Bölümler 38Şu an: Xııı. Bölüm. — Beklemenin Tatlılığı
- 1 Bölüm I. — Bayan Rachel Lynde Şaşkınlığa Uğruyor1.974 kelime
- 2 Bölüm Iı. — Matthew Cuthbert Şaşkınlığa Uğruyor3.489 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — Marilla Cuthbert Şaşırıyor1.559 kelime
- 4 Iv. Bölüm. — Green Gables’ta Sabah1.590 kelime
- 5 V. Bölüm. — Anne’in Öyküsü1.459 kelime
- 6 Vı. Bölüm. — Marilla Kararını Veriyor1.323 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Anne Duasını Ediyor828 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Anne’in Yetiştirilmeye Başlanması1.985 kelime
- 9 Ix. Bölüm. — Bayan Rachel Lynde Tam Anlamıyla Dehşete Düşüyor1.774 kelime
- 10 Bölüm X. — Anne’in Özrü1.819 kelime
- 11 Xı. Bölüm. — Anne’in Pazar Okulu İzlenimleri1.271 kelime
- 12 Xıı. Bölüm. — Ciddi Bir Yemin ve Söz1.476 kelime
- 13 Xııı. Bölüm. — Beklemenin Tatlılığı1.270 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 Xıv. Bölüm. — Anne’in İtirafı2.104 kelime
- 15 BÖLÜM XV. Okul Çaydanlığında Kopan Fırtına3.778 kelime
- 16 Bölüm Xvı. — Diana Çaya Davet Ediliyor ve Bunun Acı Sonuçları2.757 kelime
- 17 Bölüm Xvıı. — Hayata Yeni Bir İlgi1.479 kelime
- 18 Xvııı. Bölüm. — Anne Yardıma Koşuyor2.373 kelime
- 19 Xıx. Bölüm. — Bir Konser, Bir Felaket ve Bir İtiraf2.880 kelime
- 20 Xx. Bölüm — Yanlış Yola Sapan Güçlü Bir Hayal Gücü1.637 kelime
- 21 Xxı. Bölüm — Aromalarda Yeni Bir Deneme2.663 kelime
- 22 Bölüm Xxıı. — Anne Çaya Davet Ediliyor1.074 kelime
- 23 Xxııı. Bölüm — Anne, Onur Meselesinde Zora Düşüyor1.698 kelime
- 24 Xxıv. Bölüm — Bayan Stacy ve Öğrencileri Bir Konser Hazırlıyor1.069 kelime
- 25 Xxv. Bölüm — Matthew Kabarık Kol Konusunda Israr Ediyor2.464 kelime
- 26 Xxvı. Bölüm. — Öykü Kulübü Kuruluyor1.852 kelime
- 27 Xxvıı. Bölüm — Kibir ve Ruh Sıkıntısı1.774 kelime
- 28 Xxvııı. Bölüm — Talihsiz Zambak Bakiresi1.967 kelime
- 29 Xxıx. Bölüm — Anne’nin Hayatında Bir Dönüm Noktası2.229 kelime
- 30 Xxx. Bölüm — Queen’s Sınıfı Kuruluyor2.957 kelime
- 31 Xxxı. Bölüm. — Dereyle Irmağın Buluştuğu Yer1.624 kelime
- 32 Xxxıı. Bölüm. — Sınavı Kazananların Listesi Açıklanıyor1.851 kelime
- 33 Xxxııı. Bölüm — Otel Konseri2.421 kelime
- 34 Xxxıv. Bölüm — Queen’s’li Bir Kız1.722 kelime
- 35 Xxxv. Bölüm — Queen’s’te Kış1.127 kelime
- 36 Xxxvı. Bölüm — Görkem ve Düş1.350 kelime
- 37 Bölüm Xxxvıı. — Adı Ölüm Olan Biçer1.591 kelime
- 38 Bölüm Xxxvııı. — Yoldaki Dönemeç1.964 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XIII. BÖLÜM.
