Bölümler 38Şu an: Xxııı. Bölüm — Anne, Onur Meselesinde Zora Düşüyor
- 1 Bölüm I. — Bayan Rachel Lynde Şaşkınlığa Uğruyor1.974 kelime
- 2 Bölüm Iı. — Matthew Cuthbert Şaşkınlığa Uğruyor3.489 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — Marilla Cuthbert Şaşırıyor1.559 kelime
- 4 Iv. Bölüm. — Green Gables’ta Sabah1.590 kelime
- 5 V. Bölüm. — Anne’in Öyküsü1.459 kelime
- 6 Vı. Bölüm. — Marilla Kararını Veriyor1.323 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Anne Duasını Ediyor828 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Anne’in Yetiştirilmeye Başlanması1.985 kelime
- 9 Ix. Bölüm. — Bayan Rachel Lynde Tam Anlamıyla Dehşete Düşüyor1.774 kelime
- 10 Bölüm X. — Anne’in Özrü1.819 kelime
- 11 Xı. Bölüm. — Anne’in Pazar Okulu İzlenimleri1.271 kelime
- 12 Xıı. Bölüm. — Ciddi Bir Yemin ve Söz1.476 kelime
- 13 Xııı. Bölüm. — Beklemenin Tatlılığı1.270 kelime
- 14 Xıv. Bölüm. — Anne’in İtirafı2.104 kelime
- 15 BÖLÜM XV. Okul Çaydanlığında Kopan Fırtına3.778 kelime
- 16 Bölüm Xvı. — Diana Çaya Davet Ediliyor ve Bunun Acı Sonuçları2.757 kelime
- 17 Bölüm Xvıı. — Hayata Yeni Bir İlgi1.479 kelime
- 18 Xvııı. Bölüm. — Anne Yardıma Koşuyor2.373 kelime
- 19 Xıx. Bölüm. — Bir Konser, Bir Felaket ve Bir İtiraf2.880 kelime
- 20 Xx. Bölüm — Yanlış Yola Sapan Güçlü Bir Hayal Gücü1.637 kelime
- 21 Xxı. Bölüm — Aromalarda Yeni Bir Deneme2.663 kelime
- 22 Bölüm Xxıı. — Anne Çaya Davet Ediliyor1.074 kelime
- 23 Xxııı. Bölüm — Anne, Onur Meselesinde Zora Düşüyor1.698 kelime · Okuduğun bölüm
- 24 Xxıv. Bölüm — Bayan Stacy ve Öğrencileri Bir Konser Hazırlıyor1.069 kelime
- 25 Xxv. Bölüm — Matthew Kabarık Kol Konusunda Israr Ediyor2.464 kelime
- 26 Xxvı. Bölüm. — Öykü Kulübü Kuruluyor1.852 kelime
- 27 Xxvıı. Bölüm — Kibir ve Ruh Sıkıntısı1.774 kelime
- 28 Xxvııı. Bölüm — Talihsiz Zambak Bakiresi1.967 kelime
- 29 Xxıx. Bölüm — Anne’nin Hayatında Bir Dönüm Noktası2.229 kelime
- 30 Xxx. Bölüm — Queen’s Sınıfı Kuruluyor2.957 kelime
- 31 Xxxı. Bölüm. — Dereyle Irmağın Buluştuğu Yer1.624 kelime
- 32 Xxxıı. Bölüm. — Sınavı Kazananların Listesi Açıklanıyor1.851 kelime
- 33 Xxxııı. Bölüm — Otel Konseri2.421 kelime
- 34 Xxxıv. Bölüm — Queen’s’li Bir Kız1.722 kelime
- 35 Xxxv. Bölüm — Queen’s’te Kış1.127 kelime
- 36 Xxxvı. Bölüm — Görkem ve Düş1.350 kelime
- 37 Bölüm Xxxvıı. — Adı Ölüm Olan Biçer1.591 kelime
- 38 Bölüm Xxxvııı. — Yoldaki Dönemeç1.964 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXIII. BÖLÜM
Anne, Onur Meselesinde Zora Düşüyor
ANNE’nin okulun başlamasını bekleyerek iki haftadan uzun süre geçirmesi gerekti. Merhemli kek olayının üzerinden neredeyse bir ay geçmişti; artık başına yeni bir dert açmasının zamanı gelmişti. Kilerdeki yağsız süt dolu tavayı dalgınlıkla domuzların kovasına değil de yün yumaklarının durduğu sepete boşaltmak ya da hayallere dalmışken kütük köprünün kenarından dereye düşüp boylu boyunca ıslanmak gibi küçük kazalar sayılmazdı.
