SESSİZ BİR YANKI

Hafta sonu lig maçı geldiğinde stadyum tıklım tıklım doluydu Karan sahaya çıktığında tribünlerden yükselen tezahüratlar şehri inletiyordu Ancak Karan ısınma hareketlerini yaparken gözü bir anlığına kulübenin arkasındaki protokole ve basın tribününe kaydı
Aden orada değildi Zaten orada olmasını da beklemiyordu Ama stadyum hoparlörlerinden maç öncesi çalınan o enstrümantal melodi başladığında Karan duraksadı
Saha ortasında durup başını gökyüzüne kaldırdı Ses stadyumun dev kolonlarından yankılanırken Karan o notaların ardındaki elleri ve hissi çok iyi biliyordu
O sıralarda Aden stadyumdan kilometrelerce uzakta sahil kenarındaki küçük bir kitapçının çay bahçesinde oturuyordu Masasında bir fincan çay ve yeni aldığı bir kitap vardı Radyodan maçın canlı anlatımı hafif bir sesle yükseliyordu
Sunucu heyecanla Karan’ın adını anıyor sahadaki üstün performansından bahsediyordu Aden çayından bir yudum alıp gözlerini denize çevirdi Radyodaki ses arka planda bir fon gibi akıp giderken Aden yüzündeki o sakin ifadeyi korudu
Maçın sekseninci dakikasında Karan ceza sahasının dışından mükemmel bir vuruşla topu ağlara gönderdi Stadyum adeta yıkıldı Karan gol sevincini arkadaşlarıyla yaşadıktan sonra tribünlere dönüp elini göğsüne koydu Saygıyla ve sakince başını eğdi
Bu hareket galibiyetin ötesinde uzaktaki bir sessizliğe gönderilmiş gizli bir selamdı
Maç bittiğinde Aden kitapçıdan kalkıp arabasına yürüdü Siyah arabasının kapısını açıp sürücü koltuğuna geçti Radyoyu kapatıp motoru çalıştırdı
Şehrin akşam trafiğinde ilerlerken stadyumdan çıkan taraftarların coşkusunu sokaklarda gördü Karan ile yolları bir kez daha fiziki olarak kesişmemişti Ama stadyumdaki o gol ve hoparlörden yayılan melodi ikisinin de kendi dünyalarında aynı anı paylaştıklarının en açık kanıtıydı
Aden eve vardığında kardeşine sarıldı Karan ise soyunma odasındaki gürültünün ortasında sessizce oturup derin bir nefes aldı