Yeşilin Kızı Anne kitap kapağı

30. bölüm / 38

Xxx. Bölüm — Queen’s Sınıfı Kuruluyor

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 38Şu an: Xxx. Bölüm — Queen’s Sınıfı Kuruluyor
  1. 1 Bölüm I. — Bayan Rachel Lynde Şaşkınlığa Uğruyor1.974 kelime
  2. 2 Bölüm Iı. — Matthew Cuthbert Şaşkınlığa Uğruyor3.489 kelime
  3. 3 Iıı. Bölüm — Marilla Cuthbert Şaşırıyor1.559 kelime
  4. 4 Iv. Bölüm. — Green Gables’ta Sabah1.590 kelime
  5. 5 V. Bölüm. — Anne’in Öyküsü1.459 kelime
  6. 6 Vı. Bölüm. — Marilla Kararını Veriyor1.323 kelime
  7. 7 Vıı. Bölüm — Anne Duasını Ediyor828 kelime
  8. 8 Vııı. Bölüm — Anne’in Yetiştirilmeye Başlanması1.985 kelime
  9. 9 Ix. Bölüm. — Bayan Rachel Lynde Tam Anlamıyla Dehşete Düşüyor1.774 kelime
  10. 10 Bölüm X. — Anne’in Özrü1.819 kelime
  11. 11 Xı. Bölüm. — Anne’in Pazar Okulu İzlenimleri1.271 kelime
  12. 12 Xıı. Bölüm. — Ciddi Bir Yemin ve Söz1.476 kelime
  13. 13 Xııı. Bölüm. — Beklemenin Tatlılığı1.270 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm. — Anne’in İtirafı2.104 kelime
  15. 15 BÖLÜM XV. Okul Çaydanlığında Kopan Fırtına3.778 kelime
  16. 16 Bölüm Xvı. — Diana Çaya Davet Ediliyor ve Bunun Acı Sonuçları2.757 kelime
  17. 17 Bölüm Xvıı. — Hayata Yeni Bir İlgi1.479 kelime
  18. 18 Xvııı. Bölüm. — Anne Yardıma Koşuyor2.373 kelime
  19. 19 Xıx. Bölüm. — Bir Konser, Bir Felaket ve Bir İtiraf2.880 kelime
  20. 20 Xx. Bölüm — Yanlış Yola Sapan Güçlü Bir Hayal Gücü1.637 kelime
  21. 21 Xxı. Bölüm — Aromalarda Yeni Bir Deneme2.663 kelime
  22. 22 Bölüm Xxıı. — Anne Çaya Davet Ediliyor1.074 kelime
  23. 23 Xxııı. Bölüm — Anne, Onur Meselesinde Zora Düşüyor1.698 kelime
  24. 24 Xxıv. Bölüm — Bayan Stacy ve Öğrencileri Bir Konser Hazırlıyor1.069 kelime
  25. 25 Xxv. Bölüm — Matthew Kabarık Kol Konusunda Israr Ediyor2.464 kelime
  26. 26 Xxvı. Bölüm. — Öykü Kulübü Kuruluyor1.852 kelime
  27. 27 Xxvıı. Bölüm — Kibir ve Ruh Sıkıntısı1.774 kelime
  28. 28 Xxvııı. Bölüm — Talihsiz Zambak Bakiresi1.967 kelime
  29. 29 Xxıx. Bölüm — Anne’nin Hayatında Bir Dönüm Noktası2.229 kelime
  30. 30 Xxx. Bölüm — Queen’s Sınıfı Kuruluyor2.957 kelime · Okuduğun bölüm
  31. 31 Xxxı. Bölüm. — Dereyle Irmağın Buluştuğu Yer1.624 kelime
  32. 32 Xxxıı. Bölüm. — Sınavı Kazananların Listesi Açıklanıyor1.851 kelime
  33. 33 Xxxııı. Bölüm — Otel Konseri2.421 kelime
  34. 34 Xxxıv. Bölüm — Queen’s’li Bir Kız1.722 kelime
  35. 35 Xxxv. Bölüm — Queen’s’te Kış1.127 kelime
  36. 36 Xxxvı. Bölüm — Görkem ve Düş1.350 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxvıı. — Adı Ölüm Olan Biçer1.591 kelime
  38. 38 Bölüm Xxxvııı. — Yoldaki Dönemeç1.964 kelime

XXX. BÖLÜM

Queen’s Sınıfı Kuruluyor
Marilla örgüsünü kucağına bıraktı ve sandalyesine yaslandı. Gözleri yorgundu; belirsizce, bir dahaki kasabaya gidişinde gözlüğünü değiştirmeyi düşünmesi gerektiğini geçirdi aklından, çünkü son zamanlarda gözleri sık sık yoruluyordu.

