Bölümler 38Şu an: Bölüm Xvıı. — Hayata Yeni Bir İlgi
- 1 Bölüm I. — Bayan Rachel Lynde Şaşkınlığa Uğruyor1.974 kelime
- 2 Bölüm Iı. — Matthew Cuthbert Şaşkınlığa Uğruyor3.489 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — Marilla Cuthbert Şaşırıyor1.559 kelime
- 4 Iv. Bölüm. — Green Gables’ta Sabah1.590 kelime
- 5 V. Bölüm. — Anne’in Öyküsü1.459 kelime
- 6 Vı. Bölüm. — Marilla Kararını Veriyor1.323 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Anne Duasını Ediyor828 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Anne’in Yetiştirilmeye Başlanması1.985 kelime
- 9 Ix. Bölüm. — Bayan Rachel Lynde Tam Anlamıyla Dehşete Düşüyor1.774 kelime
- 10 Bölüm X. — Anne’in Özrü1.819 kelime
- 11 Xı. Bölüm. — Anne’in Pazar Okulu İzlenimleri1.271 kelime
- 12 Xıı. Bölüm. — Ciddi Bir Yemin ve Söz1.476 kelime
- 13 Xııı. Bölüm. — Beklemenin Tatlılığı1.270 kelime
- 14 Xıv. Bölüm. — Anne’in İtirafı2.104 kelime
- 15 BÖLÜM XV. Okul Çaydanlığında Kopan Fırtına3.778 kelime
- 16 Bölüm Xvı. — Diana Çaya Davet Ediliyor ve Bunun Acı Sonuçları2.757 kelime
- 17 Bölüm Xvıı. — Hayata Yeni Bir İlgi1.479 kelime · Okuduğun bölüm
- 18 Xvııı. Bölüm. — Anne Yardıma Koşuyor2.373 kelime
- 19 Xıx. Bölüm. — Bir Konser, Bir Felaket ve Bir İtiraf2.880 kelime
- 20 Xx. Bölüm — Yanlış Yola Sapan Güçlü Bir Hayal Gücü1.637 kelime
- 21 Xxı. Bölüm — Aromalarda Yeni Bir Deneme2.663 kelime
- 22 Bölüm Xxıı. — Anne Çaya Davet Ediliyor1.074 kelime
- 23 Xxııı. Bölüm — Anne, Onur Meselesinde Zora Düşüyor1.698 kelime
- 24 Xxıv. Bölüm — Bayan Stacy ve Öğrencileri Bir Konser Hazırlıyor1.069 kelime
- 25 Xxv. Bölüm — Matthew Kabarık Kol Konusunda Israr Ediyor2.464 kelime
- 26 Xxvı. Bölüm. — Öykü Kulübü Kuruluyor1.852 kelime
- 27 Xxvıı. Bölüm — Kibir ve Ruh Sıkıntısı1.774 kelime
- 28 Xxvııı. Bölüm — Talihsiz Zambak Bakiresi1.967 kelime
- 29 Xxıx. Bölüm — Anne’nin Hayatında Bir Dönüm Noktası2.229 kelime
- 30 Xxx. Bölüm — Queen’s Sınıfı Kuruluyor2.957 kelime
- 31 Xxxı. Bölüm. — Dereyle Irmağın Buluştuğu Yer1.624 kelime
- 32 Xxxıı. Bölüm. — Sınavı Kazananların Listesi Açıklanıyor1.851 kelime
- 33 Xxxııı. Bölüm — Otel Konseri2.421 kelime
- 34 Xxxıv. Bölüm — Queen’s’li Bir Kız1.722 kelime
- 35 Xxxv. Bölüm — Queen’s’te Kış1.127 kelime
- 36 Xxxvı. Bölüm — Görkem ve Düş1.350 kelime
- 37 Bölüm Xxxvıı. — Adı Ölüm Olan Biçer1.591 kelime
- 38 Bölüm Xxxvııı. — Yoldaki Dönemeç1.964 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XVII.
Hayata Yeni Bir İlgi
Ertesi gün öğleden sonra Anne, mutfak penceresinde yama işi dikerken dışarıya şöyle bir bakınca Dryad’ın Pınarı’nın orada, gizemli işaretler yapan Diana’yı gördü. Bir anda dışarı fırlayıp çukura doğru koştu; ifade dolu gözlerinde şaşkınlıkla umut çarpışıyordu. Ama Diana’nın kederli yüzünü görünce umudu söndü.
“Annenin yumuşayacağı yok, değil mi?” diye soluk soluğa sordu.
Diana kederle başını salladı.
