedi.

Bu bile cevaptı.

İçeri girdim.

Koridorun sonunda Demir'i gördüm.

Elinde telefon vardı.

Birine mesaj yazıyordu.

Sonra başını kaldırıp bana baktı.

Bakışlarında ilk kez yalnızca sertlik yoktu.

Endişe de vardı.

Ve o an anladım.

Bu mesele artık yalnızca bir dosyadan ibaret değildi.

Birileri bizi izliyordu.

Beni de.

---

Gece tekrar odama çıktığımda kapıyı kapattım.

Telefonumu masanın üzerine bıraktım.

Pencereye yaklaşıp dışarı baktım.

Her yer karanlıktı.

Ama artık karanlık bana eskisi kadar sessiz gelmiyordu.

Sanki her gölge bir şey saklıyordu.

Her ses bir anlam taşıyordu.

Ve aklımda tek bir cümle dönüp duruyordu:

«“Bazı gölgeler ışık yokken değil, gerçek saklanırken ortaya çıkar.”»

Yatağa oturdum.

İlk geldiğim günün sonunda yalnızca yeni bir tim bekliyordum.

Şimdi ise biri bana mesaj gönderiyordu.

Biri görev yerimi biliyordu.

Biri Gölge Hattı'nı biliyordu.

Ve ben daha bu hikâyenin başlangıcında olduğumu sanıyordum.

Telefonum yeniden titredi.

Bu kez mesaj yoktu.

Sadece bilinmeyen numaradan gelen tek bir fotoğraf vardı.

Fotoğrafı açtım.

Nefesim kesilecek gibi oldu.

Fotoğrafta bizim bulunduğumuz bina vardı.

Uzaktan çekilmişti.

Geceydi.

Ve fotoğrafın altında yalnızca şu yazıyordu:

“Hoş geldin, Asena Yıldırım.”

Telefon elimde donup kaldı.

Bir süre sonra ekran karardı.

Ama ben hâlâ aynı yere bakıyordum.

Çünkü artık emindim.

Birileri beni buraya geldiğim ilk günden beri izliyordu.

Ve bunun nedenini henüz bilmiyordum.BÖLÜM 1

YENİ ÜNİFORMA — DEVAM

«“İnsan bazen bir kapıyı merak ettiği için açar. O kapının ardında hayatının değişeceğini ise çok sonra anlar.”»

Dosyanın kapağını tekrar açtım.

GÖLGE HATTI — ÖN DEĞERLENDİRME

Başlığı birkaç saniye boyunca inceledim.

Bu iki kelime neden bana bu kadar ağır gelmişti?

Belki de yalnızca yeni olduğum içindi.

Belki de her yeni görev yerinde insan bilmediği şeyleri olduğundan daha büyük görüyordu.

Ama içimdeki bir ses bunun yalnızca bir dosya olmadığını söylüyordu.

Sayfaları yavaşça çevirmeye başladım.

İlk sayfalarda çeşitli tarihler ve kısa notlar vardı.

Bazı bölgelerin isimleri.

Bazı olayların tarihleri.

Bazılarının yanında ise kırmızı işaretler.

Bir sayfada aynı bölgenin üç farklı tarihte işaretlendiğini gördüm.

Kaşlarım çatıldı.

Üç farklı tarih.

Üç farklı hareketlilik.

Ama açıklama kısmında yalnızca:

“Kesinlik sağlanamadı.”

yazıyordu.

Bir sonraki sayfaya geçtim.

Bu kez daha kısa bir not vardı.

“Gözlem ekipleri herhangi bir sonuca ulaşamadan geri çekilmiştir.”

Bir an durdum.

“Geri çekilmiştir…”

Bu cümle neden böyle yazılmıştı?

Dosyayı biraz daha yaklaştırdım.

Sayfanın altında bir imza vardı.

İsmi okuyamadım.

Çünkü üzerine siyah bir çizgi çekilmişti.

Bir sonraki sayfayı çevirmek üzereydim ki kapım yeniden çaldı.

Dosyayı hemen kapattım.

“Kim?”

“Benim.”

Bu kez Bora'nın sesiydi.

Kapıyı açtım.

Bora karşımdaki sandalyeyi gösterdi.

“Uyumadın mı?”

“Uyuyacaktım.”

Elimdeki dosyaya baktı.

“Demir verdi.”

“Evet.”

Bora'nın yüzündeki ifade değişti.

“Okudun mu?”

“Bir kısmını.”

“Anladın mı?”

“Hayır.”

Bora birkaç saniye sustu.