Green Gables’ın çevresine kasım ayının alacakaranlığı çökmüştü; hava neredeyse kararmıştı. Mutfaktaki tek ışık, ocakta dans eden kızıl alevlerden geliyordu.

Anne, kilimin üstünde bağdaş kurmuş, akçaağaç odunlarından yüz yazın güneşini damıtan o neşeli parıltıya bakıyordu. Kitap okuyordu ama kitap yere kaymıştı; şimdi aralanmış dudaklarında bir gülümsemeyle düşlere dalmıştı. Canlı hayal gücünün sislerinden ve gökkuşaklarından İspanya’da parıldayan şatolar biçimleniyor; bulutlar ülkesinde başına harikulade, büyüleyici serüvenler geliyordu. Bu serüvenler hep zaferle sonuçlanıyor, gerçek hayattakiler gibi onu hiçbir belaya bulaştırmıyordu.

Marilla ona, ancak ateş ışığıyla gölgenin yumuşakça birbirine karıştığı bu loşlukta belli edebileceği bir şefkatle baktı. Sevgiyi sözle ve açık bakışlarla kolayca göstermeyi öğreten dersi Marilla hiçbir zaman öğrenemezdi. Ama bu ince yapılı, gri gözlü kızı, sevgisini gösteremeyişinden dolayı daha da derin ve güçlü bir sevgiyle sevmeyi öğrenmişti. Bu sevgisi, Anne’ye gereğinden fazla yüz vermekten korkmasına yol açıyordu. Bir insanın yüreğini Anne’ye bağladığı kadar yoğun biçimde herhangi bir insana bağlamanın günah sayılabileceğine dair huzursuz bir duygu taşıyordu; belki de kız kendisi için daha az değerli olsaydı göstereceğinden daha sert ve daha eleştirel davranarak farkında olmadan bir tür kefaret ödüyordu. Anne, Marilla’nın onu ne kadar sevdiğini elbette bilmiyordu. Bazen içi burkularak Marilla’yı memnun etmenin çok zor, şefkat ve anlayıştan da belirgin biçimde yoksun olduğunu düşünüyordu. Ama Marilla’ya ne borçlu olduğunu hatırlayıp bu düşünceyi her seferinde kendine kızarak bastırıyordu.

“Anne,” dedi Marilla birden, “sen Diana’yla dışarıdayken Bayan Stacy bu öğleden sonra buradaydı.”

Anne irkilip iç çekerek öteki dünyasından geri döndü.

