Bölümler 38Şu an: Xxv. Bölüm — Matthew Kabarık Kol Konusunda Israr Ediyor
- 1 Bölüm I. — Bayan Rachel Lynde Şaşkınlığa Uğruyor1.974 kelime
- 2 Bölüm Iı. — Matthew Cuthbert Şaşkınlığa Uğruyor3.489 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — Marilla Cuthbert Şaşırıyor1.559 kelime
- 4 Iv. Bölüm. — Green Gables’ta Sabah1.590 kelime
- 5 V. Bölüm. — Anne’in Öyküsü1.459 kelime
- 6 Vı. Bölüm. — Marilla Kararını Veriyor1.323 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Anne Duasını Ediyor828 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Anne’in Yetiştirilmeye Başlanması1.985 kelime
- 9 Ix. Bölüm. — Bayan Rachel Lynde Tam Anlamıyla Dehşete Düşüyor1.774 kelime
- 10 Bölüm X. — Anne’in Özrü1.819 kelime
- 11 Xı. Bölüm. — Anne’in Pazar Okulu İzlenimleri1.271 kelime
- 12 Xıı. Bölüm. — Ciddi Bir Yemin ve Söz1.476 kelime
- 13 Xııı. Bölüm. — Beklemenin Tatlılığı1.270 kelime
- 14 Xıv. Bölüm. — Anne’in İtirafı2.104 kelime
- 15 BÖLÜM XV. Okul Çaydanlığında Kopan Fırtına3.778 kelime
- 16 Bölüm Xvı. — Diana Çaya Davet Ediliyor ve Bunun Acı Sonuçları2.757 kelime
- 17 Bölüm Xvıı. — Hayata Yeni Bir İlgi1.479 kelime
- 18 Xvııı. Bölüm. — Anne Yardıma Koşuyor2.373 kelime
- 19 Xıx. Bölüm. — Bir Konser, Bir Felaket ve Bir İtiraf2.880 kelime
- 20 Xx. Bölüm — Yanlış Yola Sapan Güçlü Bir Hayal Gücü1.637 kelime
- 21 Xxı. Bölüm — Aromalarda Yeni Bir Deneme2.663 kelime
- 22 Bölüm Xxıı. — Anne Çaya Davet Ediliyor1.074 kelime
- 23 Xxııı. Bölüm — Anne, Onur Meselesinde Zora Düşüyor1.698 kelime
- 24 Xxıv. Bölüm — Bayan Stacy ve Öğrencileri Bir Konser Hazırlıyor1.069 kelime
- 25 Xxv. Bölüm — Matthew Kabarık Kol Konusunda Israr Ediyor2.464 kelime · Okuduğun bölüm
- 26 Xxvı. Bölüm. — Öykü Kulübü Kuruluyor1.852 kelime
- 27 Xxvıı. Bölüm — Kibir ve Ruh Sıkıntısı1.774 kelime
- 28 Xxvııı. Bölüm — Talihsiz Zambak Bakiresi1.967 kelime
- 29 Xxıx. Bölüm — Anne’nin Hayatında Bir Dönüm Noktası2.229 kelime
- 30 Xxx. Bölüm — Queen’s Sınıfı Kuruluyor2.957 kelime
- 31 Xxxı. Bölüm. — Dereyle Irmağın Buluştuğu Yer1.624 kelime
- 32 Xxxıı. Bölüm. — Sınavı Kazananların Listesi Açıklanıyor1.851 kelime
- 33 Xxxııı. Bölüm — Otel Konseri2.421 kelime
- 34 Xxxıv. Bölüm — Queen’s’li Bir Kız1.722 kelime
- 35 Xxxv. Bölüm — Queen’s’te Kış1.127 kelime
- 36 Xxxvı. Bölüm — Görkem ve Düş1.350 kelime
- 37 Bölüm Xxxvıı. — Adı Ölüm Olan Biçer1.591 kelime
- 38 Bölüm Xxxvııı. — Yoldaki Dönemeç1.964 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXV. BÖLÜM
Matthew Kabarık Kol Konusunda Israr Ediyor