Beklemenin Tatlılığı
“Anne’nin dikişini dikmek için içeri gelme vakti geldi,” dedi Marilla, saate, ardından da her şeyin sıcaktan uyukladığı sarı ağustos öğleden sonrasına bakarak. “Diana’yla, izin verdiğimden yarım saatten fazla oynadı; şimdi de dışarıda odun yığınının üstüne tünemiş, Matthew’la ağzı hiç durmadan konuşuyor. Oysa işinin başına geçmesi gerektiğini çok iyi biliyor. Tabii o da tam bir budala gibi onu dinliyor. Şu kapılıp gitmiş adama bak! Anne ne kadar çok konuşup ne kadar tuhaf şeyler söylerse, Matthew o kadar mutlu oluyor, besbelli. Anne Shirley, hemen şimdi içeri gel buraya, duyuyor musun beni!”
Batı penceresine art arda gelen kısa tıkırtılar üzerine Anne avludan uçar gibi içeri girdi; gözleri ışıl ışıl, yanakları hafif pembeleşmişti, örgüsü çözülmüş saçları parlak bir sel gibi arkasından akıyordu.
“Ah Marilla,” diye nefes nefese haykırdı, “gelecek hafta pazar okulu pikniği varmış—Parıltılı Sular Gölü’nün hemen yakınındaki Bay Harmon Andrews’un tarlasında. Müfettiş Bell’in eşi Bayan Bell’le Bayan Rachel Lynde dondurma yapacakmış—düşünsene Marilla, dondurma! Ah Marilla, ben de gidebilir miyim?”
“Anne, lütfen saate bir bak. İçeri gelmeni saat kaçta söylemiştim?”
“Saat ikide—ama piknik harika değil mi Marilla? Lütfen gidebilir miyim? Hiç pikniğe gitmedim—pikniklerin hayalini kurdum ama hiç—”
“Evet, saat ikide gelmeni söyledim. Saat üçe çeyrek var. Sözümü neden dinlemediğini öğrenmek isterim, Anne.”
“Ama Marilla, elimden geldiğince gelmeye çalıştım. Idlewild’in ne kadar büyüleyici olduğu hakkında hiçbir fikrin yok. Sonra, tabii, pikniği Matthew’a anlatmam gerekiyordu. Matthew çok anlayışlı bir dinleyici. Lütfen gidebilir miyim?”
“Adına ne dersen de, Idlewild’in büyüsüne kapılmamayı öğrenmen gerekecek. Sana belli bir saatte içeri gel dediğimde, o saati kastediyorum; yarım saat sonrasını değil. Yolda anlayışlı dinleyicilerle laflamak için de durmayacaksın. Pikniğe gelince, elbette gidebilirsin. Pazar okulu öğrencisisin; bütün öteki küçük kızların gideceği bir yere gitmene izin vermemem için bir neden yok.”
“Ama—ama,” diye kekeledi Anne, “Diana herkesin yiyeceklerle dolu bir sepet götürmesi gerektiğini söylüyor. Yemek yapamam, biliyorsun Marilla, ben—ben kabarık kollu bir elbise olmadan pikniğe gitmeyi o kadar dert etmem ama sepetim olmadan gidersem çok utanırım. Diana söylediğinden beri aklımı kurcalayıp duruyor.”
“Artık aklını kurcalamasına gerek yok. Sana bir sepet dolusu yiyecek hazırlarım.”
“Ah, sevgili, iyi Marilla. Bana karşı çok iyisin. Sana öyle minnettarım ki.”
“Ah”larını bitiren Anne, kendini Marilla’nın kollarına bıraktı ve onun solgun yanağını coşkuyla öptü. Hayatında ilk kez bir çocuk, kendi isteğiyle Marilla’nın yüzüne dudaklarını değdirmişti. Yine o ani, şaşırtıcı tatlılık duygusu içini titretti. Anne’in düşünmeden kondurduğu öpücük onu gizliden gizliye çok sevindirmişti; belki de bu yüzden tersçe şöyle dedi:
“Hadi bakalım, öpücük saçmalığını bırak. Sana söylendiği gibi yapmanı yeğlerim. Yemek pişirmeye gelince, yakında sana ders vermeye başlayacağım. Ama o kadar dalgınsın ki, Anne; başlamadan önce biraz aklını başına toplamanı, düzenli olmayı öğrenmeni bekledim. Yemek yaparken aklını başında tutmalısın; işin ortasında durup düşüncelerinin dünyayı dolaşmasına izin vermemelisin. Şimdi kapitone işini çıkar da çay saatinden önce karelerden birini bitir.”
