Bölümler 38Şu an: Xxxııı. Bölüm — Otel Konseri
- 1 Bölüm I. — Bayan Rachel Lynde Şaşkınlığa Uğruyor1.974 kelime
- 2 Bölüm Iı. — Matthew Cuthbert Şaşkınlığa Uğruyor3.489 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — Marilla Cuthbert Şaşırıyor1.559 kelime
- 4 Iv. Bölüm. — Green Gables’ta Sabah1.590 kelime
- 5 V. Bölüm. — Anne’in Öyküsü1.459 kelime
- 6 Vı. Bölüm. — Marilla Kararını Veriyor1.323 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Anne Duasını Ediyor828 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Anne’in Yetiştirilmeye Başlanması1.985 kelime
- 9 Ix. Bölüm. — Bayan Rachel Lynde Tam Anlamıyla Dehşete Düşüyor1.774 kelime
- 10 Bölüm X. — Anne’in Özrü1.819 kelime
- 11 Xı. Bölüm. — Anne’in Pazar Okulu İzlenimleri1.271 kelime
- 12 Xıı. Bölüm. — Ciddi Bir Yemin ve Söz1.476 kelime
- 13 Xııı. Bölüm. — Beklemenin Tatlılığı1.270 kelime
- 14 Xıv. Bölüm. — Anne’in İtirafı2.104 kelime
- 15 BÖLÜM XV. Okul Çaydanlığında Kopan Fırtına3.778 kelime
- 16 Bölüm Xvı. — Diana Çaya Davet Ediliyor ve Bunun Acı Sonuçları2.757 kelime
- 17 Bölüm Xvıı. — Hayata Yeni Bir İlgi1.479 kelime
- 18 Xvııı. Bölüm. — Anne Yardıma Koşuyor2.373 kelime
- 19 Xıx. Bölüm. — Bir Konser, Bir Felaket ve Bir İtiraf2.880 kelime
- 20 Xx. Bölüm — Yanlış Yola Sapan Güçlü Bir Hayal Gücü1.637 kelime
- 21 Xxı. Bölüm — Aromalarda Yeni Bir Deneme2.663 kelime
- 22 Bölüm Xxıı. — Anne Çaya Davet Ediliyor1.074 kelime
- 23 Xxııı. Bölüm — Anne, Onur Meselesinde Zora Düşüyor1.698 kelime
- 24 Xxıv. Bölüm — Bayan Stacy ve Öğrencileri Bir Konser Hazırlıyor1.069 kelime
- 25 Xxv. Bölüm — Matthew Kabarık Kol Konusunda Israr Ediyor2.464 kelime
- 26 Xxvı. Bölüm. — Öykü Kulübü Kuruluyor1.852 kelime
- 27 Xxvıı. Bölüm — Kibir ve Ruh Sıkıntısı1.774 kelime
- 28 Xxvııı. Bölüm — Talihsiz Zambak Bakiresi1.967 kelime
- 29 Xxıx. Bölüm — Anne’nin Hayatında Bir Dönüm Noktası2.229 kelime
- 30 Xxx. Bölüm — Queen’s Sınıfı Kuruluyor2.957 kelime
- 31 Xxxı. Bölüm. — Dereyle Irmağın Buluştuğu Yer1.624 kelime
- 32 Xxxıı. Bölüm. — Sınavı Kazananların Listesi Açıklanıyor1.851 kelime
- 33 Xxxııı. Bölüm — Otel Konseri2.421 kelime · Okuduğun bölüm
- 34 Xxxıv. Bölüm — Queen’s’li Bir Kız1.722 kelime
- 35 Xxxv. Bölüm — Queen’s’te Kış1.127 kelime
- 36 Xxxvı. Bölüm — Görkem ve Düş1.350 kelime
- 37 Bölüm Xxxvıı. — Adı Ölüm Olan Biçer1.591 kelime
- 38 Bölüm Xxxvııı. — Yoldaki Dönemeç1.964 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXXIII. BÖLÜM
Otel Konseri
“Beyaz organdi elbiseni giy mutlaka Anne,” diye kesin bir dille öğüt verdi Diana.