“Öyle mi? Ah, burada olmadığıma çok üzüldüm. Neden bana seslenmedin, Marilla? Diana’yla yalnızca Perili Orman’a gitmiştik. Orman şimdi çok güzel. Eğreltiotları, saten yapraklar, kraker yemişleri gibi bütün o küçük orman canlıları uykuya daldı; sanki biri onları bahara dek yapraklardan bir battaniyenin altına yatırmış gibi. Sanırım bunu yapan, son ay ışıklı gecede usulca yürüyerek gelen, gökkuşağı atkılı küçük gri bir periydi. Ama Diana bu konuda pek konuşmak istemedi. Annesinin Perili Orman’da hayaletler hayal ettiği için onu azarlamasını hiç unutmamış. Bunun Diana’nın hayal gücü üzerinde çok kötü bir etkisi oldu. Onu soldurup köreltti. Bayan Lynde, Myrtle Bell’in körelmiş bir insan olduğunu söylüyor. Ruby Gillis’e Myrtle’ın neden böyle olduğunu sordum; Ruby de galiba sevdiği delikanlı onu yüzüstü bıraktığı için öyledir, dedi. Ruby Gillis’in aklı fikri delikanlılarda; yaş aldıkça da bu huyu kötüleşiyor. Delikanlılar kendi yerlerinde elbette iyidir ama her şeye karıştırmamak gerekir, değil mi? Diana’yla birbirimize hiç evlenmeyeceğimize, hoş yaşlı kızlar olup sonsuza dek birlikte yaşayacağımıza dair ciddi ciddi söz vermeyi düşünüyoruz. Yine de Diana kararını tam veremedi; belki de vahşi, gözüpek, yaramaz bir delikanlıyla evlenip onu yola getirmenin daha soylu olacağını düşünüyor. Bilirsin, Diana’yla artık ciddi konular hakkında çok konuşuyoruz. Eskisinden çok daha büyüdüğümüzü, çocukça şeylerden söz etmenin bize yakışmadığını hissediyoruz. Neredeyse on dört yaşında olmak ne kadar ciddi bir şey, Marilla. Geçen çarşamba Bayan Stacy ergenlik çağındaki biz kızların hepsini dere kenarına götürüp bunun hakkında konuştu. Ergenlik çağında alışkanlık edinirken ve idealler benimserken ne kadar dikkatli olsak az olacağını söyledi; çünkü yirmi yaşına geldiğimizde karakterimiz şekillenmiş, bütün geleceğimizin temeli atılmış olacakmış. Temel sallantıdaysa gerçekten değerli hiçbir şey inşa edemeyeceğimizi de söyledi. Okuldan eve dönerken Diana’yla konuyu konuştuk. Çok ciddi hissettik kendimizi, Marilla. Dikkatli davranmaya, saygın alışkanlıklar edinmeye, öğrenebildiğimiz her şeyi öğrenmeye ve olabildiğince aklı başında olmaya karar verdik; böylece yirmi yaşımıza geldiğimizde karakterimiz de gerektiği gibi şekillenmiş olacaktı. Yirmi yaşında olmayı düşünmek insanı dehşete düşürüyor, Marilla. Korkunç derecede yaşlı ve yetişkinmişiz gibi geliyor. Ama Bayan Stacy bu öğleden sonra neden gelmişti?”

“Sana anlatmak istediğim de buydu, Anne; bir sözümü araya sıkıştırmama izin verirsen tabii. Senden söz ediyordu.”

“Benden mi?” Anne biraz korkmuş görünüyordu. Sonra kızarıp haykırdı:

“Ah, ne dediğini biliyorum. Marilla, sana anlatacaktım, inan bana anlatacaktım ama unuttum. Bayan Stacy dün öğleden sonra okulda, Kanada tarihine çalışmam gerekirken Ben Hur okuduğumu gördü. Kitabı bana Jane Andrews ödünç vermişti. Öğle arasında okuyordum; okul başlayınca tam savaş arabası yarışına gelmiştim. Nasıl bittiğini öğrenmek için yanıp tutuşuyordum; Ben Hur’un kazanacağından emindim, çünkü kazanmasaydı şiirsel adalet yerini bulmazdı. Ben de tarih kitabını sıranın üstüne açıp Ben Hur’u sıranın kenarıyla dizimin arasına sıkıştırdım. Herkes benim Kanada tarihine çalıştığımı sanıyordu; oysa ben Ben Hur’un keyfini çıkarıyordum. Kitaba öyle dalmışım ki Bayan Stacy’nin sıranın arasından geldiğini hiç fark etmedim; birden başımı kaldırdım, karşımdaydı ve bana sitem eder gibi bakıyordu. Ne kadar utandığımı anlatamam, Marilla; özellikle de Josie Pye’ın kıkırdadığını duyunca. Bayan Stacy Ben Hur’u aldı ama o sırada tek kelime etmedi. Teneffüste beni sınıfta tuttu ve benimle konuştu. İki bakımdan çok yanlış davrandığımı söyledi. Birincisi, derslerime ayırmam gereken zamanı boşa harcıyordum; ikincisi, aslında öykü kitabı okurken tarih kitabı okuyormuşum gibi yaparak öğretmenimi aldatıyordum. Marilla, o ana dek yaptığım şeyin aldatmaca olduğunu hiç fark etmemiştim. Çok sarsıldım. Acı acı ağladım, Bayan Stacy’den beni bağışlamasını istedim ve bir daha asla böyle bir şey yapmayacağıma söz verdim. Kefaret olsun diye bir hafta boyunca Ben Hur’a göz ucuyla bile bakmamayı, savaş arabası yarışının nasıl bittiğini öğrenmemeyi bile önerdim. Ama Bayan Stacy bunu istemedi; beni hemen bağışladı. O hâlde, bütün bunları sana anlatmak için buraya gelmesi pek de nazikçe değildi bence.”

