Yeşilin Kızı Anne kitap kapağı

35. bölüm / 38

Xxxv. Bölüm — Queen’s’te Kış

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 38Şu an: Xxxv. Bölüm — Queen’s’te Kış
  1. 1 Bölüm I. — Bayan Rachel Lynde Şaşkınlığa Uğruyor1.974 kelime
  2. 2 Bölüm Iı. — Matthew Cuthbert Şaşkınlığa Uğruyor3.489 kelime
  3. 3 Iıı. Bölüm — Marilla Cuthbert Şaşırıyor1.559 kelime
  4. 4 Iv. Bölüm. — Green Gables’ta Sabah1.590 kelime
  5. 5 V. Bölüm. — Anne’in Öyküsü1.459 kelime
  6. 6 Vı. Bölüm. — Marilla Kararını Veriyor1.323 kelime
  7. 7 Vıı. Bölüm — Anne Duasını Ediyor828 kelime
  8. 8 Vııı. Bölüm — Anne’in Yetiştirilmeye Başlanması1.985 kelime
  9. 9 Ix. Bölüm. — Bayan Rachel Lynde Tam Anlamıyla Dehşete Düşüyor1.774 kelime
  10. 10 Bölüm X. — Anne’in Özrü1.819 kelime
  11. 11 Xı. Bölüm. — Anne’in Pazar Okulu İzlenimleri1.271 kelime
  12. 12 Xıı. Bölüm. — Ciddi Bir Yemin ve Söz1.476 kelime
  13. 13 Xııı. Bölüm. — Beklemenin Tatlılığı1.270 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm. — Anne’in İtirafı2.104 kelime
  15. 15 BÖLÜM XV. Okul Çaydanlığında Kopan Fırtına3.778 kelime
  16. 16 Bölüm Xvı. — Diana Çaya Davet Ediliyor ve Bunun Acı Sonuçları2.757 kelime
  17. 17 Bölüm Xvıı. — Hayata Yeni Bir İlgi1.479 kelime
  18. 18 Xvııı. Bölüm. — Anne Yardıma Koşuyor2.373 kelime
  19. 19 Xıx. Bölüm. — Bir Konser, Bir Felaket ve Bir İtiraf2.880 kelime
  20. 20 Xx. Bölüm — Yanlış Yola Sapan Güçlü Bir Hayal Gücü1.637 kelime
  21. 21 Xxı. Bölüm — Aromalarda Yeni Bir Deneme2.663 kelime
  22. 22 Bölüm Xxıı. — Anne Çaya Davet Ediliyor1.074 kelime
  23. 23 Xxııı. Bölüm — Anne, Onur Meselesinde Zora Düşüyor1.698 kelime
  24. 24 Xxıv. Bölüm — Bayan Stacy ve Öğrencileri Bir Konser Hazırlıyor1.069 kelime
  25. 25 Xxv. Bölüm — Matthew Kabarık Kol Konusunda Israr Ediyor2.464 kelime
  26. 26 Xxvı. Bölüm. — Öykü Kulübü Kuruluyor1.852 kelime
  27. 27 Xxvıı. Bölüm — Kibir ve Ruh Sıkıntısı1.774 kelime
  28. 28 Xxvııı. Bölüm — Talihsiz Zambak Bakiresi1.967 kelime
  29. 29 Xxıx. Bölüm — Anne’nin Hayatında Bir Dönüm Noktası2.229 kelime
  30. 30 Xxx. Bölüm — Queen’s Sınıfı Kuruluyor2.957 kelime
  31. 31 Xxxı. Bölüm. — Dereyle Irmağın Buluştuğu Yer1.624 kelime
  32. 32 Xxxıı. Bölüm. — Sınavı Kazananların Listesi Açıklanıyor1.851 kelime
  33. 33 Xxxııı. Bölüm — Otel Konseri2.421 kelime
  34. 34 Xxxıv. Bölüm — Queen’s’li Bir Kız1.722 kelime
  35. 35 Xxxv. Bölüm — Queen’s’te Kış1.127 kelime · Okuduğun bölüm
  36. 36 Xxxvı. Bölüm — Görkem ve Düş1.350 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxvıı. — Adı Ölüm Olan Biçer1.591 kelime
  38. 38 Bölüm Xxxvııı. — Yoldaki Dönemeç1.964 kelime

