Yeşilin Kızı Anne kitap kapağı

28. bölüm / 38

Xxvııı. Bölüm — Talihsiz Zambak Bakiresi

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 38Şu an: Xxvııı. Bölüm — Talihsiz Zambak Bakiresi
  1. 1 Bölüm I. — Bayan Rachel Lynde Şaşkınlığa Uğruyor1.974 kelime
  2. 2 Bölüm Iı. — Matthew Cuthbert Şaşkınlığa Uğruyor3.489 kelime
  3. 3 Iıı. Bölüm — Marilla Cuthbert Şaşırıyor1.559 kelime
  4. 4 Iv. Bölüm. — Green Gables’ta Sabah1.590 kelime
  5. 5 V. Bölüm. — Anne’in Öyküsü1.459 kelime
  6. 6 Vı. Bölüm. — Marilla Kararını Veriyor1.323 kelime
  7. 7 Vıı. Bölüm — Anne Duasını Ediyor828 kelime
  8. 8 Vııı. Bölüm — Anne’in Yetiştirilmeye Başlanması1.985 kelime
  9. 9 Ix. Bölüm. — Bayan Rachel Lynde Tam Anlamıyla Dehşete Düşüyor1.774 kelime
  10. 10 Bölüm X. — Anne’in Özrü1.819 kelime
  11. 11 Xı. Bölüm. — Anne’in Pazar Okulu İzlenimleri1.271 kelime
  12. 12 Xıı. Bölüm. — Ciddi Bir Yemin ve Söz1.476 kelime
  13. 13 Xııı. Bölüm. — Beklemenin Tatlılığı1.270 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm. — Anne’in İtirafı2.104 kelime
  15. 15 BÖLÜM XV. Okul Çaydanlığında Kopan Fırtına3.778 kelime
  16. 16 Bölüm Xvı. — Diana Çaya Davet Ediliyor ve Bunun Acı Sonuçları2.757 kelime
  17. 17 Bölüm Xvıı. — Hayata Yeni Bir İlgi1.479 kelime
  18. 18 Xvııı. Bölüm. — Anne Yardıma Koşuyor2.373 kelime
  19. 19 Xıx. Bölüm. — Bir Konser, Bir Felaket ve Bir İtiraf2.880 kelime
  20. 20 Xx. Bölüm — Yanlış Yola Sapan Güçlü Bir Hayal Gücü1.637 kelime
  21. 21 Xxı. Bölüm — Aromalarda Yeni Bir Deneme2.663 kelime
  22. 22 Bölüm Xxıı. — Anne Çaya Davet Ediliyor1.074 kelime
  23. 23 Xxııı. Bölüm — Anne, Onur Meselesinde Zora Düşüyor1.698 kelime
  24. 24 Xxıv. Bölüm — Bayan Stacy ve Öğrencileri Bir Konser Hazırlıyor1.069 kelime
  25. 25 Xxv. Bölüm — Matthew Kabarık Kol Konusunda Israr Ediyor2.464 kelime
  26. 26 Xxvı. Bölüm. — Öykü Kulübü Kuruluyor1.852 kelime
  27. 27 Xxvıı. Bölüm — Kibir ve Ruh Sıkıntısı1.774 kelime
  28. 28 Xxvııı. Bölüm — Talihsiz Zambak Bakiresi1.967 kelime · Okuduğun bölüm
  29. 29 Xxıx. Bölüm — Anne’nin Hayatında Bir Dönüm Noktası2.229 kelime
  30. 30 Xxx. Bölüm — Queen’s Sınıfı Kuruluyor2.957 kelime
  31. 31 Xxxı. Bölüm. — Dereyle Irmağın Buluştuğu Yer1.624 kelime
  32. 32 Xxxıı. Bölüm. — Sınavı Kazananların Listesi Açıklanıyor1.851 kelime
  33. 33 Xxxııı. Bölüm — Otel Konseri2.421 kelime
  34. 34 Xxxıv. Bölüm — Queen’s’li Bir Kız1.722 kelime
  35. 35 Xxxv. Bölüm — Queen’s’te Kış1.127 kelime
  36. 36 Xxxvı. Bölüm — Görkem ve Düş1.350 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxvıı. — Adı Ölüm Olan Biçer1.591 kelime
  38. 38 Bölüm Xxxvııı. — Yoldaki Dönemeç1.964 kelime

XXVIII. BÖLÜM

Talihsiz Zambak Bakiresi
“Elbette Elaine sen olmalısın, Anne,” dedi Diana. “Ben oradan aşağı süzülmeye cesaret edemezdim.”