“Bayan Stacy bana böyle bir şeyden hiç söz etmedi, Anne; seni rahatsız eden yalnızca vicdan azabın. Okula öykü kitapları götürmeye hakkın yok. Zaten çok fazla roman okuyorsun. Ben kızken bir romana bakmama bile izin verilmezdi.”

“Ah, Ben Hur’a nasıl roman dersin? Oysa gerçekten ne kadar dinî bir kitap!” diye itiraz etti Anne. “Elbette pazar günü okumaya uygun olamayacak kadar heyecanlı; ben de yalnızca hafta içi okuyorum. Artık hiçbir kitabı, Bayan Stacy ya da Bayan Allan on üç yaş üç çeyreklik bir kızın okumasına uygun bulmadıkça okumuyorum. Bana söz verdirdi. Bir gün, Perili Malikânenin Kan Donduran Esrarı adlı kitabı okurken yakaladı. Ruby Gillis ödünç vermişti; ah, Marilla, öyle sürükleyici ve ürperticiydi ki! Kanımı donduruyordu. Ama Bayan Stacy bunun çok saçma, sağlıksız bir kitap olduğunu söyledi; benden devamını ya da benzerlerini okumamamı istedi. Benzerlerini okumayacağıma söz vermek zor değildi ama sonunun ne olduğunu öğrenemeden kitabı geri vermek çok acıydı. Yine de Bayan Stacy’ye duyduğum sevgi sınavı geçti ve kitabı geri verdim. İnsanın belli birini gerçekten memnun etmeyi isteyince neler yapabildiği şaşırtıcı, Marilla.”

“Pekâlâ, lambayı yakıp işime koyulayım,” dedi Marilla. “Bayan Stacy’nin ne dediğini duymak istemediğin apaçık ortada. Kendi sesini duymaya, başka her şeyden daha çok meraklısın.”

“Ah, hayır, Marilla, gerçekten duymak istiyorum,” diye pişmanlıkla haykırdı Anne. “Bir daha tek kelime etmeyeceğim, bir kelime bile. Çok konuştuğumu biliyorum ama bunu düzeltmeye gerçekten çalışıyorum; fazla konuşsam da söylemek isteyip söylemediğim o kadar çok şey var ki, bilsen biraz hakkımı verirdin. Lütfen anlat, Marilla.”

“Bayan Stacy, Queen’s’a giriş sınavına hazırlanmak isteyen ileri düzey öğrencileri arasında bir sınıf kurmak istiyor. Okuldan sonra bir saat ek ders vermeyi düşünüyor. Sana da katılmak isteyip istemediğimizi sormaya Matthew’la bana geldi. Sen bu konuda ne düşünüyorsun, Anne? Queen’s’a gidip öğretmenlik diploması almak ister misin?”

“Ah, Marilla!” Anne dizlerinin üstünde doğrulup ellerini kenetledi. “Bu, hayatımın düşüydü; yani Ruby’yle Jane’in giriş sınavına çalışmaktan söz etmeye başladığı son altı aydır. Ama bundan söz etmedim, çünkü hiç mümkün olmayacağını sanıyordum. Öğretmen olmayı çok isterim. Ama korkunç pahalı değil mi? Bay Andrews, Prissy’yi okutmanın kendisine yüz elli dolara mal olduğunu söylüyor; oysa Prissy geometride aptal değildi.”

“O kısmı dert etmene gerek olmayacak sanırım. Seni yanımıza alırken Matthew’la sana elimizden gelenin en iyisini yapmaya ve iyi bir eğitim vermeye karar vermiştik. Bir kızın, buna hiç ihtiyaç duymasa bile kendi geçimini sağlayabilecek şekilde yetiştirilmesinden yanayım. Matthew’la ben burada olduğumuz sürece Green Gables’da hep bir evin olacak; ama bu belirsiz dünyada neler olacağını kimse bilemez, hazırlıklı olmak en iyisi. İstersen Queen’s sınıfına katılabilirsin, Anne.”

