PATLAMA

Patlamanın ardından herkes Bora'nın başına toplanmıştı.

Ama Asena olduğu yerde donup kalmıştı.

Gözleri Bora'daydı.

Sonra patlamanın sesi yeniden kulaklarında yankılandı.

Bir anda geçmişi gözlerinin önüne geldi.

Annesi…

O da bir patlamada hayatını kaybetmişti.

Asena'nın nefesi kesildi.

— Hayır…

Ellerini kulaklarına götürdü.

— Hayır!

Bu kez sesi bütün alana yayıldı.

— HAYIR!

Demir hemen ona döndü.

— Asena!

Ama Asena onu duymuyordu.

Ellerini kulaklarına daha sıkı bastırarak geriye doğru yürümeye başladı.

— Hayır… hayır…

Gözlerinden yaşlar akıyordu.

Her adımında nefesi biraz daha düzensizleşiyordu.

Demir ona yaklaşmak istedi ama Asena geri çekildi.

— Yaklaşma!

Demir olduğu yerde durdu.

— Tamam, aşkım. Yaklaşmıyorum.

Asena gözlerini kapattı.

— Annem de…

Cümlesini tamamlayamadı.

Dizlerinin bağı çözülecek gibi oldu.

Demir yavaşça konuştu:

— Asena, bana bakmana gerek yok. Sadece sesimi dinle.

Asena hâlâ kulaklarını kapatıyordu.

— O sesi tekrar duymak istemiyorum…

Demir'in sesi sakin kaldı.

— Duymayacaksın.

— Ya Bora?

Demir bir an sustu.

Sonra kararlı bir şekilde:

— Bora için elimizden geleni yapıyoruz. Sen de burada kal, tamam mı?

Asena başını güçlükle salladı.

Mert uzaktan Demir'e baktı.

İlk defa onun da gözleri dolmuştu.

Demir ise Asena'nın birkaç metre uzağında durmaya devam etti.

— Aşkım…

Asena başını kaldırdı.

— Buradayım.

Asena'nın gözlerinden yaşlar süzülürken fısıldadı:

— Gitme.

Demir başını salladı.

— Gitmiyorum.

«“Bazı patlamalar yalnızca kulaklarda değil, insanın geçmişinde de yankılanır.”»

Ve o an Demir bir kez daha anladı:

Bora'yı kurtarmak için zamanla yarışırken, Asena'nın da geçmişinin içinden çıkmasına yardım etmesi gerekiyordu.Asena birkaç saniye olduğu yerde kaldı.

Sonra Bora'ya baktı.

Korkusu bir anda yerini başka bir şeye bıraktı.

Onu kaybetme korkusuna.

Koşarak Bora'nın yanına geldi ve dizlerinin üzerine çöktü.

Bora gözlerini güçlükle açtı.

— Asena…

Asena onun elini tuttu.

Ellerinin titremesini durduramıyordu.

— Lütfen gitme…

Gözyaşları yanaklarından süzülüyordu.

— Ne olur gitme.

Bora konuşmaya çalıştı.

— Asena, ben…

— Hayır!

Asena başını iki yana salladı.

— Birini daha böyle kaybedemem.

Sesi kırıldı.

— Annemi kaybettim… seni de kaybetmek istemiyorum.

Sonra başını dikkatlice Bora'nın karnının üzerine yasladı ve ağlamaya başladı.

Bora birkaç saniye gözlerini kapattı.

Yüzündeki yorgunluğa rağmen elini güçlükle kaldırıp Asena'nın omzuna koydu.

— Ağlama…

Asena başını kaldırmadı.

— Dayan Bora… ne olur dayan.

Bora derin bir nefes almaya çalıştı.

— Dayanacağım.

Demir hemen yanlarına çömeldi.

— Ambulans geliyor. Bora, gözlerini açık tut.

Bora hafifçe başını salladı.

— Merak etme… daha Mert'e borcum var.

Mert'in gözleri doluyken istemsizce güldü.

— O borcu almadan seni bırakmam zaten.

Efe telsizden tekrar haber aldı.

— Sağlık ekibi yaklaşıyor!

Demir rahat bir nefes aldı.

Asena hâlâ Bora'nın elini tutuyordu.

— Duydun mu? Yardım geliyor.

Bora gözlerini açtı.

— Duydum.

Asena ağlayarak gülümsedi.

— O zaman söz ver.

— Neye?

— İyileşeceksin.

Bora birkaç saniye ona baktı.

— Söz.

«“Bazı insanlar hayata tutunurken kendi güçlerinden çok, kendilerine inananların sesine tutunur.”»

Kısa süre sonra sağlık ekibi bölgeye ulaştı.

Bora hemen müdahale için götürüldü.

Asena ayağa kalktığında dizleri titriyordu.

Demir hemen yanında durdu.

Asena onun elini tuttu.

— İyileşecek değil mi?

Demir gözlerinin içine baktı.

— İyileşecek, aşkım.

Asena gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.

Bu kez ağlamasının içinde küçük de olsa umut vardı.

Çünkü Bora hâlâ mücadele ediyordu.

Ve tim, onu yalnız bırakmayacaktı.