Bölümler 38Şu an: Bölüm Xxxvıı. — Adı Ölüm Olan Biçer
- 1 Bölüm I. — Bayan Rachel Lynde Şaşkınlığa Uğruyor1.974 kelime
- 2 Bölüm Iı. — Matthew Cuthbert Şaşkınlığa Uğruyor3.489 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — Marilla Cuthbert Şaşırıyor1.559 kelime
- 4 Iv. Bölüm. — Green Gables’ta Sabah1.590 kelime
- 5 V. Bölüm. — Anne’in Öyküsü1.459 kelime
- 6 Vı. Bölüm. — Marilla Kararını Veriyor1.323 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Anne Duasını Ediyor828 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Anne’in Yetiştirilmeye Başlanması1.985 kelime
- 9 Ix. Bölüm. — Bayan Rachel Lynde Tam Anlamıyla Dehşete Düşüyor1.774 kelime
- 10 Bölüm X. — Anne’in Özrü1.819 kelime
- 11 Xı. Bölüm. — Anne’in Pazar Okulu İzlenimleri1.271 kelime
- 12 Xıı. Bölüm. — Ciddi Bir Yemin ve Söz1.476 kelime
- 13 Xııı. Bölüm. — Beklemenin Tatlılığı1.270 kelime
- 14 Xıv. Bölüm. — Anne’in İtirafı2.104 kelime
- 15 BÖLÜM XV. Okul Çaydanlığında Kopan Fırtına3.778 kelime
- 16 Bölüm Xvı. — Diana Çaya Davet Ediliyor ve Bunun Acı Sonuçları2.757 kelime
- 17 Bölüm Xvıı. — Hayata Yeni Bir İlgi1.479 kelime
- 18 Xvııı. Bölüm. — Anne Yardıma Koşuyor2.373 kelime
- 19 Xıx. Bölüm. — Bir Konser, Bir Felaket ve Bir İtiraf2.880 kelime
- 20 Xx. Bölüm — Yanlış Yola Sapan Güçlü Bir Hayal Gücü1.637 kelime
- 21 Xxı. Bölüm — Aromalarda Yeni Bir Deneme2.663 kelime
- 22 Bölüm Xxıı. — Anne Çaya Davet Ediliyor1.074 kelime
- 23 Xxııı. Bölüm — Anne, Onur Meselesinde Zora Düşüyor1.698 kelime
- 24 Xxıv. Bölüm — Bayan Stacy ve Öğrencileri Bir Konser Hazırlıyor1.069 kelime
- 25 Xxv. Bölüm — Matthew Kabarık Kol Konusunda Israr Ediyor2.464 kelime
- 26 Xxvı. Bölüm. — Öykü Kulübü Kuruluyor1.852 kelime
- 27 Xxvıı. Bölüm — Kibir ve Ruh Sıkıntısı1.774 kelime
- 28 Xxvııı. Bölüm — Talihsiz Zambak Bakiresi1.967 kelime
- 29 Xxıx. Bölüm — Anne’nin Hayatında Bir Dönüm Noktası2.229 kelime
- 30 Xxx. Bölüm — Queen’s Sınıfı Kuruluyor2.957 kelime
- 31 Xxxı. Bölüm. — Dereyle Irmağın Buluştuğu Yer1.624 kelime
- 32 Xxxıı. Bölüm. — Sınavı Kazananların Listesi Açıklanıyor1.851 kelime
- 33 Xxxııı. Bölüm — Otel Konseri2.421 kelime
- 34 Xxxıv. Bölüm — Queen’s’li Bir Kız1.722 kelime
- 35 Xxxv. Bölüm — Queen’s’te Kış1.127 kelime
- 36 Xxxvı. Bölüm — Görkem ve Düş1.350 kelime
- 37 Bölüm Xxxvıı. — Adı Ölüm Olan Biçer1.591 kelime · Okuduğun bölüm
- 38 Bölüm Xxxvııı. — Yoldaki Dönemeç1.964 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XXXVII.