“Ben de,” dedi Ruby Gillis, ürpererek. “Düz tabanlı kayıkta iki üç kişi olup oturabiliyorsak süzülmek umurumda değil. O zaman eğlenceli oluyor. Ama uzanıp ölmüş gibi yapmak—yapamazdım. Korkudan gerçekten ölürdüm.”

“Elbette romantik olurdu,” diye kabul etti Jane Andrews, “ama kımıldamadan duramayacağımı biliyorum. Nerede olduğumu ve fazla açığa sürüklenip sürüklenmediğimi görmek için durmadan doğrulurdum. Biliyorsun, Anne, bu da bütün etkiyi bozardı.”

“Ama kızıl saçlı bir Elaine olması çok saçma,” diye yakındı Anne. “Aşağı süzülmekten korkmuyorum; Elaine olmayı da çok isterdim. Ama yine de saçma. Elaine Ruby olmalı, çünkü teni çok açık, uzun, güzel, altın sarısı saçları var—Elaine’in ‘ışıl ışıl saçları dalga dalga dökülüyordu’, bilirsin. Hem Elaine zambak bakiresiydi. Kızıl saçlı biri zambak bakiresi olamaz ki.”

“Tenin Ruby’ninki kadar açık,” dedi Diana içtenlikle. “Saçların da kesmeden önceki hâlinden çok daha koyu.”

“Ah, gerçekten öyle mi düşünüyorsun?” diye haykırdı Anne, sevinçle yanakları kızararak. “Ben de bazen öyle olduğunu düşündüm ama birinin bana öyle olmadığını söylemesinden korktuğum için sormaya cesaret edemedim. Sence artık kızıl kahverengi denebilir mi, Diana?”

“Evet; bence çok güzel,” dedi Diana, Anne’nin başında toplanan kısa, ipeksi buklelere hayranlıkla bakarak. Bukleler, fiyonk yapılmış, pek şık duran siyah kadife bir kurdeleyle yerinde duruyordu.

Orchard Slope’un altındaki göletin kıyısında duruyorlardı. Huş ağaçlarıyla çevrili küçük bir burun kıyıdan suya doğru uzanıyor, ucunda balıkçıların ve ördek avcılarının kullanması için suyun üzerine kurulmuş küçük bir tahta iskele bulunuyordu. Ruby ile Jane yaz ortası öğleden sonrasını Diana’yla geçiriyordu; Anne de onlarla oynamaya gelmişti.

Anne ile Diana o yaz oyun vakitlerinin çoğunu gölette ve çevresinde geçirmişlerdi. Bay Bell ilkbaharda arka otlağındaki küçük ağaç kümesini acımasızca kesince Idlewild geçmişte kalmıştı. Anne kütüklerin arasında oturup ağlamış, bunda romantik bir yan bulmayı da ihmal etmemişti. Ama çabucak teselli buldu; ne de olsa, kendisinin ve Diana’nın dediği gibi, on üç yaşında, on dördüne basmak üzere olan büyük kızlar oyun evi gibi çocukça eğlenceler için fazla büyüktü. Gölet çevresinde daha ilgi çekici oyunlar bulunabilirdi. Köprüden alabalık tutmak harikaydı; iki kız, Bay Barry’nin ördek avında kullandığı küçük, düz tabanlı kayığı kürekle dolaştırmayı öğrenmişti.

