Bölümler 38Şu an: Xxxıı. Bölüm. — Sınavı Kazananların Listesi Açıklanıyor
- 1 Bölüm I. — Bayan Rachel Lynde Şaşkınlığa Uğruyor1.974 kelime
- 2 Bölüm Iı. — Matthew Cuthbert Şaşkınlığa Uğruyor3.489 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — Marilla Cuthbert Şaşırıyor1.559 kelime
- 4 Iv. Bölüm. — Green Gables’ta Sabah1.590 kelime
- 5 V. Bölüm. — Anne’in Öyküsü1.459 kelime
- 6 Vı. Bölüm. — Marilla Kararını Veriyor1.323 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Anne Duasını Ediyor828 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Anne’in Yetiştirilmeye Başlanması1.985 kelime
- 9 Ix. Bölüm. — Bayan Rachel Lynde Tam Anlamıyla Dehşete Düşüyor1.774 kelime
- 10 Bölüm X. — Anne’in Özrü1.819 kelime
- 11 Xı. Bölüm. — Anne’in Pazar Okulu İzlenimleri1.271 kelime
- 12 Xıı. Bölüm. — Ciddi Bir Yemin ve Söz1.476 kelime
- 13 Xııı. Bölüm. — Beklemenin Tatlılığı1.270 kelime
- 14 Xıv. Bölüm. — Anne’in İtirafı2.104 kelime
- 15 BÖLÜM XV. Okul Çaydanlığında Kopan Fırtına3.778 kelime
- 16 Bölüm Xvı. — Diana Çaya Davet Ediliyor ve Bunun Acı Sonuçları2.757 kelime
- 17 Bölüm Xvıı. — Hayata Yeni Bir İlgi1.479 kelime
- 18 Xvııı. Bölüm. — Anne Yardıma Koşuyor2.373 kelime
- 19 Xıx. Bölüm. — Bir Konser, Bir Felaket ve Bir İtiraf2.880 kelime
- 20 Xx. Bölüm — Yanlış Yola Sapan Güçlü Bir Hayal Gücü1.637 kelime
- 21 Xxı. Bölüm — Aromalarda Yeni Bir Deneme2.663 kelime
- 22 Bölüm Xxıı. — Anne Çaya Davet Ediliyor1.074 kelime
- 23 Xxııı. Bölüm — Anne, Onur Meselesinde Zora Düşüyor1.698 kelime
- 24 Xxıv. Bölüm — Bayan Stacy ve Öğrencileri Bir Konser Hazırlıyor1.069 kelime
- 25 Xxv. Bölüm — Matthew Kabarık Kol Konusunda Israr Ediyor2.464 kelime
- 26 Xxvı. Bölüm. — Öykü Kulübü Kuruluyor1.852 kelime
- 27 Xxvıı. Bölüm — Kibir ve Ruh Sıkıntısı1.774 kelime
- 28 Xxvııı. Bölüm — Talihsiz Zambak Bakiresi1.967 kelime
- 29 Xxıx. Bölüm — Anne’nin Hayatında Bir Dönüm Noktası2.229 kelime
- 30 Xxx. Bölüm — Queen’s Sınıfı Kuruluyor2.957 kelime
- 31 Xxxı. Bölüm. — Dereyle Irmağın Buluştuğu Yer1.624 kelime
- 32 Xxxıı. Bölüm. — Sınavı Kazananların Listesi Açıklanıyor1.851 kelime · Okuduğun bölüm
- 33 Xxxııı. Bölüm — Otel Konseri2.421 kelime
- 34 Xxxıv. Bölüm — Queen’s’li Bir Kız1.722 kelime
- 35 Xxxv. Bölüm — Queen’s’te Kış1.127 kelime
- 36 Xxxvı. Bölüm — Görkem ve Düş1.350 kelime
- 37 Bölüm Xxxvıı. — Adı Ölüm Olan Biçer1.591 kelime
- 38 Bölüm Xxxvııı. — Yoldaki Dönemeç1.964 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXXII. BÖLÜM.
Sınavı Kazananların Listesi Açıklanıyor
HAZİRANIN sonuyla birlikte dönem de, Bayan Stacy’nin Avonlea okulundaki öğretmenliği de sona erdi. Anne ile Diana o akşam eve dönerken gerçekten çok üzgündüler. Kızarmış gözleri ve nemli mendilleri, Bayan Stacy’nin veda sözlerinin üç yıl önce benzer bir durumda Bay Phillips’inkiler kadar dokunaklı olduğuna inandırıcı bir kanıttı. Diana, ladin ağaçlı tepenin eteğinden okul binasına dönüp baktı ve derin bir iç çekti.