“Ah, Marilla, teşekkür ederim.” Anne kollarını Marilla’nın beline doladı ve yüzüne içtenlikle baktı. “Sana ve Matthew’a çok minnettarım. Olabildiğince sıkı çalışacağım ve sizi gururlandırmak için elimden gelenin en iyisini yapacağım. Geometride benden çok şey beklememeniz için uyarıyorum ama çok çalışırsam geri kalan her derste kendimi gösterebileceğimi sanıyorum.”

“Yeterince iyi ilerleyeceğini sanıyorum. Bayan Stacy zeki ve çalışkan olduğunu söylüyor.” Marilla, Bayan Stacy’nin Anne hakkında söylediklerini ona asla anlatmazdı; bu, kibrini beslemek olurdu. “Kitapların başında kendini tüketmene gerek yok. Acele etmeye lüzum yok. Giriş sınavına daha bir buçuk yıl var. Ama zamanında başlayıp temeli sağlam atmak iyi olurmuş; Bayan Stacy öyle diyor.”

“Artık derslerimle eskisinden de çok ilgileneceğim,” dedi Anne mutlulukla, “çünkü hayatta bir amacım var. Bay Allan, herkesin hayatta bir amacı olması ve ona bağlılıkla yönelmesi gerektiğini söylüyor. Yalnız önce amacın değerli olduğundan emin olmamız gerektiğini de ekliyor. Bayan Stacy gibi öğretmen olmayı istemek değerli bir amaç sayılır, değil mi Marilla? Bence çok soylu bir meslek.”

Queen’s sınıfı zamanla kuruldu. Gilbert Blythe, Anne Shirley, Ruby Gillis, Jane Andrews, Josie Pye, Charlie Sloane ve Moody Spurgeon MacPherson sınıfa katıldı. Diana Barry katılmadı; ailesi onu Queen’s’a göndermeyi düşünmüyordu. Bu, Anne için tam bir felaketti. Minnie May’in boğmacaya yakalandığı geceden beri Anne’le Diana hiçbir şeyde ayrı düşmemişlerdi. Queen’s sınıfı ek dersler için ilk kez okulda kaldığı akşam, Anne Diana’nın ötekilerle birlikte yavaşça çıkıp Huş Yolu’yla Menekşe Vadisi’nden tek başına eve yürüyüşünü izledi. Arkadaşının peşinden düşünmeden fırlamamak ve yerinde oturabilmek için kendini zor tuttu. Boğazına bir yumru oturdu; gözlerindeki yaşları saklamak için aceleyle başını kaldırıp tuttuğu Latince dilbilgisinin sayfalarının arkasına gizlendi. Anne, Gilbert Blythe’ın ya da Josie Pye’ın o yaşları görmesine asla razı olmazdı.

“Ama ah, Marilla, geçen pazar Bay Allan’ın vaazında söz ettiği gibi, Diana’nın tek başına çıkıp gittiğini görünce ölümün acısını tattığımı hissettim,” dedi o gece kederle. “Diana da giriş sınavına hazırlanacak olsaydı ne güzel olurdu, diye düşündüm. Ama Bayan Lynde’in dediği gibi, bu kusurlu dünyada her şey kusursuz olamaz. Bayan Lynde bazen insanı hiç teselli etmiyor ama çok doğru şeyler söylediğine kuşku yok. Queen’s sınıfı da çok ilginç olacak sanırım. Jane’le Ruby yalnızca öğretmen olmak için çalışacaklar. İsteklerinin en büyüğü bu. Ruby, okulu bitirince yalnızca iki yıl öğretmenlik yapacağını, sonra evleneceğini söylüyor. Jane ise bütün ömrünü öğretmenliğe adayacağını ve asla, asla evlenmeyeceğini söylüyor; çünkü öğretmenlik maaş getiriyor ama koca para vermez, yumurta ve tereyağı parasından pay isteyince de homurdanırmış. Jane bunu acı deneyimlerinden söylüyor olmalı; Bayan Lynde, babasının huysuz yaşlı bir adam olduğunu, sütten ikinci kez alınan kaymağın dibinden bile cimri olduğunu söylüyor. Josie Pye, geçimini sağlamak zorunda olmadığı için sırf eğitim uğruna üniversiteye gideceğini söylüyor; tabii hayır parasıyla yaşayan yetimlerin durumu farklıymış, onların didinip çalışması gerekirmiş. Moody Spurgeon din görevlisi olacak. Bayan Lynde, böyle bir adın hakkını vermesi gerektiği için başka bir şey olamayacağını söylüyor. Umarım bu düşüncem günah değildir, Marilla ama Moody Spurgeon’ın din görevlisi olacağını düşününce gerçekten gülüyorum. Büyük, tombul yüzü, küçük mavi gözleri ve kulak kapakları gibi dışarı fırlayan kulaklarıyla çok komik görünümlü bir çocuk. Belki büyüyünce daha aydın bir görünüşü olur. Charlie Sloane siyasete atılıp parlamentoya gireceğini söylüyor; ama Bayan Lynde, Sloane’ların hepsi dürüst insanlar olduğundan bunun asla olmayacağını söylüyor. Ona göre bugün siyasette yükselenler yalnızca sahtekârlar.”