Papaz evindeki çaydan bir hafta sonra Diana Barry bir parti verdi.
“Küçük ve seçkin bir davet,” diye güvence verdi Anne, Marilla’ya. “Yalnızca sınıfımızdaki kızlar.”
Çok eğlendiler; çaydan sonra kendilerini Barrylerin bahçesinde bulana kadar da ters giden bir şey olmadı. Bütün oyunlardan biraz yorulmuşlardı ve karşılarına çıkabilecek her türlü çekici yaramazlığa hazırdılar. Çok geçmeden bu, “cesaret etme” oyununa dönüştü.
O sıralar Avonlea’nın küçükleri arasında en gözde eğlence birbirine meydan okumaktı. Önce oğlanlar arasında başlamış, sonra kızlara da yayılmıştı. O yaz Avonlea’da sırf yapanlar kendilerine “cesaret edildiği” için yapılan bütün budalalıklar başlı başına bir kitap doldururdu.
Önce Carrie Sloane, Ruby Gillis’e ön kapının yanındaki kocaman, yaşlı söğüt ağacının belli bir yerine kadar tırmanması için meydan okudu. Ağaç, içini şişman yeşil tırtılların sardığı bir yerdi; Ruby de yeni muslin elbisesini yırtarsa annesinin ne diyeceğinden ödü kopuyordu. Yine de çevikçe tırmandı ve Carrie Sloane’u hayal kırıklığına uğrattı. Sonra Josie Pye, Jane Andrews’a hiç durmadan ve sağ ayağını yere basmadan bahçenin çevresini sol ayağı üzerinde zıplayarak dolaşmasını söyledi. Jane cesaretle denedi ama üçüncü köşede gücü tükendi, yenildiğini kabul etmek zorunda kaldı.
Josie’nin zaferi, inceliğin izin verdiğinden biraz daha gösterişli olunca Anne Shirley ona bahçenin doğu sınırındaki tahta çitin üstünde yürümesi için meydan okudu. Tahta çitlerin üzerinde yürümek, bunu hiç denememiş birinin sanacağından daha fazla beceri ve sağlam bir denge gerektirir. Ama Josie Pye, popülerlik kazandıran kimi özelliklerden yoksun olsa da tahta çitlerde yürüme konusunda doğuştan gelen, üstüne bir de çalışıp geliştirdiği bir yeteneğe sahipti. Barrylerin çitinin üzerinde öyle kayıtsızca yürüdü ki, sanki böyle küçücük bir şey meydan okumaya değmezmiş gibi görünüyordu. Kızların çoğu, çitlerde yürümeye çalışırken kendileri de türlü sıkıntılar çektiği için onun yaptığını takdir edebiliyordu; bu yüzden istemeye istemeye de olsa hayranlık duydular. Josie zaferden yüzü kızarmış hâlde bulunduğu yerden indi ve Anne’e meydan okurcasına baktı.
Anne kızıl örgülerini savurdu.
“Böyle alçak, küçücük bir tahta çitte yürümek pek de olağanüstü değil,” dedi. “Marysville’de bir çatının mahya kirişi üzerinde yürüyebilen bir kız tanıyordum.”
“İnanmıyorum,” dedi Josie kesin bir tavırla. “Kimsenin bir mahya kirişi üzerinde yürüyebileceğine inanmıyorum. Sen hiç yürüyemezsin zaten.”
“Yürüyemez miyim?” diye düşünmeden haykırdı Anne.
“O zaman sana meydan okuyorum,” dedi Josie meydan okurcasına. “Haydi çık da Bay Barry’nin mutfak çatısındaki mahya kirişi üzerinde yürü bakalım.”