MATTHEW için zor geçen on dakika başlamıştı. Soğuk, gri bir aralık akşamının alacakaranlığında mutfağa girmiş, ağır çizmelerini çıkarmak için odun kutusunun yanındaki köşeye oturmuştu. Anne ile bir grup okul arkadaşı, oturma odasında ‘Periler Kraliçesi’ provasını yapıyordu; Matthew’un bundan haberi yoktu. Bir süre sonra kızlar neşeyle gülüşüp konuşarak koridordan mutfağa doluştular. Odun kutusunun ötesindeki gölgelere çekilmiş Matthew’u görmediler. Bir elinde çizmesi, ötekinde çizme çekeceğiyle, utana sıkıla gizlendiği yerde onları on dakika kadar izledi. Şapkalarını ve ceketlerini giyerken diyalogla konserden söz ediyorlardı. Anne de aralarında, ötekiler kadar canlı ve neşeliydi; ama Matthew birden onun arkadaşlarından farklı bir yanı olduğunu fark etti. Matthew’u kaygılandıran, bu farkın olmaması gerektiğini düşünmesiydi. Anne’in yüzü daha aydınlık, gözleri daha iri ve yıldızlı, yüz hatları ötekilerden daha zarifti; utangaç, dikkatsiz Matthew bile bu tür şeyleri fark etmeyi öğrenmişti. Ama onu rahatsız eden fark bunların hiçbiri değildi. Öyleyse neydi?
Kızlar kol kola girip uzun, buz tutmuş yoldan uzaklaştıktan ve Anne kitaplarının başına geçtikten çok sonra bile Matthew’un aklını bu soru kurcaladı. Bunu Marilla’ya açamazdı; onun küçümseyerek burun kıvıracağından ve Anne’le öteki kızlar arasında gördüğü tek farkın, ötekilerin ara sıra susması, Anne’inse hiç susmaması olduğunu söyleyeceğinden emindi. Matthew’a kalırsa bu pek yardımcı olmazdı.
O akşam meseleyi çözmek için piposuna sarıldı; bu da Marilla’yı çok kızdırdı. İki saat pipo içip derin derin düşündükten sonra Matthew sorununa bir çözüm buldu: Anne öteki kızlar gibi giyinmiyordu!
Matthew meseleyi düşündükçe, Anne’in Green Gables’a geldiğinden beri hiçbir zaman öteki kızlar gibi giyinmediğine daha çok inanıyordu. Marilla ona hep aynı kalıpta dikilmiş sade, koyu renk elbiseler giydiriyordu. Matthew giyimde moda diye bir şey bulunduğunu biliyorsa ne âlâ; ama Anne’in kollarının öteki kızlarınkine hiç benzemediğinden emindi. O akşam Anne’in çevresinde gördüğü, kırmızı, mavi, pembe ve beyaz bluzlar içindeki küçük kızları hatırladı; Marilla’nın onu neden hep böyle sade, gösterişsiz giydirdiğini merak etti.
Elbette bunun bir bildiği olmalıydı. Marilla en iyisini bilir, onu o yetiştiriyordu. Herhalde akla sığmaz, derin bir nedeni vardı. Yine de çocuğun güzel bir elbisesi olsa, örneğin Diana Barry’nin giydiklerine benzese, kimseye zararı dokunmazdı. Matthew ona bir tane alacaktı; bunu yapmak, yersiz yere işe karışmak diye eleştirilemezdi herhalde. Noel’e yalnızca iki hafta kalmıştı. Yeni, güzel bir elbise tam hediye olurdu. Matthew hoşnutlukla içini çekip piposunu kaldırdı ve yatağa gitti; Marilla ise evin bütün kapılarını açıp havalandırıyordu.
Matthew ertesi akşam elbiseyi almak için Carmody’ye gitti; işi hemen aradan çıkarıp kurtulmaya kararlıydı. Bunun hiç de kolay olmayacağına emindi. Bazı şeyleri satın alırken Matthew pazarlıkta hiç de fena olmadığını kanıtlayabilirdi; ama sıra bir kız elbisesine gelince, dükkâncının insafına kalacağını biliyordu.
