Yeşilin Kızı Anne kitap kapağı

31. bölüm / 38

Xxxı. Bölüm. — Dereyle Irmağın Buluştuğu Yer

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 38Şu an: Xxxı. Bölüm. — Dereyle Irmağın Buluştuğu Yer
  1. 1 Bölüm I. — Bayan Rachel Lynde Şaşkınlığa Uğruyor1.974 kelime
  2. 2 Bölüm Iı. — Matthew Cuthbert Şaşkınlığa Uğruyor3.489 kelime
  3. 3 Iıı. Bölüm — Marilla Cuthbert Şaşırıyor1.559 kelime
  4. 4 Iv. Bölüm. — Green Gables’ta Sabah1.590 kelime
  5. 5 V. Bölüm. — Anne’in Öyküsü1.459 kelime
  6. 6 Vı. Bölüm. — Marilla Kararını Veriyor1.323 kelime
  7. 7 Vıı. Bölüm — Anne Duasını Ediyor828 kelime
  8. 8 Vııı. Bölüm — Anne’in Yetiştirilmeye Başlanması1.985 kelime
  9. 9 Ix. Bölüm. — Bayan Rachel Lynde Tam Anlamıyla Dehşete Düşüyor1.774 kelime
  10. 10 Bölüm X. — Anne’in Özrü1.819 kelime
  11. 11 Xı. Bölüm. — Anne’in Pazar Okulu İzlenimleri1.271 kelime
  12. 12 Xıı. Bölüm. — Ciddi Bir Yemin ve Söz1.476 kelime
  13. 13 Xııı. Bölüm. — Beklemenin Tatlılığı1.270 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm. — Anne’in İtirafı2.104 kelime
  15. 15 BÖLÜM XV. Okul Çaydanlığında Kopan Fırtına3.778 kelime
  16. 16 Bölüm Xvı. — Diana Çaya Davet Ediliyor ve Bunun Acı Sonuçları2.757 kelime
  17. 17 Bölüm Xvıı. — Hayata Yeni Bir İlgi1.479 kelime
  18. 18 Xvııı. Bölüm. — Anne Yardıma Koşuyor2.373 kelime
  19. 19 Xıx. Bölüm. — Bir Konser, Bir Felaket ve Bir İtiraf2.880 kelime
  20. 20 Xx. Bölüm — Yanlış Yola Sapan Güçlü Bir Hayal Gücü1.637 kelime
  21. 21 Xxı. Bölüm — Aromalarda Yeni Bir Deneme2.663 kelime
  22. 22 Bölüm Xxıı. — Anne Çaya Davet Ediliyor1.074 kelime
  23. 23 Xxııı. Bölüm — Anne, Onur Meselesinde Zora Düşüyor1.698 kelime
  24. 24 Xxıv. Bölüm — Bayan Stacy ve Öğrencileri Bir Konser Hazırlıyor1.069 kelime
  25. 25 Xxv. Bölüm — Matthew Kabarık Kol Konusunda Israr Ediyor2.464 kelime
  26. 26 Xxvı. Bölüm. — Öykü Kulübü Kuruluyor1.852 kelime
  27. 27 Xxvıı. Bölüm — Kibir ve Ruh Sıkıntısı1.774 kelime
  28. 28 Xxvııı. Bölüm — Talihsiz Zambak Bakiresi1.967 kelime
  29. 29 Xxıx. Bölüm — Anne’nin Hayatında Bir Dönüm Noktası2.229 kelime
  30. 30 Xxx. Bölüm — Queen’s Sınıfı Kuruluyor2.957 kelime
  31. 31 Xxxı. Bölüm. — Dereyle Irmağın Buluştuğu Yer1.624 kelime · Okuduğun bölüm
  32. 32 Xxxıı. Bölüm. — Sınavı Kazananların Listesi Açıklanıyor1.851 kelime
  33. 33 Xxxııı. Bölüm — Otel Konseri2.421 kelime
  34. 34 Xxxıv. Bölüm — Queen’s’li Bir Kız1.722 kelime
  35. 35 Xxxv. Bölüm — Queen’s’te Kış1.127 kelime
  36. 36 Xxxvı. Bölüm — Görkem ve Düş1.350 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxvıı. — Adı Ölüm Olan Biçer1.591 kelime
  38. 38 Bölüm Xxxvııı. — Yoldaki Dönemeç1.964 kelime

