Yeşilin Kızı Anne kitap kapağı

1. bölüm / 38

Bölüm I. — Bayan Rachel Lynde Şaşkınlığa Uğruyor

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 38Şu an: Bölüm I. — Bayan Rachel Lynde Şaşkınlığa Uğruyor
  1. 1 Bölüm I. — Bayan Rachel Lynde Şaşkınlığa Uğruyor1.974 kelime · Okuduğun bölüm
  2. 2 Bölüm Iı. — Matthew Cuthbert Şaşkınlığa Uğruyor3.489 kelime
  3. 3 Iıı. Bölüm — Marilla Cuthbert Şaşırıyor1.559 kelime
  4. 4 Iv. Bölüm. — Green Gables’ta Sabah1.590 kelime
  5. 5 V. Bölüm. — Anne’in Öyküsü1.459 kelime
  6. 6 Vı. Bölüm. — Marilla Kararını Veriyor1.323 kelime
  7. 7 Vıı. Bölüm — Anne Duasını Ediyor828 kelime
  8. 8 Vııı. Bölüm — Anne’in Yetiştirilmeye Başlanması1.985 kelime
  9. 9 Ix. Bölüm. — Bayan Rachel Lynde Tam Anlamıyla Dehşete Düşüyor1.774 kelime
  10. 10 Bölüm X. — Anne’in Özrü1.819 kelime
  11. 11 Xı. Bölüm. — Anne’in Pazar Okulu İzlenimleri1.271 kelime
  12. 12 Xıı. Bölüm. — Ciddi Bir Yemin ve Söz1.476 kelime
  13. 13 Xııı. Bölüm. — Beklemenin Tatlılığı1.270 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm. — Anne’in İtirafı2.104 kelime
  15. 15 BÖLÜM XV. Okul Çaydanlığında Kopan Fırtına3.778 kelime
  16. 16 Bölüm Xvı. — Diana Çaya Davet Ediliyor ve Bunun Acı Sonuçları2.757 kelime
  17. 17 Bölüm Xvıı. — Hayata Yeni Bir İlgi1.479 kelime
  18. 18 Xvııı. Bölüm. — Anne Yardıma Koşuyor2.373 kelime
  19. 19 Xıx. Bölüm. — Bir Konser, Bir Felaket ve Bir İtiraf2.880 kelime
  20. 20 Xx. Bölüm — Yanlış Yola Sapan Güçlü Bir Hayal Gücü1.637 kelime
  21. 21 Xxı. Bölüm — Aromalarda Yeni Bir Deneme2.663 kelime
  22. 22 Bölüm Xxıı. — Anne Çaya Davet Ediliyor1.074 kelime
  23. 23 Xxııı. Bölüm — Anne, Onur Meselesinde Zora Düşüyor1.698 kelime
  24. 24 Xxıv. Bölüm — Bayan Stacy ve Öğrencileri Bir Konser Hazırlıyor1.069 kelime
  25. 25 Xxv. Bölüm — Matthew Kabarık Kol Konusunda Israr Ediyor2.464 kelime
  26. 26 Xxvı. Bölüm. — Öykü Kulübü Kuruluyor1.852 kelime
  27. 27 Xxvıı. Bölüm — Kibir ve Ruh Sıkıntısı1.774 kelime
  28. 28 Xxvııı. Bölüm — Talihsiz Zambak Bakiresi1.967 kelime
  29. 29 Xxıx. Bölüm — Anne’nin Hayatında Bir Dönüm Noktası2.229 kelime
  30. 30 Xxx. Bölüm — Queen’s Sınıfı Kuruluyor2.957 kelime
  31. 31 Xxxı. Bölüm. — Dereyle Irmağın Buluştuğu Yer1.624 kelime
  32. 32 Xxxıı. Bölüm. — Sınavı Kazananların Listesi Açıklanıyor1.851 kelime
  33. 33 Xxxııı. Bölüm — Otel Konseri2.421 kelime
  34. 34 Xxxıv. Bölüm — Queen’s’li Bir Kız1.722 kelime
  35. 35 Xxxv. Bölüm — Queen’s’te Kış1.127 kelime
  36. 36 Xxxvı. Bölüm — Görkem ve Düş1.350 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxvıı. — Adı Ölüm Olan Biçer1.591 kelime
  38. 38 Bölüm Xxxvııı. — Yoldaki Dönemeç1.964 kelime

YEŞİLİN KIZI ANNE
BÖLÜM I.