Doğu taraftaki çatı odasındaydılar. Dışarıda alacakaranlık çökmüştü; gökyüzü açık mavi, bulutsuzdu ve alacakaranlığın güzel, sarımsı yeşil bir rengi vardı. Solgun parıltısı yavaş yavaş cilalı gümüşe dönüşen büyük, yuvarlak ay Perili Orman’ın üzerinde asılıydı. Hava, yaz gecesine özgü tatlı seslerle doluydu: uykulu kuşların cıvıltısı, yaramaz esintiler, uzaktan gelen sesler ve kahkahalar. Ama Anne’nin odasında perde kapalı, lamba yanıyordu; çünkü önemli bir giyinme hazırlığı yapılıyordu.
Doğu taraftaki çatı odası, Anne’nin dört yıl önce o gece içine girdiği odadan bambaşka bir yer olmuştu. O zaman odanın çıplaklığı, misafirperverlikten uzak soğuğuyla ruhunun iliklerine işlemişti. Marilla gönülsüzce razı geldikçe değişiklikler birer birer yapılmış, oda genç bir kızın isteyebileceği kadar sevimli, zarif bir yuvaya dönüşmüştü.
Anne’nin ilk düşlerindeki pembe güllü kadife halı ve pembe ipek perdeler hiç gerçekleşmemişti; ama düşleri büyümesiyle birlikte değişmişti ve bunların yasını tuttuğu pek söylenemezdi. Yerde güzel bir hasır örtü vardı. Yüksek pencereyi yumuşatan ve başıboş esintilerle dalgalanan perdeler açık yeşil, ince pamuklu kumaştandı. Duvarlar altın ve gümüş sırmalı duvar halılarıyla değil, zarif elma çiçeği desenli kâğıtlarla kaplıydı; üzerlerine Bayan Allan’ın Anne’ye armağan ettiği birkaç güzel resim asılmıştı. Bayan Stacy’nin fotoğrafı başköşedeydi; Anne de altındaki rafın üzerinde hep taze çiçekler bulundurmayı duygusal bir görev sayıyordu. Bu gece odada, bir koku düşü gibi hafifçe kokan beyaz zambaklardan bir sap vardı. “Maun mobilyalar” yoktu; ama kitaplarla dolu, beyaza boyanmış bir kitaplık, minderli hasır bir sallanan koltuk, beyaz muslinle fırfırlanmış bir tuvalet masası, eskiden misafir odasında asılı duran, kemerli tepesinde tombul pembe Cupid’ler ve mor üzümler resmedilmiş, yaldız çerçeveli tuhaf bir ayna ve alçak, beyaz bir yatak vardı.
Anne, White Sands Oteli’nde verilecek bir konsere gitmek için giyiniyordu. Otelin konukları konseri Charlottetown hastanesine yardım amacıyla düzenlemiş, çevre bölgelerdeki bütün amatör yetenekleri de katkıda bulunmaları için bulup çıkarmışlardı. White Sands Baptist korosundan Bertha Sampson ile Pearl Clay’den bir düet söylemeleri istenmişti; Newbridge’den Milton Clark keman solosu çalacak, Carmody’den Winnie Adella Blair bir İskoç türküsü söyleyecek, Spencervale’den Laura Spencer ile Avonlea’dan Anne Shirley ise şiir okuyacaktı.
Anne’nin bir zamanlar diyeceği gibi bu, “hayatında bir dönüm noktası”ydı ve heyecandan içi tatlı tatlı titriyordu. Matthew, Anne’sine verilen bu onur karşısında gururdan göklere çıkmıştı. Marilla da ondan geri kalmıyordu; ama bunu kabul etmektense ölmeyi yeğler, sorumlu bir yetişkin yanlarında olmadan bir sürü gencin otele gidip gelmesini pek doğru bulmadığını söylerdi.
Anne ile Diana, Jane Andrews ve kardeşi Billy’yle onların çift oturaklı faytonunda gideceklerdi; Avonlea’dan başka kızlar ve erkekler de yola çıkacaktı. Kasabadan bir grup konuk bekleniyordu; konserden sonra sanatçılara bir akşam yemeği verilecekti.