“Her şeyin sonu gelmiş gibi, değil mi?” dedi kederle.
“Sen benim kadar üzülmemelisin,” dedi Anne, mendilinde kuru bir yer bulmaya boşuna uğraşarak. “Gelecek kış yine döneceksin ama sanırım ben sevgili eski okulumdan sonsuza dek ayrıldım… Tabii sınavı geçersem.”
“Hiç de aynı olmayacak. Bayan Stacy orada olmayacak; sen de, Jane de, Ruby de muhtemelen. Yapayalnız oturacağım, çünkü senden sonra başka bir sıra arkadaşım olsun istemem. Ah Anne, ne güzel günler geçirdik, değil mi? Hepsinin bittiğini düşünmek korkunç.”
Diana’nın burnunun iki yanından iri iki damla yaş süzüldü.
“Ağlamayı kesersen ben de ağlamayabilirim,” diye yalvardı Anne. “Mendilimi kaldırdığım an gözlerinin dolduğunu görüyorum, sonra ben de başlıyorum. Bayan Lynde’in dediği gibi, ‘Neşeli olamıyorsan, olabildiğince neşeli ol.’ Hem, sanırım gelecek yıl geri dönerim. Bazen sınavı geçemeyeceğimi biliyorum; bu anlar gittikçe sıklaşıyor.”
“Ama Bayan Stacy’nin yaptığı sınavlarda harikaydın.”
“Evet ama o sınavlarda heyecanlanmadım. Gerçek sınavı düşündüğümde yüreğimin çevresinde nasıl korkunç, ürpertici bir çırpınma başladığını tahmin bile edemezsin. Bir de numaram on üç; Josie Pye bunun çok uğursuz olduğunu söylüyor. Batıl inançlı değilim, bunun hiçbir şeyi değiştiremeyeceğini de biliyorum. Yine de keşke on üç olmasaydı.”
“Keşke ben de seninle sınava girseydim,” dedi Diana. “Ne kadar eğlenceli olurdu! Ama sanırım akşamları dersleri sıkıştırman gerekecek.”
“Hayır; Bayan Stacy bize kitap açmayacağımıza dair söz verdirdi. Bunun bizi yalnızca yorup kafamızı karıştıracağını söylüyor; yürüyüşe çıkacak, sınavları hiç düşünmeyecek ve erken yatacakmışız. İyi öğüt ama uygulaması zor olacak sanırım; galiba iyi öğütlerin huyu böyle. Prissy Andrews, giriş sınavı haftası her gece neredeyse sabaha kadar oturup canını dişine takarak çalıştığını anlattı; ben de en az onun kadar geç saatlere kadar oturmaya karar vermiştim. Kasabadayken Beechwood’da kalmamı isteyen Halan Josephine ne kadar da nazik.”
“Kasabadayken bana yazacaksın, değil mi?”
“Salı gecesi yazıp ilk günün nasıl geçtiğini anlatacağım,” diye söz verdi Anne.
“Çarşamba postanede seni bekleyeceğim,” diye ant içti Diana.
Anne ertesi pazartesi kasabaya gitti. Söz verdiği gibi Diana çarşamba günü postanede bekledi ve mektubunu aldı.
“Sevgili Diana” [diye yazmıştı Anne],
“Salı gecesi oldu; bunu Beechwood’ın kütüphanesinde yazıyorum. Dün gece odamda yapayalnızken kendimi korkunç derecede yalnız hissettim; yanımda olmanı öyle çok istedim ki. Bayan Stacy’ye söz verdiğim için ‘sınava çalışamadım’ ama tarih kitabımı açmamak, eskiden derslerimi bitirmeden hikâye okumamak için kendimi tutmak kadar zordu.
“Bu sabah Bayan Stacy beni almaya geldi; yolda Jane’e, Ruby’ye ve Josie’ye uğrayıp Akademi’ye gittik. Ruby ellerine dokunmamı istedi; buz gibiydiler. Josie, gözümü bile kırpmamış gibi göründüğümü söyledi ve sınavı geçsem bile öğretmenlik derslerinin yüküne dayanacak kadar güçlü olduğuma inanmadığını ekledi. Josie Pye’yi sevmekte büyük ilerleme kaydetmediğimi hissettiğim zamanlar hâlâ oluyor!
