8. Bölüm/ 'Fatih Etkisi' diyebiliriz

"Neva, bir süre daha beni bekler misin?"

Gözlerinin içine bakıyordum. Evet beklerdim, ne kadar olursa olsun. Fatih benden cevap alamayınca önüne bakmaya başladı. Kendi kendime gülümsedim.

"Beklerim."

Tekrar bana döndü. Gözlerindeki ışıltıyı görünce gülümsemem genişledi.

"Sen ne kadar istersen beklerim."

O da gülümseyerek bakıyordu. Bir süre sonra yüzlerimiz normal hâline döndü. Konuşmadan birbirimize bakıyorduk, Fatih önüne dönünce bende karşıya bakamaya başladım. Ders saatlerimiz gelene kadar sessizce, yan yana oturduk.

Son dersimiz de bitince başımı masaya koydum. Aşırı bilgi yüklenmesinden beynim yanıyor gibi hissediyordum. Seda eşyalarını toplayıp ayaklanınca bende toplarlanmaya başladım. Cahitle konuştuğundan beri suratı asıktı. Anlattığına göre Cahit hâlâ çok kıskançtı ve Seda'nın buna tahammülü kalmamıştı. Derse gelmeden önce de yine tartışmışlar, sebebi de geçen gün Seda'nın yanında gördüğü bizim sınıftan olan çocuk.

Eşyalarımı toparlayıp sınıftan çıktık. Bahçeye çıkana kadar konuşmadık, durağa doğru yürürken Sedaya döndüm.

"Fatih bugün yanıma geldi. Sen Cahitle konuşmaya gittiğinde."

Seda tek kaşı havada devam etmemi bekliyordu.

"Biraz daha beni bekler misin dedi."

Bu kez Seda'nın iki kaşı birden havalandı.

"Sen ne dedin?"

"Beklerim dedim."

"Ne kadar bekleyeceksin?"

"Bilmiyorum."

"Seni garantiye almaya çalışıyor yani bunu mu anlamalıyım?"

Kaşlarımı çatıp önüme döndüm.

"Fatih öyle biri değil."

"Nasıl biri peki?"

"Ne?"

"Sen Fatih'i ne kadar tanıyorsun Neva, onun neyine güveniyorsun tam olarak?"

"Sinirini benden mi çıkarmaya çalışıyorsun?"

"Sinirli değilim. Konuyu değiştirme."

"Sinirlisin."

Seda yürümeyi bırakıp tamamen bana döndü. O durunca bende durdum.

"Sonunun ne olacağını bilmediğin bir ilişki için kendinden ödün verirsen sende benim gibi sinirli olursun."

Önüne dönüp yürümeye devam etti. Ben hâlâ arkasından bakarken durağı geçip gitti. Yine yürüyerek gidecekti.

Kendi durağımda bekliyordum. Önceki otobüs ağzına kadar dolunca binemedim. Aklımda hâlâ Seda'nın söyledikleri vardı. Evet Fatih'i tanımıyordum ama ona doğru çekiliyordum. Bu benim elimde olan bir durum değildi ki. Adından başka bir şey bilmediğim birisi beni nasıl kendine çekiyordu?
Derin bir nefes alıp bakışlarımı gökyüzüne çevirdim. Yağmur yağacaktı.

Tabletten dizi izlerken telefonuma bildirim gelmişti. Yastığımın altındaki telefonu alıp gelen mesaja baktım yabancı numaraydı.

'Ben Fatih.'

Yüzümdeki sırıtamaya engel olamayıp geriye yaslandım.

'Merhaba, ben Neva.'

Az sonra tekrar mesaj geldi.

'İyi geceler Neva.'

'İyi geceler Fatih.'

Sırıtmam devam ederken yastığıma sarıldım. Tabeti kapatıp mesajlarımızı izledim bir süre.

Sabah annemin sesiyle uyandım. Ne zaman uyuduğumu zaten hatırlamıyordum. Elimi yatağın altına götürüp telefonumu aradım. Bulamayınca yataktan kalkıp baktım, yatağın içindeydi. Ekranı açtığımda mesajlar çıktı karşıma. Evet en son mesajlarımıza bakıyordum. Yine gülüyordum. Gülmem annemin odaya dalmasıyla dondu.