“Organdi gerçekten daha mı iyi olur sence?” diye kaygıyla sordu Anne. “Mavi çiçekli muslinim kadar güzel olduğunu sanmıyorum—üstelik kesinlikle o kadar moda değil.”
“Ama sana çok daha fazla yakışıyor,” dedi Diana. “O kadar yumuşak, fırfırlı ve üstüne oturuyor ki. Muslin sert; seni fazla süslü gösteriyor. Organdi ise sanki üzerinde büyümüş gibi duruyor.”
Anne içini çekip razı oldu. Diana’nın giyim kuşam konusunda zevk sahibi olduğu dillere düşmeye başlamıştı; böyle konularda ona sık sık danışılıyordu. O gece kendisi de Anne’nin asla giyemeyeceği o güzel yaban gülü pembesi elbisesiyle çok hoş görünüyordu; ama konserde sahne almayacağı için nasıl göründüğü pek önemli değildi. Bütün özeni Anne’ye ayırmıştı; Avonlea’nın şanı için Anne’yi Kraliçe’nin beğeneceği biçimde giydirip saçını taraması, süslemesi gerektiğini söylüyordu.
“Şu fırfırı biraz daha çıkar—işte böyle. Gel, kuşağını ben bağlayayım; şimdi terliklerin. Saçını iki kalın örgü yapıp yarıya kadar büyük beyaz fiyonklarla bağlayacağım. Hayır, alnının üstündeki tek bir lüleyi bile çıkarma—yalnızca yumuşak tut. Saçını bundan daha güzel yapmanın yolu yok Anne; Bayan Allan, böyle ayırınca Madonna’ya benzediğini söylüyor. Şu küçük beyaz yaban gülünü kulağının hemen arkasına takacağım. Çalımda yalnızca bir tane açmıştı, onu da senin için sakladım.”
“İnci kolyemi takayım mı?” diye sordu Anne. “Matthew geçen hafta kasabadan bana bir sıra inci getirdi; üzerimde görünce hoşuna gideceğini biliyorum.”
Diana dudaklarını büzüp siyah başını eleştirel bir tavırla yana eğdi; sonunda incileri takmasının uygun olacağına karar verdi. İnci dizisi Anne’nin ince, süt beyazı boynuna bağlandı.
“Anne, sende öyle bir zarafet var ki,” dedi Diana kıskanmadan hayranlıkla. “Başını öyle bir havayla taşıyorsun. Galiba vücudun yüzünden. Ben bir hamur topağı gibiyim. Hep bundan korkardım; şimdi doğru olduğunu biliyorum. Eh, sanırım buna boyun eğmekten başka çarem yok.”
“Ama gamzelerin var,” dedi Anne, yanı başındaki canlı, güzel yüze sevgiyle gülümseyerek. “Ne güzel gamzeler; kremadaki minicik çukurlar gibi. Ben gamzelerim olacağı umudunu çoktan kestim. Gamze düşüm hiç gerçekleşmeyecek; ama düşlerimin pek çoğu gerçekleşti, yakınmaya hakkım yok. Şimdi hazır mıyım?”
“Hazırsın,” diye onayladı Diana. O sırada kapıda Marilla belirdi; eskisinden daha kırlaşmış saçları ve yine aynı köşeli hatlarıyla ince, sert bir görünüşü vardı, ama yüzü çok daha yumuşaktı. “Marilla, içeri gel de bizim güzel söz sanatçımıza bak. Ne kadar hoş görünüyor, değil mi?”
Marilla, burun çekmeyle homurtu arasında bir ses çıkardı.
“Düzgün ve derli toplu görünüyor. Saçını böyle yapmasını beğendim. Ama o elbiseyle tozun ve çiyin içinde arabayla giderken onu mahvedecek diye korkuyorum; bu nemli geceler için de fazla ince görünüyor. Organdi zaten dünyanın en kullanışsız kumaşı; Matthew alırken de ona söylemiştim. Ama artık Matthew’a bir şey söylemenin faydası yok. Eskiden öğüdümü dinlerdi; şimdi Anne’ye ne bulsa alıyor, Carmody’deki dükkâncılar da ona her şeyi kakalayabileceklerini biliyor. Bir şeyin güzel ve moda olduğunu söylesinler, Matthew parayı hemen çıkarıyor. Anne, eteğini tekerleğe kaptırma, sakın; kalın ceketini de giy.”