Elaine’i canlandırma fikri Anne’den çıkmıştı. Bir önceki kış okulda Tennyson’ın şiirini işlemişlerdi; Eğitim Müfettişi şiiri Prens Edward Adası okullarının İngilizce ders programına koymuştu. Şiiri incelemiş, dilbilgisel çözümlemesini yapmış, genel olarak lime lime etmişlerdi; öyle ki geriye onlar için herhangi bir anlam kalmış olmasına şaşılırdı. Ama en azından zambak bakiresiyle Lancelot, Guinevere ve Kral Arthur gözlerinde canlı insanlara dönüşmüştü. Anne ise Camelot’ta doğmamış olmanın gizli pişmanlığıyla yanıp tutuşuyordu. O günlerin şimdikinden çok daha romantik olduğunu söylüyordu.

Anne’nin planı coşkuyla karşılandı. Kızlar, düz tabanlı kayığı iskeleden iterlerse akıntıyla köprünün altından süzülüp göletin daha aşağısında, kıvrılarak suya uzanan başka bir burna vuracağını keşfetmişlerdi. Daha önce sık sık böyle gitmişlerdi; Elaine’i canlandırmak için bundan daha elverişli bir yol düşünülemezdi.

“Peki, Elaine ben olayım,” dedi Anne isteksizce boyun eğerek. Başrolü oynamaktan büyük mutluluk duyacak olsa da sanatsal duygusu rolün kişiye uygun olmasını gerektiriyordu; kendi kusurları yüzünden bunun imkânsız olduğuna inanıyordu. “Ruby, sen Kral Arthur olacaksın; Jane Guinevere, Diana da Lancelot. Ama önce erkek kardeşleri ve babayı canlandırmalısınız. Dilsiz yaşlı hizmetkârı oynatamayız; biri yatarken kayıkta iki kişiye yer yok. Mavrayı baştan başa en kara samit kumaşıyla örtmeliyiz. Annenin şu eski siyah şalı tam aradığımız şey, Diana.”

Siyah şal getirildi. Anne onu kayığın üzerine yaydı, sonra gözlerini kapatıp ellerini göğsünde kavuşturarak dibe uzandı.

“Gerçekten ölü gibi görünüyor,” diye fısıldadı Ruby Gillis gerginlikle; huş ağaçlarının titreşen gölgeleri altındaki hareketsiz, bembeyaz küçük yüze bakıyordu. “Korkuyorum kızlar. Böyle yapmak gerçekten doğru mu sizce? Bayan Lynde, tiyatroculuğun hepsi korkunç bir günah diyor.”

“Ruby, Bayan Lynde’den söz etmemelisin,” dedi Anne sertçe. “Bu, sahnenin etkisini bozuyor; çünkü olay Bayan Lynde doğmadan yüzlerce yıl önce geçiyor. Jane, bunu sen hallet. Elaine’in ölü olduğu hâlde konuşması saçma.”

Üstüne örtülecek altın kumaş yoktu ama eski bir piyanonun üzerine serilen sarı Japon krep örtü kusursuz bir yedekti. O sırada beyaz zambak bulmak mümkün değildi; ama Anne’nin kavuşturulmuş ellerinden birine konan uzun mavi süsen, aranan etkiyi fazlasıyla yaratıyordu.

“Tamam, hazır,” dedi Jane. “Sessiz alnını öpmeliyiz. Diana, sen ‘Kardeşim, sonsuza dek elveda,’ de; Ruby, sen de ‘Elveda, sevgili kardeşim,’ de. İkiniz de elinizden geldiğince kederli söyleyin. Anne, ne olur biraz gülümse. Elaine ‘sanki gülümsüyormuş gibi yatıyordu’, biliyorsun. Daha iyi. Şimdi kayığı itin.”

Bunun üzerine kayık itildi; bu sırada suyun dibine saplanmış eski bir kazığa sürtünüp takırdadı. Diana, Jane ve Ruby yalnızca akıntının kayığı yakalayıp köprüye doğru sürüklediğini görecek kadar beklediler. Sonra ormanın içinden, yolun karşısına geçip aşağıdaki buruna koştular; Lancelot, Guinevere ve Kral olarak zambak bakiresini karşılamaya hazır olacaklardı.