Bayan Rachel Lynde Şaşkınlığa Uğruyor
Bayan Rachel Lynde, Avonlea’nın ana yolunun kızılağaçlar ve küpeli çiçekleriyle çevrili küçük bir çukura indiği, kaynağı eski Cuthbert çiftliğinin ormanlarının derinliklerinde bulunan bir derenin içinden geçtiği yerde yaşardı. Derenin, ormanlardaki ilk akışında karanlık havuzları ve çağlayanlarıyla dolambaçlı, başına buyruk bir akarsu olduğu söylenirdi; ama Lynde Çukuru’na varıncaya dek sakin, uslu bir dereye dönüşürdü. Çünkü bir dere bile Bayan Rachel Lynde’in kapısının önünden geçerken edebe ve görgü kurallarına uymamazlık edemezdi. Herhâlde Bayan Rachel’ın penceresinde oturup derelerden çocuklara kadar önünden geçen her şeyi dikkatle izlediğinin, tuhaf ya da yersiz bir şey fark ederse nedenini öğrenmeden rahat etmeyeceğinin farkındaydı.

Avonlea’da ve başka yerlerde, kendi işlerini savsaklayıp komşularının işleriyle yakından ilgilenen pek çok insan vardır; ama Bayan Rachel Lynde, hem kendi işlerini hem de başkalarınınkini çekip çevirebilen becerikli insanlardandı. Evinin işlerini iyi bilen bir kadındı; işleri hep vaktinde ve güzelce bitirirdi. Dikiş Dairesi’ni yönetir, Pazar Okulu’nun idaresine yardım eder, Kilise Yardım Derneği ile Yabancı Ülkelerde Misyonerlik Yardımcı Kolu’nun en güçlü desteği olurdu. Bütün bunlara rağmen Bayan Rachel, mutfak penceresinde saatlerce oturup “pamuk çözgülü” yorganlar örmeye de bolca vakit bulurdu. Avonlea’nın ev kadınlarının hayranlıkla anlattığına göre on altı tane örmüştü. Bir yandan da çukurdan geçip karşıdaki dik, kızıl tepeye doğru kıvrılan ana yolu gözlerdi. Avonlea, Saint Lawrence Körfezi’ne doğru uzanan küçük üçgen biçimli bir yarımadada yer aldığından ve iki yanı sularla çevrili olduğundan, oraya giren ya da oradan çıkan herkes tepedeki yoldan geçmek, böylece Bayan Rachel’ın her şeyi gören gözlerinin görünmez denetiminden geçmek zorunda kalırdı.

Haziran başlarında bir öğleden sonra yine orada oturuyordu. Güneş pencereden içeri ılık ve parlak ışığını döküyordu; evin altındaki yamaçta bulunan meyve bahçesi, gelinliğini giymiş gibi pembemsi beyaz çiçeklere bürünmüş, sayısız arıların vızıltısıyla dolmuştu. Avonlea halkının “Rachel Lynde’in kocası” dediği uysal, ufak tefek Thomas Lynde, ahırın ardındaki tepe tarlasına geç şalgam tohumlarını ekiyordu. Matthew Cuthbert’in de Green Gables yakınlarındaki büyük, kızıl dere tarlasına tohum ekmesi gerekirdi. Bayan Rachel bunu biliyordu, çünkü önceki akşam Carmody’deki William J. Blair dükkânında Matthew’ın Peter Morrison’a ertesi öğleden sonra şalgam ekeceğini söylediğini duymuştu. Matthew Cuthbert hayatı boyunca herhangi bir konuda kendiliğinden bilgi vermiş biri olmadığından, Peter elbette ona soru sormuştu.

