Bölümler 38Şu an: Iv. Bölüm. — Green Gables’ta Sabah
- 1 Bölüm I. — Bayan Rachel Lynde Şaşkınlığa Uğruyor1.974 kelime
- 2 Bölüm Iı. — Matthew Cuthbert Şaşkınlığa Uğruyor3.489 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — Marilla Cuthbert Şaşırıyor1.559 kelime
- 4 Iv. Bölüm. — Green Gables’ta Sabah1.590 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 V. Bölüm. — Anne’in Öyküsü1.459 kelime
- 6 Vı. Bölüm. — Marilla Kararını Veriyor1.323 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Anne Duasını Ediyor828 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Anne’in Yetiştirilmeye Başlanması1.985 kelime
- 9 Ix. Bölüm. — Bayan Rachel Lynde Tam Anlamıyla Dehşete Düşüyor1.774 kelime
- 10 Bölüm X. — Anne’in Özrü1.819 kelime
- 11 Xı. Bölüm. — Anne’in Pazar Okulu İzlenimleri1.271 kelime
- 12 Xıı. Bölüm. — Ciddi Bir Yemin ve Söz1.476 kelime
- 13 Xııı. Bölüm. — Beklemenin Tatlılığı1.270 kelime
- 14 Xıv. Bölüm. — Anne’in İtirafı2.104 kelime
- 15 BÖLÜM XV. Okul Çaydanlığında Kopan Fırtına3.778 kelime
- 16 Bölüm Xvı. — Diana Çaya Davet Ediliyor ve Bunun Acı Sonuçları2.757 kelime
- 17 Bölüm Xvıı. — Hayata Yeni Bir İlgi1.479 kelime
- 18 Xvııı. Bölüm. — Anne Yardıma Koşuyor2.373 kelime
- 19 Xıx. Bölüm. — Bir Konser, Bir Felaket ve Bir İtiraf2.880 kelime
- 20 Xx. Bölüm — Yanlış Yola Sapan Güçlü Bir Hayal Gücü1.637 kelime
- 21 Xxı. Bölüm — Aromalarda Yeni Bir Deneme2.663 kelime
- 22 Bölüm Xxıı. — Anne Çaya Davet Ediliyor1.074 kelime
- 23 Xxııı. Bölüm — Anne, Onur Meselesinde Zora Düşüyor1.698 kelime
- 24 Xxıv. Bölüm — Bayan Stacy ve Öğrencileri Bir Konser Hazırlıyor1.069 kelime
- 25 Xxv. Bölüm — Matthew Kabarık Kol Konusunda Israr Ediyor2.464 kelime
- 26 Xxvı. Bölüm. — Öykü Kulübü Kuruluyor1.852 kelime
- 27 Xxvıı. Bölüm — Kibir ve Ruh Sıkıntısı1.774 kelime
- 28 Xxvııı. Bölüm — Talihsiz Zambak Bakiresi1.967 kelime
- 29 Xxıx. Bölüm — Anne’nin Hayatında Bir Dönüm Noktası2.229 kelime
- 30 Xxx. Bölüm — Queen’s Sınıfı Kuruluyor2.957 kelime
- 31 Xxxı. Bölüm. — Dereyle Irmağın Buluştuğu Yer1.624 kelime
- 32 Xxxıı. Bölüm. — Sınavı Kazananların Listesi Açıklanıyor1.851 kelime
- 33 Xxxııı. Bölüm — Otel Konseri2.421 kelime
- 34 Xxxıv. Bölüm — Queen’s’li Bir Kız1.722 kelime
- 35 Xxxv. Bölüm — Queen’s’te Kış1.127 kelime
- 36 Xxxvı. Bölüm — Görkem ve Düş1.350 kelime
- 37 Bölüm Xxxvıı. — Adı Ölüm Olan Biçer1.591 kelime
- 38 Bölüm Xxxvııı. — Yoldaki Dönemeç1.964 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
IV. BÖLÜM.
Green Gables’ta Sabah
Anne uyandığında ortalık iyice aydınlanmıştı. Yatağında doğrulup şaşkınlıkla pencereye baktı; içeri neşeli güneş ışığı sel gibi doluyor, pencerenin dışında beyaz, tüylü bir şey, arada görünen mavi gökyüzünün önünde sallanıyordu.
