Yeşilin Kızı Anne kitap kapağı

26. bölüm / 38

Xxvı. Bölüm. — Öykü Kulübü Kuruluyor

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 38Şu an: Xxvı. Bölüm. — Öykü Kulübü Kuruluyor
  1. 1 Bölüm I. — Bayan Rachel Lynde Şaşkınlığa Uğruyor1.974 kelime
  2. 2 Bölüm Iı. — Matthew Cuthbert Şaşkınlığa Uğruyor3.489 kelime
  3. 3 Iıı. Bölüm — Marilla Cuthbert Şaşırıyor1.559 kelime
  4. 4 Iv. Bölüm. — Green Gables’ta Sabah1.590 kelime
  5. 5 V. Bölüm. — Anne’in Öyküsü1.459 kelime
  6. 6 Vı. Bölüm. — Marilla Kararını Veriyor1.323 kelime
  7. 7 Vıı. Bölüm — Anne Duasını Ediyor828 kelime
  8. 8 Vııı. Bölüm — Anne’in Yetiştirilmeye Başlanması1.985 kelime
  9. 9 Ix. Bölüm. — Bayan Rachel Lynde Tam Anlamıyla Dehşete Düşüyor1.774 kelime
  10. 10 Bölüm X. — Anne’in Özrü1.819 kelime
  11. 11 Xı. Bölüm. — Anne’in Pazar Okulu İzlenimleri1.271 kelime
  12. 12 Xıı. Bölüm. — Ciddi Bir Yemin ve Söz1.476 kelime
  13. 13 Xııı. Bölüm. — Beklemenin Tatlılığı1.270 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm. — Anne’in İtirafı2.104 kelime
  15. 15 BÖLÜM XV. Okul Çaydanlığında Kopan Fırtına3.778 kelime
  16. 16 Bölüm Xvı. — Diana Çaya Davet Ediliyor ve Bunun Acı Sonuçları2.757 kelime
  17. 17 Bölüm Xvıı. — Hayata Yeni Bir İlgi1.479 kelime
  18. 18 Xvııı. Bölüm. — Anne Yardıma Koşuyor2.373 kelime
  19. 19 Xıx. Bölüm. — Bir Konser, Bir Felaket ve Bir İtiraf2.880 kelime
  20. 20 Xx. Bölüm — Yanlış Yola Sapan Güçlü Bir Hayal Gücü1.637 kelime
  21. 21 Xxı. Bölüm — Aromalarda Yeni Bir Deneme2.663 kelime
  22. 22 Bölüm Xxıı. — Anne Çaya Davet Ediliyor1.074 kelime
  23. 23 Xxııı. Bölüm — Anne, Onur Meselesinde Zora Düşüyor1.698 kelime
  24. 24 Xxıv. Bölüm — Bayan Stacy ve Öğrencileri Bir Konser Hazırlıyor1.069 kelime
  25. 25 Xxv. Bölüm — Matthew Kabarık Kol Konusunda Israr Ediyor2.464 kelime
  26. 26 Xxvı. Bölüm. — Öykü Kulübü Kuruluyor1.852 kelime · Okuduğun bölüm
  27. 27 Xxvıı. Bölüm — Kibir ve Ruh Sıkıntısı1.774 kelime
  28. 28 Xxvııı. Bölüm — Talihsiz Zambak Bakiresi1.967 kelime
  29. 29 Xxıx. Bölüm — Anne’nin Hayatında Bir Dönüm Noktası2.229 kelime
  30. 30 Xxx. Bölüm — Queen’s Sınıfı Kuruluyor2.957 kelime
  31. 31 Xxxı. Bölüm. — Dereyle Irmağın Buluştuğu Yer1.624 kelime
  32. 32 Xxxıı. Bölüm. — Sınavı Kazananların Listesi Açıklanıyor1.851 kelime
  33. 33 Xxxııı. Bölüm — Otel Konseri2.421 kelime
  34. 34 Xxxıv. Bölüm — Queen’s’li Bir Kız1.722 kelime
  35. 35 Xxxv. Bölüm — Queen’s’te Kış1.127 kelime
  36. 36 Xxxvı. Bölüm — Görkem ve Düş1.350 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxvıı. — Adı Ölüm Olan Biçer1.591 kelime
  38. 38 Bölüm Xxxvııı. — Yoldaki Dönemeç1.964 kelime

XXVI. BÖLÜM.

Öykü Kulübü Kuruluyor
GENÇ Avonlea, yeniden tekdüze yaşama dönmekte zorlanıyordu. Özellikle Anne’e her şey, haftalardır yudumladığı heyecan kadehinin ardından, korkunç derecede tatsız, bayat ve verimsiz geliyordu. Konserden önceki o uzak günlerin sakin zevklerine geri dönebilir miydi? Diana’ya söylediğine göre, başta bunun gerçekten mümkün olacağını sanmıyordu.

