Yeşilin Kızı Anne kitap kapağı

16. bölüm / 38

Bölüm Xvı. — Diana Çaya Davet Ediliyor ve Bunun Acı Sonuçları

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 38Şu an: Bölüm Xvı. — Diana Çaya Davet Ediliyor ve Bunun Acı Sonuçları
  1. 1 Bölüm I. — Bayan Rachel Lynde Şaşkınlığa Uğruyor1.974 kelime
  2. 2 Bölüm Iı. — Matthew Cuthbert Şaşkınlığa Uğruyor3.489 kelime
  3. 3 Iıı. Bölüm — Marilla Cuthbert Şaşırıyor1.559 kelime
  4. 4 Iv. Bölüm. — Green Gables’ta Sabah1.590 kelime
  5. 5 V. Bölüm. — Anne’in Öyküsü1.459 kelime
  6. 6 Vı. Bölüm. — Marilla Kararını Veriyor1.323 kelime
  7. 7 Vıı. Bölüm — Anne Duasını Ediyor828 kelime
  8. 8 Vııı. Bölüm — Anne’in Yetiştirilmeye Başlanması1.985 kelime
  9. 9 Ix. Bölüm. — Bayan Rachel Lynde Tam Anlamıyla Dehşete Düşüyor1.774 kelime
  10. 10 Bölüm X. — Anne’in Özrü1.819 kelime
  11. 11 Xı. Bölüm. — Anne’in Pazar Okulu İzlenimleri1.271 kelime
  12. 12 Xıı. Bölüm. — Ciddi Bir Yemin ve Söz1.476 kelime
  13. 13 Xııı. Bölüm. — Beklemenin Tatlılığı1.270 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm. — Anne’in İtirafı2.104 kelime
  15. 15 BÖLÜM XV. Okul Çaydanlığında Kopan Fırtına3.778 kelime
  16. 16 Bölüm Xvı. — Diana Çaya Davet Ediliyor ve Bunun Acı Sonuçları2.757 kelime · Okuduğun bölüm
  17. 17 Bölüm Xvıı. — Hayata Yeni Bir İlgi1.479 kelime
  18. 18 Xvııı. Bölüm. — Anne Yardıma Koşuyor2.373 kelime
  19. 19 Xıx. Bölüm. — Bir Konser, Bir Felaket ve Bir İtiraf2.880 kelime
  20. 20 Xx. Bölüm — Yanlış Yola Sapan Güçlü Bir Hayal Gücü1.637 kelime
  21. 21 Xxı. Bölüm — Aromalarda Yeni Bir Deneme2.663 kelime
  22. 22 Bölüm Xxıı. — Anne Çaya Davet Ediliyor1.074 kelime
  23. 23 Xxııı. Bölüm — Anne, Onur Meselesinde Zora Düşüyor1.698 kelime
  24. 24 Xxıv. Bölüm — Bayan Stacy ve Öğrencileri Bir Konser Hazırlıyor1.069 kelime
  25. 25 Xxv. Bölüm — Matthew Kabarık Kol Konusunda Israr Ediyor2.464 kelime
  26. 26 Xxvı. Bölüm. — Öykü Kulübü Kuruluyor1.852 kelime
  27. 27 Xxvıı. Bölüm — Kibir ve Ruh Sıkıntısı1.774 kelime
  28. 28 Xxvııı. Bölüm — Talihsiz Zambak Bakiresi1.967 kelime
  29. 29 Xxıx. Bölüm — Anne’nin Hayatında Bir Dönüm Noktası2.229 kelime
  30. 30 Xxx. Bölüm — Queen’s Sınıfı Kuruluyor2.957 kelime
  31. 31 Xxxı. Bölüm. — Dereyle Irmağın Buluştuğu Yer1.624 kelime
  32. 32 Xxxıı. Bölüm. — Sınavı Kazananların Listesi Açıklanıyor1.851 kelime
  33. 33 Xxxııı. Bölüm — Otel Konseri2.421 kelime
  34. 34 Xxxıv. Bölüm — Queen’s’li Bir Kız1.722 kelime
  35. 35 Xxxv. Bölüm — Queen’s’te Kış1.127 kelime
  36. 36 Xxxvı. Bölüm — Görkem ve Düş1.350 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxvıı. — Adı Ölüm Olan Biçer1.591 kelime
  38. 38 Bölüm Xxxvııı. — Yoldaki Dönemeç1.964 kelime

BÖLÜM XVI.