Adı Ölüm Olan Biçer
“Matthew—Matthew—ne oldu? Matthew, hasta mısın?”
Her kelimesi telaşla kesik kesik çıkan Marilla’ydı konuşan. Anne, elinde beyaz nergislerle koridordan geçtiğinde—Anne’nin beyaz nergisleri yeniden görebilmesi ya da kokusunu sevebilmesi için uzun zaman geçecekti—Marilla’nın sesini duyup sundurmanın kapısında duran Matthew’yi gördü. Elinde katlanmış bir kâğıt vardı; yüzü tuhaf biçimde çökmüş, kül rengini almıştı. Anne çiçekleri düşürdü ve Marilla’yla aynı anda mutfağı aşıp ona doğru koştu. İkisi de geç kalmıştı; ona yetişemeden Matthew eşikten yere yığılmıştı.
“Bayılmış,” diye soludu Marilla. “Anne, Martin’i çağır, çabuk, çabuk! Ahırda.”
Postaneden az önce eve dönmüş olan ücretli işçi Martin hemen doktoru çağırmaya koyuldu; yolda Bahçe Yokuşu’na uğrayıp Bay ve Bayan Barry’yi de gönderdi. Orada bir işi olan Bayan Lynde de onlarla geldi. Anne’yle Marilla’yı, Matthew’yi kendine getirmek için çırpınırken buldular.
Bayan Lynde onları usulca kenara itti, nabzını yokladı, ardından kulağını kalbinin üzerine dayadı. Kaygılı yüzlerine kederle baktı; gözleri yaşardı.
“Ah Marilla,” dedi ağırbaşlılıkla. “Sanırım… onun için yapabileceğimiz bir şey yok.”
“Bayan Lynde, Matthew’nin… Matthew’nin…” Anne o korkunç sözcüğü söyleyemedi; rengi attı, benzi soldu.
“Yavrum, evet; korkarım öyle. Yüzüne bak. Benim kadar çok kez gördüğünde bunun ne anlama geldiğini anlayacaksın.”
Anne kıpırtısız yüze baktı ve orada Yüce Varlık’ın mührünü gördü.
Doktor geldiğinde ölümün anında ve büyük olasılıkla acısız olduğunu, muhtemelen ani bir sarsıntıdan kaynaklandığını söyledi. Sarsıntının nedeni, Matthew’nin elinde tuttuğu ve Martin’in o sabah postaneden getirdiği kâğıtta yazılıydı. Kâğıtta Abbey Bank’ın iflas ettiğine dair bir haber vardı.
Haber Avonlea’da hızla yayıldı; gün boyunca dostlar ve komşular Green Gables’ı doldurdu, ölüye ve geride kalanlara yardım etmek için gelip gittiler. Çekingen, sessiz Matthew Cuthbert ilk kez herkesin ilgi odağı olmuştu; ölümün beyaz heybeti üzerine çökmüş, onu taç giymiş biri gibi diğerlerinden ayırmıştı.
Sakin gece usulca Green Gables’ın üzerine inerken eski ev sessizliğe büründü. Salonda, tabutunda Matthew Cuthbert yatıyordu. Uzun, kır saçları dingin yüzünü çevrelemişti; yüzünde, sanki güzel düşler görerek uyuyormuş gibi tatlı bir gülümseme vardı. Etrafı çiçeklerle çevriliydi: annesinin gelin olduğu günlerde çiftliğin bahçesine diktiği, Matthew’nin gizliden gizliye, söze dökmeden sevdiği eski zaman çiçekleri. Anne onları toplayıp ona getirmişti; bembeyaz yüzündeki kederli, gözyaşsız gözleri yanıyordu. Onun için yapabildiği son şey buydu.
Barry’ler ve Bayan Lynde o gece onlarla kaldı. Diana, Anne’nin penceresinin önünde durduğu doğu cephesindeki çıkmaya gidip usulca sordu:
“Canım Anne, bu gece seninle yatmamı ister misin?”