“Hayır; ah Anne, seninle bir daha asla oynamamamı söylüyor. Öyle çok ağladım ki, suçun senin olmadığını da söyledim ama faydası olmadı. Aşağı gelip sana veda etmeme izin vermesi için onu ikna etmek çok zor oldu. Yalnızca on dakika kalabileceğimi söyledi; saate bakıp süre tutuyor.”
“Sonsuza dek vedalaşmak için on dakika çok kısa,” dedi Anne gözyaşları içinde. “Ah Diana, bundan sonra hangi sevgili dostların sana sarılırsa sarılsın, gençliğinin dostu olan beni asla unutmayacağına söz verir misin?”
“Elbette,” diye hıçkırdı Diana. “Bir daha can dostum da olmayacak; istemiyorum da. Seni sevdiğim kadar kimseyi sevemem.”
“Ah Diana,” diye haykırdı Anne ellerini birleştirerek, “beni seviyor musun?”
“Elbette seviyorum. Bunu bilmiyor muydun?”
“Hayır.” Anne derin bir nefes aldı. “Elbette benden hoşlandığını biliyordum ama beni sevdiğini hiç ummamıştım. Diana, kimsenin beni sevebileceğini düşünmemiştim. Hatırlayabildiğim kadarıyla beni hiç kimse sevmedi. Ah, bu harika! Sensiz kalmış yolumun karanlığına sonsuza dek ışık saçacak bir ışın bu Diana. Ah, bir daha söyler misin?”
“Seni canımdan çok seviyorum Anne,” dedi Diana içtenlikle, “bundan emin ol, seni hep seveceğim.”
“Ben de seni hep seveceğim Diana,” dedi Anne, elini ciddi bir tavırla uzatarak. “Yıllar sonra anın, birlikte okuduğumuz o son hikâyede söylendiği gibi, yalnız hayatımın üstünde bir yıldız gibi parlayacak. Diana, ayrılırken sonsuza dek saklamak üzere simsiyah saçlarından bir tutam verir misin?”
“Kesmek için yanında bir şey var mı?” diye sordu Diana; Anne’in dokunaklı sözlerinin yeniden akıttığı gözyaşlarını silip pratik konulara dönerken.
“Evet. Neyse ki önlük cebimde yama işi makasım var,” dedi Anne. Ciddiyetle Diana’nın bir buklesini kesti. “Elveda sevgili dostum. Bundan sonra yan yana yaşasak da birbirimize yabancı olacağız. Ama kalbim sana hep sadık kalacak.”
Anne, Diana gözden kaybolana kadar onu izledi; Diana ne zaman dönüp baksa kederle el salladı. Sonra eve döndü; bu romantik vedanın tesellisi bir süreliğine de olsa içini epeyce ferahlatmıştı.
“Her şey bitti,” dedi Marilla’ya. “Bir daha asla dostum olmayacak. Şimdi eskisinden de kötü durumdayım; artık Katie Maurice’im ve Violetta’m da yok. Olsalar bile aynı olmazdı. Nedense hayal ürünü küçük kızlar gerçek bir dostun yerini tutmuyor. Diana’yla pınarın orada öyle dokunaklı bir vedalaşma yaşadık ki anısı sonsuza dek kutsal kalacak. Aklıma gelen en dokunaklı söyleyişleri kullandım, birbirimize eski dille ‘sen’ ve ‘sana’ diye hitap ettim. Eski söyleyişteki bu hitaplar, bugünkü ‘sen’den çok daha romantik geliyor. Diana bana saçından bir tutam verdi; onu küçük bir keseye dikip bütün ömrüm boyunca boynumda taşıyacağım. Benimle birlikte gömülmesine dikkat et, çünkü çok yaşayacağımı sanmıyorum. Belki beni soğuk, ölü hâlde yatarken görünce Bayan Barry yaptığı şeyden pişman olur ve Diana’nın cenazeme gelmesine izin verir.”
“Konuşabildiğin sürece kederden öleceğinden pek korkmuyorum Anne,” dedi Marilla duygudaşlıktan uzak bir tavırla.
Ertesi pazartesi Anne koluna ve beline kitap sepetini takmış, dudaklarını kararlılıkla sıkmış hâlde odasından aşağı inince Marilla’yı şaşırttı.
“Okula dönüyorum,” diye ilan etti. “Dostum benden acımasızca koparılıp alındığına göre hayatta bana kalan tek şey bu. Okulda ona bakıp geçmiş günleri düşünebilirim.”
“Derslerini ve hesaplarını düşünsen daha iyi olur,” dedi Marilla, durumun bu yönde gelişmesinden duyduğu sevinci gizleyerek. “Okula dönüyorsan başkalarının kafasında taş yazı levhası kırma ve buna benzer taşkınlıkları bir daha duymamayı umuyorum. Uslu dur ve öğretmenin sana ne söylerse onu yap.”