Uzun uzun düşündükten sonra Matthew, William Blair’in dükkânı yerine Samuel Lawson’ın dükkânına gitmeye karar verdi. Cuthbertler hep William Blair’den alışveriş ederdi; Presbiteryen kilisesine gitmek ve Muhafazakârlara oy vermek kadar vicdan meselesi olmuştu bu. Ama William Blair’in iki kızı dükkânda sık sık müşterilere bakıyordu ve Matthew onlardan çok çekiniyordu. Ne istediğini kesin olarak bildiğinde, gösterip almayı becerirdi. Ama açıklayıp danışması gereken böyle bir işte tezgâhın arkasında mutlaka bir erkek bulunmalıydı. Bu yüzden Samuel ya da oğlu tarafından hizmet göreceği Lawson’ın dükkânına gidecekti.
Ne var ki Matthew, Samuel’in işini yakın zamanda büyütürken bir kadın tezgahtar da tuttuğunu bilmiyordu. Bu genç kadın, karısının yeğeniydi; gösterişli, sarkık bir kabarık saç modeli, iri ve oynak kahverengi gözleri, insanın aklını karıştıracak kadar geniş bir gülümsemesi vardı. Son derece şık giyinir, ellerini her oynattığında şıngırdayıp parlayan birkaç bilezik takardı. Matthew onu orada görünce şaşkınlıktan ne yapacağını bilemedi; bilezikler de bir anda aklını başından aldı.
“Bu akşam sizin için ne yapabilirim Bay Cuthbert?” diye sordu Bayan Lucilla Harris; iki eliyle tezgâha hafifçe vururken canlı ve sokulgan bir tavır takınmıştı.
“Şey, ee, ee, bahçe tırmığınız var mı acaba?” diye kekeledi Matthew.
Bir adamın aralık ortasında bahçe tırmığı sorduğunu duyan Bayan Harris, pek şaşırmamış olsaydı şaşırtıcı olurdu.
“Artanlardan bir iki tane kaldı sanırım,” dedi, “ama üst kattaki eşya odasındalar. Gidip bakayım.” O yokken Matthew, bir kez daha denemek için dağılmış aklını toparladı.
Bayan Harris tırmıkla dönüp neşeyle, “Bu akşam başka bir şey var mı Bay Cuthbert?” diye sorunca Matthew cesaretini topladı. “Ee, madem sordunuz, o zaman şey… alayım, yani bir bakayım, biraz… saman tohumu satın alayım.”
Bayan Harris, Matthew Cuthbert’in tuhaf biri diye anıldığını duymuştu. Şimdi onun tümüyle aklını kaçırdığına karar verdi.
“Saman tohumunu yalnızca ilkbaharda bulunduruyoruz,” diye açıkladı tepeden bakarak. “Şu anda elimizde yok.”
“Ah, tabii, tabii, nasıl isterseniz,” diye kekeledi zavallı Matthew. Tırmığı kapıp kapıya yöneldi. Eşiğe gelince parasını ödemediğini hatırlayıp perişan halde geri döndü. Bayan Harris para üstünü sayarken son bir umutsuz deneme için gücünü topladı.
“Ee, zahmet olmayacaksa, o zaman… biraz şeker alayım, yani… bakmak istiyorum.”
“Beyaz mı, esmer mi?” diye sabırla sordu Bayan Harris.
“Ah, ee, esmer,” dedi Matthew güçsüzce.
“Şurada bir fıçı dolusu var,” dedi Bayan Harris, bileziklerini ona doğru sallayarak. “Yalnızca bu çeşidimiz var.”
“Yirmi libre alayım,” dedi Matthew; alnında ter damlacıkları birikmişti.
Matthew eve dönüş yolunun yarısına varana dek kendine gelemedi. Korkunç bir deneyimdi; ama yabancı bir dükkâna gitme sapkınlığını işlediği için bunu hak ettiğini düşündü. Eve varınca tırmığı aletliğe sakladı, şekeri ise Marilla’ya götürdü.