Marilla sonra merdivenlerden ağır ağır indi; Anne’nin ne kadar hoş göründüğünü gururla düşünüyordu. Saçında
“Alnından tepesine bir ay ışını”
vardı ve kızının şiir okuyuşunu dinlemek için konsere gidemeyecek olmasına üzülüyordu.
“Acaba elbisem için hava fazla nemli mi?” diye kaygıyla sordu Anne.
“Hiç de değil,” dedi Diana, storu kaldırarak. “Gece kusursuz; çiy de düşmeyecek. Ay ışığına bak.”
“Penceremin doğuya, güneşin doğduğu yere bakmasına çok seviniyorum,” dedi Anne, Diana’nın yanına giderek. “Sabahın o uzun tepelerin üzerinden yükselip sivri köknarların arasından parıldamasını görmek öyle güzel ki. Her sabah yeni bir gün; sanki ruhumu o ilk güneş ışığının banyosunda yıkıyorum. Ah Diana, bu küçük odayı öyle çok seviyorum ki. Gelecek ay kasabaya gittiğimde onsuz nasıl yapacağımı bilmiyorum.”
“Bu gece gideceğinden söz etme,” diye yalvardı Diana. “Bunu düşünmek istemiyorum; çok mutsuz oluyorum. Bu akşam güzel vakit geçirmek istiyorum. Ne okuyacaksın Anne? Heyecanlı mısın?”
“Hiç değilim. O kadar çok kez topluluk önünde okudum ki artık hiç önemsemiyorum. ‘Genç Kızın Yemini’ni okumaya karar verdim. Çok dokunaklı. Laura Spencer komik bir şiir okuyacak; ama ben insanları güldürmektense ağlatmayı tercih ederim.”
“Seni tekrar sahneye çağırırlarsa ne okuyacaksın?”
“Beni tekrar çağıracaklarını akıllarından bile geçirmezler,” diye küçümsedi Anne; ama içten içe çağrılmayı umuyor, ertesi sabah kahvaltıda Matthew’a bundan söz ettiğini şimdiden gözünde canlandırıyordu. “İşte Billy’yle Jane, tekerlek seslerini duyuyorum. Hadi.”
Billy Andrews, Anne’nin ön koltukta onunla oturması için ısrar etti; Anne de gönülsüzce ön koltuğa çıktı. Kızlarla arkada oturup gönlünce gülüp konuşmayı çok isterdi. Billy’de gülüşten de sohbetten de pek eser yoktu. Yirmi yaşında, iri yarı, şişman, ağırkanlı bir delikanlıydı; yuvarlak yüzünde hiçbir ifade yoktu ve konuşma yeteneği acınacak kadar zayıftı. Ama Anne’ye çok hayrandı; o ince, dik duruşlu genç kız yanındayken White Sands’e araba sürme düşüncesi gururunu kabartıyordu.
Anne, arada bir Billy’ye nezaket gereği birkaç söz söyleyip kızlarla omzunun üzerinden konuşarak yolculuğu yine de eğlenceli geçirmeyi başardı. Billy sırıtıp kıkırdıyor, yanıt aklına gelene kadar da iş işten geçmiş oluyordu. Eğlenmek için tam bir geceydi. Yollar otelin yolunu tutmuş faytonlarla doluydu; gümüş gibi berrak kahkahalar yol boyunca yankılanıp duruyordu. Otele vardıklarında bina baştan aşağı ışıl ışıldı. Konser komitesinden hanımlar onları karşıladı; içlerinden biri Anne’yi, Charlottetown Senfoni Kulübü üyeleriyle dolu sanatçıların giyinme odasına götürdü. Anne orada birden çekingen, korkmuş ve taşralı hissetti. Doğu taraftaki çatı odasında zarif ve güzel görünen elbisesi şimdi sade, basit—çevresinde parıldayıp hışırdayan ipeklerin ve dantellerin arasında fazla sade, diye düşündü. İnci kolyesi, yakınındaki iri yarı güzel hanımın elmaslarının yanında neydi ki? Ötekilerin taktığı sera çiçeklerinin yanında kendi küçücük beyaz gülü ne kadar sönük kalmalıydı! Anne şapkasını ve ceketini çıkardı, perişan halde bir köşeye çekildi. Green Gables’taki beyaz odasına dönmüş olmayı diledi.