“Akademi’ye vardığımızda Adanın dört bir yanından gelmiş onlarca öğrenci vardı. İlk gördüğümüz kişi basamaklarda oturmuş kendi kendine söylenen Moody Spurgeon oldu. Jane ona ne yaptığını sordu. Sinirlerini yatıştırmak için çarpım tablosunu durmadan tekrarladığını söyledi ve ne olur sözünü kesmememizi istedi; bir an durursa korkuya kapılıp bildiği her şeyi unutuyormuş ama çarpım tablosu bütün bilgilerini yerli yerinde tutuyormuş!
“Sınav odalarına yerleştirildiğimizde Bayan Stacy yanımızdan ayrılmak zorunda kaldı. Jane’le yan yana oturduk; Jane o kadar sakindi ki onu kıskandım. İyi, sakin, aklı başında Jane’in çarpım tablosuna ihtiyacı yoktu! Acaba hissettiğim gibi mi görünüyordum, kalbimin odanın öbür ucundan duyulacak kadar hızlı attığını işitebiliyorlar mı diye düşündüm. Sonra bir adam içeri girdi ve İngilizce sınav kâğıtlarını dağıtmaya başladı. Kâğıdı elime alınca ellerim buz kesti, başım da fırıl fırıl dönmeye başladı. Korkunç bir an sürdü… Diana, dört yıl önce Green Gables’da kalıp kalamayacağımı Marilla’ya sorduğum andaki gibi hissettim. Sonra zihnim berraklaştı, kalbim yeniden atmaya başladı—tamamen durmuş olduğunu söylemeyi unuttum!—çünkü o kâğıtta bir şeyler yapabileceğimi anlamıştım.
“Öğle vakti yemek için eve gittik, sonra öğleden sonraki tarih sınavı için geri döndük. Tarih kâğıdı epey zordu; tarihleri birbirine fena karıştırdım. Yine de bugün oldukça iyi iş çıkardığımı sanıyorum. Ama ah Diana, yarın geometri sınavı var; aklıma geldikçe Öklid kitabımı açmamak için sahip olduğum bütün iradeyi kullanmam gerekiyor. Çarpım tablosunun bana yardımı dokunacağını düşünsem, şimdi başlayıp yarın sabaha kadar ezberden okurdum.
“Bu akşam öteki kızları görmeye gittim. Yolda, dalgın dalgın dolaşan Moody Spurgeon’a rastladım. Tarih sınavında kaldığını bildiğini, anne babasını hayal kırıklığına uğratmak için doğduğunu ve sabah treniyle eve gideceğini söyledi; zaten marangoz olmanın papaz olmaktan daha kolay olduğunu da ekledi. Onu teselli edip sonuna kadar kalmaya ikna ettim; yoksa Bayan Stacy’ye haksızlık etmiş olacaktı. Bazen erkek doğmuş olmayı dilediğim oluyor ama Moody Spurgeon’ı görünce onun kız kardeşi olmadığıma her zaman seviniyorum.”
“Onların pansiyonuna vardığımda Ruby sinir krizi geçiriyordu; İngilizce kâğıdında korkunç bir hata yaptığını yeni fark etmişti. Kendine gelince şehir merkezine gidip dondurma yedik. Keşke sen de yanımızda olsaydın.
“Ah Diana, geometri sınavı bir an önce bitse! Ama neyse, Bayan Lynde’in dediği gibi, ben geometriyi geçsem de kalsam da güneş doğup batmaya devam edecek. Bu doğru ama pek teselli edici değil. Kalırsam keşke güneş de doğup batmasa!”
“Sana bağlılıkla,
“Anne”
Geometri sınavı ve ötekilerin hepsi zamanı gelince bitti. Anne cuma akşamı eve döndü; biraz yorgundu ama ölçülü bir zafer havası taşıyordu. Geldiğinde Diana Green Gables’daydı; yıllardır ayrı kalmışlar gibi karşılaştılar.
“Canım benim, geri döndüğünü görmek harika! Kasabaya gideli sanki yıllar olmuş gibi. Ah Anne, nasıl geçti?”
“Sanırım geometri dışında her şey oldukça iyi geçti. Geçtim mi bilmiyorum; geçemediğime dair içimi ürperten bir his var. Ah, eve dönmek ne güzel! Green Gables dünyadaki en sevgili, en güzel yer.”
“Ötekiler nasıl yaptı?”
“Kızlar kaldıklarından emin olduklarını söylüyor ama bence oldukça iyi yaptılar. Josie, geometri o kadar kolaydı ki on yaşında bir çocuk bile yapabilirdi, diyor! Moody Spurgeon hâlâ tarihten kaldığını düşünüyor, Charlie de cebirden kaldığını söylüyor. Ama sınavı kazananların listesi açıklanana kadar hiçbir şeyi gerçekten bilemeyiz. İki hafta beklemek gerekecek. Böyle bir merak içinde iki hafta yaşamak! Keşke uyuyup her şey bitene kadar uyanmasam.”
