Yeşilin Kızı Anne kitap kapağı

19. bölüm / 38

Xıx. Bölüm. — Bir Konser, Bir Felaket ve Bir İtiraf

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 38Şu an: Xıx. Bölüm. — Bir Konser, Bir Felaket ve Bir İtiraf
  1. 1 Bölüm I. — Bayan Rachel Lynde Şaşkınlığa Uğruyor1.974 kelime
  2. 2 Bölüm Iı. — Matthew Cuthbert Şaşkınlığa Uğruyor3.489 kelime
  3. 3 Iıı. Bölüm — Marilla Cuthbert Şaşırıyor1.559 kelime
  4. 4 Iv. Bölüm. — Green Gables’ta Sabah1.590 kelime
  5. 5 V. Bölüm. — Anne’in Öyküsü1.459 kelime
  6. 6 Vı. Bölüm. — Marilla Kararını Veriyor1.323 kelime
  7. 7 Vıı. Bölüm — Anne Duasını Ediyor828 kelime
  8. 8 Vııı. Bölüm — Anne’in Yetiştirilmeye Başlanması1.985 kelime
  9. 9 Ix. Bölüm. — Bayan Rachel Lynde Tam Anlamıyla Dehşete Düşüyor1.774 kelime
  10. 10 Bölüm X. — Anne’in Özrü1.819 kelime
  11. 11 Xı. Bölüm. — Anne’in Pazar Okulu İzlenimleri1.271 kelime
  12. 12 Xıı. Bölüm. — Ciddi Bir Yemin ve Söz1.476 kelime
  13. 13 Xııı. Bölüm. — Beklemenin Tatlılığı1.270 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm. — Anne’in İtirafı2.104 kelime
  15. 15 BÖLÜM XV. Okul Çaydanlığında Kopan Fırtına3.778 kelime
  16. 16 Bölüm Xvı. — Diana Çaya Davet Ediliyor ve Bunun Acı Sonuçları2.757 kelime
  17. 17 Bölüm Xvıı. — Hayata Yeni Bir İlgi1.479 kelime
  18. 18 Xvııı. Bölüm. — Anne Yardıma Koşuyor2.373 kelime
  19. 19 Xıx. Bölüm. — Bir Konser, Bir Felaket ve Bir İtiraf2.880 kelime · Okuduğun bölüm
  20. 20 Xx. Bölüm — Yanlış Yola Sapan Güçlü Bir Hayal Gücü1.637 kelime
  21. 21 Xxı. Bölüm — Aromalarda Yeni Bir Deneme2.663 kelime
  22. 22 Bölüm Xxıı. — Anne Çaya Davet Ediliyor1.074 kelime
  23. 23 Xxııı. Bölüm — Anne, Onur Meselesinde Zora Düşüyor1.698 kelime
  24. 24 Xxıv. Bölüm — Bayan Stacy ve Öğrencileri Bir Konser Hazırlıyor1.069 kelime
  25. 25 Xxv. Bölüm — Matthew Kabarık Kol Konusunda Israr Ediyor2.464 kelime
  26. 26 Xxvı. Bölüm. — Öykü Kulübü Kuruluyor1.852 kelime
  27. 27 Xxvıı. Bölüm — Kibir ve Ruh Sıkıntısı1.774 kelime
  28. 28 Xxvııı. Bölüm — Talihsiz Zambak Bakiresi1.967 kelime
  29. 29 Xxıx. Bölüm — Anne’nin Hayatında Bir Dönüm Noktası2.229 kelime
  30. 30 Xxx. Bölüm — Queen’s Sınıfı Kuruluyor2.957 kelime
  31. 31 Xxxı. Bölüm. — Dereyle Irmağın Buluştuğu Yer1.624 kelime
  32. 32 Xxxıı. Bölüm. — Sınavı Kazananların Listesi Açıklanıyor1.851 kelime
  33. 33 Xxxııı. Bölüm — Otel Konseri2.421 kelime
  34. 34 Xxxıv. Bölüm — Queen’s’li Bir Kız1.722 kelime
  35. 35 Xxxv. Bölüm — Queen’s’te Kış1.127 kelime
  36. 36 Xxxvı. Bölüm — Görkem ve Düş1.350 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxvıı. — Adı Ölüm Olan Biçer1.591 kelime
  38. 38 Bölüm Xxxvııı. — Yoldaki Dönemeç1.964 kelime

XIX. BÖLÜM.

Bir Konser, Bir Felaket ve Bir İtiraf
“Marilla, bir dakikalığına Diana’yı görmeye gidebilir miyim?” diye sordu Anne, şubat akşamlarından birinde doğu alınlığından soluğu kesilmiş hâlde koşarak inerken.