Bir an nerede olduğunu hatırlayamadı. Önce çok hoş bir şey olmuşçasına içini tatlı bir sevinç kapladı; ardından korkunç bir anı geldi aklına. Burası Green Gables’tı ve erkek olmadığı için onu istemiyorlardı!
Ama sabahtı ve evet, penceresinin dışında çiçeklerle dolu bir kiraz ağacı vardı. Bir sıçrayışta yataktan fırlayıp odanın öteki ucuna geçti. Pencerenin kanadını yukarı itti; uzun zamandır açılmamışçasına—ki gerçekten de öyleydi—zorlanarak, gıcırdayarak yükseldi. O kadar sıkışmıştı ki açık tutmak için hiçbir desteğe gerek yoktu.
Anne dizlerinin üzerine çöktü, gözleri sevinçle ışıldayarak haziran sabahına baktı. Ah, ne kadar güzeldi! Ne hoş bir yerdi! Ya gerçekten burada kalamayacaksa? Kalacağını hayal edecekti. Burada hayal gücüne geniş alan vardı.
Dışarıda kocaman bir kiraz ağacı büyüyordu; dalları eve değecek kadar yakındı ve çiçekleri öyle yoğundu ki neredeyse hiç yaprak görünmüyordu. Evin iki yanında da kocaman birer meyve bahçesi vardı; biri elma, öteki kiraz ağaçlarıyla doluydu. Onlar da çiçek yağmuruna tutulmuş, çimenleri karahindibalarla beneklenmişti. Aşağıdaki bahçede çiçekleriyle mora kesmiş leylak ağaçları vardı; baş döndürücü tatlı kokuları sabah rüzgârıyla pencereye kadar taşınıyordu.
Bahçenin aşağısında, yoncayla kaplı yemyeşil bir tarla, derenin aktığı ve onlarca ak huşun, eğreltiotları, yosunlar ve türlü orman bitkileriyle dolu hoş olasılıkları çağrıştıran çalılıkların arasından hafifçe yükseldiği çukur vadiye doğru eğimle iniyordu. Ötesinde, yeşil ve tüylü ladinlerle köknarların kapladığı bir tepe vardı. Tepedeki bir aralıktan, Parıltılı Sular Gölü’nün öte yanından gördüğü küçük evin gri üçgen duvarı seçiliyordu.
Sol tarafta büyük ahırlar vardı; onların ötesinde, yeşil, hafif eğimli tarlaların aşağılarında denizin parıldayan maviliği görünüyordu.
Güzelliğe düşkün gözleri her şeyin üzerinde dolaştı; Anne hepsini açgözlülükle içine çekiyordu. Zavallı çocuk, ömründe ne kadar da çok çirkin yer görmüştü; oysa burası, düşlediği her yer kadar güzeldi.
Etrafındaki güzellikten başka her şeyi unutup orada diz çökmüşken omzundaki bir el onu irkiltti. Marilla, küçük hayalperestin haberi olmadan içeri girmişti.
“Artık giyinme vakti,” dedi sertçe.
Marilla çocukla nasıl konuşacağını gerçekten bilmiyordu; bu rahatsız edici bilgisizliği, niyeti öyle olmadığı hâlde sözlerini keskin ve sert kılıyordu.
Anne ayağa kalkıp derin bir nefes aldı.
“Ah, ne harika!” dedi, elini dışarıdaki güzel dünyayı bütünüyle gösterecek biçimde sallayarak.
“Büyük bir ağaç,” dedi Marilla, “çiçeği de güzel açıyor ama meyvesi hiç işe yaramaz; küçücük ve kurtlu.”