XXXI. BÖLÜM.

Dereyle Irmağın Buluştuğu Yer
ANNE “güzel” bir yaz geçirdi ve tadını doyasıya çıkardı. Diana’yla neredeyse bütün günlerini dışarıda geçiriyor; Âşıklar Yolu’nun, Dryad’ın Pınarı’nın, Willowmere’in ve Victoria Adası’nın sunduğu bütün güzelliklerin keyfini sürüyorlardı. Marilla, Anne’nin çingene gibi dolaşmasına ses çıkarmıyordu. Minnie May krup olduğunda gelen Spencervale’li doktor, tatilin başlarında bir öğleden sonra bir hastasının evinde Anne’ye rastladı; onu dikkatle süzdü, dudaklarını büzdü, başını salladı ve başka biri aracılığıyla Marilla Cuthbert’e şu mesajı yolladı:

“Kızıl saçlı kızını bütün yaz açık havada tut; adımları yeniden canlanana kadar kitap okumasına izin verme.”

Bu mesaj Marilla’yı epeyce korkuttu. Söylenene harfiyen uyulmazsa Anne’nin veremden öleceğine dair bir uyarı olarak okudu bunu. Sonuçta Anne özgürlük ve eğlence bakımından hayatının en güzel yazını geçirdi. Gönlünce yürüyüşler yaptı, kayıkla gezdi, yemiş topladı, hayaller kurdu; eylül geldiğinde gözleri ışıl ışıl, kendisi dinçti. Adımları Spencervale’li doktoru memnun edecek kadar canlanmış, yüreği yeniden azim ve hevesle dolmuştu.

“Var gücümle çalışmaya öyle hevesliyim ki,” dedi kitaplarını tavan arasından indirirken. “Ah, sevgili eski dostlarım, dürüst yüzlerinizi yeniden görmek ne güzel; evet, sen bile geometri. Marilla, harika bir yaz geçirdim; şimdi Bay Allan’ın geçen pazar söylediği gibi, yarışa koşan güçlü bir adam misali seviniyorum. Bay Allan ne muhteşem vaazlar veriyor, değil mi? Bayan Lynde her geçen gün daha iyi olduğunu söylüyor. Bir bakmışız, şehirdeki bir kilise onu kapıvermiş; biz de burada kalıp işe koyulacak, başka bir toy papazı yetiştireceğiz. Ama belayı daha gelmeden karşılamanın ne anlamı var Marilla? Bay Allan elimizdeyken tadını çıkarmak daha iyi olmaz mı? Erkek olsaydım papaz olmak isterdim. İnançları sağlamsa iyilik için çok etkili olabilirler; güzel vaazlar verip dinleyenlerin yüreğini harekete geçirmek de heyecan verici olmalı. Kadınlar neden papaz olamıyor Marilla? Bunu Bayan Lynde’e sordum, dehşete düştü ve bunun skandal olacağını söyledi. Amerika’da kadın papazlar olabileceğini, hatta olduğuna inandığını söyledi ama çok şükür Kanada’da henüz o aşamaya gelmemişiz; umarım hiçbir zaman da gelmeyiz, dedi. Oysa nedenini anlamıyorum. Bence kadınlardan harika papazlar olur. Bir davet düzenlenecek, kilisede çay verilecek ya da para toplamak için başka bir şey yapılacak olsa işe koyulup bütün işi kadınlar yapmak zorunda kalıyor. Bayan Lynde’in Müfettiş Bell kadar güzel dua edebildiğinden eminim; biraz pratik yapsa vaaz bile verebilir.”

“Evet, sanırım verebilir,” dedi Marilla kuru bir sesle. “Zaten resmî olmayan vaazlardan bol bol veriyor. Rachel onları gözetlerken Avonlea’da kimsenin yoldan çıkmaya pek fırsatı olmuyor.”