Diana, Gilbert Blythe’ın nasıl yaptığını sormanın yararsız olacağını biliyordu, o yüzden yalnızca şunu dedi:
“Ah, sen kesin geçersin. Merak etme.”
“Listede üst sıralarda yer alamayacaksam hiç geçmemeyi yeğlerim,” diye parladı Anne. Bununla, Diana’nın da bildiği gibi, Gilbert Blythe’ın önünde yer almadığı sürece başarısının eksik ve acı olacağını kastediyordu.
Anne sınavlarda başarılı olmak için bütün gücünü harcadı; amacı buydu. Gilbert de öyle. Sokakta bir düzine kez karşılaştılar, birbirlerini tanımıyormuş gibi yan yana geçtiler. Her seferinde Anne başını biraz daha dik tuttu, Gilbert’la kendisinden arkadaşlık istediğinde dost olmadığı için biraz daha çok hayıflandı ve sınavda onu geçmeye biraz daha kararlı oldu. Avonlea’daki bütün alt sınıf öğrencilerinin kimin birinci olacağını merak ettiğini biliyordu. Jimmy Glover ile Ned Wright’ın bu konuda bahse girdiğini, Josie Pye’nin Gilbert’ın birinci olacağından dünyada şüphesi olmadığını söylediğini de biliyordu. Sınavda başarısız olursa duyacağı utancın dayanılmaz olacağını hissediyordu.
Ama iyi sonuç almak istemesinin daha yüce bir nedeni de vardı. Matthew ve Marilla, özellikle de Matthew için “yüksek dereceyle geçmek” istiyordu. Matthew, “bütün Ada’yı geride bırakacağına” inandığını söylemişti. Anne bunun en çılgın düşlerde bile umut edilmesinin akılsızlık olacağını düşünüyordu. Yine de en azından ilk ona girmeyi yürekten diliyordu; böylece Matthew’nun sevecen kahverengi gözlerinde başarısıyla parlayan gururu görebilecekti. Hayal gücünden yoksun denklemlerle çekim ekleri arasında verdiği bütün sıkı emeğin ve sabırlı didinmenin karşılığında bu, gerçekten tatlı bir ödül olurdu.
İki hafta dolunca Anne de Jane, Ruby ve Josie’nin telaşlı eşliğinde postanede “beklemeye” başladı. Charlottetown gazetelerini elleri titreyerek açıyor, giriş sınavı haftasında yaşadıklarından beter bir heyecan ve iç daralması duyuyordu. Charlie ile Gilbert da bu işi yapmaktan geri kalmıyordu ama Moody Spurgeon kararlılıkla uzak durdu.
“Gidip bir gazeteye soğukkanlılıkla bakacak cesaretim yok,” dedi Anne’ye. “Birinin gelip geçip geçmediğimi birdenbire söylemesini bekleyeceğim.”
Sınavı kazananların listesi açıklanmadan üç hafta geçince Anne bu gerginliğe daha fazla dayanamayacağını hissetmeye başladı. İştahı kesildi, Avonlea’daki olaylara ilgisi sönüp gitti. Bayan Lynde, işlerin başında Tory Partisi’nden bir eğitim müfettişi olursa insan başka ne bekleyebilirdi ki, diye söylenip duruyordu. Matthew ise Anne’nin solgunluğunu, ilgisizliğini ve her öğleden sonra postaneden eve ağır adımlarla dönüşünü fark edince bir sonraki seçimde Grit Partisi’ne oy vermesi gerekip gerekmediğini ciddi ciddi düşünmeye başladı.
Ama bir akşam haber geldi. Anne açık penceresinin yanında oturmuş, sınav dertlerini ve dünyanın kaygılarını o an için unutmuş, yaz akşamının güzelliğini içine çekiyordu. Aşağıdaki bahçeden çiçek kokuları yükseliyor, kavaklar esintiyle hışırdıyordu. Köknarların üzerindeki doğu göğü, batıdan yansıyan ışıkla hafifçe pembeye boyanmıştı. Renk ruhunun böyle görünüp görünmediğini düşlere dalarak merak ettiği sırada Diana’nın köknarların arasından, kütük köprünün üzerinden geçip yokuşa doğru elinde çırpınan bir gazeteyle koştuğunu gördü.