“Yama işi yapmayı sevmiyorum,” dedi Anne üzgün üzgün; dikiş sepetini arayıp buldu ve önündeki küçük kırmızı beyaz baklava dilimleri yığınının başına iç çekerek oturdu. “Bazı dikiş işleri güzel olabilir ama yama işinde hayal gücüne yer yok. Bir dikişin ardından öteki geliyor, ama hiç ilerlemiyormuşsun gibi. Yine de oynamaktan başka yapacak hiçbir işi olmayan başka bir yerdeki Anne olmaktansa, Green Gableslı Anne olup yama işi yapmayı tercih ederim. Yama işi yaparken zamanın, Diana’yla oynarken aktığı kadar çabuk geçmesini isterdim. Ah Marilla, öyle güzel vakit geçiriyoruz ki. Hayal gücünün çoğunu ben sağlıyorum ama bu işte iyiyim. Diana onun dışındaki her bakımdan kusursuz. Çiftliğimizle Bay Barry’nin çiftliği arasında uzanan derenin öte yanındaki küçük toprak parçasını biliyorsun. Bay William Bell’e ait; köşesinde küçük bir ak huş ağacı kümesi var—Marilla, burası en romantik yer. Diana’yla oyun evimizi oraya kurduk. Adına Idlewild diyoruz. Şiir gibi bir ad değil mi? Bulmamın epey zaman aldığını söyleyebilirim. Bulmadan önce neredeyse bütün gece uyanık kaldım. Tam uykuya dalarken aklıma birden, sanki içime doğmuş gibi geldi. Diana bunu duyunca mest oldu. Evimizi çok güzel döşedik. Gelip görmelisin, Marilla—gelir misin? Üstü yosun kaplı kocaman taşları oturak yaptık; ağaçtan ağaca uzanan tahtalarımız da raflarımız. Bütün tabak çanağımızı üstlerine dizdik. Elbette hepsi kırık ama hepsini sağlam diye düşünmek dünyanın en kolay işi. Üstünde kırmızıyla sarı sarmaşık dalı olan bir tabak parçası özellikle güzel. Onu salonda tutuyoruz; peri camı da orada. Peri camı rüya gibi güzel. Diana onu tavuk kümeslerinin arkasındaki ormanda bulmuş. Her yanı gökkuşağı dolu—daha büyüyüp kocaman olmamış küçücük, körpe gökkuşakları. Diana’nın annesi, bir zamanlar sahip oldukları asılı lambadan kopmuş bir parça olduğunu söylemiş. Ama perilerin onu bir gece balo verirken kaybettiğini düşünmek daha hoş; biz de bu yüzden ona peri camı diyoruz. Matthew bize bir masa yapacak. Ah, Bay Barry’nin tarlasındaki şu küçük yuvarlak gölete Willowmere adını verdik. Adını Diana’nın ödünç verdiği kitaptan aldım. Ne heyecanlı bir kitaptı Marilla! Kahramanın beş âşığı vardı. Ben bir tanesiyle yetinirdim, sen de öyle değil mi? Çok güzeldi ve büyük acılar çekti. Kolayca bayılabiliyordu. Ben de bayılabilmeyi çok isterdim, sen istemez miydin Marilla? Çok romantik. Ama bu kadar zayıf olmama rağmen aslında çok sağlıklıyım. Yine de biraz şişmanladığımı sanıyorum. Sence de öyle mi? Her sabah kalkınca çukurlar çıkmış mı diye dirseklerime bakıyorum. Diana’ya dirsek boyu kollu yeni bir elbise dikiliyor. Pikniğe onu giyecek. Ah, umarım gelecek çarşamba hava güzel olur. Pikniğe gitmemi engelleyecek bir şey olursa hayal kırıklığına dayanabileceğimi sanmıyorum. Herhâlde atlatırım ama bunun ömür boyu sürecek bir keder olacağından eminim. Sonraki yıllarda yüz pikniğe gitsem de fark etmez; bu pikniği kaçırmanın yerini tutmaz. Parıltılı Sular Gölü’nde kayıklar olacak—bir de dondurma, söylediğim gibi. Daha önce hiç dondurma tatmadım. Diana nasıl bir şey olduğunu anlatmaya çalıştı ama sanırım dondurma, hayal gücünü aşan şeylerden biri.”