XXXV. BÖLÜM

Queen’s’te Kış
Anne’nin ev özlemi, büyük ölçüde hafta sonları eve yaptığı ziyaretler sayesinde hafifledi. Hava açık kaldığı sürece Avonlea’li öğrenciler her cuma akşamı yeni şube demiryoluyla Carmody’ye gidiyordu. Diana’yla Avonlea’den birkaç genç genellikle onları karşılamaya gelir, hep birlikte neşeli bir kafile hâlinde Avonlea’ye yürürlerdi. Anne, sonbahar tepelerini altın rengi, keskin havada aşarak, ötede ışıkları göz kırpan Avonlea evlerine doğru yaptıkları o cuma akşamı gezintilerinin haftanın en güzel, en değerli saatleri olduğunu düşünürdü.

Gilbert Blythe neredeyse her zaman Ruby Gillis’le yürür, onun çantasını taşırdı. Ruby artık kendini gerçekten olduğu kadar büyümüş sayan, çok güzel bir genç kızdı. Annesi izin verdiği kadar uzun etekler giyiyor, kasabadayken saçını topluyordu; eve gidince saçlarını açmak zorunda kalıyordu. Gözleri iri ve parlak maviydi, teni ışıl ışıl, vücudu dolgun ve gösterişliydi. Bol bol güler, neşeli ve iyi huylu olur, hayatın güzel şeylerinden açıkça keyif alırdı.

“Ama Gilbert’ın hoşlanacağı türden bir kız olduğunu sanmıyorum,” diye fısıldadı Jane, Anne’ye. Anne de öyle düşünüyordu ama Avery bursu uğruna bile bunu söylemezdi. Gilbert gibi şakalaşabileceği, sohbet edebileceği, kitaplar, dersler ve hedefler hakkında fikir alışverişinde bulunabileceği bir arkadaşa sahip olmanın çok hoş olacağını düşünmeden de edemiyordu. Gilbert’ın hedefleri vardı, biliyordu; Ruby Gillis ise böyle konuların verimli biçimde konuşulabileceği türden biri gibi görünmüyordu.

Anne’nin Gilbert’la ilgili düşüncelerinde çocukça bir romantizm yoktu. Erkekler, aklına geldiklerinde, onun gözünde yalnızca olası iyi arkadaşlardı. Gilbert’la arkadaş olsalardı, onun kaç arkadaşı olduğunun ya da kiminle yürüdüğünün umurunda olmazdı. Arkadaşlık konusunda doğuştan yetenekliydi; kız arkadaşları boldu. Ama erkeklerle arkadaşlığın da insanın yoldaşlık anlayışını tamamlayıp daha geniş değerlendirme ve karşılaştırma açıları sunabileceğine dair belirsiz bir sezgisi vardı. Anne, bu konudaki duygularını elbette böyle açıkça tanımlayamazdı. Yine de Gilbert bir gün onunla trenden eve, çıtır çıtır tarlaların ve eğreltiotlarıyla kaplı patikaların arasından yürümüş olsaydı, çevrelerinde açılan yeni dünya, o dünyadaki umutları ve hedefleri üzerine uzun, neşeli ve ilginç sohbetler edebileceklerini düşünüyordu. Gilbert akıllı bir delikanlıydı; kendi düşünceleri vardı ve hayattan en iyisini alıp ona en iyisini katmaya kararlıydı. Ruby Gillis, Jane Andrews’e Gilbert Blythe’ın söylediklerinin yarısını bile anlamadığını anlatmıştı. Gilbert, Anne Shirley düşüncelere daldığında nasıl konuşuyorsa öyle konuşuyormuş; Ruby ise zorunlu değilken kitapları ve benzeri şeyleri dert edinmenin hiç eğlenceli olmadığını düşünüyormuş. Frank Stockley çok daha atak ve canlıydı ama Gilbert kadar yakışıklı değildi; Ruby de hangisini daha çok beğendiğine bir türlü karar veremiyordu!