“Teşekkür ederim, Diana.” Anne dostunun yüzüne dikkatle baktı. “Beni yanlış anlamayacağını umarak, yalnız kalmak istediğimi söyleyeceğim. Korkmuyorum. Olanlardan beri bir dakika bile yalnız kalmadım; yalnız kalmak istiyorum. Tamamen sessizce oturup olanları kavramaya çalışmalıyım. Kavrayamıyorum. Zamanın yarısında Matthew ölmüş olamazmış gibi geliyor; öbür yarısında ise sanki çoktan ölmüş de ben o zamandan beri bu korkunç, dinmeyen sızıyı çekiyormuşum gibi.”
Diana bunu tam anlayamadı. Marilla’nın tutkulu kederini, doğal çekingenliğinin ve ömür boyu edindiği alışkanlıkların sınırlarını aşıp fırtına gibi taşmasını, Anne’nin gözyaşsız ıstırabından daha iyi anlayabiliyordu. Yine de şefkatle çekilip Anne’yi kederle baş başa, ilk nöbetini tutması için yalnız bıraktı.
Anne yalnız kaldığında gözyaşlarının döküleceğini umuyordu. Çok sevdiği, kendisine çok iyi davranmış Matthew için tek damla gözyaşı dökememek ona korkunç geliyordu. Önceki akşam günbatımında onunla yürüyen Matthew şimdi aşağıdaki loş odada, alnında o ürkütücü dinginlikle yatıyordu. Ama önce gözyaşı gelmedi; karanlıkta penceresinin önünde diz çöküp tepenin ötesindeki yıldızlara bakarak dua ettiğinde bile ağlayamadı. Yalnızca aynı korkunç, dinmeyen keder sızısı vardı; günün acısı ve heyecanıyla bitkin düşüp uykuya dalana kadar sızladı durdu.
Gece, çevresinde sessizlik ve karanlık varken uyandı; günün anıları bir keder dalgası gibi üzerine çöktü. Matthew’nin son akşam kapıda vedalaşırken gülümseyen yüzünü görebiliyor, “Benim kızım—gurur duyduğum benim kızım,” diyen sesini duyabiliyordu. Sonra gözyaşları geldi ve Anne yüreği parçalanırcasına ağladı. Marilla onu duydu, teselli etmek için usulca yanına girdi.
“Hadi, hadi, böyle ağlama canım. Ağlamak onu geri getirmez. Bu… böyle ağlaman doğru değil. Bugün bunu biliyordum ama o sırada kendimi tutamadım. Bana her zaman öyle iyi, öyle şefkatli bir kardeş olmuştu… ama Tanrı’nın bildiği vardır.”
“Ah, bırak ağlayayım Marilla,” diye hıçkırdı Anne. “Gözyaşları, içimdeki o sızı kadar canımı yakmıyor. Biraz benimle kal, kolunu bana sar… şöyle. Diana’nın kalmasını isteyemezdim; o iyi, şefkatli, tatlı biri ama bu onun kederi değil. Bunun dışında kalıyor, bana yardım edecek kadar yüreğime yaklaşamazdı. Bu bizim kederimiz; seninle benim. Ah Marilla, onsuz ne yapacağız?”
“Birbirimiz varız Anne. Sen burada olmasaydın, hiç gelmemiş olsaydın ne yapardım bilmiyorum. Ah Anne, belki sana karşı biraz katı ve sert davrandım ama yine de seni Matthew kadar sevmediğimi sanma. Bunu şimdi, söyleyebiliyorken söylemek istiyorum. İçimden geçenleri dile getirmek bana hiçbir zaman kolay olmadı ama böyle zamanlarda daha kolay oluyor. Seni öz kızım, kanımdan canımdan biriymişsin gibi seviyorum; Green Gables’a geldiğinden beri sevincim, tesellim oldun.”