Gelgelelim, yoğun bir günün öğleden sonrasında saat üç buçukta Matthew Cuthbert çukurdan geçip tepeye doğru ağır ağır gidiyordu; üstelik beyaz yakasını takmış, en iyi giysilerini giymişti. Bu, Avonlea’dan çıktığının apaçık kanıtıydı. At arabasıyla doru atı da epey uzağa gideceğini gösteriyordu. Peki Matthew Cuthbert nereye gidiyordu, neden gidiyordu?

Avonlea’da başka biri olsaydı, Bayan Rachel şunu bunu bir araya getirip her iki soruya da oldukça iyi bir tahminde bulunabilirdi. Ama Matthew evden o kadar seyrek çıkardı ki, onu yola düşüren şey mutlaka acil ve alışılmadık olmalıydı. Yaşayan en utangaç adamlardandı; yabancılar arasına girmekten ya da konuşmak zorunda kalabileceği bir yere gitmekten nefret ederdi. Beyaz yakalı, en iyi giysilerini giymiş, at arabasını süren Matthew Cuthbert pek sık rastlanan bir manzara değildi. Bayan Rachel ne kadar düşünürse düşünsün işin içinden çıkamıyordu; öğleden sonrasının keyfi kaçmıştı.

“Çaydan sonra Green Gables’a uğrayıp Marilla’dan nereye, neden gittiğini öğreneyim,” diye karar verdi sonunda saygıdeğer kadın. “Yılın bu zamanında kasabaya pek gitmez, zaten hiç ziyarete çıkmaz. Şalgam tohumu bitmiş olsaydı yenisini almaya at arabasıyla ve en iyi giysilerini giyerek gitmezdi. Doktora yetişmeye çalışacak kadar hızlı da sürmüyordu. Yine de dün geceden bu yana onu yola çıkaracak bir şey olmuş olmalı. Aklım iyice karıştı; bugün Matthew Cuthbert’i Avonlea’dan çıkaran şeyi öğrenene kadar aklım da vicdanım da bir an rahat etmeyecek.”

Bunun üzerine Bayan Rachel çaydan sonra yola koyuldu; gideceği yer uzak değildi. Cuthbert’lerin yaşadığı, çevresi meyve ağaçlarıyla kaplı büyük, geniş ev, Lynde Çukuru’ndan yol boyunca çeyrek milden biraz daha yakındı. Gerçi uzun araba yolu mesafeyi epey uzatıyordu. Matthew Cuthbert’in babası da oğlu gibi utangaç ve suskundu; çiftliğini kurarken, ormanın içine çekilmek dışında, hemcinslerinden olabildiğince uzaklaşmıştı. Green Gables, açtığı arazinin en uzak ucuna yapılmıştı ve bugün bile bütün Avonlea evlerinin pek sosyal bir biçimde sıralandığı ana yoldan zar zor görünüyordu. Bayan Rachel Lynde böyle bir yerde yaşamaya yaşamak demezdi.

“Bunun adı yaşamak değil, oyalanmak,” dedi yabani gül çalılarıyla çevrili, derin tekerlek izlerinin arasından otların çıktığı yolda yürürken. “Matthew’la Marilla’nın burada tek başlarına yaşaya yaşaya biraz tuhaflaşmalarına şaşmamalı. Ağaçlar pek arkadaş sayılmaz; gerçi arkadaş olsalardı da burada onlardan bol bol var. Ben insanlara bakmayı yeğlerim. Hoş, keyifleri yerinde gibi görünüyor; ama buna alışmışlardır herhâlde. İnsan her şeye alışır, İrlandalının dediği gibi, asılmaya bile.”

Bunları söyleyerek yoldan Green Gables’ın arka bahçesine saptı. Bir yanı yaşlı söğütlerle, öte yanı zarif Lombard kavaklarıyla çevrili bahçe yemyeşil, düzenli ve tertemizdi. Ortalıkta tek bir çöp ya da taş görünmüyordu; olsaydı Bayan Rachel mutlaka görürdü. Marilla Cuthbert’in bahçeyi, evi süpürdüğü kadar sık süpürdüğünü düşünürdü içinden. Yerde oturup yemek yenebilirdi; atasözündeki bir avuç toprağı bile fazla bulmazdınız.