Anne, gazetenin ne içerdiğini hemen anlayıp ayağa fırladı. Sınavı kazananların listesi açıklanmıştı! Başı döndü, kalbi canını acıtacak kadar hızlı çarptı. Bir adım bile atamadı. Diana koridordan koşup geldi ve heyecandan kapıyı çalmayı bile akıl edemeden odaya daldı; Anne’ye bu, bir saat sürmüş gibi geldi.
“Anne, sınavı geçtin,” diye bağırdı Diana, “hem de birinci oldun; sen de Gilbert de… berabere kaldınız ama senin adın ilk sırada. Ah, seninle öyle gurur duyuyorum ki!”
Diana gazeteyi masaya, kendini de Anne’nin yatağına bıraktı; soluk soluğaydı, tek kelime daha edemiyordu. Anne lambayı yaktı; kibrit kutusunu devirdi ve titreyen elleri işi başarıncaya kadar yarım düzine kibrit yaktı. Sonra gazeteyi kaptı. Evet, geçmişti; iki yüz kişilik listenin en tepesinde adı duruyordu! Bu an yaşamaya değerdi.
“Harikalar yarattın, Anne,” dedi Diana, kendine gelip doğrularak konuşabildiğinde. Anne gözleri yıldızlar gibi parlayıp kendinden geçmiş halde tek kelime etmemişti. “Babam gazeteyi on dakika önce Bright River’dan getirdi. Öğleden sonra treniyle gelmiş, biliyorsun; postayla ancak yarın ulaşırdı. Sınavı kazananların listesini görünce çılgın gibi buraya koştum. Hepiniz geçtiniz, Moody Spurgeon bile; gerçi tarih sınavında şartlı geçti. Jane’le Ruby iyi sonuç almış, listenin ortalarında; Charlie de öyle. Josie ancak üç puan farkla kıl payı geçmiş ama göreceksin, birinci olmuş gibi havalara girecek. Bayan Stacy ne kadar sevinecek! Ah Anne, böyle bir listenin başında adını görmek nasıl bir duygu? Ben olsam sevinçten çılgına dönerdim. Şu halimle bile neredeyse çılgınım ama sen bir bahar akşamı kadar sakin ve soğukkanlısın.”
“İçim ışıl ışıl,” dedi Anne. “Söylemek istediğim yüzlerce şey var ama onları anlatacak sözcükleri bulamıyorum. Bunu hiç düşlememiştim—hayır, düşlemiştim, yalnızca bir kez! Bir kereliğine, ‘Ya birinci olursam?’ diye düşünmeme izin verdim; hem de titreyerek, biliyorsun. Adanın en iyisi olabileceğimi düşünmek o kadar kibirli ve küstahça gelmişti ki. Bir dakika izin ver, Diana. Matthew’a haber vermek için hemen tarlaya koşmalıyım. Sonra yola çıkıp bu güzel haberi ötekilere veririz.”
Ahırın altındaki samanlığa koştular. Matthew orada samanı sarıyordu. Şanslarına, Bayan Lynde de yol kenarındaki çitin yanında Marilla’yla konuşuyordu.
“Ah Matthew,” diye haykırdı Anne, “sınavı geçtim, hem de birinci oldum—ya da ilk sıralardan birinde! Kibirli değilim ama minnettarım.”
“İşte böyle, ben hep söylemiştim,” dedi Matthew, kazananlar listesine sevinçle bakarak. “Hepsini kolayca geçeceğini biliyordum.”
“Anne, doğrusu iyi iş çıkarmışsın,” dedi Marilla; Bayan Rachel’ın eleştirel bakışlarından Anne’yle ne kadar gurur duyduğunu saklamaya çalışıyordu. Ama iyi yürekli kadın içtenlikle şöyle dedi:
“Bence de çok iyi iş çıkarmış. Bunu söylemekte geri kalacak değilim. Anne, arkadaşlarına gurur kaynağısın; hepimiz seninle gurur duyuyoruz.”
O gece Anne, papaz evinde Bayan Allan’la yaptığı hoş akşam sohbetini ciddi, kısa bir konuşmayla noktaladıktan sonra, ay ışığının parlaklığı altında açık penceresinin yanında tatlı tatlı diz çöküp yüreğinin derinliklerinden gelen bir şükran ve umut duası mırıldandı. Duasında geçmiş için minnet, gelecek içinse saygıyla yakarış vardı. Beyaz yastığında uykuya daldığında düşleri, genç bir kızın arzulayabileceği kadar güzel, aydınlık ve iç açıcıydı.
Bölüm etkileşimi