İki gün sonra Matthew Cuthbert’i çiftliğinin eşiğinden, ekip biçtiği tarlalardan, sevdiği meyve bahçelerinden ve diktiği ağaçlardan alıp götürdüler. Sonra Avonlea yeniden alışıldık dinginliğine döndü; Green Gables’ta bile işler eski düzenine girdi, işler yapıldı, görevler eskisi gibi düzenli biçimde yerine getirildi. Yalnız her tanıdık şeyde duyulan “yitirme” sızısı hep kaldı. Kederle ilk kez karşılaşan Anne, her şeyin böyle olabilmesini neredeyse üzücü buluyordu: Matthew olmadan eski hayatlarına devam edebiliyorlardı. Köknarların ardından doğan güneşin ve bahçede açan uçuk pembe tomurcukların ona yine eskisi gibi sevinç verdiğini fark ettiğinde utanca, pişmanlığa benzer bir şey hissetti. Diana’nın ziyaretleri hoşuna gidiyor, onun neşeli sözleri ve tavırları Anne’yi gülümsetip güldürüyordu. Kısacası çiçeklerin, sevginin ve dostluğun güzel dünyası hayal gücünü ve yüreğini coşturma gücünden hiçbir şey yitirmemişti; hayat hâlâ pek çok ısrarlı sesle onu çağırıyordu.
“Matthew artık aramızda değilken bütün bunlardan zevk almak, bir bakıma ona sadakatsizlik gibi geliyor,” dedi bir akşam papaz evi bahçesinde birlikteyken Bayan Allan’a özlemle. “Onu çok özlüyorum, her zaman… ama Bayan Allan, dünya ve hayat yine de bana çok güzel ve ilginç geliyor. Bugün Diana komik bir şey söyledi, ben de kendimi gülerken buldum. O öldüğünde bir daha asla gülemem sanmıştım. Sanki gülmemem gerekiyormuş gibi geliyor.”
“Matthew buradayken senin gülmeni severdi; çevrendeki güzel şeylerden zevk aldığını bilmek de hoşuna giderdi,” dedi Bayan Allan yumuşakça. “Şimdi yalnızca başka bir yere gitti; yine de bunu bilmek hoşuna gider. Doğanın bize sunduğu iyileştirici etkilere yüreğimizi kapatmamalıyız, eminim. Ama nasıl hissettiğini anlıyorum. Sanırım hepimiz aynı şeyi yaşarız. Sevdiğimiz biri artık sevincimizi paylaşmak için yanımızda değilken herhangi bir şeyin bizi mutlu edebileceği düşüncesine içerleriz; hayata duyduğumuz ilgi geri dönerken de sanki kederimize ihanet ediyormuşuz gibi hissederiz.”
“Bu öğleden sonra mezarlığa gidip Matthew’nin mezarına bir gül fidanı diktim,” dedi Anne dalgın dalgın. “Annesinin yıllar önce İskoçya’dan getirdiği küçük beyaz İskoç gülünden bir çelik aldım; Matthew en çok o gülleri severdi. Dikenli dallarındaki çiçekleri küçücük, kokuları da mis gibiydi. Onu mezarının yanına dikerken, yakınına götürmemin hoşuna gideceğini düşünmek beni mutlu etti. Umarım cennette de böyle gülleri vardır. Belki de nice yaz sevdiği o küçük beyaz güllerin ruhları onu karşılamaya gitmiştir. Artık eve dönmeliyim. Marilla yapayalnız, akşamüstü yalnızlık çekiyor.”
“Üniversiteye dönmek için yeniden gittiğinde daha da yalnız kalacak, korkarım,” dedi Bayan Allan.
Anne cevap vermedi; iyi geceler dileyip yavaşça Green Gables’a döndü. Marilla ön kapının basamaklarında oturuyordu; Anne de yanına oturdu. Arkalarındaki kapı açıktı; iç kıvrımlarında deniz günbatımlarını andıran izler taşıyan, iri, pembe bir deniz kabuğuyla açık tutulmuştu.
Anne soluk sarı hanımeli dallarından birkaçını toplayıp saçına taktı. Her hareket ettiğinde havada süzülen bir kutsama gibi üzerinden geçen o nefis kokuyu seviyordu.