Diana Çaya Davet Ediliyor ve Bunun Acı Sonuçları
Green Gables’ta ekim güzel bir aydı. Çukurun içindeki huşlar güneş gibi altın sarısına dönmüş, meyve bahçesinin ardındaki akçaağaçlar koyu bir kızıllığa bürünmüştü. Yol boyunca uzanan yabani kiraz ağaçları en güzel koyu kırmızı ve bronz yeşil tonlarına kavuşmuş, tarlalar da ikinci ürünün güneşinde ısınıyordu.

Anne çevresindeki renklerin dünyasına kendini kaptırmıştı.

“Ah Marilla,” diye haykırdı bir cumartesi sabahı, kollarında göz alıcı dallarla dans eder gibi içeri girerken, “ekimlerin olduğu bir dünyada yaşadığım için çok mutluyum. Eylülden kasıma atlasa idik korkunç olurdu, değil mi? Şu akçaağaç dallarına bak. İçini kıpır kıpır etmiyorlar mı, hem de birkaç kez? Odamı bunlarla süsleyeceğim.”

“Dağınıklıktan başka bir şey değiller,” dedi estetik duygusu pek gelişmemiş olan Marilla. “Odanı durmadan dışarıdan getirdiğin şeylerle doldurup duruyorsun Anne. Yatak odaları uyumak içindir.”

“Ah, bir de hayal kurmak için Marilla. Güzel şeylerin olduğu bir odada insanın hayal kurması çok daha kolay, bilirsin. Bu dalları eski mavi sürahiye koyup masama yerleştireceğim.”

“Öyleyse merdivenlere yaprak dökmemeye dikkat et. Anne, bu öğleden sonra Carmody’de Yardım Derneği toplantısına gidiyorum; hava kararmadan eve dönmem herhalde. Matthew’la Jerry’ye akşam yemeğini sen vereceksin. Geçen sefer yaptığın gibi sofraya oturana kadar çayın demlenmesini beklemeyi unutma.”

“Unutmam çok kötü oldu,” dedi Anne özür dileyerek, “ama o öğleden sonra Menekşe Vadisi’ne bir ad bulmaya çalışıyordum; aklım başka hiçbir şeye yer bırakmadı. Matthew çok iyiydi. Beni hiç azarlamadı. Çayı kendi koydu ve biraz bekleyebileceğimizi söyledi. Beklerken ona güzel bir peri masalı anlattım, böylece zamanın nasıl geçtiğini hiç anlamadı. Çok güzel bir masaldı Marilla. Sonunu unutmuştum, ben de kendim bir son uydurdum; Matthew nerede birleştirdiğimi anlayamadığını söyledi.”

“Anne, gece yarısı kalkıp yemek yemeye kalksan Matthew onu da normal karşılar. Ama bu kez aklını başında tut. Bir de… doğru mu yapıyorum bilmiyorum… belki seni eskisinden de şaşkına çevirir ama Diana’yı öğleden sonrayı seninle geçirmeye ve burada çay içmeye çağırabilirsin.”

“Ah Marilla!” Anne ellerini birbirine kenetledi. “Ne kadar harika! Demek hayal kurabiliyormuşsun; yoksa bunu ne kadar istediğimi anlayamazdın. Ne hoş, ne yetişkin işi gelecek. Misafirim varken çayı demlenmeyi unutacağımdan korkmam. Ah Marilla, gül goncalı çay takımını kullanabilir miyim?”

