Yeşilin Kızı Anne kitap kapağı

14. bölüm / 38

Xıv. Bölüm. — Anne’in İtirafı

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 38Şu an: Xıv. Bölüm. — Anne’in İtirafı
  1. 1 Bölüm I. — Bayan Rachel Lynde Şaşkınlığa Uğruyor1.974 kelime
  2. 2 Bölüm Iı. — Matthew Cuthbert Şaşkınlığa Uğruyor3.489 kelime
  3. 3 Iıı. Bölüm — Marilla Cuthbert Şaşırıyor1.559 kelime
  4. 4 Iv. Bölüm. — Green Gables’ta Sabah1.590 kelime
  5. 5 V. Bölüm. — Anne’in Öyküsü1.459 kelime
  6. 6 Vı. Bölüm. — Marilla Kararını Veriyor1.323 kelime
  7. 7 Vıı. Bölüm — Anne Duasını Ediyor828 kelime
  8. 8 Vııı. Bölüm — Anne’in Yetiştirilmeye Başlanması1.985 kelime
  9. 9 Ix. Bölüm. — Bayan Rachel Lynde Tam Anlamıyla Dehşete Düşüyor1.774 kelime
  10. 10 Bölüm X. — Anne’in Özrü1.819 kelime
  11. 11 Xı. Bölüm. — Anne’in Pazar Okulu İzlenimleri1.271 kelime
  12. 12 Xıı. Bölüm. — Ciddi Bir Yemin ve Söz1.476 kelime
  13. 13 Xııı. Bölüm. — Beklemenin Tatlılığı1.270 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm. — Anne’in İtirafı2.104 kelime · Okuduğun bölüm
  15. 15 BÖLÜM XV. Okul Çaydanlığında Kopan Fırtına3.778 kelime
  16. 16 Bölüm Xvı. — Diana Çaya Davet Ediliyor ve Bunun Acı Sonuçları2.757 kelime
  17. 17 Bölüm Xvıı. — Hayata Yeni Bir İlgi1.479 kelime
  18. 18 Xvııı. Bölüm. — Anne Yardıma Koşuyor2.373 kelime
  19. 19 Xıx. Bölüm. — Bir Konser, Bir Felaket ve Bir İtiraf2.880 kelime
  20. 20 Xx. Bölüm — Yanlış Yola Sapan Güçlü Bir Hayal Gücü1.637 kelime
  21. 21 Xxı. Bölüm — Aromalarda Yeni Bir Deneme2.663 kelime
  22. 22 Bölüm Xxıı. — Anne Çaya Davet Ediliyor1.074 kelime
  23. 23 Xxııı. Bölüm — Anne, Onur Meselesinde Zora Düşüyor1.698 kelime
  24. 24 Xxıv. Bölüm — Bayan Stacy ve Öğrencileri Bir Konser Hazırlıyor1.069 kelime
  25. 25 Xxv. Bölüm — Matthew Kabarık Kol Konusunda Israr Ediyor2.464 kelime
  26. 26 Xxvı. Bölüm. — Öykü Kulübü Kuruluyor1.852 kelime
  27. 27 Xxvıı. Bölüm — Kibir ve Ruh Sıkıntısı1.774 kelime
  28. 28 Xxvııı. Bölüm — Talihsiz Zambak Bakiresi1.967 kelime
  29. 29 Xxıx. Bölüm — Anne’nin Hayatında Bir Dönüm Noktası2.229 kelime
  30. 30 Xxx. Bölüm — Queen’s Sınıfı Kuruluyor2.957 kelime
  31. 31 Xxxı. Bölüm. — Dereyle Irmağın Buluştuğu Yer1.624 kelime
  32. 32 Xxxıı. Bölüm. — Sınavı Kazananların Listesi Açıklanıyor1.851 kelime
  33. 33 Xxxııı. Bölüm — Otel Konseri2.421 kelime
  34. 34 Xxxıv. Bölüm — Queen’s’li Bir Kız1.722 kelime
  35. 35 Xxxv. Bölüm — Queen’s’te Kış1.127 kelime
  36. 36 Xxxvı. Bölüm — Görkem ve Düş1.350 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxvıı. — Adı Ölüm Olan Biçer1.591 kelime
  38. 38 Bölüm Xxxvııı. — Yoldaki Dönemeç1.964 kelime

XIV. BÖLÜM.

Anne’in İtirafı
Piknikten önceki pazartesi akşamı Marilla yüzünde kaygılı bir ifadeyle odasından aşağı indi.