“Marilla,” dedi Anne, içini dökercesine, “sana bir şey anlatmak ve bu konuda ne düşündüğünü sormak istiyorum. Beni çok kaygılandırıyor; özellikle pazar öğleden sonraları böyle şeyleri düşününce. Gerçekten iyi biri olmak istiyorum; seninle, Bayan Allan’la ya da Bayan Stacy’yle birlikteyken bunu her zamankinden daha çok istiyor, seni memnun edecek ve doğru bulacağın şeyleri yapmak istiyorum. Ama çoğunlukla Bayan Lynde’le birlikteyken kendimi fena halde kötü hissediyorum; sanki gidip onun yapmamamı söylediği şeyi yapmak istiyormuşum gibi. Buna karşı koyamıyorum. Sence böyle hissetmemin nedeni ne? Gerçekten kötü ve tövbe etmemiş biri olduğum için mi?”

Marilla bir an kuşkuyla baktı. Sonra güldü.

“Öyleysen sanırım ben de öyleyim Anne; çünkü Rachel bende de sık sık aynı etkiyi yaratıyor. İnsanlara doğru olanı yapmalarını durmadan söyleyip durmasa, dediğin gibi, iyilik yolunda daha etkili olabileceğini düşünüyorum bazen. Dırdıra karşı özel bir buyruk olması gerekirdi. Neyse, böyle konuşmamalıyım. Rachel iyi bir Hristiyan kadındır, niyeti de iyidir. Avonlea’da ondan daha iyi yürekli kimse yoktur, işten de hiç kaçmaz.”

“Senin de benim gibi hissetmene çok sevindim,” dedi Anne kararlı bir sesle. “İnsana cesaret veriyor. Artık bu konuda o kadar kaygılanmayacağım. Ama eminim başka şeyler de kafama takılacak. İnsan büyümeye başlayınca her gün insanın aklını karıştıran yeni şeyler çıkıyor. Bir sorunu çözüyorsun, hemen ardından bir başkası geliyor. Büyümeye başlarken düşünüp karar vermen gereken o kadar çok şey var ki. Hep bunları düşünüp neyin doğru olduğuna karar vermekle meşgulüm. Büyümek ciddi bir iş, değil mi Marilla? Ama sen, Matthew, Bayan Allan ve Bayan Stacy gibi iyi dostlarım varken iyi bir yetişkin olmam gerekir; olamazsam suç bende olur, bundan eminim. Bu çok büyük bir sorumluluk gibi geliyor, çünkü yalnızca bir şansım var. Doğru dürüst büyüyemezsem geri dönüp yeniden başlayamam. Bu yaz beş santim uzadım Marilla. Bay Gillis, Ruby’nin partisinde boyumu ölçtü. Yeni elbiselerimi uzatmana çok sevindim. Koyu yeşil olanı öyle güzel ki; eteğine fırfır eklemen de çok ince bir davranıştı. Elbette bunun gerçekten gerekli olmadığını biliyorum ama bu sonbahar fırfır çok moda; Josie Pye’ın bütün elbiselerinde fırfır var. Ben de elbiselerimde fırfır olduğu için derslerimi daha iyi çalışabileceğim. Fırfır konusunda içimin derinlerinde öyle rahat hissedeceğim ki.”

“İnsanın böyle hissetmesi de az şey değil,” diye itiraf etti Marilla.

Bayan Stacy Avonlea okuluna dönünce öğrencilerinin hepsini yeniden çalışmaya hevesli buldu. Özellikle Queen’s sınıfı, savaşa hazırlanır gibi kolları sıvadı; çünkü gelecek yılın sonunda, yollarına şimdiden karanlık bir gölge gibi düşen, “giriş sınavı” denen o uğursuz şey onları bekliyordu. Hepsi bunu düşününce yürekleri ayak parmaklarına kadar iniyordu. Ya sınavı geçemezlerse? Bu düşünce, kış boyunca Anne’nin uyanık olduğu saatlere, pazar öğleden sonraları da dahil, musallat oldu; ahlaki ve dinsel sorunlara ayırdığı düşüncelerin neredeyse hepsini silip süpürdü. Anne kötü rüyalar gördüğünde kendini giriş sınavını geçenlerin listelerine perişan halde bakarken buluyordu. Gilbert Blythe’ın adı listenin tepesinde kocaman harflerle yazılıydı; kendisininki ise hiç yoktu.