"Daha kaç kere bağırmam gerekiyor kızım?"

"Kalktım ya anne."

"Çabuk gel patatesler soğuyor."

Annem odadan çıkınca telefonu bırakıp bende çıktım.

Kahvaltıdan sonra bulaşık, temizliğe yardım derken yorgunlukla kendimi koltuğa bıraktım.

"Daha da benden iş bekleme anne. Bittim resmen."

"Bir şey yapmadık ki. Bu benim günlük işim. Sen gençsin daha dinç olman lazım, babaannen gibi davranma."

"Babaannem ne alaka ya?"

"Aman ben ne bileyim, aklıma o geldi."

Ayaklarımı uzatıp telefonumu elime aldım. Ne mesaj ne bildirim vardı. Oflayıp ekranı kapattım.

"N'oluyor yine sana?"

"Bir şey yok anne."

"Var sende bir hallerde, hadi hayırlısı."

"Amin."

Annem televizyon izlemeye dönerken bende onunla birlikte izlemeye başladım.

Ev işleriyle geçirdiğim günün ardından Sedayla buluşmak içim sözleştik. Sosyal medyada gezerken mesaj geldi. Yatakta doğrulup oturdum.

Fatih:
'İyi geceler.'

Gelen mesaja yine gülerek bakıyordum. İçimdeki mutlulukla yatakta biraz tepindim.

'İyi geceler.'

Sadece iki kelimeyle yaşadığım mutluluğa kendim de hayret ettim. Eğer o iki kelimeyi yazan Fatihse her türlü mutlu olurdum.

Sedayla mağazaları gezdikten sonra pizza yemeye gittik. En son ki konuşmamızın üzerine henüz Fatih'in konusu geçmemişti. Yeri gelince tekrar konuşmak istedim.

"Seda."

"Hm."

"Fatihle aramızda ne olur bilmiyorum ama onu düşünmek beni heyecanlandırıyor. Duygularımı görmezden gelmek istemiyorum. Olamazsa olmaz zaten."

Seda dikkatle dinledi beni.

"Neva tek isteğim üzülmemen. Diğer seferkini zor atlattın. Beni yanlış anlama sadece seni düşünüyorum."

"Biliyorum ve merak etme üzülmeyeceğim."

"Umarım."

~

Otobüs kalabalık bir durağa daha yaklaşınca gözlerim yine kapıya gitti. Fatih bu durakta binmişti geçen gün. Umduğum gibi olmadı. Fatih yoktu. Kulaklığımı takıp yolun bitmesini bekledim.

Merdivenlere gelince yavaşladım. Fatih bu yolu sevmediğini söylemişti. Belki diğer yoldan gidersem görürüm ümidiyle geriye doğru bir adım attım. Adımı atmamla Fatihle göz göze geldik. Aramızda bir metre kadar mesafe vardı. Heyecanım yine gün yüzüne çıkıyordu. Ellerimi cebime atıp rahat görünmeye çalıştım.

"Günaydın."

Fatih birkaç adım daha atıp benimle aynı hizaya geldi.

"Günaydın. Geldiğimi hissettin galiba."

Gülerek önüme döndüm ve merdivenleri çıkmaya başladık.

"O gücüm daha açılmadı. Diğer yoldan gitmek için dönmüştüm."

"Diğer yol mu, hep bu tarafı kullanıyorsun ama?"

"Sen diğer yolu seviyorsun ya, belki seni görürüm diye."
Aramızda bir süre sessizlik oldu.

"Hayır, bu yolu seviyorum."

Başımı yana çevirip Fatih'e baktım. Sessizce gülüp önüme döndüm. Onun ağzından seviyorum kelimesini duymak tuhaf hissettirdi. Bu kelimeyi bana karşı söylemesi şimdilik bulutlara dokunmak gibiydi. Yine de hayal etmesi bile ayaklarımı yerden kesti. Öyle ki şu an dönemin en zor dersine değilde Fatihle birlikte gökyüzüne gidiyor gibiydim.

🤚🏻
(Çok huzurlu bir bölüm oldu, Allah bozmasın.)