Biraz sonra kendini otelin büyük konser salonunun sahnesinde bulunca işler daha da kötüleşti. Elektrik ışıkları gözlerini kamaştırıyor, parfüm kokusu ve uğultu başını döndürüyordu. Diana ve Jane’le birlikte arka sıralarda oturup eğlenmeyi diledi. Pembe ipekli şişman bir hanımla beyaz dantelli, uzun boylu ve küçümser görünümlü bir kızın arasına sıkışmıştı. Şişman hanım ara sıra başını dosdoğru ona çevirip gözlüğünün ardından Anne’yi süzüyordu. Anne böyle incelenmeye duyduğu keskin hassasiyetle neredeyse çığlık atacak gibi oluyordu. Beyaz dantelli kız ise yanındaki komşusuyla, dinleyiciler arasındaki “taşralı budalalar” ve “köylü güzeller” hakkında duyulacak kadar yüksek sesle konuşuyor, programdaki yerel yetenek gösterilerinden “ne eğlence çıkacağını” umursamazca bekliyordu. Anne, bu beyaz dantelli kızdan ömrünün sonuna kadar nefret edeceğine inanıyordu.
Ne yazık ki otelde profesyonel bir güzel konuşma sanatçısı kalıyordu ve şiir okumayı kabul etmişti. Zarif yapılı, kara gözlü bir kadındı; dokunmuş ay ışınlarını andıran, ışıl ışıl gri kumaştan harika bir elbise giymiş, boynuna ve koyu saçlarına mücevherler takmıştı. Sesi olağanüstü esnekti, kendini ifade etme gücü de büyüleyiciydi; dinleyiciler okuduğu parçaya bayıldı. Anne bir süre kendini ve dertlerini unutarak ışıl ışıl gözlerle kendinden geçmişçesine dinledi; ama okuma bitince ellerini birden yüzüne kapattı. Bundan sonra sahneye çıkıp okuyamazdı—asla. Daha önce okuyabileceğini mi sanmıştı? Ah, keşke Green Gables’ta olsaydı!
Anne’nin adı tam da bu uygunsuz anda anons edildi. Anne, beyaz dantelli kızın suçlulukla karışık şaşkınlığını belli eden küçük irkilmesini fark etmeden—fark etseydi de ima edilen ince iltifatı anlamazdı—ayağa kalktı ve başı dönerek öne doğru yürüdü. O kadar solgundu ki aşağıdaki dinleyiciler arasında oturan Diana ile Jane endişeyle birbirlerinin ellerini tuttular.
Anne’yi sahne korkusu öyle şiddetli bastırdı ki başka hiçbir şey düşünemez oldu. Topluluk önünde defalarca okumuştu, ama daha önce hiç böyle bir dinleyici kitlesinin karşısına çıkmamıştı; bu manzara bütün gücünü felce uğrattı. Her şey tuhaf, göz alıcı, şaşırtıcıydı: gece kıyafetleri içindeki hanım sıraları, eleştirel yüzler, etrafındaki zenginlik ve kültür havası. Dostlarının, komşularının tanıdık ve sevecen yüzleriyle dolu Tartışma Kulübü’nün sade sıralarından ne kadar farklıydı burası. Bu insanlar ona göre acımasız eleştirmenlerdi. Belki de beyaz dantelli kız gibi, onun “taşralı” çabasından eğlence çıkarmayı bekliyorlardı. Kendini umutsuzca çaresiz, utanç içinde ve mutsuz hissediyordu. Dizleri titredi, kalbi çırpındı, üzerine korkunç bir baygınlık çöktü; ağzından tek kelime çıkmadı. Bir sonraki an, kaçarsa aşağılanmanın ömrü boyunca peşini bırakmayacağını düşünmesine rağmen sahneden kaçıp gidecekti.