“Gilbert Blythe ne olacakmış?” diye sordu Marilla, Anne’nin Sezar kitabını açtığını görünce.

“Gilbert Blythe’ın hayattaki amacının ne olduğunu bilmiyorum; tabii bir amacı varsa,” dedi Anne küçümseyerek.

Artık Gilbert ile Anne arasında açık bir rekabet vardı. Önceleri rekabet daha çok tek taraflıydı ama Gilbert’ın da sınıf birincisi olmak için Anne kadar kararlı olduğuna artık hiç kuşku yoktu. Dişine göre bir rakipti. Sınıfın diğer üyeleri ikisinin üstünlüğünü sessizce kabul etmiş, onlarla yarışmayı akıllarından bile geçirmemişti.

Göletin yanındaki o günden, Anne’nin Gilbert’ın af dilemesini dinlemeyi reddettiği günden beri, Gilbert, sözünü ettiğimiz kararlı rekabet dışında, Anne Shirley’nin varlığını hiç fark etmemişti. Öteki kızlarla konuşup şakalaşıyor, kitap ve bulmaca alışverişi yapıyor, dersleri ve planları tartışıyor, bazen dua toplantısından ya da Münazara Kulübü’nden biriyle eve yürüyordu. Ama Anne Shirley’yi düpedüz görmezden geliyordu; Anne de görmezden gelinmenin hiç hoş olmadığını anladı. Başını dik tutup umursamadığını söylemesi boşunaydı. İnatçı, kadınsı yüreğinin derinlerinde bunun umurunda olduğunu ve Parıltılı Sular Gölü’nde bir kez daha fırsatı olsa ona bambaşka cevap vereceğini biliyordu. Birdenbire, öyle olmuş gibi geldi ona; gizlice dehşete kapılarak, Gilbert’a karşı beslediği eski hıncın yok olduğunu fark etti. En çok ihtiyaç duyduğu anda, onu ayakta tutan bu güç elinden gitmişti. O unutulmaz günün her anını, her duygusunu yeniden hatırlayıp eski, içini rahatlatan öfkeyi hissetmeye çalışması boşunaydı. Göletin yanındaki o gün, öfkesinin son titrek parıltısına tanık olmuştu. Anne, farkına varmadan onu bağışlayıp unuttuğunu anladı. Ama artık çok geçti.

En azından Gilbert da, Diana dahil başka hiç kimse de Anne’nin ne kadar pişman olduğunu ve böylesine gururlu, korkunç davranmamış olmayı ne çok istediğini asla sezinlememeliydi! “Duygularını en derin unutuluşun örtüsüyle saracağına” karar verdi; burada hemen belirtelim ki bunu öylesine başarıyla yaptı ki Gilbert, belki de göründüğü kadar kayıtsız değildi ama Anne’nin onun misilleme amaçlı küçümsemesini hissettiğine inanarak kendini avutamadı. Elinde kalan tek zavallı avuntu, Anne’nin Charlie Sloane’ı acımasızca, durmadan ve haksız yere terslemesiydi.

Bunun dışında kış, hoş görevler ve derslerle dolu günlerin arasında geçip gitti. Anne için günler, yılın kolyesindeki altın boncuklar gibi akıp gidiyordu. Mutlu, hevesli ve ilgiliydi; öğrenilecek dersler, kazanılacak başarılar, okunacak nefis kitaplar, Pazar okulu korosu için çalışılacak yeni parçalar, Bayan Allan’la papaz evinde geçirilecek güzel cumartesi öğleden sonraları vardı. Sonra Anne daha farkına bile varmadan bahar yeniden Green Gables’a geldi; bütün dünya bir kez daha çiçeklere büründü.