Sonra koridora baktı.

“Zaten anlamanı beklemiyordur.”

“Ne demek istiyorsun?”

“İlk gününden her şeyi bilmen gerekmiyor.”

Dosyayı masaya bıraktım.

“Bu dosya nedir?”

Bora cevap vermeden önce kısa bir nefes aldı.

“Bir süredir takip ettiğimiz bazı olaylar var.”

“Ne tür olaylar?”

“Şimdilik yalnızca hareketlilik.”

“Bu kadar mı?”

“Şimdilik.”

“Bora.”

Bana baktı.

“Ne?”

“Bir şey saklıyorsunuz.”

Yüzünde hafif bir gülümseme oluştu.

“Burada herkes bir şey saklıyor.”

“Bu pek güven verici olmadı.”

“Yanlış anlama.”

Ayağa kalktı.

“Bazı şeyleri anlatmak için doğru zaman gerekir.”

“Peki doğru zaman ne zaman?”

“Bunu Demir bilir.”

Kapıya yöneldi.

Sonra durdu.

“Bir de…”

“Efendim?”

“Dosyada gördüklerini kimseyle konuşma.”

Kaşlarım çatıldı.

“Neden?”

“Çünkü henüz neye baktığımızı biz bile tam olarak bilmiyoruz.”

Ve çıktı.

Kapı kapandığında bir süre olduğum yerde kaldım.

Sonra yavaşça dosyaya baktım.

Artık merakım daha da artmıştı.

---

Ertesi sabah erkenden uyandım.

Bora'nın söyledikleri aklımdan çıkmıyordu.

Burada herkes bir şey saklıyor.

Kıyafetlerimi giyip aynanın karşısına geçtiğimde yüzüme baktım.

İlk geldiğim gün kendime söylediğim cümleyi hatırladım.

Hazırsın.

Bu kez aynı kelimeyi söylemedim.

Çünkü hazır olup olmadığımı bilmiyordum.

Ama geri dönmeyeceğimi biliyordum.

Koridora çıktığımda Mert'i gördüm.

Elinde iki bardak çay vardı.

“Günaydın.”

“Günaydın.”

Bir bardağı bana uzattı.

“Al.”

“Benim için mi?”

“Hayır, hayalet için.”

Bardağı aldım.

“Teşekkür ederim.”

“Rica ederim.”

Birlikte yürümeye başladık.

Mert bir süre sustu.

Sonra bana baktı.

“Dün gece Demir odana geldi mi?”

Adımlarımı yavaşlattım.

“Evet.”

“Dosya verdi mi?”

“Evet.”

Mert'in yüzündeki rahat ifade bir anda kayboldu.

“Ne dosyası?”

“Gölge Hattı.”

Mert durdu.

Ben de durdum.

“Ne oldu?”

Mert'in gözleri koridorun diğer ucuna kaydı.

Sonra bana yaklaşıp sesini alçalttı.

“Onu nereden biliyorsun?”

“Dosyada yazıyordu.”

Mert birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

“Ne var?”

“Hiç.”

“Belli ki bir şey var.”

Mert başını iki yana salladı.

“Ben bir şey bilmiyorum.”

“Yalan.”

“Gerçekten bilmiyorum.”

Tam o sırada Efe yanımıza geldi.

“Ne konuşuyorsunuz?”

Mert hemen,

“Hiçbir şey,” dedi.

Efe şüpheli bir ifadeyle bize baktı.

“Bu kadar hızlı 'hiçbir şey' deniyorsa kesin bir şey konuşuyorsunuz.”

Mert,

“Sen teknolojiye bak,” dedi.

Efe kaşını kaldırdı.

“Sen de susmaya çalış.”

“İkisini de yapamam.”

Ben istemeden gülümsedim.

Ama içimdeki huzursuzluk geçmemişti.

Tam o sırada Demir koridorun sonunda göründü.

Mert hemen çayını içmeye başladı.

Efe de başka tarafa baktı.

Ben ise olduğum yerde kaldım.

Demir yanımıza geldi.

“Toplantı odası.”

Mert,

“Emredersiniz,” dedi.

Demir bana baktı.

“Sen de gel.”

“Emredersiniz.”

Yürümeye başladık.

Birkaç adım sonra Demir'in yanında yürüdüğümü fark ettim.

Sessizlik vardı.

Sonunda dayanamadım.

“Komutanım.”

“Efendim?”

“Dün verdiğiniz dosyayla ilgili bir şey sorabilir miyim?”

Adımları değişmedi.

“Hayır.”

Şaşkınlıkla ona baktım.