“Hava karardıktan sonra ne diye dolanıp durmak istediğini anlamıyorum,” dedi Marilla tersçe. “Seninle Diana okuldan eve birlikte yürüdünüz; sonra da aşağıda karda yarım saat daha dikilip durdunuz, ikiniz de durmadan çene çaldınız. Onu yeniden görmek için o kadar çaresiz durumda olduğunu sanmıyorum.”

“Ama beni görmek istiyor,” diye yalvardı Anne. “Bana söyleyeceği çok önemli bir şey var.”

“Nereden biliyorsun?”

“Çünkü az önce penceresinden bana işaret verdi. Mum ve kartonla işaretleşmek için bir yöntem bulduk. Mumu pencere pervazına koyup kartonu ileri geri hareket ettirerek ışık çakmaları yapıyoruz. Çakma sayısı belirli bir şey ifade ediyor. Bu benim fikrimdi Marilla.”

“Öyledir, eminim,” dedi Marilla vurgulayarak. “Sonra da şu işaretleşme saçmalığınız yüzünden perdeleri tutuşturursunuz.”

“Ah, çok dikkatliyiz Marilla. Hem çok ilginç. İki çakma, ‘Orada mısın?’ demek. Üç, ‘evet’; dört, ‘hayır.’ Beş de ‘Önemli bir şey söylemem gerekiyor, olabildiğince çabuk gel,’ demek. Diana az önce beş kez ışık çaktı; ne olduğunu bilmediğim için çok acı çekiyorum.”

“Eh, artık daha fazla acı çekmene gerek yok,” dedi Marilla alayla. “Gidebilirsin ama tam on dakika içinde burada olacaksın, unutma.”

Anne bunu unutmadı; Diana’nın önemli haberini on dakikayla sınırlamanın ona neye mal olduğunu muhtemelen hiçbir ölümlü öğrenemeyecek olsa da, kararlaştırılan sürede geri geldi. Ama en azından bu on dakikayı iyi değerlendirmişti.

“Ah Marilla, ne düşünüyorsun? Yarın Diana’nın doğum günü, biliyorsun. Annesi, okuldan sonra benim onunla eve gidip gece kalmamı isteyebileceğini söylemiş. Kuzenleri de yarın akşam salondaki Tartışma Kulübü konserine gitmek için Newbridge’den büyük bir kızakla gelecekler. Diana’yla beni de konsere götüreceklermiş — tabii sen izin verirsen. İzin vereceksin, değil mi Marilla? Öyle heyecanlıyım ki.”

“Öyleyse sakinleş, çünkü gitmeyeceksin. Kendi yatağında evde kalman daha iyi; o kulüp konserine gelince, hepsi saçmalık. Küçük kızların öyle yerlere gitmesine hiç izin verilmemeli.”

“Tartışma Kulübü’nün son derece saygın bir etkinlik olduğuna eminim,” diye yalvardı Anne.

“Öyle olmadığını söylemiyorum. Ama konserlere gidip gecenin bir yarısına kadar dışarıda kalmaya başlamayacaksın. Çocukların yapacağı işler değil bunlar. Bayan Barry’nin Diana’nın gitmesine izin vermesine şaşırdım.”

“Ama bu çok özel bir gün,” diye yakındı Anne, ağlamak üzere. “Diana’nın yılda yalnızca bir doğum günü var. Doğum günleri sık sık karşılaşılan şeylermiş gibi konuşuyorsun Marilla. Prissy Andrews ‘Bu Gece Sokağa Çıkma Yasağı Çanları Çalmasın’ şiirini okuyacak. Ahlak dersi veren çok güzel bir şiir; dinlemek bana çok iyi gelir, eminim. Koro da ilahilere neredeyse denk dört güzel, dokunaklı şarkı söyleyecek. Ah Marilla, papaz da programa katılacak; evet, gerçekten katılacak. Bir konuşma yapacak. Neredeyse vaazla aynı şey. Lütfen gidebilir miyim Marilla?”