Ama kış neşeli, hareketli, mutlu ve hızla geçip gitti. Okul çalışmaları, sınıf rekabeti eskisi gibi ilgi çekici ve sürükleyiciydi. Anne’nin meraklı gözlerinin önünde düşünce, duygu ve ideallerin yeni dünyalarıyla keşfedilmemiş bilginin taze, büyüleyici alanları açılıyordu.

“Tepelerin ardından tepeler görünüyordu; Alplerin ardından yeni Alpler yükseliyordu.”

Bütün bunların çoğu, Bayan Stacy’nin ölçülü, özenli ve geniş görüşlü rehberliği sayesinde olmuştu. Sınıfını kendi başlarına düşünmeye, araştırmaya ve keşfetmeye yöneltiyor; eskiden beri izlenen yollardan sapmalarına da epeyce izin veriyordu. Bu tutum, yerleşik yöntemlerdeki her yeniliğe kuşkuyla bakan Bayan Lynde’i ve okul mütevellilerini hayli şaşırtıyordu.

Anne derslerinin dışında sosyal açıdan da gelişiyordu; çünkü Marilla, Spencervale’li doktorun öğüdünü aklında tutarak ara sıra dışarı çıkmasına artık karşı çıkmıyordu. Münazara Kulübü gelişip birkaç konser verdi; yetişkinlerin davetlerine yaklaşan bir iki parti düzenlendi; kızak gezileri ve buz pateni eğlenceleri de bol bol yapıldı.

Bu arada Anne uzayıp gidiyordu; öyle hızlı boy atmıştı ki Marilla bir gün yan yana dururlarken onun kendisinden uzun olduğunu fark edip şaşırdı.

“Anne, ne kadar da uzamışsın!” dedi neredeyse inanamadan. Sözlerinin ardından içini çekti. Marilla, Anne’nin uzamasına tuhaf bir üzüntü duyuyordu. Sevmeyi öğrendiği çocuk sanki bir şekilde kaybolmuş, onun yerini düşünceli kaşları ve gururla dik tuttuğu küçük başıyla, ciddi bakışlı, on beş yaşında uzun boylu bir kız almıştı. Marilla bu kızı da çocukken sevdiği kadar seviyordu ama garip, kederli bir kayıp duygusuna kapılmıştı. O gece Anne, Diana’yla dua toplantısına gidince Marilla kış alacakaranlığında tek başına oturdu ve ağlamanın zayıflığına yenik düştü. Elinde fenerle içeri giren Matthew onu böyle görünce öyle dehşete kapıldı ki Marilla gözyaşlarının arasından gülmek zorunda kaldı.

“Anne’yi düşünüyordum,” diye açıkladı. “Kocaman bir kız oldu; gelecek kış muhtemelen yanımızda olmayacak. Onu çok özleyeceğim.”

“Sık sık eve gelebilir,” diye teselli etti Matthew. Onun gözünde Anne, Bright River’dan o haziran akşamı, dört yıl önce eve getirdiği küçük, hevesli kızdı ve öyle kalacaktı. “O zamana kadar Carmody’ye demiryolu hattı döşenmiş olur.”

“Burada hep yanımızda olmasıyla aynı şey olmayacak,” diye içini çekti Marilla, teselli edilmeden kederinin tadını çıkarmaya kararlı bir halde. “Ama neyse… Erkekler bunları anlayamaz!”

Anne’de fiziksel değişimi kadar gerçek başka değişiklikler de vardı. Her şeyden önce, çok daha sessizleşmişti. Belki daha çok düşünüyor, eskisi kadar düş kuruyordu ama kesinlikle daha az konuşuyordu. Marilla bunu fark etti ve dile getirdi.

“Eskisi kadar çok gevezelik etmiyorsun, Anne; ağzından büyük laflar da eskisinin yarısı kadar çıkmıyor. Sana ne oldu?”

Anne’nin yanakları kızardı, hafifçe güldü; kitabını bırakıp pencereden düşlere daldı. Bahar güneşinin çağrısına kapılan sarmaşığın üzerinde iri, tombul, kırmızı tomurcuklar patlamak üzereydi.