Ama korkuyla büyümüş gözleri dinleyicilerin üzerinde dolaşırken birden odanın arka tarafında Gilbert Blythe’ı gördü; öne eğilmiş, yüzünde bir gülümseme vardı. Bu gülümseme Anne’ye hem zafer kazanmış hem de onunla alay ediyormuş gibi göründü. Oysa hiç de öyle değildi. Gilbert yalnızca genel olarak bu etkinlikten, özel olarak da Anne’nin incecik beyaz görünüşüyle ruhani yüzünün palmiye ağaçları önünde yarattığı etkiden hoşnutlukla gülümsüyordu. Yanında, arabayla getirdiği Josie Pye oturuyordu; onun yüzündeyse hem zafer hem alay ifadesi vardı. Ama Anne Josie’yi görmedi; görseydi de umurunda olmazdı. Derin bir nefes alıp gururla başını kaldırdı; cesaret ve kararlılık elektrik çarpmış gibi bedeninde titreşti. Gilbert Blythe’ın önünde başarısız olmayacaktı—onun kendisine gülmesine asla izin vermeyecekti, asla! Korkusu ve gerginliği silinip gitti; duru, tatlı sesi odanın en uzak köşesine kadar hiç titremeden, hiç kesilmeden ulaşırken okumaya başladı. Kendine hâkimiyeti tamamen geri gelmişti. Az önceki o korkunç çaresizlik anının ardından şiiri daha önce hiç okumadığı kadar güzel okudu. Bitirince içten alkışlar yükseldi. Utangaçlık ve sevinçle kızaran Anne yerine dönerken pembe ipekli şişman hanımın elini kuvvetle sıkıp salladığını gördü.
“Canım, harikaydın,” dedi hanım, soluk soluğa. “Bebek gibi ağladım, gerçekten ağladım. Bak, seni yeniden sahneye çağırıyorlar; mutlaka tekrar çıkmalısın!”
“Ah, çıkamam,” dedi Anne şaşkınlıkla. “Ama… çıkmalıyım, yoksa Matthew hayal kırıklığına uğrar. Beni tekrar çağıracaklarını söylemişti.”
“Öyleyse Matthew’ı hayal kırıklığına uğratma,” dedi pembe hanım gülerek.
Anne gülümseyerek, yanakları kızarmış, berrak gözlerle yeniden sahneye koştu ve dinleyicileri daha da büyüleyen tuhaf, komik, kısa bir parça okudu. Gecenin geri kalanı onun için küçük bir zaferden ibaretti.
Konser bitince, Amerikalı bir milyonerin karısı olan tombul, pembe yüzlü hanım Anne’yi himayesine aldı ve herkesle tanıştırdı; herkes de Anne’ye çok iyi davrandı. Profesyonel diksiyon sanatçısı Bayan Evans gelip onunla sohbet etti, sesinin çok hoş olduğunu ve seçtiği parçaları “çok güzel yorumladığını” söyledi. Beyaz dantelli kız bile umursamaz bir tavırla ona küçük bir iltifatta bulundu. Büyük, güzelce süslenmiş yemek salonunda akşam yemeği yediler. Anne’yle birlikte geldikleri için Diana’yla Jane de yemeğe davet edilmişti; ama böyle bir davetten ödü kopan Billy ortalıkta yoktu, çoktan sıvışıp gitmişti. Yine de iş bittiğinde atları koşulu arabasıyla onları bekliyordu. Üç kız dingin, beyaz ay ışığının altında neşeyle dışarı çıktılar. Anne derin bir nefes aldı, köknarların karanlık dallarının ötesindeki açık gökyüzüne baktı.