“Anne,” dedi. Tertemiz masanın yanında bezelye ayıklayan küçük kız, Diana’nın öğrettiklerine hakkını verecek bir canlılık ve ifadeyle “Fındık Vadisi’nde Nelly”yi söylüyordu. “Ametist broşumu gördün mü? Dün akşam kiliseden dönünce iğne yastığıma koyduğumu sanıyordum ama hiçbir yerde bulamıyorum.”

“B-Ben öğleden sonra, Yardım Derneği’ne gittiğinizde gördüm,” dedi Anne biraz ağırdan alarak. “Kapınızın önünden geçiyordum; yastığın üstünde görünce bakmak için içeri girdim.”

“Ona dokundun mu?” diye sordu Marilla sertçe.

“E-e-evet,” diye itiraf etti Anne. “Elime alıp yakama taktım; nasıl görüneceğini görmek istedim.”

“Böyle bir şey yapmaya hakkın yoktu. Küçük bir kızın başkasının eşyasına karışması çok yanlış. Her şeyden önce odama girmemeliydin; ayrıca sana ait olmayan bir broşa dokunmamalıydın. Onu nereye koydun?”

“Ah, şifonyerin üstüne geri koydum. Bir dakika bile takmadım. Gerçekten karışmak istemedim, Marilla. İçeri girip broşu denemenin yanlış olduğunu düşünmemiştim ama şimdi anlıyorum; bir daha asla yapmayacağım. Benim iyi bir yanım da bu. Aynı yaramazlığı iki kez yapmam.”

“Geri koymadın,” dedi Marilla. “Broş şifonyerin üstünde yok. Onu dışarı çıkardın ya da başka bir şey yaptın, Anne.”

“Geri koydum,” dedi Anne çabucak—Marilla’ya göre biraz da diklenerek. “İğne yastığına mı sapladım, porselen tepsiye mi bıraktım, tam hatırlamıyorum. Ama kesinlikle geri koydum.”

“Gidip bir daha bakacağım,” dedi Marilla, adil davranmaya karar vererek. “Broşu geri koyduysan hâlâ oradadır. Orada değilse, koymadığını anlarım; hepsi bu!”

Marilla odasına gidip yalnızca şifonyeri değil, broşun bulunabileceğini düşündüğü her yeri dikkatle aradı. Broş hiçbir yerde yoktu; mutfağa geri döndü.

“Anne, broş kayıp. Kendi itirafına göre ona son dokunan sendin. Peki, ona ne yaptın? Hemen doğruyu söyle. Dışarı çıkarıp kaybettin mi?”

“Hayır, kaybetmedim,” dedi Anne ciddi bir ifadeyle, Marilla’nın öfkeli bakışına dosdoğru karşılık vererek. “Broşu odanızdan hiç çıkarmadım; bu doğru, uğruna kafamın kesilmesi gerekse bile—gerçi kafanın kesilmesi nasıl bir şey, pek emin değilim. İşte böyle Marilla.”

Anne’in “İşte böyle” sözü yalnızca iddiasını pekiştirmek içindi ama Marilla bunu meydan okuma saydı.

“Bana yalan söylediğine inanıyorum, Anne,” dedi sertçe. “Yalan söylediğini biliyorum. Artık bütün gerçeği anlatmaya hazır değilsen daha fazla bir şey söyleme. Odana git ve itiraf etmeye hazır olana kadar orada kal.”

“Bezelyeleri de yanımda götüreyim mi?” diye sordu Anne usulca.

“Hayır, onları kendim ayıklarım. Sana dediğimi yap.”

Anne gidince Marilla, akşam işlerini zihni allak bullak olmuş hâlde yaptı. Değerli broşu için kaygılanıyordu. Ya Anne onu kaybettiyse? Üstelik çocuk, aldığını herkesin anlayacağı ortadayken bunu inkâr edecek kadar da yaramazdı! Hem de o masum yüzüyle!