“Sen yokken Doktor Spencer uğradı,” dedi Marilla. “Göz uzmanının yarın kasabaya geleceğini söyledi; gözlerimi muayene ettirmem için ısrar ediyor. Sanırım gidip bu işi aradan çıkarsam iyi olacak. Gözlerime uygun gözlüğü verebilirse ona çok minnettar kalırım. Ben yokken burada tek başına kalman sorun olur mu? Martin beni kasabaya götürmek zorunda; yapılacak ütü ve fırın işleri de var.”
“Ben iyiyim. Diana bana arkadaşlık etmek için gelir. Ütüyü de fırın işlerini de hakkıyla hallederim; mendilleri kolalamamdan ya da keki anodin merhemiyle tatlandırmamdan korkmana gerek yok.”
Marilla güldü.
“Ah Anne, o zamanlar ne kadar beceriksiz bir kızdın. Hep bir belaya bulaşırdın. Sana cin girmiş diye düşünürdüm. Saçını boyadığın zamanı hatırlıyor musun?”
“Evet, hem de nasıl. Onu hiç unutmayacağım,” dedi Anne gülümseyip biçimli başına dolanmış kalın örgüsüne dokunarak. “Eskiden saçımın bana ne dert olduğunu düşününce bazen gülüyorum ama çok da gülmüyorum; çünkü o zaman benim için gerçek bir sıkıntıydı. Saçım ve çillerim yüzünden çok acı çekmiştim. Çillerim gerçekten kayboldu; insanlar da saçımın artık kızıl kahverengi olduğunu söyleyecek kadar nazikler. Josie Pye hariç. Dün saçımın eskisinden de kızıl olduğunu, ya da en azından siyah elbisemin daha kızıl gösterdiğini düşündüğünü söyledi. Bir de kızıl saçlıların saçlarına alışıp alışmadığını sordu. Marilla, Josie Pye’yi sevmeye çalışmaktan neredeyse vazgeçtim. Eskiden kahramanca derdim herhalde, öyle büyük bir çaba gösterdim ama Josie Pye sevilecek biri değil.”
“Josie bir Pye,” dedi Marilla sertçe, “ters biri olmasına engel olamaz. O tür insanların toplumda işe yarar bir amacı vardır herhalde ama devedikenlerinin ne işe yaradığını bilmediğim gibi, bunun ne olduğunu da bilmiyorum. Josie öğretmenlik yapacak mı?”
“Hayır, gelecek yıl Queen’s’e dönüyor. Moody Spurgeon ile Charlie Sloane da öyle. Jane’le Ruby öğretmenlik yapacak; ikisi de okul buldu. Jane Newbridge’de, Ruby de batıda bir yerde.”
“Gilbert Blythe da öğretmenlik yapacak, değil mi?”
“Evet,” dedi kısaca.
“Ne hoş görünümlü bir delikanlı,” dedi Marilla dalgın dalgın. “Geçen pazar kilisede gördüm; ne kadar uzun boylu, ne kadar erkekçe görünüyordu. Babası da o yaştayken ona çok benzerdi. John Blythe iyi bir çocuktu. Bir zamanlar onunla çok yakın arkadaştık. İnsanlar ona benim sevgilim derdi.”
Anne bir anda ilgiyle başını kaldırdı.
“Ah Marilla… sonra ne oldu? Neden sen…”
“Kavga ettik. Benden özür dilediğinde onu bağışlamadım. Bir süre sonra bağışlamayı düşünüyordum ama surat asıp öfkelenmiştim; önce onu cezalandırmak istedim. Bir daha hiç gelmedi; Blythe’lar pek gururlu insanlardı. Ama hep… biraz pişmanlık duydum. Fırsatım varken onu bağışlamış olmayı hep diledim.”
“Demek senin de hayatında biraz gönül macerası olmuş,” dedi Anne yumuşakça.
“Evet, herhalde öyle diyebilirsin. Bana bakınca aklına gelmez, değil mi? Ama insanları dış görünüşlerine bakarak anlayamazsın. John’la benim hikâyemizi herkes unuttu. Ben bile unutmuştum. Geçen pazar Gilbert’i görünce hepsi yeniden aklıma geldi.”
Bölüm etkileşimi