“Örnek bir öğrenci olmaya çalışacağım,” diye kederle kabul etti Anne.
“Pek eğlenceli olmayacak sanırım. Bay Phillips, Minnie Andrews’in örnek bir öğrenci olduğunu söyledi; onda zerre kadar hayal gücü ya da canlılık yokmuş. Sıkıcı ve ağırkanlı biri; hiç eğleniyor gibi görünmüyor. Ama o kadar keyifsizim ki belki artık bunu başarmak kolay gelir. Yoldan gideceğim. Huş Yolu’ndan tek başıma geçmeye dayanamam. Geçersem acı acı ağlarım.”
Anne okula dönüşünde kucaklanarak karşılandı. Oyunlarda hayal gücü, şarkılarda sesi, öğle yemeği saatlerinde kitapları yüksek sesle okurken sergilediği oyunculuk yeteneği fena hâlde özlenmişti. Ruby Gillis, kutsal metin okuma sırasında gizlice ona üç mavi erik uzattı; Ella May MacPherson, bir çiçek kataloğunun kapağından kesilmiş kocaman sarı bir hercai menekşe verdi. Avonlea okulunda bu tür masa süsleri pek makbuldü. Sophia Sloane önlük kenarlarına dikmek için çok şık, yeni bir dantel örgü örneği öğretmeyi önerdi. Katie Boulter, tahta silgisi suyunu koyması için ona bir parfüm şişesi verdi. Julia Bell ise kenarları tırtıklı, açık pembe bir kâğıda şu şiiri özenle kopyaladı:
“ANNE’YE
“Alacakaranlık perdesini indirip
Bir yıldızla tutturduğunda,
Uzaklara gitmiş olsa da
Bir dostun olduğunu hatırla.”
“Takdir edilmek ne hoş,” diye iç çekti Anne, o gece Marilla’ya coşkuyla.
Onu “takdir edenler” yalnız kızlar değildi. Anne öğle yemeği saatinden sonra sırasına döndüğünde—Bay Phillips ona örnek öğrenci Minnie Andrews’in yanına oturmasını söylemişti—masasında kocaman, nefis görünümlü bir “çilek elması” buldu. Anne elmayı ısırmaya hazır bir hâlde kaptı; sonra Avonlea’da çilek elmasının yalnızca Parıltılı Sular Gölü’nün öte yakasındaki eski Blythe bahçesinde yetiştiğini hatırladı. Elmayı kızgın bir kömürmüş gibi bıraktı ve gösterişli bir tavırla parmaklarını mendiline sildi. Elma, ertesi sabaha kadar masasında el sürülmeden kaldı; o sabah okulu süpürüp sobayı yakan küçük Timothy Andrews onu kendi payına düşen bir kazanç olarak alıp götürdü. Charlie Sloane’ın öğle yemeğinden sonra Anne’e gönderdiği, çizgili kırmızı ve sarı kâğıtla göz alıcı biçimde süslenmiş arduvaz kalemi daha iyi karşılandı. Sıradan kalemlerin bir sent olduğu yerde iki sente mal olan kalemi Anne lütfedip kabul etti; verene öyle bir gülümsemeyle teşekkür etti ki, gönlü ona kaptırmış delikanlıyı anında yedinci göğün mutluluğuna çıkardı ve diktesinde öyle korkunç hatalar yapmasına yol açtı ki Bay Phillips onu okuldan sonra kalıp yazısını yeniden yazmaya mecbur etti.
Ama
“Brutus’un büstü çıkarılmış Sezar alayı
Roma’nın en iyi oğlunu daha çok hatırlattı ona,”
Diana Barry’den hiçbir kutlama ya da takdir gelmemesi de—Diana Gertie Pye’yle oturuyordu—Anne’in küçük zaferinin tadını kaçırdı.
“Diana bir kez olsun bana gülümseyebilirdi, bence,” diye yakındı o gece Marilla’ya. Ama ertesi sabah korkunç derecede karmaşık ve tuhaf biçimde katlanmış bir notla küçük bir paket Anne’e uzatıldı.
“Sevgili Anne,” diye başlıyordu not. “Annem seninle oynamamı, okulda bile seninle konuşmamı istemiyor. Bu benim suçum değil; bana kızma, çünkü seni hâlâ eskisi kadar çok seviyorum. Bütün sırlarımı anlatacağım birinin olmamasını çok fena özlüyorum; Gertie Pye’den de hiç hoşlanmıyorum. Kırmızı pelür kâğıdından yeni ayraçlardan bir tane yaptım sana. Şimdi çok modaymış; okulda bunları yapmayı bilen yalnızca üç kız var. Ona baktığında hatırla
Sana sadık dostun,
Diana Barry.