“Başıma ne gelmesini daha çok isterdim, bilmiyorum,” diye düşündü Marilla, sinirle bezelyeleri ayıklarken. “Elbette onu çalmak ya da öyle bir şey yapmak istediğini sanmıyorum. Herhâlde broşu ya oynamak ya da hayal gücünü beslemek için aldı. Aldığı kesin; çünkü kendi anlattığına göre, Anne o odadan çıktıktan sonra bu gece ben yukarı çıkana kadar oraya hiç kimse girmemiş. Broş da kayıp; bundan daha kesin bir şey olamaz. Herhâlde kaybetti ve cezalandırılmaktan korktuğu için itiraf etmeye çekiniyor. Yalan söylediğini düşünmek korkunç. Öfke nöbetinden çok daha kötü. Evinde güvenemeyeceğin bir çocuk bulunması ağır bir sorumluluk. Kurnazlık ve yalancılık—sergilediği şey bu. Doğrusu, broştan çok buna üzülüyorum. Broş konusunda doğruyu söyleseydi bu kadar dert etmezdim.”

Marilla akşam boyunca ara ara odasına gidip broşu aradı ama bulamadı. Yatmadan önce doğu kanadına yaptığı ziyaret de sonuç vermedi. Anne broş hakkında bir şey bilmediğini söyleyip durdu; Marilla’nın onun aldığına dair inancıysa daha da pekişti.

Ertesi sabah olanları Matthew’a anlattı. Matthew şaşkına dönüp kafası karışmıştı; Anne’e duyduğu güveni öyle kolayca yitiremiyordu ama koşulların aleyhinde olduğunu kabul etmesi gerekiyordu.

“Şifonyerin arkasına düşmediğinden emin misin?” diyebildi yalnızca.

“Şifonyeri yerinden oynattım, çekmeceleri çıkardım, her çatlağa her kuytuya baktım,” diye kesin bir yanıt verdi Marilla. “Broş kayıp; onu bu çocuk aldı ve bu konuda yalan söyledi. İşin açık ve tatsız gerçeği bu, Matthew Cuthbert; bununla yüzleşsek iyi olur.”

“Peki, şimdi ne yapacaksın?” diye sordu Matthew umutsuzca; durumla uğraşması gerekenin kendisi değil Marilla olduğu için içten içe şükrediyordu. Bu kez işe karışmaya hiç niyeti yoktu.

“İtiraf edene kadar odasında kalacak,” dedi Marilla sertçe; önceki olayda bu yöntemin işe yaradığını hatırlıyordu. “Sonrasına bakarız. Broşu nereye götürdüğünü söylerse belki bulabiliriz; ama ne olursa olsun ağır bir ceza alması gerekecek, Matthew.”

“Peki, onu cezalandırman gerekecek,” dedi Matthew şapkasına uzanırken. “Unutma, benim bu işle ilgim yok. Beni sen kendin uzak tutmuştun.”

Marilla kendini herkes tarafından terk edilmiş hissetti. Öğüt almak için Bayan Lynde’e bile gidemiyordu. Çok ciddi bir yüzle doğu kanadına çıktı, daha da ciddi bir yüzle oradan ayrıldı. Anne itiraf etmeyi inatla reddediyor, broşu almadığını söyleyip duruyordu. Çocuğun belli ki ağlamaktan gözleri şişmişti; Marilla’nın içine bir acıma duygusu düştü ama bunu sertçe bastırdı. Gece olunca, kendi deyişiyle, “tükenmişti.”

“İtiraf edene kadar bu odada kalacaksın, Anne. Buna kendini alıştır,” dedi kararlılıkla.

“Ama piknik yarın, Marilla!” diye haykırdı Anne. “Gitmeme engel olmayacaksın, değil mi? Sadece öğleden sonra için dışarı çıkmama izin verirsin, değil mi? Sonra istediğin kadar burada seve seve kalırım. Ama pikniğe gitmeliyim.”

“İtiraf edene kadar pikniğe de başka hiçbir yere de gitmeyeceksin, Anne.”

“Ah, Marilla,” diye soluğu kesilerek seslendi Anne.

Ama Marilla dışarı çıkmış, kapıyı kapatmıştı.

