YAĞMURUN SESSİZ TIKIRTISI

O gecenin üzerinden iki gün geçmişti ama şehirdeki gri bulutlar ve bardaktan boşanırcasına yağan yağmur hiç dinmemişti
Karan antrenman tesislerindeki soyunma odasında tek başına oturuyordu Kulaklığını takmış ama hiçbir şey dinlemiyordu Zihninde hâlâ o kapı eşiğindeki haykırışlar kızın yüzüne inen o tokat ve ardından gelen o sağır edici sessizlik çınlıyordu Hocası o günden beri sahanın kenarında her zamankinden daha sert daha dalgın ve gergindi Karan ise hocasına tek bir soru bile sormamış tek kelime etmemişti Aralarındaki o resmi mesafeyi korumuş ama içten içe o gece yağmura karışıp giden kızı ve küçük Linayı düşünmeden edememişti
Karan üzerini değiştirip tesislerden çıktı Arabasına binmek yerine her zamanki gibi kapüşonunu çekti ve ıslak sokaklarda yürümeye başladı Ayakları onu istemsizce haftalar önce o buğulu sesi ilk defa duyduğu sokak arasındaki küçük botanik kafeye götürdü
Sokağın köşesini döndüğünde kafenin ışıklarının yandığını gördü İçeride hafif bir sarı ışık camlarda buğulu damlalar vardı
Karan kafenin kapısının önüne tentenin altına sığındı İçeri girmedi Üzerindeki ıslak montuyla o huzurlu ortama adım atmak istemiyordu
Aden kafenin en köşesindeki masada oturuyordu Sol yanağındaki o hafif kızarıklığı kapatmak ister gibi saçlarını yüzünün bir kenarına düşürmüştü Yanında küçük kardeş Lina vardı masadaki resim defterine boya kalemleriyle bir şeyler çiziyor Aden ise elindeki sıcak çay kupasını iki eliyle kavramış buğulu camdan dışarıyı izliyordu Gözlerinde derin bir yorgunluk kırgınlık ama kardeşine sarılırkenki o korumacı şefkat vardı
Karan camın diğer tarafında yağmurun tam ortasında durmuş onları izliyordu
Aden bir an gözlerini dışarıya caddenin karanlığına çevirdi Cam buğulanmıştı dışarıda duran kapüşonunun altında yüzü gölgede kalmış o adamı fark etti Adam içeri girmiyordu Sadece yağmurun altında öylece durup içeriye bakıyordu
Aden haftalar önce de bu adamı aynı şekilde camın arkasında gördüğünü hatırladı Yüzünü göremiyordu ama Sanki dışarıdaki o adam da tıpkı kendisi gibi gürültüden ve dünyadan kaçıp buraya sığınmıştı
Aden elindeki kupayı masaya bıraktı İnce parmaklarıyla buğulu cama bir gülücük resmi çizmek istedi ama vazgeçti Sadece gözlerini adamın durduğu tarafa çevirip derin bir nefes aldı
Karan Adenin onu fark ettiğini anlayınca yavaşça arkasını döndü Islak adımlarla sokağın sonuna doğru yürürken arkasında yine sadece yağmurun sesini bıraktı
Henüz bir kere bile göz göze gelip konuşmamışlardı Karan Adenin o gecenin acısını burada kardeşinin yanında sarmaya çalıştığını görmüş Aden ise yağmurlu bir gecede yine camın arkasında beliren o yabancının sessiz varlığıyla içinin hafifçe ısındığını hissetmişti