“Ne dediğimi duydun Anne, değil mi? Şimdi çizmelerini çıkar ve yatağa git. Saat sekizi geçti.”

“Bir şey daha var Marilla,” dedi Anne, cephanesindeki son kurşunu atıyormuş gibi. “Bayan Barry, Diana’ya misafir odasındaki yatakta uyuyabileceğimizi söylemiş. Küçük Anne’inin misafir odası yatağına yatırılmasının ne büyük bir onur olduğunu düşün.”

“O onurdan mahrum kalacaksın. Yatağa git Anne; ağzından bir kelime daha çıktığını duymayayım.”

Anne gözyaşları yanaklarından süzülerek keder içinde yukarı çıkınca, bütün konuşma boyunca kanepede uyuyor gibi görünen Matthew gözlerini açıp kararlı bir sesle şöyle dedi:

“Eh Marilla, bence Anne’in gitmesine izin vermelisin.”

“Bense vermen gerektiğini düşünmüyorum,” diye karşılık verdi Marilla. “Bu çocuğu kim büyütüyor Matthew, sen mi ben mi?”

“Eh, sen,” diye kabul etti Matthew.

“Öyleyse karışma.”

“Eh, karışmıyorum. Kendi fikrini söylemek karışmak değildir. Benim fikrim de Anne’in gitmesine izin vermen gerektiği.”

“Anne’nin aklına esse aya gitmesine bile izin vermem gerektiğini düşünürdün, hiç şüphem yok,” diye karşılık verdi Marilla, pek de dostça olmayan bir tavırla. “Yalnızca Diana’da gece kalacak olsaydı belki izin verirdim. Ama bu konser planını onaylamıyorum. Muhtemelen oraya gidip soğuk alacak; kafası da saçmalıklarla ve heyecanla dolacak. Bir hafta kendine gelemez. O çocuğun yaradılışını ve onun için neyin iyi olduğunu senden daha iyi anlıyorum Matthew.”

“Bence Anne’in gitmesine izin vermelisin,” diye yineledi Matthew kararlılıkla. Tartışmada pek güçlü değildi ama fikrinden vazgeçmemesini iyi becerirdi. Marilla çaresizlik içinde içini çekip sessizliğe sığındı. Ertesi sabah Anne kilerde kahvaltı bulaşıklarını yıkarken, Matthew ahıra giderken durup Marilla’ya bir kez daha seslendi:

“Anne’in gitmesine izin vermelisin Marilla, bence.”

Marilla’nın yüzünden bir an, söylenmesi uygun olmayan şeyler geçti. Sonra kaçınılmaza boyun eğip tersçe konuştu:

“Pekâlâ, madem başka hiçbir şey seni memnun etmeyecek, gidebilir.”

Anne, elinde bulaşık bezi, kilerden dışarı fırladı.

“Ah Marilla, Marilla, şu güzel sözleri bir daha söyler misin?”

“Bir kez söylemek yeter sanırım. Bu Matthew’un eseri; ben de işin içinden sıyrılıyorum. Yabancı bir yatakta uyurken ya da gecenin bir yarısı o sıcak salondan çıkarken zatürreye yakalanırsan beni suçlama, Matthew’u suçla. Anne Shirley, yere yağlı su damlatıyorsun. Senin gibi dikkatsiz bir çocuk görmedim.”

“Ah Marilla, sana çok zor anlar yaşattığımı biliyorum,” dedi Anne pişmanlıkla. “O kadar çok hata yapıyorum ki. Ama yapabileceğim hâlde yapmadığım onca hatayı da düşün. Okula gitmeden biraz kum alıp lekeleri ovalayacağım. Ah Marilla, o konsere gitmeyi öyle çok istiyordum ki. Hayatımda hiç konsere gitmedim; okulda öteki kızlar konserlerden söz edince kendimi dışarıda kalmış gibi hissediyorum. Ne hissettiğimi sen bilmiyordun ama görüyorsun, Matthew biliyordu. Matthew beni anlıyor; anlaşılmak ne güzel şey Marilla.”