“Esmer şeker!” diye haykırdı Marilla. “Bu kadarını almaya seni ne itti? Bilirsin, bunu yalnızca yanaşık işçinin lapasında ya da siyah meyveli kekte kullanırım. Jerry gitti; kekimi de çoktan yaptım. Üstelik iyi şeker değil; iri taneli ve koyu renkli. William Blair böyle şeker bulundurmaz normalde.”
“Bir ara işimize yarar diye düşünmüştüm,” dedi Matthew ve kendini dışarı atmayı başardı.
Matthew meseleyi düşünüp taşınınca bu işin üstesinden gelebilmek için bir kadına ihtiyaç olduğuna karar verdi. Marilla’yı işe karıştırmak mümkün değildi; tasarısına hemen karşı çıkacağından emindi. Geriye yalnızca Bayan Lynde kalıyordu; Avonlea’da Matthew’un gidip akıl danışmaya cesaret edebileceği başka kadın yoktu. Doğruca ona gitti. İyi kadın da hemen bu işi Matthew’un elinden aldı.
“Anne’e hediye etmek için elbise seçmek mi? Elbette seçerim. Yarın Carmody’ye gidiyorum, bu işi hallederim. Aklında belli bir şey var mı? Yok mu? Öyleyse kendi zevkime göre seçerim. Güzel, koyu bir kahverengi Anne’e çok yakışır; William Blair’de yeni gelen çok hoş bir gloria kumaşı var. Marilla dikecek olursa Anne vaktinden önce fark edip sürprizi bozabileceğine göre, elbiseyi ben diksem de ister misin? Olur, hallederim. Hayır, hiç zahmet değil. Dikiş dikmeyi severim. Yeğenim Jenny Gillis’e göre dikerim; vücut yapıları ikiz gibi, Anne’le tıpatıp benzer.”
“Ee, çok sağ ol,” dedi Matthew. “Şey, günümüzde kolları eskisinden farklı yapıyorlar sanırım. Çok zahmet olmayacaksa… yeni usulde yapılmasını isterim.”
“Kabarık kol mu? Elbette. Artık hiç kaygılanmana gerek yok, Matthew. En son modaya göre dikeceğim,” dedi Bayan Lynde. Matthew gittikten sonra kendi kendine ekledi:
“O zavallı çocuğu bir kez olsun düzgün bir şeyler içinde görmek içime su serpecek. Marilla’nın ona giydirdikleri düpedüz gülünç; bunu yüzüne söylemek için kaç kez yanıp tutuştuğumu bilse! Ama Marilla akıl istemiyor ve evlenmemiş olsa da çocuk yetiştirmeyi benden iyi bildiğini sanıyor; o yüzden sustum. Ama hep böyle işte. Çocuk büyütmüş olanlar, her çocuğa uyacak katı, değişmez bir yöntem olmadığını bilir. Çocuk yetiştirmemiş olanlarsa her şeyi Üçlü Kural kadar açık ve kolay sanır; üç sayıyı usulünce yazarsın, işlem doğru çıkar. Ama insan dediğin aritmetik hesabına gelmez; Marilla Cuthbert’in yanıldığı yer burası. Anne’i böyle giydirerek alçakgönüllülüğünü geliştirmeye çalıştığını sanıyorum; ama büyük olasılıkla kıskançlık ve hoşnutsuzluk yaratacak. Çocuğun giysileriyle öteki kızlarınkiler arasındaki farkı hissetmesi kaçınılmaz. Ama Matthew’un bunu fark ettiğini düşün! Altmış yıldan fazla uyuduktan sonra o adam sonunda uyanıyor.”
Matthew’un aklında bir şeyler olduğunu Marilla sonraki iki hafta boyunca biliyordu ama ne olduğunu çıkaramıyordu. Ta ki Noel arifesinde Bayan Lynde yeni elbiseyi getirene dek. Marilla genel olarak iyi karşıladı; gerçi Bayan Lynde’nin diplomatik açıklamasına, yani elbiseyi Marilla diker de Anne zamanından önce fark edip sürprizi bozarsa diye kendisinin diktiği hikâyesine inanmış olması pek olası değildi.