“Ah, yalnızca ağacı kastetmiyorum; elbette güzel—evet, ışıl ışıl güzel—öyle içten çiçek açıyor ki sanki özellikle çabalıyor. Ama her şeyi kastediyorum: bahçeyi, meyve bahçesini, dereyi, ormanı; şu kocaman, sevgili dünyanın tamamını. Böyle bir sabahta dünyayı sevdiğinizi hissetmez misiniz? Derenin gülüşünü buraya kadar duyabiliyorum. Derelerin ne kadar neşeli olduğunu hiç fark ettiniz mi? Hep gülüyorlar. Kışın bile buzun altından seslerini duydum. Green Gables’ın yakınında bir dere olduğuna çok sevindim. Beni yanınızda tutmayacağınız için bunun benim açımdan fark etmediğini düşünebilirsiniz ama ediyor. Bir daha hiç görmesem bile Green Gables’ta bir dere olduğunu hatırlamayı hep seveceğim. Dere olmasaydı, burada bir dere olması gerektiğine dair o rahatsız edici duygu peşimi bırakmazdı. Bu sabah umutsuzluğun dibinde değilim. Sabahları asla olamam. Sabahların olması harika bir şey, değil mi? Ama çok üzgünüm. Az önce, aslında beni istediğinizi ve sonsuza dek burada kalacağımı hayal etmiştim. Sürdüğü müddetçe beni çok avutmuştu. Ama hayal kurmanın en kötü yanı, bir gün durmanız gerekmesi; can acıtıyor.”
“Giyinip aşağı gel de hayallerini boş ver,” dedi Marilla, araya girecek bir fırsat bulur bulmaz. “Kahvaltı hazır. Yüzünü yıka, saçını tara. Pencereyi açık bırak, yatak örtülerini de yatağın ayak ucuna doğru katla. Olabildiğince çabuk ol.”
Anne belli ki gerektiğinde işe yarar biçimde davranabiliyordu; on dakika içinde aşağı indi. Giysileri düzgünce üstündeydi, saçları taranıp örülmüştü, yüzü yıkanmıştı. Marilla’nın bütün isteklerini yerine getirdiğine dair içi rahattı. Gerçekteyse yatak örtülerini geriye katlamayı unutmuştu.
“Bu sabah epey acıktım,” diye duyurdu Marilla’nın onun için çektiği sandalyeye otururken. “Dün geceki gibi dünya gözüme ıssız bir kır gibi görünmüyor. Güneşli bir sabah olduğuna çok sevindim. Ama yağmurlu sabahları da gerçekten severim. Her tür sabah ilginçtir, sizce de öyle değil mi? Gün boyunca ne olacağını bilemezsiniz; hayal kurmaya da çok alan kalır. Ama bugün yağmur yağmadığına sevindim, çünkü güneşli bir günde neşeli olmak ve sıkıntılara göğüs germek daha kolay. Göğüs germem gereken epey şey var. Kederleri okuyup onları kahramanca yaşadığınızı hayal etmek güzel de, gerçekten başınıza gelince pek hoş olmuyor, değil mi?”
“Aman Tanrım, sus artık,” dedi Marilla. “Küçük bir kız için haddinden fazla konuşuyorsun.”
Bunun üzerine Anne öyle uysalca ve öyle tamamen sustu ki bu kesintisiz sessizlik Marilla’yı biraz huzursuz etti; sanki pek de doğal olmayan bir şeyle karşı karşıyaydı. Matthew da sustu—onun susması doğaldı—bu yüzden yemek boyunca çıt çıkmadı.
Yemek ilerledikçe Anne’in aklı giderek daha çok başka yerlere kaydı; mekanik biçimde yiyor, iri gözlerini pencerenin dışındaki gökyüzüne dikmiş, hiçbir şeyi görmeden bakıyordu. Bu, Marilla’yı her zamankinden de fazla huzursuz etti. Bu tuhaf çocuğun bedeni masada olsa da ruhunun hayal gücünün kanatlarında yükselip uzak, havadar bir bulut ülkesinde dolaştığı hissinden kurtulamıyordu. Böyle bir çocuğu kim yanında isterdi ki?