Anne o sabah okulda derslerinde kendini gösterebilmek için fazla heyecanlıydı. Gilbert Blythe hecelemede onu geçti, zihinden hesapta da çok gerilerde bıraktı. Ancak konseri ve misafir odasındaki yatağı düşününce Anne’in düş kırıklığı olabileceğinden daha hafifti. Anne’le Diana bütün gün bu konuyu o kadar çok konuştular ki Bay Phillips’ten daha sıkı bir öğretmenleri olsaydı, kaçınılmaz olarak büyük bir utançla karşılaşırlardı.

Anne konsere gidecek olmasa buna dayanamayacağını düşünüyordu; çünkü o gün okulda başka hiçbir şey konuşulmamıştı. Bütün kış iki haftada bir toplanan Avonlea Tartışma Kulübü birkaç küçük, ücretsiz eğlence düzenlemişti; bu kez büyük bir etkinlik yapılacak, kütüphaneye yardım amacıyla giriş on sent olacaktı. Avonlea’nın gençleri haftalardır hazırlanıyordu; büyük kardeşleri programa katılacağı için öğrencilerin hepsi özellikle meraklıydı. Okulda dokuz yaşını geçmiş, konsere gitmeyi beklemeyen tek kişi, babası küçük kızların akşam konserlerine çıkması konusunda Marilla’yla aynı fikirde olan Carrie Sloane’dı. Carrie Sloane bütün öğleden sonra dilbilgisi kitabının üzerine ağladı ve yaşamaya değmezmiş gibi hissetti.

Anne için asıl heyecan okulun dağılmasıyla başladı; konserin kendisinde doruk noktasına varıp coşku patlamasına dönüşene kadar gittikçe arttı. “Şahane bir çay” içtiler; ardından Diana’nın üst kattaki küçük odasında giyinmenin tatlı telaşı başladı. Diana, Anne’in ön saçlarını yeni pompadur tarzında yaptı; Anne de kendi becerisiyle Diana’nın kurdelelerini bağladı. Sonra saçlarının arkasını düzeltmenin en az yarım düzine farklı yolunu denediler. Nihayet hazır olduklarında yanakları al al, gözleri heyecandan parlıyordu.

Doğrusu Anne, Diana’nın gösterişli kürk şapkasıyla şık kısa ceketi yanında kendi sade siyah beresini ve biçimsiz, dar kollu, ev yapımı gri kumaş paltosunu görünce içinde küçük bir sızı hissetti. Ama hayal gücü olduğunu ve onu kullanabileceğini zamanında hatırladı.

Sonra Diana’nın Newbridge’li kuzenleri Murray’ler geldi; hep birlikte samanların ve kürklü örtülerin arasına, büyük kızağa doluştular. Kızak kızakçıklarının altında karın kıtırdadığı, saten gibi düzgün yollarda kayarak salona yaptıkları yolculuğun tadını çıkardı Anne. Muhteşem bir gün batımı vardı; karlı tepelerle koyu mavi Saint Lawrence Körfezi’nin suları, şarabı ve ateşi ağzına kadar dolu kocaman inci ve safir bir kâse gibi bu görkemi çevreliyordu. Kızak çanlarının şıngırtısı ve uzaktan gelen kahkahalar, orman perilerinin neşesini andırarak her yandan duyuluyordu.

“Ah, Diana,” diye fısıldadı Anne, kürk örtünün altında eldivenli Diana’nın elini sıkarak. “Her şey güzel bir rüya gibi değil mi? Gerçekten her zamanki gibi mi görünüyorum? Kendimi öyle farklı hissediyorum ki yüzümden de anlaşılıyor olmalı.”

“Çok hoş görünüyorsun,” dedi Diana. Kuzenlerinden biri az önce onu övdüğü için iltifatı karşılıksız bırakmamayı uygun görmüştü. “Rengin de pek güzel olmuş.”