“Olmaz, tabii ki! Gül goncalı çay takımı ha! Daha neler? Onu yalnızca papaz ya da Yardım Derneği üyeleri geldiğinde kullanırım, bilirsin. Eski kahverengi çay takımını çıkaracaksın. Ama küçük sarı kavanozdaki kiraz reçelini açabilirsin. Zaten artık kullanma vakti geldi; sanırım bozulmaya başlıyor. Biraz meyveli kek kesersin, birkaç kurabiye ve bisküvi de çıkarırsın.”

“Kendimi masanın başında oturup çay doldururken hayal edebiliyorum,” dedi Anne gözlerini mutlulukla kapatarak. “Diana’ya şeker alıp almadığını soracağım! Almadığını biliyorum ama tabii bilmiyormuşum gibi soracağım. Sonra bir dilim daha meyveli kek, biraz daha reçel alması için ısrar edeceğim. Ah Marilla, yalnızca düşünmesi bile harika bir duygu. Gelince şapkasını çıkarması için onu misafir odasına götürebilir miyim? Sonra oturmak için salona geçeriz.”

“Hayır. Seninle misafirin oturma odasında oturursunuz. Ama kilisenin öteki akşamki sosyal etkinliğinden arta kalan, yarısına kadar dolu bir şişe ahududu şerbeti var. Oturma odasındaki dolabın ikinci rafında. İstersen sen de Diana da içebilirsiniz; yanına da ikindi vakti bir kurabiye yersiniz. Matthew patatesleri gemiye taşıdığı için çaya geç kalabilir sanırım.”

Anne çukura doğru uçarcasına koştu, Dryad’ın Pınarı’nın yanından geçip ladin yolundan Bahçe Yokuşu’na çıktı ve Diana’yı çaya çağırdı. Marilla Carmody’ye gitmek üzere arabayla yola çıktıktan az sonra Diana, en iyi ikinci elbisesini giymiş, çaya davet edildiğinde giyinilmesi gerektiği gibi giyinmiş halde geldi. Başka zamanlarda kapıyı çalmadan mutfağa dalardı; ama şimdi ön kapıyı edepli edepli çaldı. Anne de en iyi ikinci elbisesini giymiş halde kapıyı aynı edepli tavırla açınca, iki küçük kız sanki daha önce hiç tanışmamışlar gibi ağırbaşlılıkla el sıkıştı. Bu yapay ciddiyet, Diana şapkasını çıkarması için doğu alınlıklı bölüme götürülüp ayak uçları düzgünce hizalı halde oturma odasında on dakika oturduktan sonra sona erdi.

“Anneniz nasıl?” diye nazikçe sordu Anne; oysa o sabah Bayan Barry’yi sapasağlam ve neşeli halde elma toplarken görmüştü.

“Çok iyi, teşekkür ederim. Bay Cuthbert bu öğleden sonra patatesleri Nilüferli Kumluklar’a taşıyor, değil mi?” dedi Diana. O sabah Matthew’un arabasıyla Bay Harmon Andrews’ların evine gitmişti.

“Evet. Bu yıl patates mahsulümüz çok iyi. Umarım babanın mahsulü de iyidir.”

“Fena değil, teşekkür ederim. Elmalarınızın çoğunu topladınız mı?”

“Hem de nasıl!” dedi Anne, ağırbaşlı olmayı unutup hızla ayağa kalkarak. “Haydi meyve bahçesine çıkıp Red Sweeting elmalarından alalım Diana. Marilla ağaçta kalanların hepsini alabileceğimizi söylüyor. Marilla çok cömert bir kadın. Çayda meyveli kek ve kiraz reçeli yiyebileceğimizi söyledi. Ama misafire ne ikram edeceğini söylemek görgü kurallarına aykırı, o yüzden içecek olarak ne verebileceğimizi söylemeyeceğim. Yalnızca A ve Ş harfleriyle başlıyor ve parlak kırmızı. Parlak kırmızı içeceklere bayılırım, sen de sevmez misin? Tatları başka renklerdeki içeceklerin iki katı güzel.”