Yine de Matthew, anlaşılmaz biçimde onu yanında tutmak istiyordu! Marilla, Matthew’un bu sabah da tıpkı önceki akşamki kadar istediğini ve istemeye devam edeceğini hissediyordu. Matthew’un huyu buydu: aklına bir heves koyar, akıl almaz bir inatla ona sarılırdı. Bu inat, sessizliği sayesinde, düşüncesini açık açık söyleseydi olacağından on kat daha güçlü ve etkiliydi.
Yemek bitince Anne hayallerinden sıyrılıp bulaşıkları yıkamayı önerdi.
“Bulaşıkları düzgün yıkayabilir misin?” diye kuşkuyla sordu Marilla.
“Fena değil. Ama çocuklara bakmakta daha iyiyim. O konuda çok deneyimim var. Keşke burada bakabileceğim bir çocuk olsaydı.”
“Şu anda baktığımdan daha fazla çocuğa bakmak istiyormuşum gibi hissetmiyorum. Sen zaten başlı başına yeterince dertsin. Seninle ne yapacağımı bilmiyorum. Matthew tam bir budala.”
“Bence çok iyi biri,” dedi Anne sitemle. “Çok anlayışlı. Ne kadar konuştuğumu önemsemedi; hoşuna gidiyor gibiydi. Onu görür görmez ruh ikizim olduğunu hissettim.”
“Ruh ikizi derken kastın buysa, ikiniz de yeterince tuhafsınız,” dedi Marilla burun kıvırarak. “Evet, bulaşıkları yıkayabilirsin. Bol sıcak su kullan, iyice kuruladığından emin ol. Bu sabah yapacak çok işim var; öğleden sonra White Sands’e gidip Bayan Spencer’ı görmem gerekecek. Benimle geleceksin, seninle ne yapacağımıza karar vereceğiz. Bulaşıklar bitince yukarı çıkıp yatağını yap.”
Süreci dikkatle izleyen Marilla’nın da gördüğü üzere Anne bulaşıkları gayet becerikli yıkadı. Sonra yatağını daha az başarılı biçimde yaptı; çünkü hiç kuş tüyü yatakla boğuşmayı öğrenmemişti. Yine de bir şekilde halledip düzeltti. Marilla, ondan kurtulmak için dışarı çıkıp yemek vaktine kadar oyalanabileceğini söyledi.
Anne yüzü aydınlanmış, gözleri ışıldar hâlde kapıya doğru uçtu. Tam eşikte durdu, dönüp geri geldi ve masanın yanına oturdu; sanki biri üzerine söndürücü kapatmışçasına bütün ışığı ve neşesi sönüverdi.
“Şimdi ne oldu?” diye sordu Marilla.
“Dışarı çıkmaya cesaret edemiyorum,” dedi Anne, bütün dünyasal zevklerinden vazgeçen bir şehit edasıyla. “Burada kalamayacaksam Green Gables’ı sevmenin anlamı yok. Dışarı çıkıp o ağaçlarla, çiçeklerle, meyve bahçesiyle ve dereyle tanışırsam onları sevmekten kendimi alamam. Şimdi bile yeterince zor; bunu daha da zorlaştırmayacağım. Öyle çok dışarı çıkmak istiyorum ki... Her şey beni çağırıyor sanki: ‘Anne, Anne, çık yanımıza. Anne, Anne, oyun arkadaşımız ol.’ Ama yapmasam daha iyi. İnsan ayrılmak zorunda kalacağı şeyleri severse, sonunda onlardan koparılmak gerekmiyor mu? Bir şeyleri sevmekten kaçınmak da çok zor, değil mi? Burada yaşayacağımı sandığımda bu yüzden çok sevinmiştim. Sevecek o kadar çok şeyim, beni engelleyecek hiçbir şey olmayacağını düşünmüştüm. Ama o kısa düş sona erdi. Artık yazgıma boyun eğdim; yeniden boyun eğmez hâle gelirim diye dışarı çıkacağımı sanmıyorum. Şu pencere önündeki sardunyanın adı nedir, lütfen?”