Çarşamba sabahı, sanki sırf piknik için hazırlanmış gibi ışıl ışıl ve güzel bir havayla doğdu. Green Gables’ın çevresinde kuşlar ötüyordu; bahçedeki Madonna zambakları, her kapıdan ve pencereden görünmez yellerle içeri dolup koridorlarda ve odalarda kutsama ruhları gibi dolaşan koku dalgaları yayıyordu. Çukurun içindeki huş ağaçları, sanki Anne’in doğu kanadındaki pencereden vereceği o her zamanki sabah selamını bekliyormuş gibi sevinçle el sallıyordu. Ama Anne penceresinde değildi. Marilla kahvaltısını yukarı götürdüğünde çocuğu yatağında dik otururken buldu; solgun ve kararlıydı, dudaklarını sımsıkı kapatmış, gözlerini ışıl ışıl açmıştı.

“Marilla, itiraf etmeye hazırım.”

“Ha!” Marilla tepsiyi bıraktı. Yöntemi yine işe yaramıştı; ama başarısı ona büyük bir acı veriyordu. “Öyleyse anlat bakalım, Anne.”

“Ametist broşu ben aldım,” dedi Anne, ezberlediği bir dersi yineliyormuş gibi. “Dediğin gibi, ben aldım. Odaya girdiğimde alma niyetim yoktu. Ama yakama taktığımda o kadar güzel görünüyordu ki, Marilla, karşı konulmaz bir ayartıya kapıldım. Onu Idlewild’e götürüp Leydi Cordelia Fitzgerald olduğumu hayal etmenin ne kadar heyecan verici olacağını düşündüm. Gerçek bir ametist broşum olsaydı Leydi Cordelia olduğumu hayal etmek çok daha kolay olurdu. Diana’yla kuşburnundan kolyeler yapıyoruz ama kuşburnu ametistin yanında nedir ki? Ben de broşu aldım. Sen eve gelmeden yerine koyabilirim sanmıştım. Zamanı uzatmak için yolun çevresinden dolaştım. Parıltılı Sular Gölü üzerindeki köprüden geçerken broşu çıkarıp bir kez daha baktım. Ah, güneş ışığında nasıl da parlıyordu! Köprüden eğilmişken parmaklarımın arasından kayıverdi—şöyle—ve aşağıya, aşağıya, aşağıya indi; mor mor ışıldayarak Parıltılı Sular Gölü’nün dibine battı, bir daha da çıkmadı. İtiraf konusunda yapabileceğimin en iyisi bu, Marilla.”

Marilla’nın yüreğinde yeniden sıcak bir öfke kabardı. Bu çocuk, çok değer verdiği ametist broşunu alıp kaybetmişti; şimdi de en ufak bir pişmanlık ya da vicdan azabı belirtisi göstermeden, olup biteni sakince anlatıyordu.

“Anne, bu korkunç,” dedi sakin konuşmaya çalışarak. “Duyduğum en yaramaz kız sensin.”

“Evet, galiba öyleyim,” diye sakince kabul etti Anne. “Cezalandırılmam gerektiğini biliyorum. Beni cezalandırmak senin görevin, Marilla. Lütfen hemen cezalandır da bitsin; aklımda hiçbir şey olmadan pikniğe gitmek istiyorum.”

“Piknikmiş! Bugün hiçbir pikniğe gitmeyeceksin, Anne Shirley. Cezan bu. Yaptığının karşılığı olarak bunun yarısı kadar bile ağır değil!”

“Pikniğe gitmeyecek miyim!” Anne ayağa fırlayıp Marilla’nın eline sarıldı. “Ama gidebileceğime söz vermiştin! Ah, Marilla, pikniğe gitmeliyim. İtiraf etmemin nedeni buydu. Beni bunun dışında nasıl istersen öyle cezalandır ama buna dokunma. Ah, Marilla, lütfen, lütfen pikniğe gitmeme izin ver. Dondurmayı düşün! Kim bilir, belki bir daha dondurmanın tadına bakma fırsatım hiç olmayacak.”

Marilla, Anne’in kendisine sarılan ellerini taş kesilmiş gibi bir ifadeyle üzerinden çekti.

“Yalvarmana gerek yok, Anne. Pikniğe gitmeyeceksin; kararım kesin. Hayır, tek kelime daha istemiyorum.”

Anne, Marilla’nın kararından dönmeyeceğini anladı. Ellerini kenetleyip tiz bir çığlık attı, sonra kendini yüzüstü yatağa bırakarak hayal kırıklığı ve umutsuzluğun tam bir boşalışı içinde ağlayıp kıvranmaya başladı.