Anne’in rengi soldu ama yapabileceği tek bir şey olduğu belliydi. Mutfak çatısına dayalı bir merdivenin bulunduğu eve doğru yürüdü. Beşinci sınıftaki kızların hepsi, hem heyecan hem de kaygıyla, “Aaa!” dedi.
“Yapma Anne,” diye yalvardı Diana. “Düşüp ölürsün. Josie Pye’yi boş ver. Birini böyle tehlikeli bir şey yapmaya zorlamak doğru değil.”
“Yapmalıyım. Onurum söz konusu,” dedi Anne ağırbaşlılıkla. “O mahya kirişi üzerinde yürüyeceğim, Diana; ya da bunu denerken öleceğim. Ölürsem inci boncuk yüzüğüm senin olsun.”
Anne, herkes nefesini tutmuş sessizce bakarken merdivene tırmandı, mahya kirişine ulaştı ve o tehlikeli yerde dimdik durup dengede kaldı. Sonra kiriş boyunca yürümeye başladı. Dünyanın hayli yükseğinde olduğunu başı dönerek fark ediyor, hayal gücünün mahya kirişinde yürümeye pek yardımı dokunmadığını anlıyordu. Yine de felaket gelmeden önce birkaç adım atmayı başardı. Sonra sendeledi, dengesini yitirdi, tökezledi, yalpaladı ve düştü; güneşin kavurduğu çatıdan aşağı kayıp, altındaki Amerikan sarmaşığının dallarına çarptı. Bütün bunlar, aşağıda kaygıyla onu izleyen kızlar hep bir ağızdan korku çığlığı atamadan olup bitti.
Anne, tırmandığı taraftan çatıdan düşmüş olsaydı Diana muhtemelen inci boncuk yüzüğe hemen o anda mirasçı olurdu. Neyse ki öbür tarafa düştü; orada çatı, yere neredeyse değecek kadar sundurmanın üzerine uzanıyordu ve düşmek çok daha hafif atlatılacak bir şeydi. Yine de Diana ve öteki kızlar çılgınca evin çevresine koştuklarında —olduğu yere çakılıp sinir krizine giren Ruby Gillis dışında— Anne’i Amerikan sarmaşığının yıkıntıları arasında bembeyaz ve bitkin yatarken buldular.
“Anne, öldün mü?” diye çığlık attı Diana, arkadaşının yanına dizlerinin üzerine çökerken. “Ah Anne, canım Anne, bana tek bir söz söyle; öldün mü, söyle.”
Bütün kızlar, özellikle de hayal gücü pek kuvvetli olmayan Josie Pye, rahat bir nefes aldı. Josie, Anne Shirley’nin erken ve trajik ölümüne sebep olan kız diye anılacağı korkunç bir gelecek hayaliyle irkilmişti. Anne başı dönerek doğruldu ve emin olamayan bir sesle cevap verdi:
“Hayır Diana, ölmedim ama galiba bayıldım.”
“Neresi?” diye hıçkırdı Carrie Sloane. “Neresi Anne?” Anne cevap veremeden Bayan Barry olay yerine geldi. Onu görünce Anne ayağa kalkmaya çalıştı ama keskin bir acı çığlığıyla yeniden yere çöktü.
“Ne oldu? Nereni incittin?” diye sordu Bayan Barry.
“Ayak bileğim,” diye soludu Anne. “Ah Diana, lütfen babanı bul ve beni eve götürmesini söyle. Oraya yürüyemeyeceğimi biliyorum. Jane bahçenin çevresinde bile zıplayamadı; ben de tek ayak üzerinde bu kadar uzun süre zıplayamazdım, eminim.”
Marilla yaz elmalarıyla bir tavanın içini dolduracak kadar toplamak için bahçedeydi. Bay Barry’nin kütük köprüden geçip yokuşu tırmandığını, yanında Bayan Barry’nin ve arkasından peş peşe gelen bir sürü küçük kızın olduğunu gördü. Bay Barry’nin kollarında Anne’i taşıyordu; Anne’in başı omzuna gevşekçe yaslanmıştı.