“Daha soruyu sormadım.”

“Biliyorum.”

“Belki çok basit bir şey soracaktım.”

“Dosyayla ilgiliyse cevabım değişmez.”

“İyiymiş.”

Demir bana baktı.

“Ne?”

“Hiç.”

“Bir şey söyleyeceksen söyle.”

“Yok.”

Birkaç saniye sessizlik oldu.

Sonra Demir'in dudaklarının kenarında belli belirsiz bir hareket gördüm.

Gülümseme değildi.

Ama sanki söylediklerime karşılık vermemek için kendini tutuyordu.

Toplantı odasına girdik.

Herkes yerini aldı.

Demir masanın başına geçti.

Bu kez Mert bile sessizdi.

Efe bilgisayarını açtı.

Bora dosyaları önüne koydu.

Kerem pencerenin kenarında duruyordu.

Yaman kollarını göğsünde birleştirmişti.

Aras da sessizce herkesi dinliyordu.

Demir masanın üzerine bir dosya bıraktı.

“Son birkaç haftada sınır hattında olağan dışı bazı hareketlilikler tespit edildi.”

Efe ekrana bir görüntü yansıttı.

Harita.

Bazı bölgeler işaretlenmişti.

Demir devam etti.

“Şimdilik elimizde kesin bir bağlantı yok.”

Bora,

“Ama aynı bölge tekrar tekrar karşımıza çıkıyor,” dedi.

Demir başını salladı.

“Evet.”

Yaman öne doğru eğildi.

“Bölgede ekip var mı?”

“Doğrudan değil.”

Kerem konuştu.

“Gözlem var.”

Demir ona baktı.

“Doğru.”

Sonra ekrana yeni bir görüntü geldi.

Karanlık bir arazi.

Uzakta belli belirsiz bir ışık.

Ben görüntüye dikkatlice baktım.

Bir şey tanıdık gelmişti.

Ama nereden?

Demir bunu fark etmiş olacak ki,

“Bir sorun mu var?” diye sordu.

“Yok.”

“Emin misin?”

“Görüntü…”

Sustum.

“Ne?”

“Bilmiyorum. Bir şey tanıdık geldi.”

Efe görüntüyü büyüttü.

Herkes ekrana döndü.

Bir süre sessizlik oldu.

Sonra Efe,

“Burada bir araç izi var,” dedi.

Kerem hemen yaklaştı.

“İzi büyüt.”

Efe görüntüyü biraz daha netleştirdi.

Demir ekrana baktı.

“Bu görüntü ne zaman çekildi?”

“Dört gün önce.”

“Kim çekti?”

Efe cevap vermeden önce ekrana baktı.

“Gözetleme kaydı.”

Demir'in yüzündeki ifade sertleşti.

“Tekrar aç.”

Kayıt yeniden oynatıldı.

Karanlık arazi.

Rüzgâr.

Sessizlik.

Sonra görüntünün kenarında çok kısa süreliğine bir gölge belirdi.

Bir araç mıydı?

Bir insan mı?

Ayırt etmek zordu.

Kayıt tekrar durduruldu.

Mert ilk kez ciddi bir sesle,

“Bu ne?”

dedi.

Kimse cevap vermedi.

Efe görüntüyü birkaç kez daha inceledi.

“Kesin bir şey söyleyemem.”

Demir,

“Söyleme zaten,” dedi.

Sonra ayağa kalktı.

“Şimdilik yalnızca gözlem yapacağız.”

Yaman başını salladı.

“Anlaşıldı.”

Demir dosyayı kapattı.

“Kimse tek başına hareket etmeyecek.”

Bu cümle özellikle vurgulanmıştı.

Herkes anladı.

Toplantı sona erdi.

İnsanlar yavaş yavaş odadan çıkmaya başladı.

Ben de çıkmak üzereydim ki Demir,

“Asena, kal.”

Durup ona baktım.

Diğerleri çıktı.

Kapı kapandı.

Odada yalnızca ikimiz kaldık.

Demir masanın üzerindeki dosyayı aldı.

“Dün gece okuduğun bölümle ilgili…”

Bekledim.

“Ne gördüğünü kimseye anlatma.”

“Zaten anlatmadım.”

“Mert'e söyledin.”

“Ben sadece dosyanın adını söyledim.”

Demir'in bakışları sertleşti.

“Bu bile yeterli.”

“Benden ne saklıyorsunuz?”

“Bir şey saklamıyorum.”

“Bora da aynı şeyi söyledi.”

“Bora ne söyledi?”