Anne notu okudu, ayracı öptü ve hemen okulun öbür tarafına bir yanıt gönderdi.
Canım Diana’m:
Anneni dinlemek zorunda olduğun için elbette sana kızgın değilim. Ruhlarımız birbirine ulaşabilir. Güzel hediyeni sonsuza dek saklayacağım. Minnie Andrews çok hoş bir kız—hayal gücü olmasa da—ama Diana’nın can dostu olduktan sonra Minnie’nin can dostu olamam. Lütfen yanlışlarımı hoş gör; yazımım henüz pek iyi değil, gerçi çok daha iyi oldu.
Ölüm bizi ayırana dek seninim,
Anne ya da Cordelia Shirley.
Not: Bu gece mektubunu yastığımın altında tutarak uyuyacağım.
A. ya da C. S.
Marilla, Anne’in okula yeniden başlamasıyla daha fazla sorun çıkacağını kötümserlikle bekledi. Ama hiçbir sorun çıkmadı. Belki Anne, Minnie Andrews’ten biraz “örnek öğrenci” ruhu kapmıştı; hiç değilse bundan böyle Bay Phillips’le arası çok iyi oldu. Gilbert Blythe’ın hiçbir sınıfta kendisini geçmesine izin vermemeye kararlı olarak kendini bütün kalbiyle derslerine verdi. Aralarındaki rekabet kısa sürede belli oldu. Gilbert’ın tarafında bu tamamen dostçaydı; ama aynı şeyi Anne için söylemekten korkarım ki, kin tutma konusundaki inatçılığı kesinlikle övülecek gibi değildi. Sevgilerinde ne kadar yoğunsa nefretlerinde de o kadar yoğundu. Okulda Gilbert’la yarışmayı amaçladığını söylemeye tenezzül etmezdi, çünkü bu onun varlığını kabul etmek olurdu; Anne de onu inatla yok sayıyordu. Yine de rekabet sürüyordu ve başarı sırası durmadan değişiyordu. Bazen heceleme sınıfının birincisi Gilbert olurdu; bazen Anne uzun kızıl örgülerini savurup hecelemede onu geçerdi. Bir sabah Gilbert bütün hesaplarını doğru yapmış, adı şeref listesinde kara tahtaya yazılmıştı; ertesi sabah önceki akşam boyunca ondalık sayılarla kıyasıya boğuşan Anne birinci olurdu. Korkunç bir gün berabere kaldılar ve adları birlikte yazıldı. Bu, insanın gözüne sokulması kadar kötüydü; Anne’in utancı da Gilbert’ın memnuniyeti kadar ortadaydı. Her ayın sonunda yapılan yazılı sınavlarda bekleyiş dayanılmazdı. İlk ay Gilbert üç puan önde çıktı. İkinci ay Anne onu beş puan farkla geçti. Ama Gilbert’ın bütün okulun önünde onu yürekten kutlaması zaferinin tadını kaçırdı. Gilbert yenilgisinin acısını hissetseydi, Anne’in zaferi çok daha tatlı olacaktı.
Bay Phillips pek iyi bir öğretmen olmayabilirdi; ama Anne gibi öğrenmeye sarsılmaz biçimde kararlı bir öğrenci, nasıl bir öğretmeni olursa olsun ilerlemekten kaçınamazdı. Dönem sonunda Anne’le Gilbert ikisi de beşinci sınıfa yükseltildi ve “branşlar”ın temellerini öğrenmeye başladılar; bununla Latince, geometri, Fransızca ve cebir kastediliyordu. Anne geometride Waterloo’suna rastladı.
“Berbat bir şey bu, Marilla,” diye inledi. “Hiçbir şekilde anlayamayacağımdan eminim. İçinde hayal gücüne hiç yer yok. Bay Phillips, bu konuda gördüğü en büyük aptal olduğumu söylüyor. Gil—yani ötekilerden bazıları bu işte çok zeki. Çok utanç verici, Marilla.”
“Diana bile benden daha iyi anlıyor. Ama Diana’ya yenilmeyi dert etmiyorum. Artık birbirimize yabancı gibi davranıyor olsak da onu hâlâ sönmez bir sevgiyle seviyorum. Bazen onu düşünmek beni çok üzüyor. Ama gerçekten Marilla, insan böylesine ilginç bir dünyada uzun süre kederli kalamaz, değil mi?”
Bölüm etkileşimi