O sıralar dersler birazcık tatsızlaşmıştı. Ötekiler yeşil yollara, yapraklı orman patikalarına ve çayırlık ara yollara dağılırken okulda kalan Queen’s sınıfı, özlemle pencerelerden dışarı bakıyor; Latince fiillerle Fransızca alıştırmaların, soğuk ve berrak kış aylarında taşıdığı tadı, hevesi nedense yitirdiğini görüyordu. Anne ile Gilbert bile ağırdan alıp kayıtsızlaşmıştı. Dönem sona erince hem öğretmen hem öğrenciler, önlerinde uzanan neşeli tatil günlerine sevinerek kavuştu.

“Geçen yıl çok iyi çalıştınız,” dedi Bayan Stacy onlara son akşam, “güzel, neşeli bir tatili hak ettiniz. Açık havada olabildiğince güzel vakit geçirin; gelecek yılın üstesinden gelebilmek için sağlığınızı, enerjinizi ve azminizi iyice tazeleyin. Gelecek yıl zorlu bir mücadele olacak, biliyorsunuz; giriş sınavından önceki son yıl.”

“Gelecek yıl da burada olacak mısınız, Bayan Stacy?” diye sordu Josie Pye.

Josie Pye soru sormaktan hiç çekinmezdi; bu kez sınıfın geri kalanı ona minnettar kaldı. Hiçbiri Bayan Stacy’ye bunu sormaya cesaret edemezdi ama hepsi öğrenmek istiyordu. Bir süredir okulda, Bayan Stacy’nin gelecek yıl dönmeyeceğine, kendi memleketindeki ilkokulda bir görev önerildiğine ve bunu kabul etmeye niyetli olduğuna dair kaygı verici söylentiler dolaşıyordu. Queen’s sınıfı, nefesini tutmuş, cevabını bekledi.

“Evet, sanırım döneceğim,” dedi Bayan Stacy. “Başka bir okulda çalışmayı düşündüm ama Avonlea’ya dönmeye karar verdim. Doğrusunu söylemek gerekirse öğrencilerime öyle bağlandım ki onları bırakamayacağımı anladım. Kalıp hepinizi sınava kadar ben hazırlayacağım.”

“Yaşasın!” dedi Moody Spurgeon. Moody Spurgeon duygularına daha önce hiç böyle kapılmamıştı; bunu düşündüğü her seferinde bir hafta boyunca mahcubiyetten kızardı.

“Ah, çok sevindim,” dedi Anne’nin gözleri ışıldayarak. “Sevgili Bayan Stacy, dönmeseydiniz korkunç olurdu. Başka bir öğretmen gelseydi derslerime devam edecek gücü kendimde bulamazdım sanırım.”

Anne o gece eve gelince bütün ders kitaplarını tavan arasındaki eski bir sandığa yığdı, sandığı kilitledi ve anahtarını battaniye sandığına attı.

“Tatilde okul kitabına bakmayacağım bile,” dedi Marilla’ya. “Dönem boyunca elimden geldiğince sıkı çalıştım; geometriye öyle gömüldüm ki, harflerin yeri değişse bile ilk kitaptaki bütün önermeleri ezbere biliyorum. Aklı başında her şeyden yoruldum; bu yaz hayal gücümü özgürce salıvereceğim. Ah, kaygılanmana gerek yok Marilla. Yalnızca makul sınırlar içinde salıvereceğim. Ama bu yaz gerçekten güzel, neşeli vakit geçirmek istiyorum; belki de küçük bir kız olacağım son yaz bu. Bayan Lynde, gelecek yıl da böyle boy atmayı sürdürürsem daha uzun etekler giymem gerekeceğini söylüyor. Bacaklarımla gözlerimden ibaret kaldığımı söylüyor. Uzun etekler giyince onlara yaraşır biçimde yaşamam, ağırbaşlı olmam gerektiğini düşüneceğim. O zaman perilere inanmak bile yakışık almaz herhalde; bu yüzden bu yaz bütün kalbimle inanacağım onlara. Bence çok eğlenceli bir tatil geçireceğiz. Ruby Gillis yakında bir doğum günü partisi verecek; Pazar okulu pikniği ve gelecek ay da misyonerlik konseri var. Bay Barry bir akşam Diana’yla beni White Sands Oteli’ne götürüp orada yemek yedireceğini söyledi. Biliyorsun, akşam yemeği veriyorlar orada. Jane Andrews geçen yaz bir kez gitmiş; elektrik ışıklarını, çiçekleri ve güzel elbiseler giymiş bütün hanım konukları görmenin insanın gözlerini kamaştırdığını söylüyor. Jane, bunun yüksek sosyeteyi ilk görüşü olduğunu ve ölünceye kadar unutmayacağını söylüyor.”