O akşamki program, seyircilerden en az biri için baştan sona bir dizi “heyecan”dan ibaretti; Anne’in Diana’ya söylediği gibi, her yeni heyecan bir öncekinden daha heyecanlıydı. Prissy Andrews, pürüzsüz beyaz boynuna bir sıra inci takmış, saçlarına gerçek karanfiller iliştirilmiş, yeni pembe ipek bluzuyla —dedikodulara bakılırsa öğretmen onun için çiçekleri ta kasabadan getirtmişti— “karanlıkta, tek bir ışık huzmesi olmadan, kaygan merdiveni tırmanırken” Anne tatlı bir heyecanla ürperdi. Koro “Nazik Papatyaların Çok Üstünde” şarkısını söylediğinde Anne tavana, sanki meleklerin resimleriyle süslenmiş gibi baktı. Sam Sloane, “Sockery Bir Tavuğu Nasıl Kuluçkaya Yatırdı?”yı açıklayıp örneklerle anlatmaya başlayınca Anne öyle güldü ki yanındakiler de onunla birlikte gülmeye koyuldu; Avonlea’da bile artık hayli bayatlamış bu seçkiye eğlendiklerinden çok, Anne’e eşlik etmek için gülüyorlardı. Bay Phillips, Sezar’ın ölü bedeni başında Marcus Antonius’un söylevini yürekleri titreten bir sesle okurken —her cümlenin sonunda Prissy Andrews’e bakarak— Anne, Romalı yurttaşlardan biri öne düşse o anda ayağa kalkıp isyan edebileceğini hissetti.

Programdaki yalnızca bir parça ilgisini çekmedi. Gilbert Blythe “Ren’de Bingen” şiirini okurken Anne, Rhoda Murray’nin kütüphaneden aldığı kitabı eline alıp Gilbert bitirene kadar okudu. Sonra, Diana elleri kızarana kadar alkışlarken, dimdik ve kımıldamadan oturdu.

Eve vardıklarında saat on birdi. Eğlenceye doymuşlardı ama olan biteni baştan sona konuşmanın pek tatlı keyfi onları hâlâ bekliyordu. Herkes uyumuş gibiydi; ev karanlık ve sessizdi. Anne’le Diana, misafir odasına açılan uzun, dar salona parmak uçlarında girdiler. Şöminedeki közlerin ışığı odayı loşça aydınlatıyor, içerisi hoş bir sıcaklık taşıyordu.

“Burada soyunalım,” dedi Diana. “Hem sıcak, hem de çok rahat.”

“Ne güzel vakit geçirdik, değil mi?” diye coşkuyla iç çekti Anne. “Oraya çıkıp şiir okumak harika olmalı. Sence bir gün bizi de çağırırlar mı, Diana?”

“Evet, elbette, bir gün. Büyük sınıflardaki öğrencilerden hep şiir okumalarını isterler. Gilbert Blythe de sık sık okuyor; o da bizden yalnızca iki yaş büyük. Ah Anne, onu dinlemiyormuş gibi nasıl yapabildin? Şu dizeye geldiğinde,”

“‘Bir başkası var, kız kardeş değil,’”

“tam sana baktı.”

“Diana,” dedi Anne vakur bir tavırla, “sen benim can dostumsun ama o kişiden söz etmene bile izin veremem. Yatmaya hazır mısın? Bakalım hangimiz yatağa önce varacak, yarışalım.”

Diana’nın hoşuna gitti bu fikir. Beyaz gecelikli iki küçük kız uzun salondan uçarcasına geçip misafir odasının kapısından daldı ve aynı anda yatağa atladı. Derken altlarında bir şey kımıldadı; boğuk bir soluk ve çığlık duyuldu, ardından biri boğuk bir sesle şöyle dedi:

“Aman Tanrım!”

Anne’le Diana yataktan nasıl fırlayıp odadan çıktıklarını hiçbir zaman anlatamadılar. Bildikleri tek şey, telaşla kaçtıktan sonra titreyerek, parmak uçlarında üst kata çıktıklarıydı.

“Ah, kimdi o, neydi o?” diye fısıldadı Anne; soğuktan ve korkudan dişleri takırdıyordu.

“Halam Josephine’di,” dedi Diana, kahkahalarını tutmaya çalışarak. “Ah Anne, halam Josephine’di; orada ne işi vardı, hiç bilmiyorum. Ah, çok öfkelenecek, biliyorum. Korkunç—gerçekten korkunç—ama Anne, bundan daha komik bir şey gördün mü hiç?”

“Senin halan Josephine kim?”