“Diana, hayatın o eski günlerdeki gibi bir daha asla olamayacağından kesinlikle eminim,” dedi kederle; sanki en az elli yıl önceki bir dönemden söz ediyordu. “Belki zamanla alışırım ama konserlerin insanı gündelik hayattan soğutmasından korkuyorum. Marilla’nın onaylamamasının nedeni herhalde bu. Marilla çok aklı başında bir kadın. Aklı başında olmak çok daha iyi olmalı; ama yine de aklı başında biri olmak ister miydim, bilmiyorum, çünkü onlar hiç romantik değil. Bayan Lynde hiçbir zaman öyle biri olmayacağımı söylüyor ama insan bilemez. Şu anda büyüyünce aklı başında biri olabilirim gibi geliyor. Belki de yalnızca yorgun olduğum içindir. Dün gece uzun süre uyuyamadım. Yatıp konseri tekrar tekrar hayal ettim. Böyle etkinliklerin güzel yanı da bu işte; sonradan hatırlaması çok hoş oluyor.”

Sonunda Avonlea okulu da eski düzenine döndü, eski ilgi alanlarına yöneldi. Elbette konserin izleri kaldı. Sahnedeki yerlerinin önceliği konusunda tartışan Ruby Gillis ile Emma White artık aynı sırada oturmuyordu; üç yıllık umut vadeden arkadaşlıkları sona ermişti. Josie Pye, Bessie Wright’a Julia Bell’in şiir okumak için ayağa kalktığında başını sallayan bir tavuğu andırdığını söylemiş, Bessie de bunu Julia’ya anlatmıştı; bu yüzden Josie Pye ile Julia Bell üç ay boyunca birbirleriyle konuşmadılar. Sloane’ların hiçbiri Bell’lerle görüşmek istemiyordu; çünkü Bell’ler, programda Sloane’ların yapacak çok işi olduğunu söylemiş, Sloane’lar da Bell’lerin kendilerine düşen azıcık işi bile doğru dürüst yapamayacağını karşılık vermişti. Sonunda Charlie Sloane, Anne Shirley’nin şiir okumaları sırasında gösteriş yaptığını söyleyen Moody Spurgeon MacPherson’la kavga etti ve Moody Spurgeon dayak yedi; bunun üzerine kız kardeşi Ella May, kışın geri kalanında Anne Shirley’yle konuşmadı. Bu küçük sürtüşmeler dışında Bayan Stacy’nin küçük krallığında işler düzenli ve sorunsuz yürüyordu.

Kış haftaları geçip gitti. Kış alışılmadık ölçüde ılıktı; kar o kadar azdı ki Anne’le Diana neredeyse her gün Huş Yolu’ndan yürüyerek okula gidebildiler. Anne’in doğum gününde bu yoldan hafif adımlarla ilerliyor, sohbet ederlerken çevreyi gözleriyle kulaklarıyla dikkatle izliyorlardı; çünkü Bayan Stacy yakında “Ormanda Kış Yürüyüşü” başlıklı bir kompozisyon yazmaları gerektiğini söylemişti ve gözlem yapmaları gerekiyordu.

“Bir düşün, Diana, bugün on üç yaşıma basıyorum,” dedi Anne, hayranlıkla. “Ergenliğe girdiğime inanamıyorum. Bu sabah uyandığımda her şey değişmiş olmalı gibi geldi. Sen bir aydır on üç yaşındasın; herhalde sana benim kadar yeni gelmiyordur. Hayatı çok daha ilginç kılıyor. İki yıl sonra gerçekten büyümüş olacağım. O zaman gülünç duruma düşmeden büyük sözcükler kullanabileceğimi düşünmek büyük teselli.”

“Ruby Gillis, on beşine basar basmaz bir sevgilisi olmasını istediğini söylüyor,” dedi Diana.