Bayan Lynde ertesi öğleden sonra, Marilla’nın perşembe günü Yardım toplantısına neden gelmediğini öğrenmek için uğradı. Marilla Yardım toplantısına katılmadığında Green Gables’ta bir şeylerin yolunda gitmediğini herkes anlardı.

“Matthew’un perşembe günü kalbi fena halde rahatsızlandı,” diye açıkladı Marilla, “ben de onu bırakmak istemedim. Evet, şimdi yine iyi ama bu nöbetler eskisinden daha sık oluyor, onun için kaygılanıyorum. Doktor heyecandan kaçınması gerektiğini söylüyor. Bu kolay; Matthew hiçbir zaman heyecan peşinde koşmazdı zaten. Ama ağır iş de yapmaması gerekiyormuş; Matthew’a çalışmamasını söylemek, ona nefes almamasını söylemek kadar işe yarar. Gel de eşyalarını çıkar Rachel. Çaya kalır mısın?”

“Madem bu kadar ısrar ediyorsun, kalsam iyi olacak herhalde,” dedi, başka bir şey yapmaya hiç niyeti olmayan Bayan Rachel.

Bayan Rachel ile Marilla salonda rahatça otururken Anne çayı hazırladı, Bayan Rachel’ın bile eleştiremeyeceği kadar hafif ve bembeyaz sıcak bisküviler yaptı.

“Anne’nin akıllı, becerikli bir kız olduğu ortaya çıktı doğrusu,” diye itiraf etti Bayan Rachel, gün batımında Marilla onu yolun sonuna kadar geçirirken. “Sana çok yardımcı oluyordur.”

“Oluyor,” dedi Marilla, “artık gerçekten ağırbaşlı ve güvenilir. Eskiden şu aklı bir karış havada halleri hiç geçmeyecek diye korkardım ama geçti; artık ona her konuda güvenmekten çekinmem.”

“Üç yıl önce ilk geldiğim o gün Anne’nin böyle iyi yetişeceğini hiç düşünmezdim,” dedi Bayan Rachel. “Aman Tanrım, o öfke nöbetini hiç unutabilir miyim! O gece eve gidince Thomas’a şöyle dedim, bak Thomas, sözlerimi unutma, Marilla Cuthbert attığı adıma bir gün pişman olacak. Ama yanılmışım, buna da çok seviniyorum. Marilla, yanıldığını kabul edemeyenlerden değilim. Hayır, çok şükür, hiçbir zaman öyle olmadım. Anne’yi değerlendirirken yanıldım ama bunda şaşılacak bir şey yok; dünyada daha tuhaf, daha beklenmedik, daha cadaloz bir çocuk görülmemiştir. Başka çocuklarda işe yarayan kurallarla onun ne yapacağını kestirmek imkânsızdı. Üç yılda ne kadar değiştiği gerçekten şaşırtıcı; özellikle görünüşü. Çok güzel bir genç kız oldu, gerçi ben o soluk, kocaman gözlü tipi pek sevmem. Diana Barry ya da Ruby Gillis gibi daha canlı, renkli bir görünüşü severim. Ruby Gillis’in güzelliği gerçekten göz alıcı. Ama nedense, bilmiyorum nasıl oluyor, Anne’yle ötekiler yan yana gelince, yarısı kadar güzel olmasa da onları bayağı ve aşırı süslü gösteriyor. Hani onun nergis dediği beyaz haziran zambaklarının yanında kocaman kırmızı şakayıklar nasıl duruyorsa, öyle.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…