Akademi’de Anne yavaş yavaş çevresine, kendisi gibi düşünceli, hayal gücü kuvvetli ve hedefleri olan öğrencilerden oluşan küçük bir arkadaş grubu topladı. “Gül kırmızısı” kız Stella Maynard’la ve “düşler kızı” Priscilla Grant’le kısa sürede yakınlaştı. Solgun, ruhani görünüşlü Priscilla’nın yaramazlık, şakacılık ve eğlenceyle dolup taştığını; canlı, kara gözlü Stella’nınsa Anne’ninkiler kadar havada süzülen, gökkuşağı renklerinde özlemli düşler ve hayaller taşıdığını gördü.

Noel tatilinden sonra Avonlea’li öğrenciler cuma günleri eve gitmeyi bıraktı ve kendilerini sıkı çalışmaya verdi. O sırada Queen’s öğrencilerinin hepsi sıralardaki yerlerini almış, çeşitli sınıfların kendilerine özgü belirgin kimlikleri oturmuştu. Bazı gerçekler artık herkesçe kabul ediliyordu. Madalya yarışının neredeyse üç kişi arasında kaldığı söyleniyordu: Gilbert Blythe, Anne Shirley ve Lewis Wilson. Avery bursunu kimin kazanacağıysa daha belirsizdi; altı kişiden herhangi biri kazanabilirdi. Matematik bronz madalyasını, alnı tümsekli, yamalı ceket giyen, taşralı tombul ve komik bir çocuk şimdiden kazanmış sayılıyordu.

Akademi’de yılın en güzel kızı Ruby Gillis’ti; ikinci sınıflarda güzellik tacını Stella Maynard aldı, ancak küçük ama seçici bir azınlık Anne Shirley’i tercih ediyordu. Saçına en şık biçimi verenin Ethel Marr olduğu, bu konuda söz sahibi herkesçe kabul ediliyordu. Sade, çalışkan, vicdanlı Jane Andrews ise ev ekonomisi dersinin ödüllerini topladı. Hatta Josie Pye bile Queen’s’e devam eden genç kızlar arasında dili en keskin kişi olarak belli bir ün kazandı. Miss Stacy’nin eski öğrencilerinin, akademik öğrenimin daha geniş alanında da kendilerine yer edindikleri söylenebilirdi.

Anne düzenli ve sıkı çalışıyordu. Gilbert’la rekabeti Avonlea okulundaki kadar yoğundu; sınıfın geneli bunu bilmiyordu ama bir şekilde rekabetin acılığı kaybolmuştu. Anne artık Gilbert’ı yenmek uğruna kazanmak istemiyordu; değerli bir rakibe karşı hak edilmiş bir zafer kazanmanın gururunu yaşamak istiyordu. Kazanmak güzel olurdu ama kazanamazsa hayatın çekilmez olacağını artık düşünmüyordu.

Derslere rağmen öğrenciler hoşça vakit geçirecek fırsatlar buluyordu. Anne boş saatlerinin çoğunu Beechwood’da geçiriyor, pazar yemeklerini genellikle orada yiyor ve Miss Barry’yle kiliseye gidiyordu. Miss Barry, kabul ettiği üzere yaşlanıyordu ama kara gözleri hâlâ parlaktı, dili de hiç körelmemişti. Yine de eleştirel yaşlı hanım, dilini Anne’ye karşı kullanmazdı; Anne onun gözdesi olmayı sürdürüyordu.

“Şu Anne kızcağız her geçen gün daha da gelişiyor,” dedi. “Öteki kızlardan bıktım; hepsinde insanı çileden çıkaran, bitmek bilmez bir tekdüzelik var. Anne gökkuşağı gibi türlü türlü, üstelik her rengi göründüğü sürece en güzeli. Çocukken olduğu kadar eğlenceli mi, bilmiyorum ama bana kendisini sevdiriyor; ben de beni sevdiren insanları severim. Böylece kendimi onları sevmeye ikna etmek için daha az uğraşırım.”