O anda Marilla bir şeyin farkına vardı. Yüreğini delen ani bir korku sızısıyla Anne’in kendisi için ne anlam taşıdığını anladı. Anne’den hoşlandığını, hatta ona çok düşkün olduğunu kabul edebilirdi. Ama yokuştan telaşla aşağı koşarken Anne’in dünyadaki her şeyden daha değerli olduğunu biliyordu.
“Bay Barry, ona ne oldu?” diye soludu. Yıllardır kendine hâkim, aklı başında Marilla’nın olduğundan daha solgun ve sarsılmış görünüyordu.
Anne başını kaldırıp kendisi cevap verdi.
“Fazla korkma Marilla. Mahya kirişinde yürüyordum, düştüm. Sanırım ayak bileğimi burkmuşum. Ama Marilla, boynum da kırılabilirdi. İşin iyi tarafından bakalım.”
“Seni o partiye göndermeme izin verdiğimde böyle bir şey yapacağını tahmin etmeliydim,” dedi Marilla; rahatlamanın etkisiyle sesi sert ve azarlayıcı çıkıyordu. “Onu içeri getirin Bay Barry, kanepeye yatırın. Aman Tanrım, çocuk bayılmış!”
Gerçekten de öyleydi. Yaralanmasının verdiği acıya dayanamayan Anne’in bir dileği daha yerine gelmişti. Bayılmıştı.
Hasat tarlasından alelacele çağrılan Matthew hemen doktoru getirmeye gönderildi. Doktor vakti gelince geldi ve yaralanmanın sandıklarından daha ciddi olduğunu anladı. Anne’in ayak bileği kırılmıştı.
O gece Marilla, yüzü bembeyaz kesilmiş bir kızın yattığı doğu alınlığına çıktığında, yataktan kederli bir sesle karşılandı.
“Bana çok acımıyor musun Marilla?”
“Kendi suçun,” dedi Marilla, stor perdeyi indirip lambayı yakarken.
“İşte bu yüzden bana acımalısın,” dedi Anne. “Çünkü her şeyin kendi suçum olduğunu düşünmek dayanmayı o kadar zorlaştırıyor ki. Suçu bir başkasına atabilseydim kendimi çok daha iyi hissederdim. Ama Marilla, sana mahya kirişinde yürümen için meydan okunsaydı ne yapardın?”
“Sağlam zeminde kalır, varsın meydan okumaya devam etsinler derdim. Ne saçmalık!” dedi Marilla.
Anne içini çekti.
“Ama sen çok iradelisin Marilla. Bende o irade yok. Josie Pye’nin beni küçümsemesine dayanamayacağımı düşündüm. Ömrüm boyunca bununla övünüp dururdu. Üstelik o kadar cezamı çektim ki bana daha fazla kızmamalısın, Marilla. Bayılmak da hiç hoş bir şey değilmiş. Doktor ayak bileğimi yerine oturturken canımı fena yaktı. Altı yedi hafta yürüyemeyeceğim; yeni öğretmeni de kaçıracağım. Okula dönebildiğimde artık yeni öğretmen olmayacak. Gil’le sınıftaki herkes beni geçecek. Ah, ne kadar zavallı bir ölümlüyüm. Ama bana kızmayacaksan her şeye yiğitçe katlanmaya çalışacağım Marilla.”
“Tamam, tamam, kızmıyorum,” dedi Marilla. “Şanssız bir çocuksun, orası kesin; ama dediğin gibi, acısını sen çekeceksin. Hadi şimdi biraz akşam yemeği yemeye çalış.”
“Böyle bir hayal gücüne sahip olmam ne iyi, değil mi?” dedi Anne. “Sanırım bu süreci çok iyi atlatmama yardım edecek. Sence hiç hayal gücü olmayan insanlar kemiklerini kırınca ne yapar Marilla?”
Sonraki sıkıcı yedi hafta boyunca Anne’in hayal gücünü defalarca kutsamak için iyi nedenleri oldu. Ama yalnızca ona bel bağlamıyordu. Sık sık ziyaretine gelenler vardı; okul çağındaki kızlardan biri ya da birkaçı ona çiçek ve kitap getirip Avonlea’nın genç dünyasında olup bitenleri anlatmadan hiçbir gün geçmiyordu.