Bayan Rachel mutfak kapısını tokmakla kuvvetlice çaldı; içeri buyur edilince girdi. Green Gables’ın mutfağı neşeli bir odaydı; şu kadar ki, kullanılmayan bir salona benzeyecek kadar tertemiz olmasaydı neşeli olabilirdi. Pencereleri doğuya ve batıya bakıyordu. Arka bahçeye açılan batı penceresinden yumuşak, haziran güneşi içeri doluyordu; doğu penceresinden ise sol taraftaki meyve bahçesinin bembeyaz çiçekli kiraz ağaçlarıyla dere kıyısındaki çukurda salınan ince uzun huş ağaçları görünüyordu, ama pencere sarmaşıkların karmaşasıyla yeşile bürünmüştü. Marilla Cuthbert oturduğunda hep oraya otururdu. Güneşe karşı hafif bir güvensizliği vardı; ona göre güneş, ciddiye alınması gereken bir dünya için fazla oynak ve sorumsuzdu. Şimdi de orada oturmuş örgü örüyor, arkasındaki masa akşam yemeği için hazırlanmış duruyordu.

Bayan Rachel kapıyı iyice kapatmadan masanın üzerindekileri zihnine kaydetmişti bile. Üç tabak konmuştu; demek Marilla, Matthew’la birlikte birinin daha eve gelip çay içmesini bekliyordu. Ama tabaklar gündelik tabaklardı; masada yalnızca yaban elması marmeladı ve tek çeşit kek vardı. Öyleyse gelecek konuk öyle özel biri olamazdı. Peki ya Matthew’ın beyaz yakasıyla doru at? Sakin, sıradan Green Gables’ın çevresindeki bu gizem Bayan Rachel’ın başını döndürmeye başlamıştı.

“İyi akşamlar, Rachel,” dedi Marilla canlı bir sesle. “Ne güzel bir akşam, değil mi? Oturmaz mısın? Seninkilerin hepsi nasıl?”

Marilla Cuthbert ile Bayan Rachel arasında, adına başka bir şey denemeyecek türden bir dostluk vardı ve hep de olmuştu; aralarındaki farklılıklara rağmen, belki de tam bu farklılıklar sayesinde.

Marilla uzun boylu, ince, köşeli ve biçimsiz bir kadındı. Koyu renk saçlarına birkaç ak düşmüştü; saçlarını hep ensesinde sıkı bir topuz yapar, içinden iki tel toka öfkeyle fırlamış gibi dururdu. Deneyimleri dar, vicdanı katı bir kadına benziyordu; öyleydi de. Ama ağzının çevresinde, biraz daha belirgin olsaydı mizah anlayışına işaret sayılabilecek bir şey vardı.

“Hepimiz iyiyiz sayılır,” dedi Bayan Rachel. “Ama bugün Matthew’ın yola çıktığını görünce iyi olmadığınızı düşündüm. Belki doktora gidiyor sandım.”

Marilla’nın dudakları, Bayan Rachel’ı anladığını belli edercesine kıpırdadı. Bayan Rachel’ın uğrayacağını tahmin etmişti; Matthew’ın bu kadar açıklanamaz biçimde gezintiye çıkması komşusunun merakını kabartmaya yetecekti.

“Yok, gayet iyiyim; gerçi dün fena bir baş ağrım vardı,” dedi. “Matthew Bright River’a gitti. Nova Scotia’daki bir yetimhaneden küçük bir oğlan alıyoruz; bu gece trenle geliyor.”

Marilla, Matthew’ın Bright River’a Avustralya’dan bir kanguruyu karşılamaya gittiğini söylese Bayan Rachel bundan daha çok şaşıramazdı. Beş saniye boyunca dili tutuldu. Marilla’nın onunla alay ediyor olması akla sığmazdı ama Bayan Rachel neredeyse buna inanmak zorunda kalmıştı.

“Ciddi misin, Marilla?” diye sordu, sesi geri geldiğinde.