“Burada herkesin bir şey sakladığını.”

Demir birkaç saniye sustu.

Sonra sandalyesine oturdu.

“Bora fazla konuşmuş.”

“Demek ki doğru.”

“Hayır.”

“Peki neden bu dosya bana verildi?”

Demir gözlerimin içine baktı.

“Çünkü artık bu timin parçasısın.”

Bu cümle beklemediğim kadar ağır geldi.

“Yani…”

“Yani bundan sonra bazı şeyleri diğerleriyle birlikte göreceksin.”

“Gölge Hattı da bunlardan biri mi?”

Demir cevap vermedi.

Sessizlik uzadı.

Sonunda,

“Şimdilik unut,” dedi.

“Unutamam.”

“Denemelisin.”

“Ben merak ettiğim şeyi kolay kolay unutmam.”

Bu kez Demir'in bakışlarında çok hafif bir değişiklik oldu.

“Bunu zamanla öğreneceksin.”

“Neyi?”

“Bazı cevapların, sorulardan daha tehlikeli olduğunu.”

Bir an sustum.

Sonra başımı salladım.

“Anladım.”

Kapıya doğru yürüdüm.

Tam çıkacakken Demir'in sesi arkamdan geldi.

“Asena.”

Döndüm.

“Efendim?”

“Bu timde en önemli şey nedir, biliyor musun?”

Düşündüm.

“Disiplin?”

“Hayır.”

“Güven?”

Bu kez başını hafifçe salladı.

“Evet.”

Sonra ekledi:

“Ve güveni kaybettiğinde, geri kazanmak kolay değildir.”

Kapıyı açtım.

Koridora çıktım.

Kapıyı kapatmadan önce son kez ona baktım.

Demir masanın başında oturmuş, dosyaya bakıyordu.

Yüzündeki ifade her zamanki gibiydi.

Sakin.

Kontrollü.

Ama gözlerinde başka bir şey vardı.

Sanki bu dosyanın benden çok daha eski bir hikâyesi vardı.

---

Öğleden sonra herkes biraz daha rahattı.

Mert yine eski hâline dönmüştü.

“Bugün yemekhanede tatlı varmış.”

Efe,

“Bunu nereden biliyorsun?”

“Bilgi ağı.”

“Senin bilgi ağın yemekhaneye kadar mı?”

“Ben geniş kapsamlı çalışıyorum.”

Bora gülerek başını salladı.

Yaman,

“Tatlı için bu kadar heyecanlanan asker görmedim,” dedi.

Mert ciddi ciddi,

“Çünkü hayatın değerini bilmiyorsunuz,” dedi.

Ben de güldüm.

Tam o sırada Aras yanıma geldi.

“Alışıyor musun?”

“Sanırım.”

“Güzel.”

“Bir şey soracağım.”

“Tabii.”

“Gölge Hattı'nı daha önce duydun mu?”

Aras'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.

Bir an bana baktı.

Sonra,

“Demir'le konuştun mu?” diye sordu.

“Evet.”

“Ne dedi?”

“Unutmamı.”

Aras başını salladı.

“Öyleyse unut.”

“Kimse bana doğru düzgün cevap vermiyor.”

“Çünkü bazen doğru cevap henüz yoktur.”

Bu cümle beni susturdu.

Aras uzaklaşırken arkasından baktım.

Sonra içimden geçirdim:

Bu timde gerçekten herkes bir şey biliyordu.

Ama kimse konuşmuyordu.

---

Akşam olduğunda hava değişmişti.

Gökyüzü kararmış, rüzgâr sertleşmişti.

Ben binanın dışındaki banklardan birinde oturuyordum.

Elimde sıcak bir içecek vardı.

Uzakta timdekileri görüyordum.

Mert ve Efe bir şey tartışıyor, Yaman arada ikisine karışıyor, Bora hepsini dinliyordu.

Kerem ise yine biraz uzaktaydı.

Demir tek başına duruyordu.

Bir süre sonra yanına Bora gitti.

İkisi konuşmaya başladı.

Seslerini duyamıyordum.

Ama Demir'in yüzündeki ifade giderek sertleşti.

Bora bir şey söyledi.

Demir başını iki yana salladı.

Sonra ikisi birlikte binaya girdi.

O sırada telefonum titredi.

Ekrana baktım.

Bilinmeyen bir numara.

Mesaj vardı.

Sadece tek cümle:

“Yeni gelen için ilk gece her zaman sessiz değildir.”

Kalbim bir an hızlandı.

Mesaja tekrar baktım.

Numarayı tanımıyordum.