Meyve yüklü kocaman dalları yere kadar eğilen bahçe öyle güzeldi ki küçük kızlar öğleden sonranın çoğunu orada geçirdi. Ayazın yeşilliğe kıyamadığı, yumuşak sonbahar güneşinin sıcacık kaldığı çimenli bir köşeye oturup elma yediler ve durmadan konuştular. Diana, okulda olup bitenleri Anne’e uzun uzun anlattı. Gertie Pye’ın yanına oturuyordu ve bundan nefret ediyordu; Gertie durmadan kalemini gıcırdatıyor, bu da onun —Diana’nın— kanını donduruyordu. Ruby Gillis bütün siğillerini gerçekten de bir büyülü çakıl taşıyla yok etmişti; Dere’den yaşlı Mary Joe taşı ona vermişti, yalanı yoktu. Siğilleri taşla ovup yeni ay zamanı taşı sol omzunun üzerinden atınca hepsi geçermiş. Charlie Sloane’ın adı verandanın duvarına Em White’ınkiyle birlikte yazılmıştı; Em White buna çok öfkelenmişti. Sam Boulter sınıfta Bay Phillips’e laf yetiştirmiş, Bay Phillips de onu dövmüştü; bunun üzerine Sam’in babası okula gelip Bay Phillips’e çocuklarından birine bir daha el sürmeye kalkışırsa karşısında kendisini bulacağını söylemişti. Mattie Andrews’un yeni, kırmızı bir başlığı ve üzerinde püskülleri olan mavi bir üstlüğü vardı; havasından geçilmiyordu ve bu insanın midesini kaldırıyordu. Lizzie Wright, Mamie Wilson’la konuşmuyordu; çünkü Mamie Wilson’ın yetişkin kız kardeşi, Lizzie Wright’ın yetişkin kız kardeşinin sevgilisini elinden almıştı. Herkes Anne’i çok özlemiş, yeniden okula gelmesini istemişti. Bir de Gilbert Blythe…”

Ama Anne, Gilbert Blythe hakkında bir şey duymak istemiyordu. Aceleyle ayağa kalkıp içeri geçerek ahududu şerbeti içmeyi önerdi.

Anne, kilerdeki ikinci rafa baktı ama orada ahududu şerbeti şişesi yoktu. Arayınca şişenin en üst rafın arka tarafında olduğu anlaşıldı. Anne şişeyi bir tepsiye koyup bir bardakla birlikte masaya yerleştirdi.

“Haydi, buyur Diana,” dedi Anne kibarca. “Ben şimdi almayayım sanırım. Bunca elmanın ardından canım istemiyor.”

Diana kendine bir bardak doldurdu, parlak kırmızı rengine hayranlıkla baktıktan sonra zarifçe bir yudum aldı.

“Bu ahududu şerbeti çok güzel Anne,” dedi. “Ahududu şerbetinin bu kadar güzel olduğunu bilmiyordum.”

“Beğenmene çok sevindim. İstediğin kadar iç. Ben ateşi harlamak için dışarı çıkacağım. Evi çekip çevirirken insanın aklında ne çok sorumluluk oluyor, değil mi?”

Anne mutfaktan döndüğünde Diana ikinci bardak şerbetini içiyordu; Anne üçüncüyü de içmesi için ısrar edince buna pek itiraz etmedi. Bardaklar dolu doluydu, ahududu şerbeti de gerçekten çok güzeldi.

“İçtiklerimin en güzeli,” dedi Diana. “Bayan Lynde’inkinden çok daha güzel; oysa kendi şerbetini durmadan över. Onunkine hiç benzemiyor.”