“Demek Matthew iki haftadır gizemli tavırlar takınıp kendi kendine sırıtıyormuş, öyle mi?” dedi Marilla, biraz katı ama hoşgörülü bir sesle. “Bir tür budalalık peşinde olduğunu biliyordum. Doğrusu, Anne’in daha fazla elbiseye ihtiyacı olduğunu sanmıyorum. Bu sonbahar ona üç tane sağlam, sıcak tutan, kullanışlı elbise diktim; daha fazlası düpedüz savurganlık. Şu kolların kumaşıyla bir beden dikilir, yemin ederim. Anne’in kibrini besleyeceksin, Matthew; şu anda tavus kuşu gibi mağrur zaten. Umarım sonunda gönlü olur, çünkü o saçma kollar moda olduğundan beri içini çekip durduğunu biliyorum; ilk seferden sonra tek kelime etmemiş olsa da. Balon kollar gittikçe büyüyüp gülünçleşti; şimdi balon kadar oldular. Gelecek yıl bunları giyen biri kapıdan ancak yan yan geçebilecek.”
Noel sabahı, güzel ve bembeyaz bir dünyanın üzerine doğdu. Aralık ayı çok ılıman geçmiş, insanlar yeşil bir Noel beklemişti; ama gece yağan hafif kar Avonlea’yı baştan başa değiştirivermişti. Anne, kırağı tutmuş çatı penceresinden sevinçle dışarı baktı. Perili Orman’daki köknarlar tüy gibi karlarla kaplı, olağanüstü görünüyordu; huşlarla yaban kirazı ağaçları inci gibi çizgilerle belirginleşmişti. Sürülmüş tarlalar, karla örtülü çukurlu düzlükler hâlindeydi; havadaki keskin serinlik insana yaşama sevinci veriyordu. Anne, sesi Green Gables boyunca yankılanana dek şarkı söyleyerek aşağı koştu.
“Mutlu Noeller, Marilla! Mutlu Noeller, Matthew! Ne güzel bir Noel, değil mi? Her yerin bembeyaz olmasına çok sevindim. Başka türlü bir Noel gerçek Noel gibi gelmiyor, öyle değil mi? Yeşil Noelleri sevmiyorum. Yeşil değiller ki; solmuş, berbat kahverengilerle grilerden ibaretler. İnsanlar onlara neden yeşil diyor? Niye—niye—Matthew, bu benim için mi? Ah, Matthew!”
Matthew, elbiseyi kâğıtlarına sarılı olduğu yerden utangaçça çıkarıp Marilla’ya mahcup bir bakışla uzattı. Marilla, çaydanlığı küçümsermiş gibi dolduruyordu; yine de sahneyi göz ucuyla, hayli meraklı bir ifadeyle izliyordu.
Anne elbiseyi aldı ve saygıyla sessizce baktı. Ah, ne kadar güzeldi! İpeğin bütün parlaklığını taşıyan yumuşacık, hoş kahverengi bir gloria kumaşı; zarif fırfırlı ve büzgülü bir etek; en son modaya göre özenle ince pililerle süslenmiş bir beden, yakasında da incecik dantelden küçük bir fırfır. Ama kolları—işte elbisenin en göz alıcı yanı onlardı! Uzun dirsek manşetlerinin üzerinde, büzgü sıraları ve kahverengi ipek kurdele fiyonklarıyla birbirinden ayrılmış iki güzel kabarıklık vardı.
“Bu sana Noel hediyesi, Anne,” dedi Matthew çekinerek. “Şey—Anne, beğenmedin mi? Ee, ee.”
Çünkü Anne’in gözleri birden yaşlarla dolmuştu.
“Beğenmek mi! Ah, Matthew!” Anne elbiseyi bir sandalyenin üzerine bırakıp ellerini kavuşturdu. “Matthew, bu olağanüstü güzel. Sana ne kadar teşekkür etsem az. Şu kollara bak! Ah, bana öyle geliyor ki bu mutlu bir düş olmalı.”