“O, elma kokulu sardunya.”
“Ah, öyle bir adı kastetmiyorum. Sizin kendinizin verdiği bir adı diyorum. Ona bir ad vermediniz mi? Öyleyse ben verebilir miyim? Ona... dur bakayım... Bonny diyebilir miyim? Burada kaldığım sürece ona Bonny desem olur mu? Lütfen izin verin!”
“Aman, umurumda değil. Ama bir sardunyaya ad vermenin ne anlamı var?”
“Ah, sardunya olsalar bile şeylerin bir adı olmasını seviyorum. Onları insana daha çok benzetiyor. Sadece sardunya diye çağrılmak, başka hiçbir ad taşımamak sardunyanın duygularını incitiyor olamaz mı? Siz de sürekli yalnızca ‘kadın’ diye çağrılmayı istemezdiniz. Evet, ona Bonny diyeceğim. Bu sabah yatak odamın penceresinin dışındaki kiraz ağacına da ad verdim. Bembeyaz olduğu için ona Karlar Kraliçesi dedim. Elbette hep çiçekli kalmayacak ama öyle olduğunu hayal edebiliriz, değil mi?”
“Ömrümde onun gibisini ne gördüm ne duydum,” diye mırıldandı Marilla; patates almak için bodruma çekiliyordu. “Matthew’un dediği gibi, biraz ilginç olduğu doğru. Bundan sonra ne diyeceğini merak ederken buldum kendimi bile. Beni de büyüleyecek. Matthew’u büyüledi bile. Dışarı çıkarken bana attığı bakış, dün gece söylediklerini ya da ima ettiklerini baştan sona anlatıyordu. Keşke öteki erkekler gibi olsa da düşündüklerini açıkça söylese. O zaman insan karşılık verebilir, onu mantıklı düşünmeye ikna edebilirdi. Ama yalnızca bakıp duran bir adamla ne yapmalı?”
Marilla bodrumdan yaptığı yolculuktan döndüğünde Anne çenesini ellerine dayamış, gözlerini gökyüzüne dikmiş, yine hayallere dalmıştı. Marilla, erken yemeği sofraya koyana kadar onu öyle bıraktı.
“Bu öğleden sonra kısrağı ve arabayı alabilirim, değil mi Matthew?” dedi Marilla.
Matthew başını sallayıp Anne’e özlemle baktı. Marilla bu bakışı yakaladı ve sertçe şöyle dedi:
“White Sands’e gidip bu işi çözeceğim. Anne’i de götüreceğim; Bayan Spencer muhtemelen onun Nova Scotia’ya hemen geri gönderilmesini ayarlayacak. Çayını hazır bırakırım, inekleri sağma vaktine yetişirim.”
Matthew yine de hiçbir şey söylemedi; Marilla sözlerini ve nefesini boşa harcamış gibi oldu. Karşılık vermeyen bir erkekten daha sinir bozucu bir şey yoktur; tabii karşılık vermeyen bir kadın değilse.
Matthew vakti gelince doru kısrağı arabaya koştu; Marilla ile Anne yola koyuldu. Avlunun kapısını onlar için açtı. Arabayla yavaşça geçerken, sanki kimseye özellikle söylemiyormuş gibi şöyle dedi:
“Dereli küçük Jerry Buote bu sabah buradaydı; ben de yaz için onu tutarım sanırım dedim.”
Marilla yanıt vermedi ama talihsiz doru kısrağa kırbaçla öyle sert vurdu ki böyle bir muameleye alışık olmayan şişman kısrak öfkeyle fırlayıp yolu korkutucu bir hızla indi. Araba zıplaya zıplaya ilerlerken Marilla bir kez arkasına baktı; sinir bozucu Matthew kapıya yaslanmış, onların ardından özlemle bakıyordu.
Bölüm etkileşimi