Anne birkaç dakika boyunca yavaşça süzülürken içinde bulunduğu durumun romantikliğinin tadını çıkardı. Sonra hiç romantik olmayan bir şey oldu. Kayık su almaya başladı. Birkaç dakika içinde Elaine ayağa fırlamak, altın kumaş örtüsünü ve en kara samit örtüsünü toplamak zorunda kaldı; sonra da kayığın dibindeki büyük bir çatlaktan suyun gerçekten oluk oluk akışını boş gözlerle seyretti. İskeledeki sivri kazık, kayığın altına çakılı dolgu malzemesi şeridini koparmıştı. Anne bunu bilmiyordu ama tehlikede olduğunu anlaması uzun sürmedi. Böyle giderse kayık aşağıdaki buruna ulaşamadan dolup batacaktı. Kürekler neredeydi? İskelede kalmışlardı!

Anne boğuk, küçücük bir çığlık attı; bunu kimse duymadı. Dudaklarına kadar bembeyaz kesilmişti ama soğukkanlılığını yitirmedi. Tek bir şansı vardı—yalnızca bir.

“Korkudan ödüm kopmuştu,” diye anlattı ertesi gün Bayan Allan’a. “Kayık köprüye doğru sürüklenirken ve içindeki su durmadan yükselirken bana saatler gibi geldi. Çok içten dua ettim, Bayan Allan; ama dua ederken gözlerimi kapatmadım. Tanrı’nın beni kurtarmasının tek yolu, kayığı köprü ayaklarından birine yeterince yaklaştırıp üstüne tırmanmama imkân vermesiydi. Ayaklar eski ağaç gövdelerinden yapılmış, üstlerinde bir sürü düğüm ve kopmuş dal parçası var. Dua etmem doğruydu ama etrafı kollamak da benim görevimdi; bunu gayet iyi biliyordum. Durmadan, ‘Sevgili Tanrım, lütfen kayığı ayaklardan birine yaklaştır, gerisini ben hallederim,’ dedim. Böyle durumlarda süslü püslü dua etmeyi pek düşünmüyorsun. Ama duam kabul oldu; kayık bir anlığına ayağa çarptı. Ben de örtüyle şalı omzuma atıp Tanrı’nın lütfuyla karşıma çıkan iri bir dal çıkıntısına tırmandım. Orada, kaygan, eski köprü ayağına tutunmuş, ne yukarı çıkabilen ne de aşağı inebilen bir hâlde kaldım. Hiç romantik bir durum değildi ama o sırada bunu düşünmedim. Sulu bir mezardan kıl payı kurtulduktan sonra insan romantizmi pek düşünemiyor. Hemen şükür duası ettim, sonra da sıkıca tutunmaya odaklandım; çünkü kuru toprağa dönmek için muhtemelen insanların yardımına muhtaç olacağımı biliyordum.”

Kayık köprünün altından geçti, sonra da akıntının ortasında birden battı. Aşağıdaki burunda onu bekleyen Ruby, Jane ve Diana kayığın gözlerinin önünde kaybolduğunu gördüler ve Anne’nin de onunla birlikte battığından hiç şüphe etmediler. Bir an çarşaf gibi bembeyaz kesilip dehşet içinde donakaldılar; sonra olanca sesleriyle çığlık atarak ormanın içinden yukarı doğru çılgınca koşmaya başladılar. Ana yolu geçerken köprüye dönüp bakmak için bile durmadılar. Tehlikeli çıkıntısına umutsuzca tutunan Anne, onların hızla uzaklaşan siluetlerini gördü, çığlıklarını duydu. Yardım yakında gelecekti; ama o sırada bulunduğu yer pek rahat sayılmazdı.

Dakikalar geçti; talihsiz zambak bakiresine her biri bir saat gibi geliyordu. Neden kimse gelmiyordu? Kızlar nereye gitmişti? Ya hepsi birden bayıldıysa? Ya hiç kimse gelmezse? Ya kolları ve bilekleri öyle yorulup tutulursa ki artık tutunamazsa? Anne aşağıdaki uğursuz yeşil derinliğe baktı; uzun, yağlı gölgeler suyun altında dalgalanıyordu. Ürperdi. Hayal gücü aklına türlü korkunç olasılıklar getirmeye başladı.

Tam kollarındaki ve bileklerindeki ağrıya bir an daha dayanamayacağını düşündüğü sırada Gilbert Blythe, Harmon Andrews’ın kayığıyla kürek çekerek köprünün altından geldi!