“Evet, elbette,” dedi Marilla; Nova Scotia’daki yetimhanelerden oğlan almanın, Avonlea’daki düzenli bir çiftlikte olağan bir bahar işi olduğuna inanıyormuş gibi. Oysa bu, duyulmamış bir yenilikti.

Bayan Rachel zihnine ağır bir darbe yemiş gibi hissetti. Aklından ünlem işaretleriyle düşünüyordu. Bir oğlan! Marilla ile Matthew Cuthbert, hem de onlar, bir oğlan evlat edinecekti! Yetimhaneden! Dünya tersine dönüyordu besbelli! Bundan sonra hiçbir şeye şaşırmayacaktı! Hiçbir şeye!

“Aklına da nereden esti böyle bir şey?” diye onaylamayan bir tavırla sordu.

Bunu yaparken onun fikri sorulmamıştı; öyleyse elbette karşı çıkmalıydı.

“Aslında bir süredir düşünüyorduk; bütün kış boyunca, doğrusu,” diye karşılık verdi Marilla. “Noel’den önce bir gün Bayan Alexander Spencer buraya uğramıştı. İlkbaharda Hopeton’daki yetimhaneden küçük bir kız alacağını söyledi. Kuzeni orada yaşıyor; Bayan Spencer onu ziyaret etmiş, her şeyi biliyormuş. Matthew’la ben de o günden beri ara sıra bu konuyu konuştuk. Bir oğlan alalım dedik. Matthew artık yaşlanıyor, biliyorsun; altmışında ve eskisi kadar çevik değil. Kalbi de onu epey rahatsız ediyor. Bir de hizmetçi bulmanın ne kadar zorlaştığını bilirsin. Bulabildiğimiz tek kişiler şu ahmak, daha büyümemiş Fransız oğlanlar; onları düzene sokup bir şeyler öğretmeye başladığın anda kalkıp ıstakoz konserve fabrikalarına ya da Amerika’ya gidiyorlar. Önce Matthew, yetimhaneden bir oğlan almayı önerdi. Ama ben buna kesinlikle karşı çıktım. ‘Hepsi iyidir demiyorum, kötü olduklarını da söylemiyorum; ama Londra sokaklarının Arapları benden uzak olsun,’ dedim. ‘En azından burada doğmuş birini verin bana. Kim olursa olsun risk var. Ama Kanada’da doğmuş birini alırsak içim daha rahat eder, geceleri daha huzurlu uyurum.’ Sonunda, Bayan Spencer kendi kızı için gittiğinde bizim için de bir oğlan seçmesini istemeye karar verdik. Geçen hafta gideceğini duyduk; Carmody’de Richard Spencer’ın ailesi aracılığıyla haber yollayıp bize yaklaşık on ya da on bir yaşında, akıllı, gelecek vadeden bir oğlan getirmesini söyledik. En iyisinin o yaş olduğuna karar verdik; hemen işlerde yardım edebilecek kadar büyük, usulünce yetiştirilebilecek kadar küçük. Ona iyi bir yuva ve eğitim vermek niyetindeyiz. Bugün Bayan Alexander Spencer’dan bir telgraf aldık; postacı istasyondan getirdi. Bu gece beş buçuk treninde geleceklerini yazmış. Matthew da onu karşılamak için Bright River’a gitti. Bayan Spencer onu orada bırakacak. Kendisi elbette White Sands istasyonuna kadar devam edecek.”

Bayan Rachel her zaman düşündüğünü söylemekle övünürdü; bu şaşırtıcı haberi kafasında tarttıktan sonra şimdi de düşündüklerini söylemeye koyuldu.

“Marilla, açık açık söyleyeyim: Çok akılsızca, hem de tehlikeli bir iş yaptığınızı düşünüyorum. Ne aldığınızı bilmiyorsunuz. Evinize yabancı bir çocuk getiriyorsunuz; hakkında, huyu suyuyla, anne babasının nasıl olduğuyla ya da büyüyünce nasıl biri olacağıyla ilgili tek bir şey bilmiyorsunuz. Daha geçen hafta gazetede okudum: Adanın batısında bir karı koca, yetimhaneden bir oğlan almış; gece evlerini ateşe vermiş, hem de bilerek yakmış Marilla, ikisi yataklarında neredeyse kömür oluyormuş. Bir başka evlatlık oğlan da yumurta emermiş; vazgeçirememişler. Bana danışsaydınız —ki danışmadınız Marilla— Allah aşkına böyle bir şeyi aklınızdan bile geçirmeyin derdim, o kadar.”