Başımı kaldırıp çevreme baktım.

Kimse bana bakmıyordu.

Mert hâlâ Efe'yle tartışıyordu.

Yaman gülüyordu.

Kerem uzaktaydı.

Demir görünmüyordu.

Mesajı tekrar okudum.

Sonra ikinci bir mesaj geldi.

“Gölgeyi arıyorsan, önce kendi gölgene bak.”

Ekrana donup kaldım.

Bu kez gülümseyemedim.

Telefonu elimde sıkıca tuttum.

Birileri benim buraya geldiğimi biliyordu.

Ve daha kötüsü...

Birileri Gölge Hattı hakkında konuştuğumu biliyordu.

Ama ben bu ismi ilk kez dün gece görmüştüm.

Başımı kaldırdım.

Kerem bana bakıyordu.

Uzaktan.

Sessizce.

Sonra bakışlarını kaçırdı.

Ayağa kalktım.

İçeri girmem gerekiyordu.

Ama tam o anda binanın girişinde Demir göründü.

Bakışları doğrudan bana çevrildi.

Elimdeki telefona baktı.

Sonra yüzüme.

Ben de ona baktım.

Bir süre ikimiz de konuşmadık.

Demir'in yüzündeki ifade değişti.

Bana doğru yürümeye başladı.

Yaklaştığında,

“Ne oldu?” diye sordu.

Telefonu ona uzattım.

Mesajları okudu.

Yüzü bir anda tamamen ciddileşti.

“Bu numarayı tanıyor musun?”

“Hayır.”

“Mesaj ne zaman geldi?”

“Az önce.”

Demir telefonu geri verdi.

Çevresine baktı.

“Burada bekle.”

“Ne oldu?”

“Hiçbir yere gitme.”

“Komutanım…”

“Burada bekle, Asena.”

Bu kez sesi tartışmaya yer bırakmıyordu.

Arkasını dönüp hızlı adımlarla binaya girdi.

Ben olduğum yerde kaldım.

Bir dakika.

İki dakika.

Üç dakika.

Sonra kapı yeniden açıldı.

Bora, Kerem ve Efe dışarı çıktı.

Mert de arkalarından geldi.

Yüzündeki şaka ifadesi tamamen kaybolmuştu.

Bora bana yaklaştı.

“İçeri geç.”

“Neden?”

“Demir öyle söyledi.”

“Mesaj yüzünden mi?”

Bora cevap vermedi.

Bu bile cevaptı.

İçeri girdim.

Koridorun sonunda Demir'i gördüm.

Elinde telefon vardı.

Birine mesaj yazıyordu.

Sonra başını kaldırıp bana baktı.

Bakışlarında ilk kez yalnızca sertlik yoktu.

Endişe de vardı.

Ve o an anladım.

Bu mesele artık yalnızca bir dosyadan ibaret değildi.

Birileri bizi izliyordu.

Beni de.

---

Gece tekrar odama çıktığımda kapıyı kapattım.

Telefonumu masanın üzerine bıraktım.

Pencereye yaklaşıp dışarı baktım.

Her yer karanlıktı.

Ama artık karanlık bana eskisi kadar sessiz gelmiyordu.

Sanki her gölge bir şey saklıyordu.

Her ses bir anlam taşıyordu.

Ve aklımda tek bir cümle dönüp duruyordu:

«“Bazı gölgeler ışık yokken değil, gerçek saklanırken ortaya çıkar.”»

Yatağa oturdum.

İlk geldiğim günün sonunda yalnızca yeni bir tim bekliyordum.

Şimdi ise biri bana mesaj gönderiyordu.

Biri görev yerimi biliyordu.

Biri Gölge Hattı'nı biliyordu.

Ve ben daha bu hikâyenin başlangıcında olduğumu sanıyordum.

Telefonum yeniden titredi.

Bu kez mesaj yoktu.

Sadece bilinmeyen numaradan gelen tek bir fotoğraf vardı.

Fotoğrafı açtım.

Nefesim kesilecek gibi oldu.

Fotoğrafta bizim bulunduğumuz bina vardı.

Uzaktan çekilmişti.

Geceydi.

Ve fotoğrafın altında yalnızca şu yazıyordu:

“Hoş geldin, Asena Yıldırım.”

Telefon elimde donup kaldı.

Bir süre sonra ekran karardı.

Ama ben hâlâ aynı yere bakıyordum.

Çünkü artık emindim.

Birileri beni buraya geldiğim ilk günden beri izliyordu.

Ve bunun nedenini henüz bilmiyordum.