Sonra, neredeyse kimse farkına varmadan, bahar geldi. Avonlea’de Mayıs çiçekleri, kar yığınlarının hâlâ durduğu kıraç açıklıklarda pembe pembe baş gösteriyordu; ormanlara ve vadilere “yeşil bir sis” çökmüştü. Ama Charlottetown’da bunalmış Queen’s öğrencileri yalnızca sınavları düşünüp konuşuyordu.

“Dönemin bitmek üzere olduğuna inanamıyorum,” dedi Anne. “Geçen sonbahar, önümüzdeki kışın derslerini ve sınıflarını düşünürken ne kadar uzun gelmişti. Şimdi de sınavlar gelecek hafta kapıda. Kızlar, bazen bu sınavlar her şeymiş gibi geliyor ama kestane ağaçlarının tomurcuklarının kabardığını ve sokağın ucundaki puslu mavi havayı görünce o kadar da önemli görünmüyorlar.”

Uğramış olan Jane, Ruby ve Josie bu görüşe katılmıyordu. Onlara göre yaklaşan sınavlar son derece önemliydi; kestane tomurcuklarından ve mayısın puslarından çok daha önemli. En azından geçeceğinden emin olan Anne’nin sınavları küçümsediği anlar yaşaması kolaydı. Ama kızların gerçekten inandığı gibi bütün geleceğiniz sınavlara bağlıysa, meseleyi soğukkanlılıkla karşılayamazdınız.

“Son iki haftada üç buçuk kilo verdim,” diye iç çekti Jane. “Bana ‘Endişelenme’ demenin faydası yok. Endişeleneceğim. Endişelenince insan bir şey yapıyormuş gibi oluyor; endişe biraz işe yarıyor. Bütün kış Queen’s’e gidip bunca para harcadıktan sonra öğretmenlik belgesi alamazsam korkunç olur.”

“Umurumda değil,” dedi Josie Pye. “Bu yıl geçemezsem gelecek yıl yeniden gelirim. Babam gönderebilir. Anne, Frank Stockley, Profesör Tremaine’in Gilbert Blythe’ın madalyayı kesin kazanacağını, Avery bursunu da büyük olasılıkla Emily Clay’in alacağını söylediğini anlatıyor.”

“Bu, yarın canımı sıkabilir Josie,” diye güldü Anne, “ama şu anda Green Gables’ın altındaki çukurda menekşelerin mor mor açtığını, Âşıklar Yolu’nda da minik eğreltiotlarının başlarını uzattığını bildiğim sürece Avery bursunu kazansam da kazanmasam da pek fark etmiyor. Elimden geleni yaptım; ‘mücadele etmenin sevincinin’ ne demek olduğunu anlamaya başlıyorum. Deneyip kazanmanın ardından en güzel şey, deneyip yenilmektir. Kızlar, sınavlardan söz etmeyin! Şu evlerin üzerindeki soluk yeşil gök kemerine bakın; Avonlea’nin arkasındaki koyu mor kayın ormanlarının üzerinde göğün nasıl göründüğünü gözünüzde canlandırın.”

“Mezuniyet töreninde ne giyeceksin Jane?” diye sordu Ruby, pratik bir tavırla.

Jane’le Josie aynı anda cevap verdi, sohbet de moda konularının yan koluna saptı. Ama dirseklerini pencere pervazına dayayan, yumuşak yanağını kenetlediği ellerine yaslayan Anne, gözleri hayallerle dolu hâlde, kent çatılarıyla kulelerinin üzerinden o görkemli günbatımı göğüne dalgın dalgın bakıyordu. Gençliğin iyimserliğinin altın kumaşından olası bir geleceğe dair düşlerini dokuyordu. Bütün o Ötesi, yaklaşan yıllarda pembe pembe gizlenen olasılıklarıyla onundu; her yıl, ölümsüz bir çelenge dokunacak bir umut gülüydü.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…