Bu, Eyüp’ün tesellicilerini aratmayan teselli Marilla’yı ne gücendirmiş ne de telaşlandırmış gibiydi. Örgüsünü sakince sürdürdü.

“Söylediklerinde doğruluk payı olduğunu inkâr etmiyorum, Rachel. Benim de bazı kaygılarım oldu. Ama Matthew bunu çok istiyordu. Öyle olduğunu görünce kabul ettim. Matthew’ın bir şeye karar vermesi o kadar seyrek olur ki, karar verdiğinde ona boyun eğmeyi görevim sayarım. Risk konusuna gelince, insanın bu dünyada yaptığı hemen her işte risk vardır. Kendi çocuklarını dünyaya getirenler bile risk alır; çocukların da her zaman iyi insanlar olarak yetişeceği garanti değil. Hem Nova Scotia, Ada’nın hemen yanı başında. İngiltere’den ya da Amerika’dan alacak değiliz. Bizden çok farklı olamaz.”

“Umarım her şey yolunda gider,” dedi Bayan Rachel; sesi, kuşkularının onu ne kadar huzursuz ettiğini açıkça belli ediyordu. “Ama Green Gables’ı yakarsa ya da kuyuya striknin koyarsa, seni uyarmadım deme. New Brunswick’te bir yetimhane çocuğunun bunu yaptığını duymuştum; bütün aile korkunç acılar içinde ölmüş. Gerçi o olayda çocuk kızmış.”

“Biz kız almıyoruz,” dedi Marilla; sanki kuyuya zehir koymak yalnızca kadınların becerebileceği bir işmiş ve oğlanlardan korkmaya gerek yokmuş gibi. “Bir kız yetiştirmek üzere almayı aklımdan bile geçirmezdim. Bayan Alexander Spencer’ın bunu yapmasına şaşıyorum. Ama neyse, aklına koydu mu bütün bir yetimhaneyi evlat edinmekten çekinmez.”

Bayan Rachel, Matthew ithal yetimiyle eve dönene kadar kalmak isterdi. Ama gelişine en az iki saat olduğunu düşününce yoldan Robert Bell’in evine uğrayıp haberi anlatmaya karar verdi. Bu haber mutlaka eşi benzeri görülmemiş bir sansasyon yaratırdı; Bayan Rachel da böyle bir heyecan yaratmaya bayılırdı. Bu yüzden Marilla’nın biraz rahatlamasını sağlayarak oradan ayrıldı. Bayan Rachel’ın kötümserliği, Marilla’nın kuşku ve korkularını yeniden canlandırmıştı.

“Gelmiş geçmiş bütün tuhaflıkların en tuhafı!” diye haykırdı Bayan Rachel, güvenle yola çıktığında. “Rüya görüyor olmalıyım. Şu zavallı yavruya gerçekten acıyorum, hiç kuşkusuz. Matthew’la Marilla çocuklardan anlamaz; çocuğun, varsa eğer, kendi dedesinden bile akıllı ve ağırbaşlı olmasını bekleyecekler. Green Gables’ta bir çocuk olacağını düşünmek bile tuhaf geliyor. Orada hiç çocuk olmamış; yeni ev yapıldığında Matthew’la Marilla yetişkinmiş. Onların çocuk olup olmadıklarına inanmak da zor, insan yüzlerine bakınca. O yetimin yerinde olmak istemezdim. Vah, zavallıcığa nasıl da acıyorum!”

Bayan Rachel içinden geldiği gibi yabani gül çalılarına böyle söylendi; ama o sırada Bright River istasyonunda sabırla bekleyen çocuğu görebilseydi, ona çok daha derinden ve çok daha fazla acırdı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…