Ah, gecenin duruluğuna ve sessizliğine yeniden kavuşmak ne güzeldi! Her şey ne kadar görkemli, sessiz ve olağanüstüydü; denizin uğultusu bütün bu sessizliğin içinden duyuluyor, uzaktaki karanlık kayalıklar büyülenmiş kıyıları koruyan kasvetli devler gibi duruyordu.
“Ne kadar harika bir akşamdı, değil mi?” diye içini çekti Jane, arabayla uzaklaşırken. “Keşke zengin bir Amerikalı olsam da yazı bir otelde geçirebilsem; mücevherler, dekolteli elbiseler takıp giysem, her Allah’ın günü dondurma ve tavuk salatası yesem. Eminim öğretmenlikten çok daha eğlenceli olurdu. Anne, okuman gerçekten harikaydı; ama başta hiç başlayamayacaksın sandım. Bence Bayan Evans’ınkinden daha iyiydi.”
“Ah, Jane, öyle şeyler söyleme,” dedi Anne hemen, “çünkü kulağa saçma geliyor. Bayan Evans’ınkinden daha iyi olamaz, biliyorsun; o profesyonel, bense yalnızca şiir okuma konusunda biraz yeteneği olan bir öğrenciyim. İnsanlar benimkini fena bulmadıysa buna pekâlâ razıyım.”
“Sana bir iltifatım var, Anne,” dedi Diana. “En azından, söyleyişindeki tondan bunun iltifat olması gerektiğini düşünüyorum. Bir kısmı öyleydi herhâlde. Jane’le benim arkamızda bir Amerikalı oturuyordu; kömür karası saçları ve gözleriyle öyle romantik görünümlü bir adamdı ki. Josie Pye onun tanınmış bir sanatçı olduğunu söylüyor; Boston’daki annesinin kuzeni de vaktiyle onunla aynı okula gitmiş bir adamla evliymiş. Neyse, onun şöyle dediğini duyduk—değil mi Jane?—‘Şu sahnedeki muhteşem Titian kızıl saçlı kız kim? Yüzünü resmetmeyi isterdim.’ İşte böyle, Anne. Peki Titian saç ne demek?”
“Açıklaması, bildiğin kızıl saç herhâlde,” diye güldü Anne. “Titian, kızıl saçlı kadınları resmetmeyi seven çok ünlü bir ressamdı.”
“Şu hanımların taktığı elmasları gördünüz mü?” diye iç çekti Jane. “Göz kamaştırıyorlardı. Zengin olmayı ne kadar isterdiniz, kızlar?”
“Biz zenginiz,” dedi Anne kararlılıkla. “Daha on altı yaşındayız; kraliçeler gibi mutluyuz ve hepimizin az çok hayal gücü var. Şu denize bakın kızlar—gümüşten, gölgelerden ve görünmeyen şeylerin hayalinden ibaret. Milyonlarca dolarımız, elmas dizilerimiz olsa güzelliğinin tadını daha fazla çıkaramazdık. İsteseydiniz bile o kadınlardan birine dönüşmek istemezdiniz. Şu beyaz dantelli kız olmak, bütün ömrünce dünyaya burun kıvırıyormuş gibi ekşi bir suratla dolaşmak ister miydiniz? Ya da pembe hanım gibi, o kadar iyi kalpli ve hoş biri olduğu hâlde öyle şişman ve kısa boylu ki neredeyse hiç biçimi yok? Ya da Bayan Evans gibi, gözlerinde o kederli, kederli ifadeyle? Öyle görünmesi için bir zamanlar çok mutsuz olmuş olmalı. Böyle biri olmak istemeyeceğini biliyorsun, Jane Andrews!”
“Tam olarak bilmiyorum,” dedi Jane ikna olmamış bir sesle. “Bence elmaslar insanı epey teselli ederdi.”
“Eh, bütün ömrüm boyunca elmaslarla teselli bulamasam da kendimden başka biri olmak istemiyorum,” dedi Anne. “İnci kolyemle Green Gables’lı Anne olmaktan gayet memnunum. Matthew’ın bu kolyeyle bana, Pembe Hanım’ın mücevherlerine eşlik eden sevginin hepsi kadar sevgi verdiğini biliyorum.”
Bölüm etkileşimi