“Ruby Gillis’in aklı fikri sevgililerde,” dedi Anne küçümseyerek. “Herkes adını bir aşk ilanına yazınca, deli gibi öfkelenmiş numarası yapmasına rağmen aslında çok seviniyor. Ama korkarım bu insafsızca bir söz oldu. Bayan Allan insafsızca sözler söylemememiz gerektiğini söylüyor; fakat düşünmeden önce ağızdan öyle sık çıkıyorlar ki, değil mi? Josie Pye’den hiç insafsızca söz etmeden konuşamıyorum; bu yüzden ondan hiç bahsetmiyorum. Fark etmişsindir belki. Olabildiğince Bayan Allan’a benzemeye çalışıyorum, çünkü onun kusursuz olduğunu düşünüyorum. Bay Allan da öyle düşünüyor. Bayan Lynde, Bay Allan’ın onun bastığı toprağa taptığını söylüyor; bir papazın sevgisini ölümlü birine bu kadar bağlamasını doğru bulmadığını da ekliyor. Ama Diana, papazlar da insan; herkes gibi onların da kendilerine özgü günahları var. Geçen pazar öğleden sonra Bayan Allan’la bu günahlar üzerine çok ilginç bir konuşma yaptım. Pazar günleri konuşulması uygun olan birkaç konu var, bu da onlardan biri. Benim zayıf yanım fazla hayal kurup görevlerimi unutmak. Bundan kurtulmak için çok çabalıyorum; artık gerçekten on üç yaşıma bastığıma göre belki daha iyi başarırım.”

“Dört yıl sonra saçımızı toplayabileceğiz,” dedi Diana. “Alice Bell daha on altı yaşında ama saçını toplamış; bence bu gülünç. On yedi yaşıma kadar bekleyeceğim.”

“Alice Bell’in burnu benimki gibi eğri olsaydı,” dedi Anne kararlı bir sesle, “ben—ama neyse! Söyleyeceğim şeyi söylemeyeceğim, çünkü son derece insafsızca olacaktı. Üstelik burnunu kendiminkiyle karşılaştırıyordum; bu da kibir. Burnum hakkında uzun zaman önce duyduğum o iltifattan beri onu fazla düşündüğümden korkuyorum. O iltifat gerçekten çok teselli edici. Ah Diana, bak, bir tavşan! Orman kompozisyonumuzda anacağımız bir şey. Bence ormanlar kışın da yazın olduğu kadar güzel. Her yer bembeyaz ve sessiz; sanki uyuyor, güzel düşler görüyorlar.”

“Zamanı gelince bu kompozisyonu yazmaktan yakınmam,” diye iç geçirdi Diana. “Ormanlar hakkında yazabilirim ama pazartesi teslim edeceğimiz ödev berbat. Bayan Stacy’nin kendi kafamızdan bir öykü yazmamızı istemesi de ne demek!”

“Ne var, göz açıp kapayıncaya kadar yazılır,” dedi Anne.

“Senin için kolay, çünkü hayal gücün var,” diye karşılık verdi Diana. “Peki ya onsuz doğsaydın ne yapardın? Kompozisyonunu bitirmişsindir herhalde?”

Anne başını salladı; erdeminden hoşnut görünmemek için uğraşıyor, ama bunu fena hâlde beceremiyordu.

“Geçen pazartesi akşamı yazdım. Adı ‘Kıskanç Rakip; ya da Ölümde Bile Ayrılmadılar.’ Marilla’ya okudum, boş ve saçma dedi. Sonra Matthew’a okudum, çok güzel olduğunu söyledi. Ben de öyle eleştirmenleri severim. Hüzünlü, tatlı bir öykü. Yazarken bir çocuk gibi ağladım. Aynı köyde yaşayan, birbirine yürekten bağlı iki güzel genç kız, Cordelia Montmorency ile Geraldine Seymour hakkında. Cordelia, gece karanlığı gibi saçlarından bir taç takmış, gözleri alacakaranlıkta ışıldayan, mağrur ve esmer bir güzeldi. Geraldine ise altın iplik gibi saçları ve kadife moru gözleriyle kraliçe gibi bir sarışındı.”

“Mor gözlü birini hiç görmedim,” dedi Diana kuşkuyla.

“Ben de görmedim. Kendim hayal ettim. Sıradan bir şey olsun istemedim. Geraldine’in alnı da kaymaktaşı gibiydi. Kaymaktaşı gibi alın ne demek, öğrendim. On üç yaşında olmanın avantajlarından biri de bu. On iki yaşındayken bildiğinden çok daha fazlasını biliyorsun.”

“Peki Cordelia ile Geraldine’in başına ne geldi?” diye sordu Diana; onların kaderini merak etmeye başlamıştı.