“Marilla’nın ahududu şerbetinin Bayan Lynde’inkinden çok daha güzel olacağını sanıyorum,” dedi Anne sadakatle. “Marilla harika bir aşçıdır. Bana yemek yapmayı öğretmeye çalışıyor ama inan bana Diana, bu işte ilerlemek çok zor. Yemek pişirirken hayal gücüne pek yer kalmıyor. Kurallara uymak zorundasın. En son kek yaptığımda un koymayı unuttum. Aklımda seninle benim hakkımızda pek güzel bir hikâye vardı Diana. Çiçek hastalığına yakalanıp çok ağır hasta olduğunu ve herkesin seni terk ettiğini, ama benim cesurca yatağının başına gelip sana bakarak seni hayata döndürdüğümü düşündüm; sonra ben de çiçek hastalığına yakalanıp öldüm ve mezarlıkta şu kavakların altına gömüldüm. Sen de mezarıma bir gül fidanı dikip gözyaşlarınla suladın; gençliğinde senin için hayatını feda eden dostunu hiç ama hiç unutmadın. Ah Diana, ne dokunaklı bir hikâyeydi. Keki karıştırırken gözyaşlarım yanaklarımdan yağmur gibi akıyordu. Ama unu unuttum ve kek berbat oldu. Kek için un çok önemlidir, bilirsin. Marilla çok kızdı, haksız da sayılmaz. Ona büyük dert oluyorum. Geçen hafta puding sosu yüzünden çok mahcup oldu. Salı günü yemekte erikli puding vardı; pudingin yarısı ve bir sürahi sos artmıştı. Marilla bir öğün daha yeteceğini söyledi, kiler rafına koyup üstünü örtmemi istedi. Diana, elimden geldiğince üstünü örtmeye niyetliydim ama içeri taşırken kendimi bir rahibe sanıyordum —elbette Protestanım ama Katolik olduğumu hayal ettim— kırık bir kalbi manastırın inzivasında gömmek için peçe takıyordum; puding sosunun üstünü örtmeyi bütünüyle unuttum. Ertesi sabah aklıma geldi ve kilere koştum. Diana, puding sosunun içinde boğulmuş bir fare bulunca duyduğum dehşeti bir düşün! Fareyi kaşıkla çıkarıp bahçeye attım, sonra kaşığı üç ayrı suda yıkadım. Marilla sağımdaydı; içeri gelince sosu domuzlara versem mi diye sormaya kesinlikle niyetliydim. Ama geldiğinde kendimi ormanda dolaşıp ağaçları istedikleri renge, kırmızıya ya da sarıya boyayan bir kırağı perisi sanıyordum; puding sosunu bir daha aklıma bile getirmedim ve Marilla beni elma toplamaya gönderdi. O sabah Spencervale’den Bay ve Bayan Chester Ross geldiler. Çok şık insanlar, özellikle de Bayan Chester Ross. Marilla beni çağırdığında yemek hazırdı, herkes sofradaydı. Güzel olmasam bile Bayan Chester Ross’un beni hanımefendi gibi bir kız sanmasını istediğim için olabildiğince kibar ve ağırbaşlı davranmaya çalıştım. Marilla bir elinde erikli puding, öbür elinde ısıtılmış puding sosu sürahisiyle gelene kadar her şey yolunda gitti. Diana, o korkunç bir andı. Her şeyi hatırladım, yerimde ayağa kalkıp çığlık attım: ‘Marilla, o puding sosunu sakın kullanma. İçinde bir fare boğulmuştu. Sana söylemeyi unuttum.’ Ah Diana, yüz yaşına da gelsem o berbat anı asla unutmayacağım. Bayan Chester Ross bana öylece baktı; utançtan yerin dibine geçecektim. Ev işlerini o kadar kusursuz yürütür ki bizim hakkımızda ne düşünmüş olabileceğini bir hayal et. Marilla ateş gibi kızardı ama o sırada tek kelime etmedi. Sosu ve pudingi alıp götürdü, yerine çilek reçeli getirdi. Bana da ikram etti ama ağzıma bir lokma koyamadım. Sanki başıma ateşten korlar yığılmıştı. Bayan Chester Ross gittikten sonra Marilla beni fena hâlde azarladı. Ah Diana, ne oldu?”

Diana çok sendeleyerek ayağa kalktı; sonra ellerini başına götürüp yeniden oturdu.

“Çok—çok fenayım,” dedi dili biraz dolaşarak. “Hemen—eve gitmeliyim.”

“Çayını içmeden eve gitmeyi aklından bile geçirme,” diye seslendi Anne telaşla. “Hemen hazırlarım—şu dakika gidip çayı koyacağım.”