“Anne, saate bakılırsa on dakikadır aralıksız konuşuyorsun,” dedi Marilla. “Şimdi sırf merak ettiğim için, bakalım aynı süre boyunca dilini tutabilecek misin?”
Anne istendiği gibi sustu. Ama haftanın geri kalanında piknikten söz etti, pikniği düşündü, piknik düşleri gördü. Cumartesi yağmur yağdı. Çarşambaya kadar, hatta çarşamba günü de yağmurun sürmesinden öyle telaşlandı ki Marilla, sinirlerini yatıştırmak için ona bir kapitone karesi daha diktirdi.
Pazar günü Anne, kiliseden eve dönerlerken pikniği kürsüden duyuran papazı dinlediğinde heyecandan bütün bedeninin buz kestiğini Marilla’ya anlattı.
“Sırtımda bir aşağı bir yukarı öyle bir ürperti dolaştı ki, Marilla! O ana kadar gerçekten piknik olacağına inandığımı sanmıyorum. Belki de yalnızca hayal etmişimdir diye korkmadan edemiyordum. Ama papaz kürsüden bir şey söylediyse, inanmak zorundasın.”
“Bir şeylere fazla umut bağlıyorsun, Anne,” dedi Marilla iç çekerek. “Hayatın boyunca seni pek çok hayal kırıklığının beklediğinden korkuyorum.”
“Ah Marilla, bir şeyleri dört gözle beklemek, onların verdiği keyfin yarısıdır,” diye haykırdı Anne. “İstediklerin gerçekleşmeyebilir ama onları beklemenin keyfini yaşamanı kimse engelleyemez. Bayan Lynde, ‘Hiçbir şey beklemeyenler kutludur; çünkü hayal kırıklığına uğramazlar,’ der. Ama bence hiçbir şey beklememek, hayal kırıklığına uğramaktan daha kötü.”
Marilla o gün, her zamanki gibi ametist broşunu takıp kiliseye gitti. Marilla broşunu kiliseye her zaman takardı. Onu takmamayı, neredeyse Kutsal Kitabı’nı ya da bağış için ayırdığı on senti unutmak kadar saygısızca bulurdu. Ametist broşu, Marilla’nın en değerli eşyasıydı. Denize açılan bir amcası onu annesine vermiş, annesi de Marilla’ya bırakmıştı. Broş, annesinin saçından bir örgünün yer aldığı, çevresi çok ince ametistlerle süslü eski usul oval bir broştu. Marilla değerli taşlardan pek anlamadığı için ametistlerin aslında ne kadar kaliteli olduğunu bilmiyordu; ama onları çok güzel buluyor, kahverengi saten elbisesinin yakasının üstünde, boğazına düşen mor ışıltılarını göremese bile hoş bir bilinçle duyumsuyordu.
Anne broşu ilk gördüğünde hayranlıktan büyülenmişti.
“Ah Marilla, broşun inanılmaz zarif. Üstündeyken vaaza ya da dualara nasıl dikkat edebildiğini anlamıyorum. Ben dinleyemezdim, biliyorum. Ametistler öyle güzel ki. Ben eskiden elmasları da böyle sanırdım. Uzun zaman önce, hiç elmas görmemişken onlar hakkında okumuş ve nasıl göründüklerini hayal etmeye çalışmıştım. Güzel, ışıl ışıl mor taşlar olacaklarını düşünmüştüm. Bir gün bir hanımın yüzüğünde gerçek bir elmas gördüğümde öyle hayal kırıklığına uğradım ki ağladım. Elbette çok güzeldi ama benim hayalimdeki elmas değildi. Broşunu bir dakikalığına elime almama izin verir misin, Marilla? Sence ametistler güzel menekşelerin ruhu olabilir mi?”
Bölüm etkileşimi