“Babamın halası, Charlottetown’da yaşıyor. Çok yaşlı—herhalde yetmiş vardır—küçük bir kız olduğuna bile inanmıyorum. Bize ziyarete gelmesini bekliyorduk ama bu kadar erken değil. Çok kuralcı ve titizdir; bu olanlar için bizi fena halde azarlayacak, biliyorum. Neyse, Minnie May’le yatmamız gerekecek; bir bilsen nasıl tekmeliyor.”

Ertesi sabah Bayan Josephine Barry erkenden kahvaltıya inmedi. Bayan Barry iki küçük kıza şefkatle gülümsedi.

“Dün akşam güzel vakit geçirdiniz mi? Eve dönene kadar uyanık kalmaya çalıştım; halan Josephine’in geldiğini ve yine de üst kata çıkmanız gerekeceğini söylemek istiyordum ama çok yorulmuşum, uyuyakalmışım. Umarım halanı rahatsız etmemişsinizdir, Diana.”

Diana ölçülü bir sessizliğe büründü; ama masanın üzerinden Anne’le suç ortaklığının eğlencesini gizleyen gülümsemeler paylaştılar. Anne kahvaltıdan sonra hemen eve döndü. Böylece öğleden sonra geç vakte kadar, Barry’lerin evinde kopan yaygaradan habersiz kaldı. Marilla’nın bir işi için Bayan Lynde’lere uğradığında olanları öğrendi.

“Dün gece zavallı yaşlı Bayan Barry’yi ödü kopacak kadar korkutmuşsunuz, seninle Diana, öyle mi?” dedi Bayan Lynde sertçe, ama gözlerinde bir parıltıyla. “Bayan Barry az önce Carmody’ye giderken buraya uğradı. Çok kaygılı. Yaşlı Bayan Barry bu sabah kalktığında öfkeden küplere binmiş; Josephine Barry’nin öfkesi şakaya gelmez, söyleyeyim. Diana’yla hiç konuşmamış.”

“Diana’nın suçu değildi,” dedi Anne pişmanlıkla. “Benim suçumdu. Yatağa kimin önce gireceğini görmek için yarışmayı ben önerdim.”

“Biliyordum!” dedi Bayan Lynde, doğru tahmin etmiş olmanın sevinciyle. “Bu fikrin senin kafandan çıktığını biliyordum. Eh, başımıza bir sürü iş açtı, hepsi bu. Yaşlı Bayan Barry bir aylığına kalmaya gelmişti ama bir gün daha kalmayacağını söylüyor; yarın, pazar günü olmasına rağmen, doğruca kasabaya dönüyor. Onu götürebilselerdi bugün gidecekti. Diana’nın bir çeyrek dönem boyunca alacağı müzik derslerinin ücretini ödemeye söz vermişti ama şimdi böylesi bir erkek fatma için hiçbir şey yapmamaya kararlı. Bu sabah orada kıyamet kopmuştur herhalde. Barry’ler üzülmüştür. Yaşlı Bayan Barry zengin, onlar da onun gözüne girmek istiyor. Tabii Bayan Barry bana bunu böyle söylemedi ama insan sarrafıyımdır, ben anlarım.”

“Ne talihsiz bir kızım,” diye yakınarak söylendi Anne. “Hep kendim belaya bulaşıyorum, bir de can dostlarımı—uğurlarına kanımı dökebileceğim insanları—belaya sokuyorum. Neden böyle oluyor, Bayan Lynde, söyleyebilir misiniz?”

“Çünkü fazla düşüncesiz ve fevrisin, yavrum, işte bu yüzden. Hiç durup düşünmüyorsun; aklına ne söylemek ya da yapmak gelirse bir an bile düşünmeden söylüyor ya da yapıyorsun.”

“Ama en güzel yanı da bu,” diye itiraz etti Anne. “Bir şey birden aklına geliveriyor, öyle heyecan verici ki hemen söylemek istiyorsun. Üzerinde düşünüp durursan her şeyin tadı kaçar. Siz hiç böyle hissetmediniz mi, Bayan Lynde?”

Hayır, Bayan Lynde hiç öyle hissetmemişti. Bilgece başını salladı.