“On altı yaşına gelene kadar güzellikleri günden güne arttı. Sonra Bertram DeVere memleketlerine geldi ve güzel Geraldine’e âşık oldu. Atı arabayla birlikte kontrolden çıkınca onun hayatını kurtardı; Geraldine bayılıp kollarına yığıldı, o da onu üç mil boyunca kucağında taşıyarak eve götürdü. Anlıyorsun ya, araba paramparça olmuştu. Evlenme teklifini hayal etmekte biraz zorlandım, çünkü örnek alabileceğim bir deneyimim yoktu. Ruby Gillis’e erkeklerin nasıl evlenme teklifi ettiği hakkında bir şey bilip bilmediğini sordum; evli bir sürü kız kardeşi olduğundan bu konuda otorite sayılır diye düşündüm. Ruby, Malcolm Andres kız kardeşi Susan’a evlenme teklif ederken koridorun kilerinde saklandığını anlattı. Malcolm, Susan’a babasının çiftliği kendi adına devrettiğini söylemiş, sonra da ‘Bu sonbahar evlenmeye ne dersin, canım sevgilim?’ diye sormuş. Susan da ‘Evet—hayır—bilmiyorum—bir düşüneyim’ demiş; işte o kadar çabuk nişanlanıvermişler. Ama böyle bir teklifin pek romantik olduğunu düşünmedim; sonunda elimden geldiğince kendim hayal etmek zorunda kaldım. Çok süslü ve şiirsel yazdım; Ruby Gillis artık böyle şeylerin yapılmadığını söylese de Bertram diz çöktü. Geraldine de ona bir sayfa uzunluğunda bir konuşmayla karşılık verdi. O konuşma için ne kadar uğraştım, anlatamam. Beş kez baştan yazdım; başyapıtım sayıyorum. Bertram ona elmas bir yüzükle yakut bir kolye verdi ve çok zengin olduğu için balayı için Avrupa’ya gideceklerini söyledi. Ama sonra, ne yazık ki, yollarının üstüne gölgeler çökmeye başladı. Cordelia da Bertram’a gizliden gizliye âşıktı. Geraldine nişanlandıklarını anlatınca, özellikle kolyeyle elmas yüzüğü gördüğünde, öfkeden kudurdu. Geraldine’e duyduğu bütün sevgi acı bir nefrete dönüştü; onun Bertram’la asla evlenemeyeceğine yemin etti. Ama her zamanki gibi Geraldine’in arkadaşıymış gibi davrandı. Bir akşam, coşkun ve çalkantılı bir derenin üzerindeki köprüde duruyorlardı. Cordelia yalnız olduklarını sanıp Geraldine’i, çılgınca ve alaycı bir kahkahayla, ‘Ha, ha, ha,’ diyerek uçurumdan aşağı itti. Ama Bertram her şeyi gördü; hemen suya atlayıp ‘Seni kurtaracağım, eşsiz Geraldine’im!’ diye haykırdı. Ne var ki yüzme bilmediğini unutmuştu; ikisi de birbirine sarılmış hâlde boğuldu. Çok geçmeden cesetleri kıyıya vurdu. Aynı mezara gömüldüler; cenazeleri de son derece görkemliydi, Diana. Bir öyküyü düğünle bitirmektense cenazeyle bitirmek çok daha romantik. Cordelia’ya gelince, pişmanlıktan aklını yitirdi ve akıl hastanesine kapatıldı. Suçunun karşılığında böyle şiirsel bir ceza görmesini uygun buldum.”

“Ne kadar da güzel!” diye iç geçirdi, Matthew’un eleştirmenler ekolünden Diana. “Aklından böyle heyecan verici şeyler nasıl çıkarabiliyorsun, Anne? Keşke benim de hayal gücüm seninki kadar iyi olsaydı.”

“Onu biraz geliştirsen seninki de öyle olur,” dedi Anne yüreklendirerek. “Aklıma bir plan geldi, Diana. İkimiz baş başa bir öykü kulübü kuralım; alıştırma olsun diye öyküler yazalım. Kendi başına yazabilir hâle gelene kadar sana yardım ederim. Hayal gücünü geliştirmen gerek, biliyorsun. Bayan Stacy de öyle söylüyor. Yalnız doğru yolu izlemeliyiz. Perili Orman’dan söz etmiştim ona ama bu konuda yanlış yoldan gittiğimizi söyledi.”

Öykü kulübü böyle kuruldu. Başlangıçta yalnız Diana ile Anne üyeydi; ama çok geçmeden hayal güçlerini geliştirmeleri gerektiğini düşünen Jane Andrews, Ruby Gillis ve bir iki kişi daha kulübe katıldı. Ruby Gillis üyeliklerinin kulübü daha heyecanlı kılacağını düşünse de erkekler kulübe alınmıyordu; her üyenin haftada bir öykü yazması gerekiyordu.