“Eve gitmeliyim,” diye tekrarladı Diana, sersemlemiş ama kararlı bir sesle.

“Bari sana biraz yiyecek hazırlayayım,” diye yalvardı Anne. “Bir parça meyveli kekle kiraz reçelinden vereyim. Biraz kanepeye uzan, kendini daha iyi hissedersin. Neren kötü?”

“Eve gitmeliyim,” dedi Diana; başka da bir şey söylemedi. Anne boşuna yalvardı.

“Bir misafirin çay içmeden eve gittiğini hiç duymadım,” diye yakındı. “Ah Diana, gerçekten çiçek hastalığına yakalanmış olabilir misin? Öyleyse sana bakmaya gelirim, buna güvenebilirsin. Seni asla bırakmam. Ama çaydan sonrasına kadar kalmanı ne çok isterdim. Neren kötü?”

“Başım çok dönüyor,” dedi Diana.

Gerçekten de yürürken çok başı dönüyordu. Hayal kırıklığı gözyaşları içinde Anne, Diana’nın şapkasını aldı ve onunla Barry’lerin bahçe çitine kadar gitti. Sonra Yeşil Çatı’ya kadar ağlayarak döndü; ahududu şerbetinden kalanı üzgün üzgün kilere koydu ve Matthew ile Jerry’ye çay hazırladı, ama yaptığı işten aldığı bütün keyif kaçmıştı.

Ertesi gün pazardı; şafaktan alacakaranlığa kadar yağmur bardaktan boşanırcasına yağdığı için Anne Yeşil Çatı’dan dışarı adımını atmadı. Pazartesi öğleden sonra Marilla onu bir iş için Bayan Lynde’lere gönderdi. Anne çok kısa süre sonra yanaklarından gözyaşları süzülerek yoldan koşa koşa geri geldi. Mutfağa daldı ve kendini büyük bir kederle kanepeye yüzüstü attı.

“Yine ne oldu Anne?” diye sordu Marilla kuşku ve kaygıyla. “Umarım Bayan Lynde’e yine ters bir şey söylemedin.”

Anne’den cevap gelmedi; yalnızca daha çok gözyaşı ve daha şiddetli hıçkırıklar duyuldu!

“Anne Shirley, sana soru sorduğumda cevap vermeni istiyorum. Hemen doğrul ve neye ağladığını anlat.”

Anne, ete kemiğe bürünmüş bir trajedi gibi doğruldu.

“Bayan Lynde bugün Bayan Barry’yi görmeye gitmiş, Bayan Barry de korkunç bir hâldeymiş,” diye feryat etti. “Cumartesi Diana’yı sarhoş ettiğimi ve onu eve rezil bir durumda gönderdiğimi söylüyormuş. Büsbütün kötü, şeytan gibi bir kız olmam gerektiğini ve Diana’nın benimle bir daha asla, asla oynamasına izin vermeyeceğini söylüyormuş. Ah Marilla, kederden yıkıldım.”

Marilla bomboş bir şaşkınlıkla ona baktı.

“Diana’yı sarhoş mu ettin!” diye haykırdı sonunda sesini bulunca. “Anne, sen mi Bayan Barry mi delirdi? Ona ne verdin?”

“Ahududu şerbetinden başka bir şey değil,” diye hıçkırdı Anne. “Ahududu şerbetinin insanı sarhoş edeceğini hiç düşünmemiştim Marilla; Diana’nın içtiği gibi üç büyük bardak içse bile. Ah, bu bana Bayan Thomas’ın kocasını hatırlatıyor! Ama onu sarhoş etmek istememiştim.”

“Sarhoşmuş, hadi oradan!” dedi Marilla, oturma odasının kiler dolabına doğru yürüyerek. Rafta, Avonlea’de ün salmış, üç yıllık ev yapımı frenk üzümü şarabından bir şişe duruyordu; Bayan Barry dâhil daha katı görüşlü bazı kişiler şaraba şiddetle karşı çıksa da Marilla şişeyi hemen tanıdı. Aynı anda, Anne’e söylediği gibi ahududu şerbetini kilere değil, mahzene koyduğunu hatırladı.