“Aman Tanrım!” diye soludu Marilla, odadan telaşla çıkarken. “Galiba bu çocuk deli. Aklı başında hiçbir çocuk böyle davranmaz. Deli değilse de düpedüz kötü. Ah, Rachel başından beri haklıymış diye korkuyorum. Ama tarlaya sabanımı sürdüm; artık geri dönmeyeceğim.”

Kasvetli bir sabahtı. Marilla öfkeyle işe koyuldu; yapacak başka bir şey bulamayınca verandanın zeminini ve sütlük raflarını fırçaladı. Ne rafların ne de verandanın buna ihtiyacı vardı—ama Marilla’nın vardı. Sonra dışarı çıkıp avluyu tırmıkladı.

Yemek hazır olunca merdivenlere gidip Anne’e seslendi. Gözyaşlarıyla ıslanmış bir yüz, merdiven trabzanlarının üzerinden trajik bir ifadeyle göründü.

“Yemeğe aşağı gel, Anne.”

“Yemek istemiyorum, Marilla,” dedi Anne hıçkırarak. “Hiçbir şey yiyemem. Kalbim kırık. Onu kırdığın için bir gün vicdan azabı duyacağını sanıyorum, Marilla; ama seni affediyorum. O gün geldiğinde seni affettiğimi hatırla. Ama lütfen benden bir şey yememi isteme; hele haşlanmış domuz etiyle yeşillikleri hiç. İnsan kederliyken haşlanmış domuz etiyle yeşillikler hiç romantik olmuyor.”

Marilla öfkeyle mutfağa dönüp Matthew’a dert yandı. Adalet duygusu ile Anne’e duyduğu yasaklanmış merhamet arasında kalan Matthew perişan bir hâldeydi.

“Peki, broşu almamalıydı, Marilla; bu konuda yalan da söylememeliydi,” diye kederle kabul etti Matthew. Romantik olmayan domuz etiyle yeşilliklerden oluşan tabağına, tıpkı Anne gibi, duygusal çalkantıların böyle bir yemeğe uygun olmadığını düşünüyormuşçasına baktı. “Ama o minicik bir şey—hem de ne ilginç bir minicik şey. Pikniğe gitmeyi bu kadar istiyorken onu göndermemek biraz acımasızca değil mi?”

“Matthew Cuthbert, sana şaşıyorum. Ona çok hafif davrandığımı düşünüyorum. Üstelik ne kadar yaramazlık ettiğinin farkında bile değil gibi; beni en çok kaygılandıran bu. Gerçekten üzülmüş olsaydı bu kadar kötü olmazdı. Sen de bunu anlamıyor gibisin; durmadan kendine bahaneler buluyorsun, görebiliyorum.”

“Ama o minicik bir şey,” diye güçsüzce yineledi Matthew. “Biraz hoşgörülü olmalısın, Marilla. Hiç terbiye görmediğini biliyorsun.”

“Artık görüyor,” diye karşılık verdi Marilla.

Bu yanıt Matthew’ı ikna etmese de susturdu. O akşam yemeği çok kasvetliydi. Yemeğin tek neşeli yanı, ücretli çiftlik işçisi Jerry Buote’ydi; Marilla onun neşesini kişisel bir hakaret sayıyordu.

Bulaşıkları yıkayıp ekmek hamurunu mayalanmaya bırakmış, tavukları da beslemişti. O sırada Marilla, pazartesi öğleden sonra Yardım Derneği’nden dönünce en güzel siyah dantel şalında küçük bir yırtık fark ettiğini hatırladı.

Onu onaracaktı. Şal, sandığındaki bir kutudaydı. Marilla şalı çıkarırken, pencerenin çevresinde sıkıca dolanmış sarmaşıklardan süzülen güneş ışığı şalın içine takılmış bir şeye vurdu; mor ışıkların farklı yüzlerinde parlayıp ışıldadığı bir şeye. Marilla bir solukla ona uzandı. Ametist broşuydu; tokasıyla dantel şalın bir ipliğine takılı duruyordu!

“Aman Tanrım,” dedi Marilla şaşkınlıkla, “bu ne demek? Barry’nin Göleti’nin dibinde olduğunu sandığım broşum burada, sapasağlam duruyor. O kız onu aldığını ve kaybettiğini söylerken ne demek istedi acaba? Doğrusu Green Gables’ın büyülü olduğuna inanacağım. Şimdi hatırladım; pazartesi öğleden sonra şalımı çıkarınca bir dakikalığına şifonyerin üzerine koymuştum. Broş herhâlde bir şekilde ona takıldı. Hay Allah!”

