KAÇIŞ VE KAÇINILMAZ KARSILASMA

Bahçedeki havanın ağırlığı bir anda göğsünü sıkıştırdı Aden duyduğu her kelimenin altında ezildiğini hissetti yıllardır annesi tarafından terk edildiğine inanarak büyütülmüş çocukluğu zihninde ağır bir yalanın külleri gibi savruldu
hiç kimseye tek bir kelime bile edemedi ne babasına bakabildi ne de masadakilere adımlarını geriye doğru atıp bir anda arkasını döndü ve bahçe kapısına doğru hızlı adımlarla koşmaya başladı
Cenk Bey arkasından Aden diye seslendi ama Aden durmadı bahçe kapısından çıkıp caddenin sessizliğinde izini kaybettirmek istercesine rastgele bir yöne doğru yürümeye başladı
Karan masadan bir an bile tereddüt etmeden kalktı Cenk Beye kısa bir bakış atıp arkasından koştu Cenk Bey durdurmak istemedi çünkü kızının o an en çok kimin sessizliğine ihtiyacı olduğunu içten içe biliyordu
Karan birkaç sokak ötede deniz kenarındaki eski taş kayalıkların üzerinde duran Adeni gördü Aden rüzgarın yüzüne çarptığı o noktada durmuş dalgaların sesine sığınmıştı omuzları hafifçe sarsılıyordu
Karan adımlarını yavaşlatıp onun yanına yaklaştı hiçbir şey söylemedi ne teselli etmeye çalıştı ne de bir açıklama yaptı sadece çocukluklarında o ahşap kulübede yaptıkları gibi yanına oturup susmayı seçti
Aden yanına birinin oturduğunu hissetti başını çevirip baktığında Karanın derin ve dingin gözleriyle karşılaştı
neden geldin dedi Aden sesi rüzgarda neredeyse kayboluyordu
seni yalnız bırakmamak için dedi Karan bakışlarını denize çevirerek sen ne zaman dünyadan kaçmak istesen hep bir sessizliğe sığınırsın bunu biliyorum
Aden gözyaşlarını silerken kaşlarını hafifçe çattı zihni her şeyin yükü altında eziliyordu
annem hastaymış dedi Aden dudakları titreyerek beni terk etmemiş sadece eriyip gidişini görmeyeyim diye uzaklaşmış ben yıllarca bir yalanın içinde büyütülmüşüm Karan ben çocukluğuma dair hiçbir şeyi doğru düzgün bilmiyorum zihnimde her şey eksik Her şey yarım
Karan cebinden o çocukluk hatırası olan hafifçe aşınmış ahşap nota anahtarlığını çıkardı ve yavaşça ikisinin arasındaki taşın üzerine bıraktı
her şey eksik değil Aden dedi Karan sesi dalga seslerinin arasında bir sığınak gibi yankılandı zihnin hatırlamasa bile kalbin o günleri biliyor
Aden taşın üzerindeki ahşap parçaya baktı parmakları titreyerek o ahşaba dokundu zihnindeki o karanlık sis perdesi tam olarak kalkmasa da içindeki o derin boşluk Karanın bu yakınlığıyla ilk kez hafiflemeye başladı
bir insan kendini bile unuttuğu bir geçmişte birine bu kadar ait hissedebilir miydi Aden ilk kez bu soruyu kendine sordu ve bakışlarını Karanın gözlerine kaldırdı