“Biraz düşünmeyi öğrenmelisin Anne, hepsi bu. Uyman gereken atasözü şu: ‘Dereyi görmeden paçaları sıvama’—özellikle de misafir odasındaki yataklara atlarken.”

Bayan Lynde kendi zararsız şakasına rahatça güldü, ama Anne düşünceli kaldı. Ona çok ciddi görünen bu durumda gülecek bir şey bulamıyordu. Bayan Lynde’lerin evinden ayrılınca, karın kabuk bağladığı tarlalardan geçerek Bahçe Yokuşu’na gitti. Diana onu mutfak kapısında karşıladı.

“Halan Josephine bu olanlara çok kızdı, değil mi?” diye fısıldadı Anne.

“Evet,” diye karşılık verdi Diana; omzunun üzerinden kapalı oturma odasının kapısına kaygıyla bakarken kıkırdamasını bastırdı. “Öfkeden neredeyse yerinde duramıyordu Anne. Ah, nasıl da azarladı! Gördüğü en yaramaz kız olduğumu, annemle babamın beni yetiştirme biçimlerinden utanmaları gerektiğini söyledi. Kalmak istemediğini söylüyor; doğrusu hiç umurumda değil. Ama babamla annemin umurunda.”

“Neden onlara bunun benim suçum olduğunu söylemedin?” diye sordu Anne.

“Öyle yapacağım belliydi, değil mi?” dedi Diana, açık bir küçümsemeyle. “Ben ispiyoncu değilim, Anne Shirley; ayrıca en az senin kadar benim de suçum vardı.”

“Peki, gidip kendim söyleyeceğim,” dedi Anne kararlılıkla.

Diana şaşkın şaşkın baktı.

“Anne Shirley, sakın yapma! Ama seni çiğ çiğ yer!”

“Lütfen, beni olduğumdan fazla korkutma,” diye yalvardı Anne. “Bir topun ağzına yürümeyi yeğlerim. Ama bunu yapmalıyım Diana. Suç benimdi, itiraf etmeliyim. Neyse ki itiraf etme konusunda epey deneyim kazandım.”

“Peki, odada,” dedi Diana. “İstersen girebilirsin. Ben cesaret edemezdim. Üstelik bunun hiçbir işe yarayacağına da inanmıyorum.”

Bu cesaretlendirmeyle Anne aslanın inine gitti; yani oturma odasının kapısına kararlılıkla yürüyüp hafifçe tıklattı. Keskin bir “Gelin!” sesi duyuldu.

İnce, kuralcı ve dimdik Bayan Josephine Barry şöminenin yanında hışımla örgü örüyordu. Öfkesi hâlâ dinmemişti; altın çerçeveli gözlüğünün ardından gözleri çakmak çakmaktı. Diana’yı göreceğini sanarak sandalyesinde dönüp baktı ve gözleri çaresiz cesaretle ürkek korkunun karışımıyla dolu, yüzü bembeyaz bir kızla karşılaştı.

“Kimsiniz?” diye sordu Bayan Josephine Barry, nezaket göstermeden.

“Ben Green Gables’lı Anne’im,” dedi küçük ziyaretçi titrek bir sesle; kendine özgü bir hareketle ellerini kavuşturdu. “İzninizle, itirafta bulunmaya geldim.”

“Neyi itiraf edeceksiniz?”

“Dün gece yatağa üstünüze atlamamızın tüm suçu benimdi. Bunu ben önerdim. Diana’nın aklına böyle bir şey gelmezdi, eminim. Diana çok hanımefendi bir kızdır, Bayan Barry. Dolayısıyla onu suçlamanızın ne kadar haksız olduğunu görüyorsunuz.”

“Öyle mi, görüyormuşum ha? En azından zıplama işine Diana’nın da katkısı olduğunu düşünüyorum. Saygın bir evde olacak şey mi bu!”

“Ama yalnızca eğleniyorduk,” diye üsteledi Anne. “Özür dilediğimize göre bizi bağışlamanız gerektiğini düşünüyorum Bayan Barry. Her ne olursa olsun, lütfen Diana’yı bağışlayın da müzik derslerini alabilsin. Diana müzik derslerini çok istiyor Bayan Barry; bir şeyi çok isteyip de ona kavuşamamanın nasıl bir şey olduğunu ben çok iyi bilirim. Birine kızmanız gerekiyorsa bana kızın. Küçükken insanların bana kızmasına o kadar alıştım ki bunu Diana’dan çok daha kolay kaldırabilirim.”