“Bilmiyorum… O kadar çok konuşmak istemiyorum,” dedi, işaret parmağıyla düşünceli düşünceli çenesinde bir çukur açarak. “Güzel, hoş düşüncelere dalıp onları hazine gibi insanın kalbinde saklamak daha güzel. Onlarla alay edilmesinden ya da insanların merak edip üstlerinde durmasından hoşlanmıyorum. Bir de nedense artık büyük laflar etmek istemiyorum. İsteseydim söyleyebilecek kadar büyümüşken, bu neredeyse yazık, değil mi? Bazı yönlerden büyümek eğlenceli ama Marilla, beklediğim türden bir eğlence değil. Öğrenecek, yapacak, düşünecek o kadar çok şey var ki büyük laflara vakit kalmıyor. Üstelik Bayan Stacy kısa sözcüklerin çok daha güçlü ve iyi olduğunu söylüyor. Bütün kompozisyonlarımızı olabildiğince sade yazdırıyor. Başlarda zor geldi. Aklıma gelen bütün gösterişli, büyük sözcükleri yazıya sıkıştırmaya öyle alışmıştım ki… Hem de aklıma öyle çok sözcük gelirdi! Ama artık alıştım; böyle yazmanın çok daha iyi olduğunu görüyorum.”

“Hikâye kulübünüz ne oldu? Uzun zamandır sözünü ettiğini duymadım.”

“Hikâye kulübü artık yok. Vaktimiz kalmıyordu; zaten sanırım hepimiz bıkmıştık. Aşk, cinayet, kaçış ve esrarengiz olaylar üzerine yazmak aptalcaydı. Bayan Stacy bazen yazı alıştırması için bize hikâye yazdırıyor ama yalnızca Avonlea’da, kendi hayatımızda yaşanabilecek şeyleri yazmamıza izin veriyor; sonra da çok sıkı eleştiriyor, kendi yazılarımızı eleştirmemizi de istiyor. Kendim kusurlarını aramaya başlayana kadar kompozisyonlarımda bu kadar çok kusur olduğunu hiç düşünmemiştim. Öyle utandım ki hepsini bırakmak istedim ama Bayan Stacy, insan kendisinin en acımasız eleştirmeni olmak için çalışırsa iyi yazmayı öğrenebileceğini söyledi. Ben de uğraşıyorum.”

“Giriş sınavına yalnızca iki ayın kaldı,” dedi Marilla. “Sence başarabilecek misin?”

Anne ürperdi.

“Bilmiyorum. Bazen başaracağımı düşünüyorum, sonra da korkudan ödüm kopuyor. Çok çalıştık, Bayan Stacy de bizi iyice sınava hazırladı ama yine de geçemeyebiliriz. Her birimizin bir tökezleme noktası var. Benimki elbette geometri; Jane’inki Latince; Ruby ile Charlie’ninki cebir; Josie’ninki aritmetik. Moody Spurgeon, İngiltere tarihi sınavında kalacağını kemikleriyle hissediyormuş. Bayan Stacy haziranda bize giriş sınavındaki kadar zor sınavlar yapacak ve aynı katılıkla not verecek; böylece neyle karşılaşacağımızı biraz anlamış olacağız. Keşke hepsi bitse, Marilla. Aklımdan çıkmıyor. Bazen geceleri uyanıp geçemezsem ne yapacağımı düşünüyorum.”

“Ee, gelecek yıl okula gider, yeniden denersin,” dedi Marilla kayıtsızca.

“Ah, buna yüreğim dayanır sanmıyorum. Kalmak öyle büyük bir utanç olur ki, hele Gil—ötekiler geçerse. Sınavda o kadar heyecanlanıyorum ki muhtemelen her şeyi berbat edeceğim. Keşke Jane Andrews gibi sinirlerim olsaydı. Onu hiçbir şey şaşırtmıyor.”

Anne içini çekti; gözlerini bahar dünyasının büyüsünden, esintili ve masmavi günün çağrısından, bahçede filizlenen yeşilliklerden güçlükle ayırıp kararlılıkla kitabına gömüldü. Daha nice baharlar olacaktı ama giriş sınavını geçemezse onlardan zevk alacak kadar toparlanamayacağına emindi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…