“Çok ilginç,” dedi Anne Marilla’ya. “Her kız öyküsünü yüksek sesle okumak zorunda; sonra da üstüne konuşuyoruz. Hepsini büyük bir özenle saklayıp soyundan gelenlere okutacağız. Hepimiz birer takma ad kullanıyoruz. Benimki Rosamond Montmorency. Kızların hepsi fena yazmıyor. Ruby Gillis biraz fazla duygusal. Öykülerine çok fazla aşk sahnesi koyuyor; bilirsin, fazlası azından kötüdür. Jane hiç koymuyor, çünkü yüksek sesle okuması gerektiğinde kendini çok aptal gibi hissettiğini söylüyor. Jane’in öyküleri son derece akla yatkın. Diana ise öykülerine çok fazla cinayet koyuyor. Çoğu zaman karakterlere ne yapacağını bilemediğini, onlardan kurtulmak için hepsini öldürdüğünü söylüyor. Genellikle onlara ne yazacaklarını ben söylemek zorunda kalıyorum ama bu zor değil; milyonlarca fikrim var.”

“Bence bu öykü yazma işi şimdiye kadarki en saçma şey,” diye küçümsedi Marilla. “Aklınızı bir sürü saçmalıkla dolduracak, derslerinize ayırmanız gereken zamanı harcayacaksınız. Öykü okumak yeterince kötü; yazmak daha da kötü.”

“Ama hepsine bir ders vermeye çok dikkat ediyoruz, Marilla,” diye açıkladı Anne. “Bunda ısrar ediyorum. İyi karakterlerin hepsi ödüllendiriliyor, kötü olanlar da hak ettikleri cezayı buluyor. Bunun mutlaka iyi bir etkisi vardır. En önemli şey öyküden çıkarılacak derstir. Bay Allan da öyle söylüyor. Öykülerimden birini ona ve Bayan Allan’a okudum; ikisi de verdiği dersin mükemmel olduğunu söyledi. Yalnız yanlış yerlerde güldüler. İnsanların ağlamasını daha çok seviyorum. Acıklı bölümlere geldiğimde Jane ile Ruby neredeyse her zaman ağlıyor. Diana kulübümüzden Hala Josephine’e söz etmiş; Hala Josephine de öykülerimizden birkaçını göndermemizi yazmış. Biz de en iyi dört öykümüzü temize çekip gönderdik. Bayan Josephine Barry, hayatında bundan daha eğlenceli bir şey okumadığını yazdı. Buna biraz şaşırdık, çünkü öyküler çok acıklıydı ve neredeyse herkes ölüyordu. Yine de Bayan Barry’nin beğenmesine sevindim. Demek kulübümüz dünyada bir işe yarıyor. Bayan Allan, her şeyde amacımızın bu olması gerektiğini söylüyor. Ben de gerçekten bunu amaç edinmeye çalışıyorum ama eğlenirken sık sık unutuyorum. Büyüyünce biraz Bayan Allan’a benzemeyi umuyorum. Sence böyle bir ihtimal var mı, Marilla?”

“Pek ihtimal vermem,” diye yüreklendirici bir karşılık verdi Marilla. “Bayan Allan’ın senin gibi aptal, unutkan bir küçük kız olduğunu hiç sanmıyorum.”

“Hayır, ama o da şimdi olduğu kadar iyi biri değilmiş,” dedi Anne ciddiyetle. “Bana kendisi söyledi; kızken çok yaramazmış, başı hep derde girermiş. Bunu duyunca öyle cesaretlendim ki. Başkalarının da kötü ve yaramaz olduklarını duyunca cesaretlenmem çok mu günah, Marilla? Bayan Lynde öyle olduğunu söylüyor. Birinin çocukken bile yaramazlık ettiğini duyunca, ne kadar küçük olursa olsun, hep dehşete düştüğünü söylüyor. Bir keresinde bir papazın, çocukken teyzesinin kilerinden çilekli tart çaldığını itiraf ettiğini duymuş; o günden sonra o papaza bir daha hiç saygı duymamış. Oysa ben öyle düşünmezdim. İtiraf etmesini gerçekten soylu bulur, bugün yaramazlık edip sonra pişman olan küçük oğlanların, buna rağmen belki büyüyüp papaz olabileceklerini bilmesinin ne kadar yüreklendirici olacağını düşünürdüm. Ben böyle hissederdim, Marilla.”

“Şu anda benim hissettiğim, Anne,” dedi Marilla, “bulaşıkları yıkama vaktinin çoktan geldiği. Gevezeliğinle olması gerekenden yarım saat fazla geciktin. Önce çalışmayı, sonra konuşmayı öğren.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…