Elinde şarap şişesiyle mutfağa döndü. İstemese de yüzü seğiriyordu.

“Anne, başını belaya sokmakta gerçekten bir dehasın. Diana’ya ahududu şerbeti yerine frenk üzümü şarabı vermişsin. Aradaki farkı kendin bilmiyor muydun?”

“Tadına hiç bakmadım,” dedi Anne. “Şerbet olduğunu sandım. Çok—çok misafirperver olmak istemiştim. Diana’nın öyle fenalaştı ki eve gitmek zorunda kaldı. Bayan Barry, Bayan Lynde’e onun düpedüz sarhoş olduğunu söylemiş. Annesi nesi olduğunu sorunca anlamsızca gülmüş, sonra uyuyup saatlerce uyumuş. Annesi nefesini koklayınca sarhoş olduğunu anlamış. Dün bütün gün korkunç başı ağrımış. Bayan Barry çok öfkeli. Bunu bilerek yaptığıma inanacak; başka türlü düşünmeye yanaşmayacak.”

“Üç bardak birden içecek kadar açgözlü davrandığı için Diana’yı cezalandırması daha doğru olurdu,” dedi Marilla sertçe. “Bu büyük bardaklardan üçü, içtiği şey yalnız şerbet olsa bile onu hasta ederdi. Neyse, bu hikâye frenk üzümü şarabı yaptığım için bana yüklenenlerin eline iyi bir koz verecek; oysa papazın onaylamadığını öğrendiğimden beri, üç yıldır hiç yapmadım. O şişeyi yalnız hastalık hâli için saklamıştım. Hadi, ağlama çocuğum. Suçun sende olduğunu göremiyorum ama böyle olmasına üzüldüm.”

“Ağlamalıyım,” dedi Anne. “Kalbim kırıldı. Yıldızlar yörüngelerinde bana karşı savaşıyor Marilla. Diana’yla sonsuza dek ayrıldık. Ah Marilla, dostluk yeminimizi ilk ettiğimizde bunun başımıza geleceğini aklımın ucundan bile geçirmezdim.”

“Saçmalama Anne. Bayan Barry suçlu olmadığını anlayınca fikrini değiştirir. Herhâlde bunu aptalca bir şaka falan olsun diye yaptığını sanıyordur. Bu akşam gidip nasıl olduğunu anlatman iyi olur.”

“Diana’nın incinmiş annesiyle yüzleşmeyi düşününce cesaretim kırılıyor,” diye içini çekti Anne. “Marilla, keşke sen gitsen. Sen benden çok daha ağırbaşlısın. Büyük olasılıkla seni benden daha çabuk dinler.”

“Peki, giderim,” dedi Marilla; bunun muhtemelen daha akıllıca olacağını düşünüyordu. “Artık ağlama Anne. Her şey yoluna girer.”

Marilla, Bahçe Yokuşu’ndan döndüğünde her şeyin yoluna gireceği konusundaki fikrini değiştirmişti. Anne onu gözlüyordu; geldiğini görünce kapıya koşup karşıladı.

“Ah Marilla, yüzünden anlıyorum, işe yaramamış,” dedi üzgünce. “Bayan Barry beni bağışlamayacak, değil mi?”

“Bayan Barry ha!” diye tersledi Marilla. “Gördüğüm bütün akıl almaz kadınların en beteri. Her şeyin bir yanlış anlaşılma olduğunu, senin suçun olmadığını söyledim; ama tek kelimeme inanmadı. Üstelik frenk üzümü şarabımı ve bunun kimseyi etkilemeyeceğini hep söylediğimi durmadan başıma kakıp durdu. Ben de açıkça, frenk üzümü şarabının bir seferde üç bardak içilsin diye yapılmadığını söyledim; ben ilgilendiğim bir çocuk bu kadar açgözlü davransaydı onu iyice bir şaplakla ayıltırdım.”