Marilla broş elinde doğu kanadına gitti. Anne ağlamaktan yorulmuş, pencerenin yanında kederli kederli oturuyordu.

“Anne Shirley,” dedi Marilla ağırbaşlılıkla, “broşumu siyah dantel şalıma takılmış hâlde buldum. Şimdi bu sabah anlattığın o saçma sapan hikâyenin ne anlama geldiğini bilmek istiyorum.”

“Ama itiraf edene kadar burada kalacağımı sen söyledin,” diye bitkin bir sesle karşılık verdi Anne. “Ben de pikniğe gitmek zorundaydım, bu yüzden itiraf etmeye karar verdim. Dün gece yatağa girdikten sonra bir itiraf tasarladım ve olabildiğince ilginç hâle getirdim. Unutmayayım diye de tekrar tekrar söyledim. Ama sonuçta pikniğe gitmeme izin vermedin; bütün uğraşım boşa gitti.”

Marilla istemese de gülmek zorunda kaldı. Ama vicdanı onu rahatsız ediyordu.

“Anne, sen de akıl almazsın! Ama haksızlık etmişim—şimdi anlıyorum. Seni hiç yalan söylerken görmemişken sözüne güvenmem gerekirdi. Elbette yapmadığın bir şeyi itiraf etmen doğru değildi; bunu yapmak çok yanlıştı. Ama seni buna ben zorladım. Beni affedersen ben de seni affederim, Anne; sonra yeniden barışırız. Hadi şimdi hazırlan, pikniğe gidiyorsun.”

Anne roket gibi ayağa fırladı.

“Ah, Marilla, çok mu geç kaldım?”

“Hayır, saat daha iki. Herkes yeni yeni toplanıyordur; çay saatine de bir saat vardır. Yüzünü yıka, saçını tara, kareli elbiseni giy. Sana bir sepet hazırlarım. Evde pişmiş yiyecek bol. Jerry’ye alaz renkli atı arabaya koşmasını söyler, seni piknik alanına götürmesini sağlarım.”

“Ah, Marilla,” diye haykırdı Anne, lavaboya koşarken. “Beş dakika önce o kadar mutsuzdum ki hiç doğmamış olmayı diliyordum; şimdi bir melekle yer değiştirmem!”

O gece, mutluluktan kendinden geçmiş ve yorgunluktan tükenmiş Anne, anlatılması imkânsız bir kutsanmışlık hâli içinde Green Gables’a döndü.

“Ah, Marilla, harika bir gün geçirdim. Bugün yeni bir kelime öğrendim: ‘şahane’. Mary Alice Bell’in kullandığını duydum. Çok anlatım gücü olan bir kelime değil mi? Her şey güzeldi. Harika bir çay sofrası kuruldu; sonra Bay Harmon Andrews hepimizi Parıltılı Sular Gölü’nde sandalla gezdirdi—bir seferde altı kişi. Jane Andrews neredeyse sandaldan düşüyordu. Nilüfer toplamak için dışarı doğru eğilmişti; Bay Andrews onu tam zamanında kuşağından yakalamasaydı suya düşüp büyük olasılıkla boğulacaktı. Keşke ben olsaydım. Az kalsın boğulmak ne romantik bir deneyim olurdu. Anlatacak ne heyecanlı bir öykü çıkardı! Bir de dondurma yedik. O dondurmayı anlatmaya kelimeler yetmez. Marilla, inan bana, muhteşemdi.”

O akşam Marilla, bütün olanları örgü sepetinin başında Matthew’a anlattı.

“Hata yaptığımı kabul ediyorum,” diye açık yüreklilikle bitirdi sözlerini. “Ama bir ders aldım. Anne’in ‘itirafını’ düşündükçe gülmeden edemiyorum; gerçi gülmemeliyim, çünkü sonuçta yalandı. Ama nedense öteki kadar kötü gelmiyor; hem ne olursa olsun bunda benim de payım var. Bu çocuğu bazı yönlerden anlamak zor. Ama sonunda iyi biri olacağına inanıyorum. Bir şey kesin: O evdeyken hiçbir ev sıkıcı olmaz.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…