DERBİ GECESİ VE YANKILANAN SES

Hafta sonu geldiğinde tüm şehir büyük derbi maçının heyecanına teslim olmuştu Sokaklarda bayraklar araç konvoyları ve stadyuma doğru akan binlerce insanın gürültüsü vardı
Aden bu gürültülü atmosferden tamamen uzakta evinde kardeşinin yanında kalmayı tercih etmişti Lina masasında resim çizerken Aden ise oturma odasında oturmuş gitarıyla yeni bir Beste üzerinde çalışıyordu
Lina ablasının yanına gelip Ablacım babam televizyonda galiba diyerek kumandayı Aden’e uzattı Aden Lina’yı kırmamak için televizyonu açtı Ekranda stadyumun devasa ışıkları ve saha kenarında sinirli bir şekilde oyuncularına direktif veren babası vardı Babasının yüzündeki o yorgun ve gergin ifade Aden’in göğsüne ağır bir taş gibi oturdu
O sırada maçın en kritik anı yaşanıyordu Sahada skor berabereydi ve son uzatma dakikalarına girilmişti Tribünlerin baskısı ve rakip defansın sertliğine rağmen Karan topu ceza sahası dışından inanılmaz bir soğukkanlılıkla ağlara gönderdi Stadyum adeta yıkıldı
Karan golün ardından sevinç çığlıkları atan takım arkadaşlarına koştu
O an stadyumun dev hoparlörlerinden kulübün yeni gol müziği çalmaya başladı Bu şarkı Naz’ın abisinin açtığı kafede geçen hafta kaydedilen ve kulübün medya ekibinin dikkatini çekip telifini alarak stadyum listesine eklediği o akustik parçaydı Sahnede sadece Aden’in söylediği o buğulu ses ve tellerden dökülen melodi dev stadyumda yankılanıyordu
Aden televizyon ekranının karşısında dondum kaldı Babasının takımı gol atmıştı ama stadyumu inleten ses kendi sesiydi Kendi müziği babasının yönettiği o devasa gürültünün tam ortasında çınlıyordu
Karan sahanın ortasında durup başını hafifçe stadyumun tavanına doğru kaldırdı Hoparlörden dökülen o sesi dinledi Yüzünde hafif ama derin bir tebessüm belirdi
Karan bu sesin kime ait olduğunu çok iyi biliyordu O an babasının hemen arkasındaki kulübede duran adama değil gökyüzüne ve o sese baktı Aden de ekran başında kendi sesinin Karan’ın zafer anına eşlik edişini izledi