Yaşlı kadının gözlerindeki öfke parıltısı sönmüş, yerini eğlenmiş bir meraka bırakmıştı. Yine de sertçe şöyle dedi:

“Yalnızca eğleniyor olmanız, yaptığınıza bahane olamaz. Ben gençken küçük kızlar böyle eğlencelere kalkışmazdı. Uzun ve yorucu bir yolculuktan sonra deliksiz uyurken iki kocaman kızın pat diye üstünüze düşmesi ne demek, bilmiyorsunuz.”

“Bilmiyorum ama hayal edebilirim,” dedi Anne hevesle. “Eminim çok sarsıcı olmuştur. Ama bizim de kendi açımızdan yaşadıklarımız var. Hayal gücünüz var mı, Bayan Barry? Varsa kendinizi bizim yerimize koyun. Yatakta birinin olduğunu bilmiyorduk; siz de bizi neredeyse korkudan öldürüyordunuz. Kendimizi nasıl hissettiğimiz gerçekten korkunçtu. Üstelik söz verilmiş olmasına rağmen misafir odasında yatamadık. Sanırım siz misafir odalarında yatmaya alışkınsınızdır. Ama daha önce böyle bir onura hiç erişmemiş küçük bir yetim kız olduğunuzu bir düşünün.”

Bu sırada yaşlı kadının öfkesi tümüyle geçmişti. Bayan Barry gerçekten güldü; dışarıda mutfakta sessiz bir endişeyle bekleyen Diana rahatlamayla derin bir nefes aldı.

“Galiba hayal gücüm biraz körelmiş; onu kullanmayalı çok uzun zaman oldu,” dedi. “Sanırım senin de benim kadar anlayış beklemeye hakkın var. Her şey, duruma nasıl baktığımıza bağlı. Şuraya otur da bana kendinden söz et.”

“Çok üzgünüm ama bunu yapamam,” dedi Anne kararlılıkla. “İsterdim, çünkü ilginç bir hanımefendiye benziyorsunuz; hatta öyle görünmeseniz de belki ruh ikizim olabilirsiniz. Ama Bayan Marilla Cuthbert’e eve dönmem gerekiyor. Bayan Marilla Cuthbert beni gerektiği gibi yetiştirmek için yanına alan çok iyi bir hanımefendi. Elinden geleni yapıyor ama bu gerçekten cesaret kırıcı bir iş. Yatağa atladım diye onu suçlamamalısınız. Gitmeden önce, Diana’yı bağışlayıp Avonlea’da planladığınız süre boyunca kalacak mısınız, lütfen söyler misiniz?”

“Belki, arada bir gelip benimle konuşursan kalırım,” dedi Bayan Barry.

O akşam Bayan Barry Diana’ya gümüş bir bilezik verdi ve ev halkının büyüklerine bavulunu boşalttığını söyledi.

“Kararımı verdim; yalnızca şu Anne kızını daha iyi tanımak için kalacağım,” dedi açık yüreklilikle. “Beni eğlendiriyor; benim yaşımda insanı eğlendiren biri nadir bulunur.”

Marilla hikâyeyi duyunca yalnızca, “Ben sana demiştim,” dedi. Bunu Matthew duysun diye söylemişti.

Bayan Barry bir ay kalmayı planlamıştı, ama bu süreyi de aştı. Anne onun keyfini yerinde tuttuğu için alışıldığından daha hoş bir misafirdi. İkisi yakın dost oldu.

Bayan Barry ayrılırken şöyle dedi:

“Aklında olsun Anne kız, kasabaya geldiğinde beni ziyarete geleceksin; seni en boş misafir odamın yatağına yatıracağım.”

“Bayan Barry meğer ruh ikizimmiş,” diye anlattı Anne, Marilla’ya. “Ona bakınca böyle olduğunu düşünmezdiniz ama öyle. Matthew’la olduğu gibi hemen anlamıyorsunuz; zamanla fark ediyorsunuz. Ruh ikizleri sandığım kadar az değilmiş. Dünyada bu kadar çok olduklarını görmek harika.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…