İlk kez odanın içinde topallayabildiği gün Anne sevinçle içini çekti. “Herkes o kadar iyi ve nazik davrandı ki Marilla! Yatağa bağlı kalmak pek hoş değil ama iyi bir yanı da var. Kaç arkadaşın olduğunu anlıyorsun. Müfettiş Bell bile beni görmeye geldi; aslında çok iyi bir adam. Elbette ruh ikizim değil ama yine de ondan hoşlanıyorum; dualarını eleştirdiğim için de çok pişmanım. Artık dualarını gerçekten içtenlikle ettiğini düşünüyorum; yalnız alışkanlıktan, sanki öyle değilmiş gibi söylüyor. Biraz uğraşsa bu alışkanlığından kurtulabilir. Ona güzelce üstü kapalı bir ipucu verdim. Kendi özel dualarımı ilginç kılmak için ne kadar uğraştığımı anlattım. O da çocukken bileğini kırdığı zamanı anlattı. Müfettiş Bell’in de bir zamanlar çocuk olduğunu düşünmek çok tuhaf. Hayal gücümün bile bir sınırı var; onu çocuk hâlinde gözümde canlandıramıyorum. Çocukken onu düşünmeye çalıştığımda, Pazar Okulu’nda göründüğü gibi ak sakallı ve gözlüklü, yalnızca küçük hâliyle görüyorum. Bayan Allan’ı küçük bir kız olarak hayal etmekse çok kolay. Bayan Allan beni tam on dört kez görmeye geldi. Övünülecek bir şey değil mi Marilla? Bir papaz karısının bunca işi gücü varken! Ziyaretine geldiğinde insanı neşelendiren biri de. Hiç çıkıp da kendi suçun olduğunu, umarız bu olay sayesinde daha iyi bir kız olacağını söylemiyor. Bayan Lynde beni görmeye geldiğinde hep böyle derdi; öyle bir tavırla söylerdi ki, daha iyi bir kız olmamı umduğunu ama bunu gerçekten başaracağıma inanmadığını hissederdim. Josie Pye bile beni görmeye geldi. Bana mahya kirişinde yürümem için meydan okuduğuna üzüldüğünü düşündüğümden onu elimden geldiğince nazikçe karşıladım. Ölmüş olsaydım ömrü boyunca vicdan azabının ağır yükünü taşımak zorunda kalacaktı. Diana çok vefalı bir arkadaş. Yalnız yastığımın başında beni neşelendirmek için her gün geldi. Ama okula döneceğim günü öyle sabırsızlıkla bekliyorum ki; yeni öğretmen hakkında o kadar heyecan verici şeyler duydum. Bütün kızlar onun çok tatlı olduğunu düşünüyor. Diana, harika, kıvırcık, açık renk saçları ve öyle büyüleyici gözleri olduğunu söylüyor. Çok güzel giyiniyormuş; kol kabartmaları Avonlea’daki herkesinkinden daha büyükmüş. İki haftada bir cuma öğleden sonraları ezberden şiir okuma etkinliği yapıyormuş; herkes bir şiir okuyacak ya da bir diyalogda rol alacakmış. Ah, bunu düşünmek bile harika. Josie Pye bundan nefret ettiğini söylüyor ama o da sırf hayal gücü pek kıt olduğu için böyle düşünüyor. Diana, Ruby Gillis ve Jane Andrews gelecek cuma için ‘Bir Sabah Ziyareti’ adlı bir diyalog hazırlıyor. Bayan Stacy, ezberden şiir okuma yapmadıkları cuma öğleden sonraları hepsini ormana götürüp ‘açık hava’ günü yapıyor; eğrelti otlarını, çiçekleri ve kuşları inceliyorlarmış. Her sabah ve akşam beden eğitimi hareketleri de yapıyorlarmış. Bayan Lynde böyle şeyleri hiç duymadığını söylüyor; bütün bunlar kadın öğretmen olmasından kaynaklanıyormuş. Bense harika olmalı diye düşünüyorum; Bayan Stacy’nin ruh ikizim olduğunu anlayacağıma inanıyorum.”
“Anne, açıkça görünen bir şey var,” dedi Marilla. “Barrylerin çatısından düşmen diline hiç zarar vermemiş.”
Bölüm etkileşimi