Marilla öfkeyle mutfağa daldı; verandada arkasında perişan bir küçük kız bıraktı. Bir süre sonra Anne başı açık hâlde serin sonbahar alacakaranlığına çıktı; kararlı ve emin adımlarla kurumuş yonca tarlasından, kütük köprüden geçip ladin korusuna girdi. Batıdaki ormanların üzerinde alçakta asılı solgun bir ay yolunu aydınlatıyordu. Ürkek bir tıklamanın ardından kapıya gelen Bayan Barry, eşiğin önünde dudakları bembeyaz kesilmiş, gözleri telaşla parlayan bir yalvaran buldu.

Bayan Barry’nin yüzü sertleşti. Önyargıları ve hoşlanmadığı şeyler güçlü olan bir kadındı; öfkesi, yatıştırılması en güç türden, soğuk ve somurtkandı. Hakkını teslim etmek gerekirse, Anne’in Diana’yı sırf önceden tasarladığı bir kötülükle sarhoş ettiğine gerçekten inanıyordu; küçük kızını böyle bir çocukla daha fazla yakınlaşmanın kötü etkilerinden korumak için de içtenlikle kaygılanıyordu.

“Ne istiyorsun?” dedi soğukça.

Anne ellerini birleştirdi.

“Ah Bayan Barry, lütfen beni bağışlayın. Diana’yı sarhoş etmek istemedim. Böyle bir şeyi nasıl isteyebilirdim ki? Düşünün, iyi yürekli insanların evlat edindiği yoksul, küçük bir yetim kız olsaydınız ve bütün dünyada yalnızca bir can dostunuz bulunsaydı. Onu bilerek sarhoş eder miydiniz? Ben yalnızca ahududu şerbeti olduğunu sanıyordum. Ahududu şerbeti olduğuna kesinlikle inanmıştım. Lütfen Diana’nın benimle bir daha oynamasına izin vermeyeceğinizi söylemeyin. Öyle yaparsanız hayatımın üstünü kapkara bir keder bulutuyla örtersiniz.”

İyi yürekli Bayan Lynde’in yüreğini bir anda yumuşatacak bu konuşma, Bayan Barry’yi daha da öfkelendirmekten başka işe yaramadı. Anne’in büyük laflarından ve dramatik hareketlerinden kuşkulanıyor, çocuğun kendisiyle alay ettiğini sanıyordu. Bu yüzden soğuk ve acımasızca şöyle dedi:

“Diana’nın arkadaşlık etmesine uygun bir kız olduğunu sanmıyorum. Eve git, uslu dur.”

Anne’in dudakları titredi.

“Vedalaşmak için Diana’yı son bir kez görmeme izin vermez misiniz?” diye yalvardı.

“Diana babasıyla Carmody’ye gitti,” dedi Bayan Barry; içeri girip kapıyı kapattı.

Anne umutsuzluğa kapılmış hâlde Yeşil Çatı’ya döndü.

“Son umudum da tükendi,” dedi Marilla’ya. “Gidip Bayan Barry’yi kendim gördüm; bana çok aşağılayıcı davrandı. Marilla, iyi yetişmiş bir kadın olduğunu sanmıyorum. Dua etmekten başka yapacak bir şey yok; ama Tanrı’nın kendisinin bile Bayan Barry gibi inatçı biri karşısında pek bir şey başarabileceğine inanmıyorum.”

“Anne, böyle şeyler söylememelisin,” diye çıkıştı Marilla; kendisinde giderek güçlendiğini fark edip dehşete kapıldığı o yakışıksız gülme eğilimini bastırmaya çalışıyordu. Gerçekten de o gece Matthew’ye bütün hikâyeyi anlatırken Anne’in başına gelenlere kahkahalarla güldü.

Ama yatmadan önce doğu alınlığındaki odaya sessizce girince, Anne’in ağlaya ağlaya uyuyakaldığını gördü; yüzüne alışılmadık bir şefkat yayıldı.

“Zavallı küçük ruh,” diye mırıldandı; çocuğun gözyaşı izleriyle lekelenmiş yüzünden alnına düşen bir tutam saçı kaldırdı. Sonra eğilip yastıktaki kızarmış yanağını öptü.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…