Gilbert başını kaldırdı; büyük bir şaşkınlıkla, korkmuş ama aynı zamanda küçümseyen iri gri gözleriyle ona bakan küçük, solgun, alaycı bir yüz gördü.

“Anne Shirley! Ne işin var orada?” diye haykırdı.

Yanıt beklemeden kayığı köprü ayağına yaklaştırıp elini uzattı. Başka çaresi yoktu; Anne, Gilbert Blythe’ın eline tutunarak kayığa indi. Üstü başı sırılsıklam ve öfkeli hâlde, kucağında damlayan şal ve ıslak krep örtüyle kıç tarafta oturdu. Böyle bir durumda ağırbaşlı kalmak kesinlikle çok zordu!

Gilbert küreklerini alırken, “Ne oldu Anne?” diye sordu.

“Elaine’i canlandırıyorduk,” diye açıkladı Anne, kurtarıcısına dönüp bakmadan soğuk bir sesle. “Mavrada—yani kayıkta—Camelot’a doğru sürüklenmem gerekiyordu. Kayık su almaya başladı, ben de köprü ayağına tırmandım. Kızlar yardım getirmeye gitti. Beni iskeleye kadar kürekle götürür müsünüz?”

Gilbert onu seve seve iskeleye kadar kürekle götürdü. Anne yardımı küçümseyerek geri çevirdi ve çevikçe kıyıya sıçradı.

“Size çok teşekkür ederim,” dedi Anne kibirli bir tavırla, arkasını dönerken. Ama Gilbert de kayıktan atlamıştı; şimdi gitmesini engellemek istercesine elini koluna koydu.

“Anne,” dedi aceleyle, “bir dakika dinle. İyi arkadaş olamaz mıyız? Saçınla dalga geçtiğim için çok üzgünüm. Seni incitmek istememiştim, şaka olsun diye söylemiştim. Üstelik çok zaman geçti. Saçlarının şimdiki hâlini çok güzel buluyorum—gerçekten. Arkadaş olalım.”

Anne bir an duraksadı. Bütün o incinmiş gururunun altında, Gilbert’ın ela gözlerindeki yarı çekingen, yarı umutlu ifadenin hoşuna gittiğini yeni yeni fark ediyordu. Yüreği tuhaf, hızlı bir kez çarptı. Ama eski kırgınlığının acısı, kararsızlığını hemen katılaştırdı. İki yıl önceki o sahne, sanki dün yaşanmış gibi canlı bir biçimde aklına geldi. Gilbert ona “havuç” demiş, bütün okulun önünde onu rezil etmişti. Başkalarına, hele yaşça büyük olanlara, kırgınlığının nedeni gülünç gelebilirdi; ama zaman, kırgınlığını zerre kadar hafifletmemişti. Gilbert Blythe’dan nefret ediyordu! Onu asla affetmeyecekti!

“Hayır,” dedi soğukça. “Seninle asla arkadaş olmayacağım, Gilbert Blythe; olmak da istemiyorum!”

“Pekâlâ!” Gilbert yanakları öfkeyle kızarmış hâlde kayığına atladı. “Bir daha seninle arkadaş olmak istemeyeceğim, Anne Shirley. Umurumda da değil!”

Hızlı ve meydan okuyan kürek darbeleriyle uzaklaştı. Anne de akçaağaçların altındaki eğreltiotlu dik patikadan yukarı çıktı. Başını dimdik tutuyordu ama tuhaf bir pişmanlık duyduğunun farkındaydı. Gilbert’a başka türlü yanıt vermiş olmayı neredeyse istiyordu. Elbette onu çok fena aşağılamıştı ama yine de…! Anne, oturup iyice ağlamanın rahatlatıcı olacağını düşündü. Korkusunun ardından gelen tepki ve sıkı sıkıya tutunmanın verdiği kasılma yüzünden gerçekten de bitkin düşmüştü.