“Pekâlâ, hadi kahvaltı edelim,” diye araya girdi Marilla. “Doğrusu Anne, bu elbiseye ihtiyacın olduğunu sanmıyorum; ama Matthew senin için aldı madem, iyi bak ona. Bayan Lynde sana bir saç kurdelesi de bırakmış. Elbiseyle uyumlu olsun diye kahverengi. Hadi, sofraya otur.”
“Kahvaltı edebileceğimi sanmıyorum,” dedi Anne kendinden geçmişçesine. “Böyle heyecanlı bir anda kahvaltı çok sıradan geliyor. Gözlerimi o elbiseyle doyurmayı tercih ederim. Balon kolların hâlâ moda olmasına çok sevindim. O kolları olan bir elbisem olmadan moda geçseydi, bunu asla atlatamazdım gibi geliyordu. İçim hiç rahat etmezdi, anlıyor musun? Bayan Lynde’nin kurdeleyi de vermesi çok hoş. Gerçekten çok uslu bir kız olmam gerektiğini hissediyorum. Böyle zamanlarda örnek bir kız olmadığım için üzülüyorum; bundan sonra öyle olmaya hep karar veriyorum. Ama karşı konulmaz ayartılar çıkınca insanın kararlarını uygulaması nedense zor oluyor. Yine de bundan sonra gerçekten daha çok çabalayacağım.”
Sıradan kahvaltı bitince Diana göründü; vadideki beyaz kütük köprüden geçiyor, kıpkırmızı paltosuyla neşeli bir küçük kız gibi görünüyordu. Anne, onu karşılamak için yokuş aşağı koştu.
“Mutlu Noeller, Diana! Ah, ne harika bir Noel! Sana gösterecek şahane bir şeyim var. Matthew bana bu harika elbiseyi aldı; kolları da öyle güzel ki! Daha güzeli aklıma bile gelmezdi.”
“Sana bir şey daha getirdim,” dedi Diana nefes nefese. “Al, bu kutu. Josephine Hala bize bir sürü şeyin olduğu kocaman bir kutu gönderdi; bu da senin. Dün gece getirirdim ama karanlık bastıktan sonra geldi. Artık karanlıkta Perili Orman’dan geçerken kendimi hiç rahat hissetmiyorum.”
Anne kutuyu açıp içine baktı. Önce üzerinde “Anne kızımıza, mutlu Noeller” yazan bir kart vardı; ardından boncuklu burunları, saten fiyonkları ve ışıl ışıl tokaları olan, pek zarif bir çift oğlak derisi pabuç çıktı.
“Ah,” dedi Anne, “Diana, bu fazla güzel. Rüya görüyor olmalıyım.”
“Bence bu ilahi bir lütuf,” dedi Diana. “Artık Ruby’nin pabuçlarını ödünç almak zorunda kalmayacaksın; ne büyük nimet, çünkü onlar sana iki numara büyük. Bir perinin ayaklarını sürüyerek gezdiğini duymak da korkunç olurdu. Josie Pye buna bayılırdı. Biliyor musun, Rob Wright geçen günkü provadan sonra Gertie Pye’yle eve gitmiş. Hiç böyle bir şey duydun mu?”
O gün Avonlea’daki bütün öğrenciler heyecandan yerinde duramıyordu; salonu süslemeleri ve son bir büyük prova yapmaları gerekiyordu.
Konser akşam yapıldı ve büyük başarı kazandı. Küçük salon tıklım tıklımdı; bütün göstericiler çok başarılıydı ama gecenin parlayan yıldızı Anne’di. Kıskançlığın ta kendisi Josie Pye bile bunu inkâr etmeye cesaret edemedi.
“Ah, ne parlak bir akşamdı, değil mi?” diye iç geçirdi Anne; her şey bitmiş, o da Diana’yla yıldızlarla dolu karanlık göğün altında eve yürüyordu.
“Her şey çok iyi gitti,” dedi Diana gerçekçi bir tavırla. “Sanırım on dolar kadar para toplamış olmalıyız. Bay Allan konserle ilgili haberi Charlottetown gazetelerine gönderecekmiş, biliyor musun?”
“Ah Diana, gerçekten adlarımızı basılı görecek miyiz? Düşüncesi bile içimi titretiyor. Solo parçan kusursuzdu, Diana. Senden bile daha çok gururlandım, tekrar söylemen istenince. Kendi kendime, ‘Böyle onurlandırılan kişi benim can dostum,’ dedim.”
“Ee, senin şiir okumaların da salonu yıktı, Anne. O hüzünlü olan harikaydı.”
“Ah, çok heyecanlıydım, Diana. Bay Allan adımı seslenince o sahneye nasıl çıktığımı gerçekten bilmiyorum. Milyonlarca göz bana bakıyor, içimi görüyormuş gibi hissettim; korkunç bir an boyunca ağzımı bile açamayacağımdan emin oldum. Sonra o güzel balon kollarımı düşündüm ve cesaretimi topladım. O kollara layık olmam gerektiğini biliyordum, Diana. Başladım; sesim sanki çok uzaklardan geliyordu. Kendimi papağan gibi hissettim. Şiirleri çatı arasında o kadar çok çalışmış olmam büyük lütuf; yoksa sonuna kadar okuyamazdım. İnlemem iyi miydi?”
“Evet, hem de nasıl; çok güzel inledin,” diye güvence verdi Diana.
“Ben oturunca yaşlı Bayan Sloane’un gözyaşlarını sildiğini gördüm. Birinin yüreğine dokunmuş olduğumu düşünmek harikaydı. Bir konserde yer almak çok romantik, değil mi? Ah, gerçekten çok unutulmaz bir olaydı.”
“Erkeklerin diyaloğu güzeldi, değil mi?” dedi Diana. “Gilbert Blythe harikaydı. Anne, Gil’e böyle davranmanı gerçekten çok acımasızca buluyorum. Sana bir şey anlatayım. Perilerle ilgili diyalogdan sonra sahneden koşarak inerken saçındaki güllerden biri düştü. Gil’in onu alıp göğüs cebine koyduğunu gördüm. İşte böyle. O kadar romantiksin ki buna sevinmen gerek.”
“O kişinin ne yaptığı beni hiç ilgilendirmez,” dedi Anne mağrurca. “Aklımı ona harcamam, Diana.”
Yirmi yıldır ilk kez konsere giden Marilla ile Matthew, o gece Anne yattıktan sonra mutfak ateşinin başında bir süre oturdular.
“Ee, sanırım bizim Anne de en az ötekiler kadar iyiydi,” dedi Matthew gururla.
“Evet, iyiydi,” diye kabul etti Marilla. “Zeki bir çocuk, Matthew. Üstelik çok da hoş görünüyordu. Bu konser işine pek sıcak bakmıyordum ama sonunda bir zararı yokmuş sanırım. Her neyse, bu gece Anne’le gurur duydum; ama bunu ona söylemeyeceğim.”
“Ee, ben onunla gurur duydum ve yukarı çıkmadan önce söyledim de,” dedi Matthew. “Bir ara onun için neler yapabileceğimizi düşünmeliyiz, Marilla. Sanırım zamanı gelince Avonlea okulundan fazlasına ihtiyacı olacak.”
“Bunu düşünmek için daha çok vaktimiz var,” dedi Marilla. “Martta daha on üç yaşına basacak. Yine de bu gece büyümüş bir genç kıza dönüştüğünü fark ettim. Bayan Lynde elbiseyi bir parmak fazla uzun dikmiş; Anne’i olduğundan uzun gösteriyor. Çabuk öğreniyor. Sanırım onun için yapabileceğimiz en iyi şey, bir süre sonra onu Queen’s’e göndermek olur. Ama bir iki yıl daha bundan söz etmeye gerek yok.”
“Ee, ara sıra bunu düşünüp taşınmamızın zararı olmaz,” dedi Matthew. “Böyle şeyleri iyice düşünmek her zaman iyidir.”
Bölüm etkileşimi