Patikanın yarısında, paniğin eşiğinde gölete doğru koşan Jane ve Diana’yla karşılaştı. Orchard Slope’ta kimseyi bulamamışlardı; Bay ve Bayan Barry evde yoktu. Ruby Gillis burada sinir krizine tutulmuş ve elinden geldiğince kendi kendine toparlanması için orada bırakılmıştı; Jane ile Diana ise Perili Orman’ı ve derenin ötesini aşarak Green Gables’a uçmuşlardı. Orada da kimseyi bulamamışlardı; Marilla Carmody’ye gitmiş, Matthew arka tarlada ot biçiyordu.

“Ah, Anne,” diye soludu Diana; rahatlama ve sevinçle ağlayarak neredeyse Anne’nin boynuna yıkıldı. “Ah, Anne—boğulduğunu sanmıştık—kendimizi katil gibi hissettik—seni Elaine olmaya biz zorlamıştık. Ruby de sinir krizi geçiriyor—ah, Anne, nasıl kurtuldun?”

“Köprü ayaklarından birine tırmandım,” diye yorgunlukla açıkladı Anne. “Gilbert Blythe, Bay Andrews’ın kayığıyla geldi ve beni kıyıya çıkardı.”

“Ah, Anne, ne kadar da ince davranmış! Ne kadar romantik!” dedi Jane; sonunda konuşmaya yetecek kadar nefesini toparlayabilmişti. “Artık elbette onunla konuşursun.”

“Elbette konuşmam,” diye parladı Anne; eski neşesi bir anlığına geri gelmişti. “Bir daha ‘romantik’ kelimesini duymak bile istemiyorum, Jane Andrews. Kızlar, sizi bu kadar korkuttuğum için çok üzgünüm. Hepsi benim suçum. Uğursuz bir yıldızın altında doğduğuma eminim. Yaptığım her şey beni ya da en yakın arkadaşlarımı belaya sokuyor. Diana, babanın düz kayığını kaybettik işte; gölette bir daha kürek çekmemize izin verilmeyeceğine dair içime doğuyor.”

Anne’nin içine doğanlar, genellikle olduğu gibi, bu kez de doğru çıktı. Öğleden sonra olanlar duyulunca Barryler ile Cuthbertlerin evinde büyük bir telaş koptu.

“Hiç akıllanacak mısın, Anne?” diye inledi Marilla.

“Ah, evet, sanırım akıllanacağım, Marilla,” diye iyimserlikle karşılık verdi Anne. Doğu alınlığındaki odanın huzurlu yalnızlığında doyasıya ağlamış, sinirleri yatışıp her zamanki neşesine kavuşmuştu. “Akıllanma ihtimalim şimdi her zamankinden daha yüksek bence.”

“Nasıl oluyor da öyle düşünüyorsun, anlamıyorum,” dedi Marilla.

“Şöyle,” diye açıkladı Anne, “bugün yeni ve değerli bir ders öğrendim. Green Gables’a geldiğimden beri durmadan hata yapıyorum; her hatam da büyük bir kusurumdan kurtulmama yardım etti. Ametist broş meselesi, bana ait olmayan şeylere burnumu sokmaktan vazgeçmemi sağladı. Perili Orman’daki hata, hayal gücümün beni alıp götürmesine izin vermemeyi öğretti. Merhemli kek hatası, yemek pişirirken dikkatsiz olmaktan kurtardı. Saçımı boyamam da beni kibirden arındırdı. Artık saçımı ve burnumu hiç düşünmüyorum—en azından pek seyrek. Bugünkü hatam da aşırı romantik olmaktan vazgeçirecek beni. Avonlea’da romantik olmaya çalışmanın yararı olmadığı sonucuna vardım. Yüzlerce yıl önce kuleli Camelot’ta romantik olmak herhâlde kolaydı ama artık romantizme değer verilmiyor. Bu konuda yakında çok değiştiğimi göreceğine eminim, Marilla.”

“Umarım öyle olur,” dedi Marilla kuşkuyla.

Ama köşesinde sessizce oturmuş olan Matthew, Marilla dışarı çıkınca elini Anne’nin omzuna koydu.

“Bütün romantizmini yitirme, Anne,” diye çekinerek fısıldadı. “Birazı iyidir—elbette fazlası değil—ama azıcık kalsın sende, Anne, azıcık kalsın.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…